IV SA/Wa 1315/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2017 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę Decyzją z [...] sierpnia 2017r. [...] Minister Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23, j.t. z późn. zm.), w związku z art. 162 § 1 pkt 1 w/w ustawy, po rozpatrzeniu odwołania Spółki z.o.o. [...] w [...] utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] lutego 2017r., znak: [...] W uzasadnieniu organ wskazał, że Marszałek Województwa [...] w/w decyzją z dnia [...].02.2017r. odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].06.2007r., którą organ ten wyraził zgodę Zakładowi [...] Sp. z o.o. w [...] (obecnie [...] Sp. z o.o.) na zamknięcie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne - mokrego składowiska odpadów, zlokalizowanego w [...]. Decyzja ta została wydana na wniosek w/w podmiotu i określała techniczny sposób zamknięcia składowiska, datę zaprzestania przyjmowania odpadów na składowisko, harmonogram działań związanych z rekultywacją składowiska, warunki sprawowania nadzoru nad zrekultywowanym składowiskiem oraz zobowiązywała podmiot do przeprowadzania co najmniej raz w roku oceny zmian stanu sukcesji składowiska i podjęcia w razie stwierdzenia niekorzystnych zmian na składowisku, głównie w przypadku pogorszenia się stateczności skarp oraz konieczności zabezpieczenia, składowiska przed pyleniem, bezzwłocznie działań w celu ich wyeliminowania, a także informowania o powyższym organu. W tej decyzji określono też obowiązek prowadzenia monitoringu składowiska przez okres 30 lat od daty, kiedy decyzja stała się ostateczna. Odwołanie od w/w decyzji Marszałka złożyła Spółka z o.o. [...] w [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy w postaci stwierdzenia na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 kpa, że decyzja w przedmiocie zamknięcia składowiska odpadów w części nakładającej określone obowiązki na Spółkę, stała się bezprzedmiotowa z uwagi na zmianę stanu faktycznego i prawnego bądź ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].06.2007r., którą organ ten wyraził zgodę na zamknięcie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne - mokrego składowiska odpadów, zlokalizowanego w [...] została wydana na wniosek Zakładu [...] Sp. z o.o. w [...], z którego wynikało, że zaplanowano zaprzestania składowania odpadów ze względu na wypełnienie całkowitej pojemności tego składowiska. Podstawą prawną decyzji był art. 54 ust. 1 ust. 2 pkt 1 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 27.04.2001r. o odpadach (Dz. U. z 2007r. nr 39 poz. 251). Niewątpliwie stroną zobowiązaną treścią tej decyzji była Spółka, która wówczas dzierżawiła działkę nr [...], na której jest usytuowane składowisko odpadów. Z akt sprawy wynika bowiem, że Spółka z o.o. Zakład [...] w [...] (obecnie [...]Sp. z o.o.) zawarła ze Spółką [...] S.A. w dniu [...].01.1999r. umowę Nr [...] w przedmiocie dzierżawy nieruchomości, budowli oraz gruntów na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, w tym m.in. działki nr [...]. Natomiast aneksem nr [...] do w/w umowy, który obowiązywał od dnia [...].07.2009r. Spółka zrezygnowała z dzierżawy części nieruchomości, w tym z działki nr [...]. Nowym właścicielem działki, zgodnie z aktem notarialnym Rep. A numer [...], zawartym w dniu [...].12.2016r., jest Zakład [...] Sp. z o.o. w O., co zostało ujawnione w księdze wieczystej. Z powyższego wynika, że skarżący od 01.07.2009r. nie legitymuje się tytułem prawnym do działki nr [...], tj. do składowiska odpadów, którego dotyczy decyzja o jego zamknięciu. Z tych okoliczności Spółka wywodzi, że nie ma możliwości wykonywania skierowanej do niej decyzji, ponieważ zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 14.12.2012r. o odpadach (Dz. U. z 2016r. poz. 1987, j.t.) warunkiem wykonania decyzji o zamknięciu składowiska jest posiadanie tytułu prawnego do składowiska odpadów. Spółka z o.o. [...] w [...] wnosząc o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji wyrażającej zgodę na zamknięcie składowiska odpadów powołała się na art. 162 § 1 pkt 1 kpa. