II FSK 200/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Artur Kot, Protokolant Paweł Koluch, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. K. i M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 października 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 504/17 w sprawie ze skargi Z. K. i M. K na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 26 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2017 r. oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 5 października 2017 r., I SA/Rz 504/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Z.K. i M.K. (dalej: skarżący) decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 26 maja 2017 r. w przedmiocie podatku rolnego za 2017 r. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zarzucili na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 210 § 4 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i art. 121 o.p. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że samo przytoczenie treści bez jego omówienia nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie, że przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestia ustalenia wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2017 r., w sytuacji gdy przedmiotem sporu nie jest wysokość podatku, a brak wnikliwego omówienia przytoczonych przepisów prawa w zaskarżonych decyzjach i brak wyjaśnienie powołanej regulacji w stosunku do skarżących, tj. art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2016, poz. 716 ze zm.); b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. ze względu na brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż norma ta w przypadku rozpatrywania skarg na decyzje wydawane przez organy podatkowe nie może mieć samodzielnie zastosowania, bowiem w takim przypadku ma zastosowanie także § 2 tej normy. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie od organu na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna. Całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia art. 138 p.p.s.a. odnoszący się do przedmiotu zaskarżenia. Otóż kontroli legalności, zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. podlegają akty administracyjne w tym przepisie wyszczególnione. Nie ma wśród nich uzasadnienia decyzji. Możliwe jest zaskarżenie tylko samej decyzji, a w ramach tego zakresu zaskarżenia można kwestionować jej uzasadnienie. Zasadnie w związku z tym w wyroku sądu pierwszej instancji wskazano jako przedmiot zaskarżenia decyzję samorządowego kolegium odwoławczego w przedmiocie podatku rolnego za 2017 r. Nie jest również zasadny zarzut opisany w pkt 1.a) skargi kasacyjnej. Czyniąc taki zarzut strona skarżąca powinna wykazać, że naruszenie wskazanych w nim przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oczywistym jest, że takiego wpływu nie miało, skoro skarżąca nie kwestionuje ustalonego zobowiązania podatkowego. Ponadto sąd pierwszej instancji w sposób wyczerpujący wyjaśnił materialno-prawną podstawę zaskarżenia. Sanując tym samym niedostatki uzasadnienia decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wyjaśnić należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r.,II FPS 8/09), jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. np.: wyrok NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1620/10; wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r., I FSK 1002/11). Uchybieniem, nie pozostającym bez wpływu na rezultat kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia, jest bowiem uzasadnienie, w którym ocena o zgodności/niezgodności z prawem zaskarżonego aktu formułowana jest bez odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, albowiem w tego rodzaju sytuacji nie jest możliwe zrekonstruowanie przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęcie konkretnego kierunku interpretacji i zastosowania konkretnych przepisów prawa w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy (por. np. wyrok NSA z 11 stycznia 2011 r.,I GSK 685/09). W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny tych uchybień nie stwierdza, a uzasadnienie sądu pierwszej instancji spełnia wszystkie ustawowe kryteria z art. 141 § 4 p.p.s.a. Co do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. to w świetle ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis ten nie jest co do zasady przepisem, który można naruszyć w toku postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż reguluje on sposób rozstrzygnięcia sprawy. Skuteczność skargi kasacyjnej w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego zależy zaś od wykazania, że sąd administracyjny popełnił błąd w procesie dochodzenia do rozstrzygnięcia, oceniając wadliwie przepisy regulujące materię lub tryb postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego aktu. Tym niemniej należy podkreślić, ze sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do powoływania tego przepisu, skoro nie miał on w sprawie zastosowania, zaś jego powołanie powinno mieć miejsce z uwzględnieniem konkretnych przepisów postępowania administracyjnego (podatkowego). Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.