I OSK 692/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 5 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 881/16 w sprawie ze skargi G. O. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od G. O. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 881/16, uwzględnił skargę G. O. na sprecyzowany w sentencji rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. i uchylił go oraz poprzedzający go rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd ten podał, iż rozkazem personalnym nr [...], z dnia [...] grudnia 2015 r., Komendant Wojewódzki Policji w K. przeniósł st. sierż. G. O. z dniem [...] stycznia 2016 r. do pełnienia dalszej służby w Komendzie Powiatowej Policji w D. T. Na skutek odwołania funkcjonariusza, Komendant Główny Policji Rozkazem nr [...], z dnia [...] lutego 2016 r., uchylił tenże rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska oraz przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w D. T. i ustalił datę zwolnienia z zajmowanego stanowiska na dzień [...] lutego 2016 r. oraz datę przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w D. T. na dzień [...] marca 2016 r. W pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. II SA/Wa 593/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. O. na powyższy rozkaz ostateczny. Rozkazem personalnym nr [...], z dnia [...] lutego 2016 r., na podstawie art. 32 ust.1 i 2, art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 37 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), dalej zamiennie ustawa, st. sierż. G. O. z dniem [...] marca 2016 r. mianowany został na stanowisko referenta Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w D. T. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie G. O. nie zostało uwzględnione, gdyż rozkazem personalnym nr [...], z dnia [...] maja 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał w mocy tenże rozkaz personalny. W jego uzasadnieniu wskazał, że podejmując decyzję o mianowaniu policjanta na równorzędne stanowisko Komendant Powiatowy Policji w D. T. działał zgodnie z obowiązującymi przepisami. Stosunek służbowy policjanta cechuje dyspozycyjność i podporządkowanie się dyscyplinie służbowej (art. 25 ust. 1 ustawy). Przejawia się to m.in. w jednostronnym kształtowaniu treści tego stosunku prawnego. Jak stanowi art. 28 ust. 1 ustawy o Policji, służba w niej jest dobrowolna. Osoba podejmująca służbę w Policji w sposób oczywisty godzi się z ograniczeniami, a także uprawnieniami przełożonych do względnej dowolności w kształtowaniu stosunku służbowego. Rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2016 r. jest konsekwencją potrzeb służby tej jednostki organizacyjnej Policji, która jak wskazano w stosownym wniosku o przeniesienie, posiadała wskaźnik wakatów na poziomie 4% i miał na celu właściwe rozdysponowanie sił i środków do faktycznych potrzeb funkcjonowania KPP w D. T. Funkcjonariusz został mianowany na równorzędne stanowisko służbowe względem zajmowanego przed przeniesieniem, tj. w trzeciej grupie uposażenia zasadniczego 2.060 złotych miesięcznie, z mnożnikiem 1,35 kwoty bazowej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy oraz z dotychczasowym dodatkiem służbowym w wysokości 250 złotych miesięcznie, a także pod względem stopnia etatowego. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy uznał, że kwestionowana decyzja mieści się w granicach upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 32 ust. 1 ustawy, albowiem przez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu porządku publicznego. Dalej organ odwoławczy wskazał, że żądanie strony zawieszenia postępowania było niezasadne, gdyż w dacie orzekania przezeń rozkaz o jego przeniesieniu był już ostateczny. Na powyższe rozstrzygnięcie G. O. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając mu naruszenie: art. 37, art. 36 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1 ustawy o Policji poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w szczególności w odniesieniu do art. 37, który reguluje sytuację powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości i art. 32 ust. 1, zgodnie z którym można przenieść policjanta tylko na stanowisko równorzędne. Nadto art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, niezapewnienie mu czynnego udziału w postępowaniu na żadnym jego etapie i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, braku należytego uzasadnienia decyzji. Skarżący zarzucił organowi II instancji, że nie zawiesił przedmiotowego postępowania "do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w D. T.". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Jego zdaniem organy administracji obu instancji nie dokonały oceny równorzędności zajmowanych przez skarżącego stanowisk, a tylko na takie skarżący mógł być przeniesiony, co wynika z przytoczonych przezeń regulacji ustawowych. Rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2016 r. wydany przez Komendanta Powiatowego Policji w D. T. zawiera co prawda wskazanie stanowiska oraz uposażenia skarżącego od dnia [...] marca 2016 r., jednakże w jego uzasadnieniu organ ograniczył się jedynie do przedstawienia podjętych rozstrzygnięć w przedmiocie zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia skarżącego do pełnienia dalszej służby w Komendzie Powiatowej Policji w D. T., stwierdzając że w dniu [...] lutego 2016 r. decyzja w powyższym przedmiocie stała się ostateczna. Z kolei organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia, że zostały spełnione wszystkie przesłanki równorzędności stanowisk, gdyż charakteryzują się one takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym. W ocenie Sądu meriti dokonana przez organ odwoławczy ocena równorzędności stanowisk, oparta wyłącznie na elementach uposażenia i stopniu etatowym nie może być uznana za wystarczającą. Równorzędność stanowiska służbowego nie polega oczywiście na tożsamości obu stanowisk (poprzednio zajmowanego i obecnego). Równorzędność nie oznacza zatem takich samych obowiązków, czy też czasu służby. Za równorzędne mogą być jednak uznane stanowiska, które mają takie same elementy składowe. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w orzecznictwie podkreśla się, iż dokonując analizy równorzędności stanowisk, uwzględnić należy jak najwięcej czynników pozwalających na ocenę równorzędności, w tym warunki służby, które są jedną z cech charakterystycznych dla danego, określonego stanowiska służbowego (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2016 r., sygn. I OSK 3069/14). Zasadnicze znaczenie dla oceny równorzędności stanowisk ma bowiem charakter i rodzaj wykonywanej pracy (winno być służby), które określa karta opisu stanowiska. Wskazuje ona cel stanowiska, zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, wymagania dotyczące wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby lub pracy, doświadczenia zawodowego i wymagane umiejętności oraz warunki służby i kryteria oceny realizacji zadań (§ 2 pkt 14 lit. a-e rozporządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. nr 1041 w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r., poz. 50 ze zm.). Sąd Wojewódzki wskazał, iż w aktach osobowych skarżącego znajdują się karty opisu stanowiska służbowego z [...] kwietnia 2012 r. i [...] października 2012 r. Nadto znajduje się karta opisu stanowiska służbowego bez daty. Tylko z chronologicznego układu akt osobowych można wnioskować, że karta ta dotyczy ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego - zamieszczona jest bezpośrednio za rozkazem personalnym KW Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] (k. 66, 67). Brak w nich natomiast karty opisu stanowiska służbowego, na które został mianowany skarżący obecnie. Oznacza to zdaniem Sądu meriti, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na ustalenie, jaki zakres obowiązków będzie obciążał skarżącego na "nowym" stanowisku służbowym i dokonanie porównania ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. W związku z powyższym Sąd ten uznał, że zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego stwierdzenie, że zostały spełnione przesłanki równorzędności stanowisk ma charakter dowolny. Tym samym, w jego przekonaniu zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, a także z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., gdyż organy obu instancji nie podjęły wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Sąd Wojewódzki