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Przesłanką do wygaśnięcia decyzji są: jej bezprzedmiotowość i istnienie interesu społecznego lub interesu strony przemawiającego za takim rozstrzygnięciem, co wynika z literalnego brzmienia w/w przepisu. Z uwagi na fakt, że ustawa o odpadach nie zawiera przepisów szczególnych dotyczących wygaśnięcia decyzji w przedmiocie zgody na zamknięcie składowiska odpadów stwierdzenie bezprzedmiotowości decyzji nie jest wystarczające do stwierdzenia jej wygaśnięcia. Należy bowiem dodatkowo wykazać, że wymaga tego interes społeczny lub interes strony. Powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie, co z kolei w ocenie organu prowadzi do wniosku, że istnienie tylko jednej z nich wyklucza możliwość zastosowania tego przepisu. Bezprzedmiotowość decyzji może być podmiotowa lub przedmiotowa. Zachodzi ona wówczas, gdy nierealne okazuje się osiągnięcie jej celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia (prawo lub obowiązek strony), bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło (przestał istnieć lub utracił kwalifikacje) lub też na skutek zmiany stanu faktycznego lub prawnego nie jest możliwe dalsze wykonywanie decyzji. W analizowanym przypadku istnieje składowisko, którego dotyczyły obowiązki związane z jego zamknięciem, rekultywacją oraz monitorowaniem tego obiektu. Działa także podmiot, na którego wniosek została wydana decyzja w tej sprawie. Utrata przez odwołującą się Spółkę tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością po wydaniu decyzji wyrażającej zgodę na zamknięcie składowiska, nie może zdaniem organu niezależnie od okoliczności faktycznych i prawnych skutkować niejako "automatycznie" bezprzedmiotowością decyzji i stwierdzeniem jej wygaśnięcia. Takiej konsekwencji nie przewidują przepisy ustawy o odpadach, jako że nie zawierają przepisów szczególnych w tej materii. Nie można bowiem wykluczyć i takiej sytuacji, że pomimo zrzeczenia się tytułu prawnego do nieruchomości, Spółka zobowiązana do wykonania obowiązków uzyska go, w sposób umożliwiający realizację tych obowiązków wynikających z ostatecznej decyzji, bądź nastąpi przeniesienie uprawnień z decyzji na inny podmiot. Akta sprawy nie zawierają żadnego dokumentu, który potwierdzałby odmowę ze strony obecnego właściciela działki udostępnienia jej na potrzeby realizacji decyzji, jak też jego stanowiska w kwestii przejęcia obowiązków z tej decyzji. W przypadku, gdy przesłankę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji mógłby stanowić interes strony, a w danej sprawie przymiot ten przysługuje obu podmiotom, tj. spółce żądającej stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jak i aktualnemu właścicielowi składowiska odpadów, to rozważenia i uwzględnienia wymaga interes obu stron tego postępowania. W omawianej sprawie, Spółka jako dysponent przedmiotowego składowiska odpadów korzystała z tego obiektu przez 8 lat. Ustalenie, że po tym okresie korzystania ze środowiska obowiązki dotyczące zamknięcia i rekultywacji przedmiotowego składowiska określone w decyzji, do której wydania doszło w wyniku wniosku Spółki miałyby spocząć na aktualnym jego właścicielu, godziłoby nie tylko w szeroko rozumianą sprawiedliwość społeczną, lecz również byłoby to sprzeczne z logiczną intencją ustawodawcy wyrażoną w treści art. 146 i art. 151 ustawy o odpadach. Wygaśnięcie tej decyzji w ocenie organu nie leży zatem w interesie aktualnego właściciela działki, który nie korzystał ze składowiska a miałby, zdaniem Spółki, wykonywać obowiązki związane z jego zamknięciem i rekultywacją, które nie zostały na niego przeniesione. Podmiot ten nie wyrażał bowiem w żadnej formie zgody na ich przejęcie w trybie przepisów ustawy o odpadach. Z kolei w interesie Spółki będącej adresatem decyzji leży rzeczywiście wygaśnięcie omawianej decyzji, ponieważ wiąże się to z uniknięciem realizacji obowiązków w niej określonych, w tym m.in. prowadzenia monitoringu składowiska do 2037r. Zdaniem organu nie ma w sprawie znaczenia fakt wskazywany przez Spółkę, że z informacji uzyskanych od aktualnego właściciela składowiska wynika, iż zamierza on ponownie je wykorzystywać. Spółka uważa, że ta okoliczność potwierdza, iż nastąpiła zmiana stanu faktycznego uniemożliwiająca jej wykonanie decyzji wyrażającej zgodę na zamknięcie składowiska. Prowadzenie działalności w zakresie gospodarki odpadami wymagałoby uzyskania od nowego właściciela działki stosownych zezwoleń lub pozwoleń wymaganych przepisami prawa. Z dokumentów nie wynika, aby o wydanie takich decyzji zwrócił się do organu nowy właściciel, tj. Spółka [...], których skutkiem