II SA/Sz 865/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 października 2017 r. sprawy ze skargi A. B., T. B., M. K. M. K., M. W., R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżących: - A. B. i T. B. solidarnie kwotę [...] złotych - M. K. i M. K. solidarnie kwotę [...] złotych - M. W. i R. W. solidarnie kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 158 § 1, art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku A. i T. B., M. i M. K., A. i T. L. oraz M. i R. W. o ponowne rozpoznanie sprawy z ich wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] r., o warunkach zabudowy, wydanej dla inwestycji polegającej na budowie zakładu produkcji gładzi tynkowej (budynek socjalno-biurowy oraz hala produkcyjno-magazynowa, portiernia oraz silosy do składowania gipsu wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną) na działce nr [...] i [...] z obr. [...] oraz dla potrzeb uzbrojenia cz. dz. nr [...], [...] i [...] przy ul. [...] [...] w S., utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...]., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że została ona wydana w oparciu o następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta S. ustalił na rzecz P. P. M. B. M. S. z o.o. z siedzibą w S. przy ul. [...] warunki zabudowy dla terenu położonego przy [...] w S. (działki nr [...] i [...] z obr. [...] oraz dla potrzeb uzbrojenia cz. dz. nr [...], [...] i [...] dla inwestycji polegającej na budowie zakładu produkcji gładzi tynkowej. W dniu [...] r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynął wniosek A. i T. B., M. i M. K., A. i T. L., M. i R. W. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta S. z uwagi na naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 2 oraz z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.), dalej określanej jako "u.p.z.p.", w brzmieniu na dzień 25 stycznia 2005 r., jak również w związku z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), dalej określanej jako "u.z.p.", w brzmieniu przed dniem 11 lipca 2003 r., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia także § 3, § 5, § 6, § 8 oraz § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) art. 46 ust. 9 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a.; 3) art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym na dzień 26 stycznia 2005 r. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 2 oraz z art. 88 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu na dzień 25 stycznia 2005 r., jak również w związku z art. 67 ust. 1 u.z.p. w brzmieniu przed dniem 11 lipca 2003 r., wnioskodawcy podnieśli, że organ wydający decyzję nie zastosował art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., z uwagi na to, że objęta decyzją inwestycja należy do inwestycji produkcyjnych zlokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planie miejscowym, który utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Wobec tego nie stosuje się tu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dot. wymogu przeprowadzenia analizy na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz intensywności wykorzystywania terenu. Wnioskodawcy wskazali, że z Miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla "Płonia-Śmierdnica" uchwalonego na mocy Uchwały nr VII/50/94 Rady Miejskiej w Szczecinie w dniu 29 listopada 1994 r., działki nr [...] i [...] położone przy ulicy [...] [...] w S., dla których wydano decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] r., objęte były terenem elementarnym [...] o funkcji dominującej komercyjnej. Znaczenie terminu "komercyjny" nie jest tożsame ze znaczeniem terminu "produkcyjny". Termin "komercyjny" jest terminem szerszym niż termin "produkcyjny" zaś jako tereny "komercyjne" należy traktować także tereny niemające przeznaczenia produkcyjnego np. takie jak tereny o przeznaczeniu handlowym. W ocenie wnioskodawców, teren działek gruntu o numerach [...] i [...] położonych w S. przy ul. [...] [...] nie stanowił terenu przeznaczonego na cele produkcyjne w rozumieniu art. 61 ust. 2 u.p.z.p. Wnioskodawcy stwierdzili również, że nie została spełniona druga z przesłanek odstąpienia od zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. na etapie procedowania w przedmiocie objętej wnioskiem decyzji, która to przesłanka wymagała aby produkcyjne przeznaczenie terenu