wskazał ponadto, że w toku postępowania doszło również do naruszenia wynikającej z art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji wynika bowiem, że organ ten nie rozważał w ogóle kwestii równorzędności stanowiska, na które został mianowany skarżący, ze stanowiskiem uprzednio zajmowanym, co musi skutkować oceną, że nie rozpatrzył sprawy w jej całokształcie. Nie dostrzegł tego również organ odwoławczy pomimo, że kontrola instancyjna przeprowadzana przez ten organ obejmuje zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji jak i dokonaną przez ten organ ocenę stanu faktycznego. Za prawidłowe natomiast Sąd meriti uznał stanowisko organów w kwestii istoty zagadnienia wstępnego, oraz istnienia prawnych podstaw wydania kontrolowanych decyzji w sytuacji, w której rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. stanowił ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie przeniesienia skarżącego do pełnienia dalszej służby w KPP w D. T. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a, orzekł jak w sentencji. Wyrok ten skargą kasacyjną zaskarżył Komendant Wojewódzki Policji w K., postulując jego uchylenie i oddalenie skargi w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego - art. 36 ust. 1 i 2 w zw. z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ocena równorzędności stanowisk przy przeniesieniu funkcjonariusza "oparta wyłącznie na elementach uposażenia i stopniu etatowym nie może być uznana za wystarczającą", podczas gdy do oceny równorzędności stanowisk wystarczające jest porównanie elementów finansowych uposażenia na obu stanowiskach i stwierdzenie, że na nowym stanowisku służbowym funkcjonariuszowi przysługuje uposażenie nie mniejsze niż na stanowisku dotychczas zajmowanym; 2) przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że organy administracji dopuściły się naruszenia przepisów art.7, art. 15, art. 77 § l i art. 80 K.p.a., co spowodowało uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. i poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w D. T., podczas gdy właściwym powinno być oddalenie skargi G. O. Jak m.in. podano w jej uzasadnieniu, w myśl art. 25 ust. 1 ustawy o Policji służbę może pełnić osoba, która posiada zdolność fizyczną i psychiczną do służby podległej szczególnej dyscyplinie służbowej. Oznacza to, że policjant powinien wykazywać się cechą dyspozycyjności rozumianej m.in. jako gotowość do realizacji różnych zadań służbowych i w różnych miejscach. Zatem funkcjonariusz kryminalny może także zostać skierowanym do wykonywania obowiązków o charakterze np. prewencyjnym, a nawet z zakresu ruchu drogowego, czy też logistyki. Jedynym ograniczeniem wynikającym z powyższego jest konieczność zachowania parametrów uposażenia, co wynika z przywołanych orzeczeń sądów administracyjnych. W realiach niniejszej sprawy, której stan faktyczny jest bezsporny, uposażenie policjanta pozostało niezmienione. Co więcej - jak wynika wprost z rozkazu organu pierwszej instancji, do zadań policjanta zarówno na aktualnie zajmowanym stanowisku, jak i na stanowisku poprzednio zajmowanym należało zwalczanie przestępczości kryminalnej. Świadczy o tym umiejscowienie etatów w strukturach Wydziałów Kryminalnych początkowo Komendy Miejskiej Policji w K., a potem Komendy Powiatowej Policji w D. T. Poza tym karta opisu stanowiska nie określa zadań dla konkretnego policjanta, a dla stanowiska. Powyższe oznacza, zdaniem autora skargi kasacyjnej, że rozkazy personalne wydane w sprawie nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Na wstępie godzi się przypomnieć, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami zarzutów skargi kasacyjnej. Przed odniesieniem się do jej zarzutów zauważyć nadto należy, że w myśl art. 176 § 2 P.p.s.a., poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W niniejszej sprawie ziściły się warunki odstępstwa od zasady jawności i bezpośredniości postępowania, bowiem pełnomocnik skarżącego kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy (art. 182 § 2 P.p.s.a.). Poza tym wypada przypomnieć, że podstawy na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a., a są to: naruszenie prawa materialnego i naruszenie przepisów postępowania. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć wadliwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie nieprawidłowej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący kasacyjnie nadto wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Przechodząc do merytorycznej oceny zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów podnieść trzeba, że zwykle pierwszeństwo ma podstawa naruszeń procesowych, lecz w tej sprawie rzekome uchybienia formalne byłyby skutkiem wadliwości materialnoprawnych, przeto ze względu na ich ścisły związek, wszystkie zarzuty zostały rozważone i będą omówione tu łącznie. Stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby, o czym stanowi art. 28 ust. 1 ustawy o Policji. Służba w Policji jest szczególnym stosunkiem, w którym dominującą pozycję ma organ, co jest konsekwencją celów tej formacji. Skutkuje to m.in. pewnymi "obostrzeniami" w obrębie obowiązków funkcjonariuszy, ale i szerszymi uprawnieniami w porównaniu do pracowniczego stosunku pracy (stosunek służbowy jest nazywany jednostronnie podporządkowanym). Potrzeby służby w głównej mierze determinują charakter i zakres indywidualnych zadań funkcjonariuszy. Oczywiście nie jest to równoznaczne z nieograniczonymi możliwościami organu ingerowania w tej materii, zwłaszcza z pominięciem reguł procesowych i materialnych. Jak głosi art. 36 ust. 1 ustawy, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Bardziej szczegółowej regulacji brak. Przeto odczytywany w kontekście art. 38 ust. 1-4 tej ustawy, w praktyce uznawany jest on za przepis, który pozwala przenieść policjanta na stanowisko służbowe tylko wtedy, gdy stanowisko to jest równorzędne wobec pierwotnie zajmowanego. Skoro bowiem przeniesienie na niższe stanowisko służbowe obwarowane jest szeregiem warunków, to w pozostałych przypadkach przeniesienie winno nastąpić na stanowisko równorzędne. Decyzja w tej materii jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego, ma charakter fakultatywny, wynikający z potrzeb formacji czy jednostki. Przepisy ustawy pozostawiają więc właściwym przełożonym służbowym ocenę celowości i zasadności przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko, lecz z uwzględnieniem jego słusznego interesu (art. 7 K.p.a.). Pojęcie "stanowisko równorzędne" oznacza takie stanowisko, które musi charakteryzować się przede wszystkim (bo orzecznictwo rzeczywiście stoi na gruncie konieczności szerokiego badania okoliczności związanych z zadaniami na obu stanowiskach, czego obecny skład Naczelnego Sądu Administracyjnego nie neguje) takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego i stopnia etatowego oraz wykazywać zasadność i celowość przeniesienia. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia kryteriów oceny i czynników równorzędności obydwu stanowisk jest tym większy, że ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "stanowisko równorzędne", ale posługuje się nim wiążąc określone konsekwencje (np. art. 38 ust. 2 pkt 1 i art. 42 ust. 1 ustawy o Policji). Niemniej jednak niekwestionowanym prawem właściwych organów Policji jest kształtowanie struktury poszczególnych jednostek organizacyjnych Policji, a także określanie, w ramach art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, konkretnych jej zadań oraz ich realizacja przy pomocy odpowiednio wykwalifikowanych funkcjonariuszy. Jeśli z tego względu konieczne jest przeniesienie na inne, równorzędne stanowisko służbowe, to ustawa o Policji stwarza taką możliwość. Tych zagadnień sądy administracyjne nie badają, gdyż w ramach oceny legalności aktów administracyjnych nie są władne oceniać celowości zmian w materii struktury organizacyjnej jednostek Policji czy też obsady kadrowej, wreszcie zakresu zadań poszczególnych stanowisk czy funkcjonariuszy. Zatem ograniczają się do badania pewnych tylko parametrów stanowisk służbowych w aspekcie ich równorzędności oraz do właściwego uzasadnienia decyzji w tym przedmiocie, mając na względzie ich uznaniowość. W niniejszej sprawie G. O. został zwolniony ze stanowiska referenta Sekcji do spraw Zwalczania Przestępczości Pseudokibiców Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji w K., a następnie mianowany na stanowisko