byłoby ustalenie nowego reżimu prawnego, praw i obowiązków związanych z własnością i sposobem korzystania z nieruchomości. Trzeba natomiast zauważyć, że organ ma obowiązek analizowania sprawy z uwzględnieniem aktualnego stanu, i nie może uzależniać jej rozstrzygnięcia od zdarzeń przyszłych i niepewnych. Przesłanką, o jakiej mowa w art. 162 § 1 pkt 1 kpa, stwierdzenia wygaśnięcia decyzji jest też istnienie interesu społecznego do wydania takiego orzeczenia. W interesie społecznym leży takie ukształtowanie lub przeniesienie obowiązków w zakresie wynikającym z decyzji, które służyłoby zapobieganiu niekorzystnym zmianom w środowisku związanym z rekultywowanym składowiskiem. Skoro jednak, żaden podmiot nie uzyskał przeniesienia praw i obowiązków z decyzji wyrażającej zgodę na zamknięcie składowiska to stwierdzenie wygaśnięcia tej decyzji spowodowałoby, że składowisko odpadów będzie pozbawione dozoru i nie będzie wykonywany monitoring gwarantujący bezpieczeństwo jego i środowiska, bowiem brak jest innego uprawnionego podmiotu, który wykonywałby obowiązki za dotychczasowego adresata decyzji. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stroną, że istnieje z mocy prawa (art. 124 ust. 1 ustawy o odpadach) nowy zarządzający składowiskiem, na rzecz którego organ może wydać decyzję o zamknięciu składowiska (art. 148 ustawy). Przepisy ustawy o odpadach, na co już wskazywano, nie zawierają regulacji automatycznego przejmowania - wraz z nabyciem tytułu prawnego - praw i obowiązków ze wszystkich decyzji, które dotyczyły - w analizowanej sytuacji - składowiska odpadów. Wręcz przeciwnie, przepisy ustawy o odpadach obowiązującej w dacie wydawania decyzji o wyrażeniu zgody na zamknięcie składowiska, jak i w dacie rozwiązania umowy dzierżawy tego składowiska przewidywały możliwość wydania decyzji o przejęciu przez inny podmiot praw i obowiązków wynikających z decyzji o zgodzie na zamknięcie składowiska (art. 54 ust. 9). Obowiązujące obecnie przepisy ustawy z dnia 14.12.2012r. o odpadach zawierają analogiczną regulację (art. 244a ust. 2). Obecny właściciel nie jest uprawnionym m.in. do wykonywania decyzji z dnia [...].06.2007r. i sprawowania nadzoru nad zamkniętym składowiskiem odpadów, gdyż obowiązki z tej decyzji nie zostały przeniesione na ten nowy podmiot. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 148 ustawy o odpadach przede wszystkim dlatego, że przedmiotem postępowania jest stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, a przepis ten nie stanowi o przesłankach nakazujących wygaśnięcie, tym samym nie miał w sprawie zastosowania. Dodatkowo wskazał na art. 151 ustawy o odpadach, określający warunki i wymagania zmiany zarządzającego składowiskiem odpadów, w tym m.in. konieczność przeniesienia praw i obowiązków z decyzji o zgodzie na zamknięcie składowiska odpadów, co w analizowanej sytuacji nie miało miejsca. Organ zgodził się ze stanowiskiem Marszałka, potwierdzonym komentarzem W. R. do art. 149 ust. 3 ustawy o odpadach: "Ustawodawca liczy się z tym, że składowisko może znajdować się na powierzchni ziemi, którą włada podmiot inny niż zobowiązany do wykonania obu decyzji. Z mocy art. 149 ust. 3 władający powierzchnią ziemi jest zobowiązany umożliwić wykonanie decyzji o zamknięciu składowiska lub jego części oraz o zatwierdzeniu nowej instrukcji". W opinii organu odwoławczego przepis ten należy odnosić również do analogicznej w swojej wymowie decyzji wyrażającej zgodę na zamknięcie składowiska. Nie można też zgodzić się z twierdzeniem Spółki, że "obecny stan prawny wynikający z treści decyzji jest sprzeczny z jedną z podstawowych zasad ochrony środowiska tj. z zasadą zanieczyszczający płaci". Stosownie bowiem do przepisów ustawy z dnia 27.04.2001r. Prawo ochrony środowiska opłaty ponosi się za składowanie odpadów, a w tym przypadku składowisko nie przyjmuje odpadów od 07.03.2007r., zatem opłaty nie są ponoszone, a powyższa zasada nie ma w sprawie zastosowania. Reasumując fakt, iż obecnie składowisko odpadów pozostaje własnością innego podmiotu a obowiązki z omawianej decyzji nie zostały na nikogo przeniesione czyni zasadnym wniosek, że to Spółka [...] jest w dalszym ciągu związana decyzją i to na niej ciążą określone obowiązki w niej ustalone, dotyczące składowiska. Dopiero przeniesienie praw i obowiązków z tej decyzji na inny podmiot uprawniałoby ten podmiot