objętego planowaną inwestycją wynikało z planów miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 u.z.p. Po rozpoznaniu opisanego wniosku decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] r. A. T. B., [...] i M. K., [...] i T. L. oraz [...] i R. W., złożyli do Kolegium wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy i stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] r. podtrzymując wcześniej zgłoszone zarzuty wobec decyzji ustalającej warunki zabudowy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 § 1 k.p.a. oraz sposób rozumienia pojęcia rażącego naruszenia prawa prezentowany w literaturze przedmiotu i orzecznictwie. Mając powyższe na uwadze Kolegium nie znalazło podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przez Prezydenta Miasta S. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez brak sporządzenia analizy urbanistycznej, a tym samym ustalenia istnienia zasady tzw. dobrego sąsiedztwa. Obowiązek sporządzenia analizy urbanistycznej zastał bowiem wyłączony (art. 61 ust. 2 ustawy) w stosunku do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 u.z.p. Przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie stosuje się i nie stosowało się także w dacie wydawania badanej decyzji do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Nie ulega wątpliwości, że taki plan obowiązywał i wygasł dla przedmiotowego terenu stosownie do ww. przepisu. W ocenie Kolegium, spór dotyczy natomiast interpretacji funkcji terenu w dawnym planie miejscowym. Plan dla tego terenu ustalał funkcję komercyjną, nie definiując jednocześnie bliżej tego pojęcia, zaś przepis ustawy posługuje się pojęciem funkcji produkcyjnej. Ze względu na brak definicji legalnej jak i ustawowej pojęcia "komercji" należało poszukiwać w języku potocznym. Według internetowego słownika języka polskiego, komercja to działalność nastawiona jedynie na osiągnięcie zysku (słownik nie podaje źródeł tego zysku). Z kolei w Wikipedii nieruchomość komercyjna to określenie nieruchomości przeznaczonej do prowadzenia działalności gospodarczej, mające charakter niemieszkalny. Trafny pozostaje pogląd, że funkcja produkcyjna może zawierać się w funkcji komercyjnej, przy czym ta ostatnia pierwszej nie wyklucza. Okoliczność, że inne plany miejscowe na terenie Gminy S. bardziej rozwijały definicję planu w tym względzie i je rozróżniały, nie ma znaczenia dla odczytywania postanowień przedmiotowego planu. W związku z powyższym przyjąć należy, że użyty w opisie terenu elementarnego [...] zapis planu o ustaleniu "funkcji dominującej komercyjnej" oznacza możliwość lokalizowania szeroko rozumianej zabudowy inwestycyjnej nastawionej na zysk - w tym również zabudowy produkcyjnej, albowiem jedna i druga ze swej istoty prowadzona jest dla zysku. Ponadto, sama wątpliwość interpretacyjna w zakresie przedmiotowych pojęć i poszukiwanie ich znaczeń - poprzez brak znamion oczywistości, czyni nieaktualnym zarzut rażącego naruszenia prawa, tj. art. 61 ust 2 w zw. z art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. W związku z powyższym skoro brak było przesłanek do sporządzenia analizy, zarzut naruszenia przepisów wykonawczych do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest bezpodstawny. Zdaniem Kolegium, nie jest trafny również zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 u.p.z.p. w brzmieniu z dnia orzekania. Organ prowadzący postępowanie nie może dokonywać własnych ustaleń, albowiem wydane uzgodnienia są wiążące dla organu prowadzącego postępowanie główne. W zakresie zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Kolegium wskazało, że przesłanki nieważności decyzji ze swej istoty mogą dotyczyć uchybień materialnoprawnych, a o charakterze proceduralnym jedynie wyjątkowo. Podniesione zatem uchybienia procesowe, o ile nawet teoretycznie mogłyby mieć miejsce, nie pozostają istotne dla treści materialnoprawnej badanej decyzji i jako takie nie mogą być klasyfikowane jako rażące naruszenia prawa. A. T. B., [...] i M. K. oraz [...] i R. W. zaskarżyli ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie następujących przepisów: 1) prawa materialnego: a) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z arf. 61 ust. 2 oraz z art. 88 ust. 1 u.p.z.p., w brzmieniu na dzień 26 stycznia 2005 r. w związku z art. 67 ust. 1 u.z.p., w brzmieniu przed dniem 11 lipca 2003 