III SA/Gd 667/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi H. W. i R. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 13 czerwca 2017 r., nr 2201-IOA.4246.155.2017.5 w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżących H. W. i R. W. solidarnie 614 (sześćset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 168 § 3, art. 169 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), art. 213 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948 ze zm.), pozostawił odwołanie H. W. i R. W. bez rozpatrzenia. Organ wskazał, że H. W. i R. W. zostali wezwani do podpisania odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 30 maja 2016 r. Wezwanie doręczono w dniu 24 maja 2017 r. Wyznaczony termin upłynął bezskutecznie w dniu 31 maja 2017 r. H. W. i R. W. wnieśli skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się jego uchylenia. Wskazali, że podpisane odwołanie przesłali w dniu 31 maja 2017 r. za pośrednictwem poczty polskiej na adres Dyrektora Izby Celnej, tj. na adres organu dotychczas prowadzącego postępowanie. Zdaniem skarżących nie oznacza to jednak, że zaistniały przesłanki do pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia, bowiem – zgodnie z art. 170 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej - organ podatkowy, niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać organowi właściwemu podanie do niego wniesione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia przyznając, że odwołanie zostało wniesione w terminie. Wyjaśniono, że odwołanie zostało przekazane do organu w dniu 14 czerwca 2017 r., jednak zostało ono nadane w urzędzie pocztowym w dniu 31 maja 2017 r. – czyli w terminie wyznaczonym przez organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Organ wezwał w powyższym trybie skarżących do złożenia podpisów pod odwołaniem. Wezwanie zostało przez nich odebrane w dniu 24 maja 2017 r, wobec czego termin do uzupełnienia braków formalnych pisma upływał w dniu 31 maja 2017 r. Podpisane odwołanie skarżący nadali w urzędzie pocztowym w dniu 31 maja 2017 r. na adres organu dotychczas prowadzącego postępowanie, tj. Dyrektora Izby Celnej. W dniu 14 czerwca 2017 r. zostało ono, zgodnie z właściwością rzeczową, przekazane do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Uznać zatem należało, że pismo skarżących zostało nadane w placówce pocztowej w terminie wyznaczonym przez organ oraz że braki formalne odwołania zostały uzupełnione w terminie. Nie było wobec powyższego podstaw do pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia w myśl art. 169 § 4 o.p. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie kwestionował, że w tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie z dnia 13 czerwca 2017 r. nieprawidłowo stwierdza, że skarżący nie uzupełnili braków formalnych odwołania. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd uwzględnił skargę. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.U z 2015 r. , poz.1800 ze zm.).