do wykonywania obowiązków nałożonych decyzją, co nie nastąpiło, a przynajmniej taka okoliczność nie wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Organ odwoławczy uznał, wbrew stanowisku odwołującej się Spółki, że utrata prawa do dysponowania nieruchomością nie stanowi podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, bowiem nie powoduje jej bezprzedmiotowości, o której mowa wart. 162 § 1 pkt 1 kpa. Ponadto na przeszkodzie wygaśnięcia decyzji stoi interes społeczny i nowego właściciela składowiska. Nie zostały zatem spełnione przesłanki określone w w/w przepisie. Jednocześnie organ wskazał, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów k.p.a w tym art. 10 § 1. Pismem z dnia 30.11.2016r. organ poinformował bowiem na podstawie art. 10 § 1 kpa o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. Z kolei pismem z dnia 15.12.2016r. organ, w związku z powziętą informacją o sprzedaży działki nr [...], na której usytuowane jest przedmiotowe składowisko odpadów, wystąpił do dotychczasowego właściciela nieruchomości, tj. Spółki z o.o. [...] w [...], o wskazanie aktualnego jej właściciela. Po uzyskaniu informacji o obecnym właścicielu działki nr [...] organ powiadomił go o prowadzonym postępowaniu. Następnie organ ponownie zawiadomił strony o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją w terminie 7 dni, pismem z dnia 17.01.20 17r. Organ odwoławczy nie stwierdził więc, aby w sprawie doszło do istotnego naruszenia art. 10 § 1 kpa. Strona sama wskazała w odwołaniu, że w dniu 24.01.2017r. zapoznała się z dokumentami i stwierdziła, że w sprawie nie poczyniono istotnych ustaleń. Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka [...] sp. z o.o. w [...] zarzucając jej: I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: 1) naruszenie art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej KPA) poprzez: a) uznanie przez Organ II instancji, iż wydanie decyzji przez Marszałka Województwa [...], nr [...], z dnia [...] lutego 2017 r. nie nastąpiło z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a, tj. w sytuacji, gdy przed jej wydaniem nie umożliwiono stronie odwołującej się wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a tym samym strona skarżąca nie została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu, co stanowiłoby podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania. W konsekwencji Organ II instancji błędnie utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] wydaną przed upływem wyznaczonego Skarżącemu terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. b) Wydanie przez organ II instancji decyzji w sytuacji, gdy przed jej wydaniem nie umożliwiono stronie odwołującej się wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a tym samym strona skarżąca została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu, co stanowiłoby podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania. Organ II instancji, bowiem wydał zaskarżoną decyzję - nawet bez wyznaczenia Skarżącemu terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów - co miało istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż pismo Skarżącego zawierające nowe dowody dotarło do Organu-II instancji już po wydaniu zaskarżonej decyzji; 2) Naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 7 w zw. art. 11 zw. z art. 15 w z art. 77 k.p.a poprzez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, a zwłaszcza całkowite zignorowanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacji stanowiącej w istocie materialnoprawną istotę odwołania - tj. do interpretacji i skutków nie spełnienia przez Skarżącego warunku z art. 241 ustawy o odpadach z 2012 r. w dniu wejścia w życie tej ustawy. 3) Naruszenie art. 7 w zw. z. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a poprzez nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy co doprowadziło do dokonania błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie dokonania ustaleń czy nieruchomość, na której znajduje się składowisko odpadów jest już lub ma być ponownie intensywnie eksploatowana i wykorzystywana (np. w charakterze składowiska odpadów różnego rodzaju), jak również czy Spółka [...] umożliwia Skarżącemu dostęp do tej nieruchomości celem wykonania obowiązków wynikających z przedmiotowej decyzji. 