r., poprzez uznanie, że teren działek gruntu, dla których zostały wydane warunki zabudowy, tj. działek o numerach [...] i [...], jest terenem przeznaczonym na cele produkcyjne w rozumieniu art. 61 ust. 2 u.p.z.p., podczas gdy teren elementarny [...] oznaczony był jako teren o funkcji dominującej komercyjnej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (który utracił moc), a w konsekwencji poprzez uznanie przez organy obu instancji, że dopuszczalne było odstąpienie od analizy urbanistycznej przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] r. pomimo tego, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego utracił moc obowiązującą na podstawie art. 61 ust. 1a u.p.z.p., nie zaś na podstawie art. 61 ust. 1 ww. ustawy, a tylko w takim przypadku dopuszczalne byłoby odstąpienie od sporządzenia analizy urbanistycznej i zbadania, czy została spełniona tzw. zasada dobrego sąsiedztwa; a w konsekwencji naruszenie także: b) § 3, § 5, § 6, § 8 oraz § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588), poprzez ich niezastosowanie, pomimo takiego obowiązku wynikającego z ustawy, a także braku możliwości odstąpienia od przeprowadzenia analizy urbanistycznej na podstawie przepisu art. 61 ust. 2 u.p.z.p.; c) art. 46 ust. 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2001 r. Nr 62 poz. 627 ze zm.) w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak wskazania przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy rodzaju przedsięwzięcia w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, przez co doprowadził do istotnego naruszenia przepisów prawa; d) art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym na dzień 26 stycznia 2005 r. poprzez brak poczynienia przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy własnych ustaleń, a jedynie zacytowanie ustaleń dokonanych przez inne organy; 2) postępowania: a) art. 7, art. 77 ust. 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego w postępowaniu nieważnościowym i selektywną ocenę twierdzeń skarżących, a także pominięcie niektórych zarzutów wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy oraz wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a w konsekwencji brak dogłębnego rozpatrzenia sprawy, wyrażający się m.in. w tym, iż organy I i II instancji błędnie ustaliły, iż pojęcia funkcji komercyjnej i funkcji produkcyjnej są tożsame, podczas gdy z wykładni obu pojęć, a także okoliczności sprawy wynika, że tak nie jest; b) art.107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji; c) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 2 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i brak ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji drugiej instancji do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; d) art. 6 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., a w konsekwencji odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy; e) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie istnieją przesłanki skutkujące nieważnością skarżonej decyzji nr [...] o warunkach zabudowy, podczas gdy ze stanu faktycznego i prawnego sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja powinna zostać uznana za nieważną i wyeliminowana z obrotu prawnego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o: - uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] r. w I instancji [...] a także stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy, - zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Głównym przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie, determinującym w znacznym stopniu ocenę zasadności pozostałych zarzutów skarżących, stało się udzielenie odpowiedzi na pytanie o trafność zastosowania przez Prezydenta Miasta S. przepisu art. 61 ust. 2 u.p.z.p. w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy z dnia 16 czerwca 2005 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji S. K. O. w S. wyraziło pogląd, iż nie budzi wątpliwości, że Miejscowy plan szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla "Płonia-Śmierdnica" uchwalony mocą Uchwały nr VII/50/94 Rady Miejskiej w Szczecinie z dnia 29 listopada 1994 r., wygasł stosownie do przepisu art. 67 ust. 1 u.z.p., zaś jedyną kwestią sporną jest wykładnia pojęcia "funkcji produkcyjnej" zamieszczonego w tymże planie miejscowym. Ze stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżący wyraźnie zwracali uwagę na nieprawidłowość zastosowania art. 61 ust. 2 u.p.z.p. związaną z przyjęciem faktu wygaśnięcia planu na podstawie art. 67 ust. 1 u.z.p. Okoliczność ta ma podstawowe znaczenie dla zasadności czynienia dalszych rozważań związanych z ewentualną potrzebą wykładni przepisów uchwały z dnia 29 listopada 1994 r. w sprawie Miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla "Płonia-Śmierdnica". Zgodnie bowiem z art. 67 ust. 1 u.z.p., miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy (tj. 1 stycznia 1995 r.), tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2. Według art. 67 ust. 1a u.z.p., jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1, rada gminy uchwali studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpi do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany, plan, o którym mowa w ust. 1, zachowuje ważność, w granicach objętych uchwałą, do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy. Wyjaśnienie przez organ powodów dla których uznał, że uchwała z dnia 29 listopada 1994 r. w sprawie Miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla "Płonia-Śmierdnica" wygasła w oparciu o art. 67 ust. 1 u.z.p. jest kwestią bardzo istotną dla wyniku sprawy. Determinuje ona zasadność zastosowania przez Prezydenta Miasta S. przepisu art. 61 ust. 2 u.p.z.p. i w konsekwencji niezastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Przedstawione przez Kolegium stanowisko w tym zakresie wydaje się niezrozumiałe zważywszy na fakt, iż skarżący we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wskazali, że w okresie od dnia wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. Rada Miasta Szczecin podjęła 8 czerwca 1998 r. uchwałę Nr XLVIII/593/98 w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Szczecina oraz uchwałę Nr LI/1125/02 z dnia 15 kwietnia 2002 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Płonia Śmierdnica" w Szczecinie, które miałyby obejmować również teren, oznaczony w poprzednim planie jako [...] i działki gruntu o nr [...] i [...]. Kolegium do tej kwestii prawnej nie odniosło się, przyjmując jako "niewątpliwe", że sporny plan wygasł na podstawie art. 67 ust. 1 u.z.p. Tymczasem, weryfikacja treści przywołanych wyżej uchwał, podjętych w terminie o którym mowa w art. 67 ust. 1 u.z.p., może świadczyć o wygaśnięciu Miejscowego planu z dnia 29 listopada 1994 r. w terminie określonym przez przepis art. 67 ust. 1a u.z.p. Organ nie wskazał jednak, aby dokonał analizy ww. uchwał oraz nie wykazał, iż nie obejmowały one terenu działek gruntu nr [...] i [...], nie wyjaśniając w ten sposób przesłanek, w oparciu o które przyjął, że Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 1994 r. utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy. Dla poczynienia takich ustaleń niezbędne jest nie tylko sięgnięcie po część tekstową uchwał ale również część graficzną (niezałączaną do Dzienników Urzędowych Województwa). Brak wskazania przyczyn z powodu których Kolegium uznało, że w sprawie wydania decyzji z dnia [...] r. o warunkach zabudowy mógł mieć zastosowanie art. 61 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wobec nieprzedstawienia podstaw przyjęcia, że plan z dnia 29 listopada 1994 r. utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1 u.z.p. a nie w oparciu o art. 67 ust. 1a tej ustawy, jest uchybieniem obowiązkowi wyjaśnienia podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i nie pozwala na prowadzenie dalszych rozważań o istnieniu przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. o warunkach zabudowy, z powodu jej wydania z rażącym naruszeniem prawa. Rzeczą organu będzie zgromadzenie stosownej dokumentacji planistycznej dotyczącej terenu obejmującego działki nr [...] i [...] w okresie od uchwalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 29 listopada 1994 r. do końca 2004 r. (stosownie do art. 67 ust. 1a u.z.p.) i ustalenie, czy w okresie od 1 stycznia 1995 r. do końca 2003 r. doszło od uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany dla terenów istotnych z punktu widzenia sprawy. Kolejnym etapem będzie ocena zasadności żądania skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania obejmujących koszty udziału ustanowionego pełnomocnika, Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 ww. ustawy.