referenta Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w D. T. Niesporne jest, iż oba stanowiska to stanowiska o identycznych parametrach uposażenia zasadniczego, takim samym dodatku służbowym i stopniu etatowym. Zmieniło się jedynie miejsce wykonywania służby odpowiednio z Komendy Wojewódzkiej Policji w K. na Komendę Powiatowej Policji w D. T., lecz nastąpiło to wcześniej innymi rozkazami, nadto szczegółowy zakres zadań. Ta pierwsza kwestia pozostaje poza obecnymi rozważaniami, choć skarżący ją eksponuje dowodząc uciążliwości z tym związanych. Istota sporu w sprawie sprowadza się natomiast do ustalenia, czy faktycznie doszło do przeniesienia skarżącego na stanowisko równorzędne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jakkolwiek zapadłe rozkazy rzeczywiście nie zawierają wyczerpującej (a decyzja organu I instancji żadnej) oceny wszystkich elementów wpływających na ocenę równorzędności, co jest oczywiście ich wadą, to jednak powyższe parametry, w połączeniu z widocznym już na pierwszy "rzut oka" ogólnym zakresem zadań o zbliżonym charakterze i przedmiocie, wykonywaniem obowiązków w wydziałach o takim samym profilu, pozwalają na konkluzję o równorzędności stanowisk. Co prawda w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, iż o równorzędności nie przesądza wysokość uposażenia, które jest tylko jednym z elementów pozwalających na ocenę równorzędności stanowiska (p. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2000 r., sygn. akt II SA 220/00, niepubl., z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 891/09, publ. CBOSA), to jednakże każdy przypadek musi by rozpatrywany indywidualnie. W niniejszej sprawie skarżący przeniesiony został na stanowisko tożsame nie tylko pod względem wynagrodzenia zasadniczego, ale również dodatku służbowego i stopnia etatowego. Ponadto zbliżony był na obydwu stanowiskach charakter i rodzaj wykonywanych czynności. Wynika to wprost z treści rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, gdzie wskazano, iż do zadań policjanta na obydwu stanowiskach pracy (obecnym i poprzednim) należało zwalczanie przestępczości kryminalnej. Świadczy również o tym umiejscowienie etatów w strukturach Wydziałów Kryminalnych początkowo Komendy Miejskiej Policji w K., a potem Komendy Powiatowej Policji w D. T. Rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2016 r. nie miał ponadto charakteru dowolności, ponieważ jak wskazano, był on konsekwencją potrzeb służby tej jednostki organizacyjnej Policji, która posiadała wskaźnik wakatów na poziomie 4% i miała na celu właściwe rozdysponowanie sił i środków do faktycznych potrzeb funkcjonowania KPP w D. T. Należy zatem uznać, iż wymóg "równorzędności stanowisk" został w niniejszym przypadku spełniony. Niewątpliwą wadą obu decyzji jest brak karty opisu "nowego" stanowiska, lecz jak słusznie zauważył skarżący kasacyjnie ma ona charakter przedmiotowy, gdyż charakteryzuje stanowisko (p. § 4 ust. 1 cytowanego zarządzenia z 28 września 2007 r.), nie indywidualizując go. Jeśli nadto obszerne uzasadnienie zaskarżonej decyzji dostatecznie przekonująco motywuje przeniesienie, a skarżący nie podważył tego działania zasadnymi zarzutami o naruszeniu jego słusznego interesu, konkluzja o ich legalności jawi się jako poprawna. Przede wszystkim nie zostało wykazane przez Sąd meriti przekroczenie granic uznania administracyjnego, ani wpływ wytkniętych uchybień na wynik sprawy. Organ bowiem umotywował przeniesienie potrzebami służby, uwzględniając przy tym interes funkcjonariusza na tyle, na ile było to możliwe. Sąd I instancji zatem ocenił zgodność z prawem tych rozkazów zbyt rygorystycznie, gdyż zaskarżony rozkaz nie uchybia prawu w stopniu uzasadniającym jego wzruszenie. Z tych przyczyn zaskarżony wyrok nie mógł się ostać. A skoro istota sprawy została wyjaśniona do rozstrzygnięcia, Naczelny Sąd Administracyjny władny był rozpoznać skargę. Czyniąc to miał na względzie przytoczone okoliczności i argumenty, które skutkowały oddaleniem skargi na zasadzie art. 151 P.p.s.a. Co mając na uwadze, na mocy art. 188 P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 niniejszego wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje oparcie w przepisie art. 203 § 2 tej ustawy.