4) Naruszenie art. 162 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego błędną wykładnię i uznanie przez Organ II instancji, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. - dot. zamknięcia mokrego składowiska odpadów zlokalizowanego w [...] - nie stała się bezprzedmiotowa z uwagi na zmianę stanu faktycznego i prawnego oraz stwierdzenie, iż za wygaśnięciem tej decyzji nie przemawia interes społeczny lub strony. 5) Naruszenie art. 28 k.p.a - poprzez uznanie za stronę tego postępowania Spółki [...], w sytuacji gdy w tym postępowaniu, które dotyczy wygaśnięcia decyzji, której Spółka [...] stroną nie jest - Spółka [...] ma jedynie interes faktyczny lub ekonomiczny, a nie posiada interesu prawnego. Postępowanie to bowiem nie dotyczy ustalenia w drodze decyzji tego czy Spółka [...] jest czy nie jest zarządzającym przedmiotowego składowiska, tylko postępowanie to dotyczy ustalenia czy decyzja, której stroną jest jedynie Skarżący - wygasła czy też nie wygasła. II. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1) Naruszenie art. 124 w zw. z art. 134 pkt 1, art. 151 ust. 1 i art. 154 ust. 2 w zw. z art. 241 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez ich błędną interpretację i w konsekwencji przyjęcie przez Organ II instancji, iż pomimo nie spełnienia warunku wynikającego z art. 241 ustawy o odpadach wskutek nieposiadania przez Skarżącego w dniu wejścia w życie ustawy dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach tytułu prawnego do dysponowania nawet częścią nieruchomości, na której posadowione jest składowisko odpadów Skarżący nadal jest zarządzającym składowiskiem. Tym samym Organ błędnie uznał, że prawnie dopuszczalna jest sytuacja, gdy podmiot który jest adresatem obowiązków wynikających z decyzji o zamknięciu składowiska odpadów - może być dalej obciążony obowiązkami wynikającymi z tej decyzji, pomimo że podmiot ten w dniu wejścia w życie ustawy dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach - nie posiadał tytułu prawnego nawet do części nieruchomości, na której znajduje się składowisko odpadów. 2) Naruszenie art. 124 ust. l, art. 129 ust. 3, art. 134, art. 151, art. 152, art. 154 i art. 241 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez ich błędną wykładnię lub niezastosowanie i przyjęcie, że Skarżący może być zarządzającym składowiskiem mimo, że nie ma żadnego tytułu prawnego do nawet części nieruchomości, na której składowisko się znajduje, w sytuacji gdy brak tego tytułu prawnego nie był skutkiem naruszenia przez Skarżącego jakiegokolwiek przepisu prawa, który wymagałby od Skarżącego by taki tytuł nabyć - gdyż takiego przepisu brak. 3) Naruszenie art. 149 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do wniosku, że skarżący ma możliwość wykonywania uprawnień z przedmiotowej decyzji - w sytuacji gdy przepis art. 149 ust. 3 ustawy nie daje Skarżącemu żadnych możliwych do wyegzekwowania uprawnień wobec użytkownika wieczystego tej nieruchomości, gdyż przepis ten dotyczy tylko przypadku gdy stosowne żądania co do zachowania się pod adresem właściciela tej nieruchomości kieruje wójt, burmistrz lub prezydent miasta, właściwy ze względu na lokalizację składowiska odpadów - działający w przypadku i na podstawie art. 149 ust. 2 ww. ustawy. Jednocześnie brak innego przepisu prawa, który takie uprawnienia Skarżącemu daje. 4) Naruszenie z art. 148 ustawy o odpadach w zw. art. 162 KPA poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż art. 148 ustawy o odpadach nie stanowi o przesłankach uzasadniających wygaśnięcie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] wyrażającej zgodę na zamknięcie mokrego składowiska odpadów zlokalizowanego w [...], gdy tymczasem ustawodawca przewidział w art. 148 ustawy o odpadach unormowanie prawne, które - może być zastosowane wobec nowego zarządzającego składowiskiem. Przepis ten umożliwia wydanie decyzji o zamknięciu składowiska odpadów w stosunku do tego podmiotu. Tym samym oznacza to, iż przedmiotowe składowisko odpadów nie pozostanie bez nadzoru. Tak więc dzięki art. 148 ustawy o odpadach możliwe jest stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowej decyzji, gdyż nie sprzeciwia się temu interes społeczny. 5) Naruszenie art. 151 ustawy o odpadach poprzez uznanie, że przepis ten znajduje zastosowanie do przeniesienia praw i obowiązków Skarżącego wynikających z przedmiotowej decyzji. 6) Naruszenie art. 244a ustawy o odpadach poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że Skarżący może przestać być zarządzającym składowiskiem, a inny podmiot może się stać zarządzającym składowiskiem jedynie w drodze decyzji określonej w ust. 2 tego przepisu, gdy tymczasem przepisu tego nie stosuje się do podmiotu, który przestał być zarządzającym składowiskiem z mocy art. 241 ustawy o odpadach - wskutek nie spełnienia w dniu wejścia w życie ustawy dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - warunku posiadania tytułu prawnego do chociażby części nieruchomości na której znajduje się składowisko odpadów. W oparciu o tak sformułowane zarzuty: - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości do skargi dołączono - pisma spółki [...] z dnia [...] marca 2017 r. pisma skarżącej z dnia 28 marca 2017 r. adresowane do organu na okoliczności wskazane w uzasadnieniu niniejszej skargi, a w szczególności na okoliczność wykazania, iż wskutek naruszenia art. 10 § 1 kpa przez Organ zaskarżona decyzja została wydana zanim Organ mógł zapoznać się z tymi materiałami, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Ponadto na podstawie art. 135 P.p.s.a Skarżąca wniosła również o uchylenie w całości decyzji organu I instancji oraz na podstawie art. 200 P.p.s.a o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca odniosła się do podniesionych zarzutów, przywołała liczne orzeczenia sądów administracyjnych, mające potwierdzać zasadność jej stanowiska. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w oparciu o art. 162 k.p.a. , zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1. stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony; 2. została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona tego warunku nie dopełniła (§1). Organ uchyli decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie (§2). W doktrynie przyjmuje się, że dla stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w oparciu o 162 § 1 k.p.a. warunkiem niezbędnym, jakkolwiek niewystarczającym jest stwierdzenie, że stała się ona bezprzedmiotowa tj. gdy niemożliwe jest zrealizowanie celu jaki organ ma na względzie przy jej wydaniu. Wśród przesłanek stanu bezprzedmiotowości wymienia się m.in. zmianę stanu faktycznego stanowiącego przesłankę wydania decyzji (R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.K. Beck, W-wa 2005 s. 444). W rozpoznawanej sprawie Skarżąca Spółka domagała się wygaśnięcia decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].06.2007r., którą organ ten wyraził zgodę Zakładowi [...] Sp. z o.o. w [...] (obecnie [...] Sp. z o.o.) na zamknięcie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne - mokrego składowiska odpadów, zlokalizowanego w [...]. Decyzja ta została wydana na wniosek w/w podmiotu i określała sposób zamknięcia składowiska. W tej decyzji określono też obowiązek prowadzenia monitoringu składowiska przez okres 30 lat od daty, kiedy decyzja stała się ostateczna. Jako powód wygaśnięcia w/w decyzji w oparciu o art. 162 k.p.a, skarżąca podała, iż od 01.07.2009r. nie legitymuje się tytułem prawnym do działki nr [...], tj. do składowiska odpadów, którego dotyczy decyzja o jego zamknięciu. Z tych okoliczności Spółka wywodzi, że nie ma możliwości wykonywania skierowanej do niej decyzji, ponieważ zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 14.12.2012r. o odpadach (Dz. U. z 2016r. poz. 1987 j.t.) warunkiem wykonania decyzji o zamknięciu składowiska jest posiadanie tytułu prawnego do składowiska odpadów. Z uwagi na brak tytułu prawnego do w/w nieruchomości nie spełnia więc przesłanek do bycia zarządzającym składowiskiem odpadów w rozumieniu obecnie obowiązujących przepisów i realizacji związanych z tym obowiązków. Dotyczą one bowiem cudzej własności. W ocenie Sądu wbrew zarzutom podniesionym przez stronę skarżącą w rozpoznawanej sprawie, jak słusznie uznały oba orzekające organy nie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością w rozumieniu art. 162 § 1 k.p.a, skutkującą wygaśnięciem decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].06.2007r. gdyż brak jest podstaw do uznania, iż niemożliwe jest zrealizowanie celu jaki organ miał na względzie przy jej wydaniu . W pierwszej kolejności należy wskazać, że okoliczność, iż po wejściu w życie w dniu 23 stycznia 2013r. ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach, skarżąca nie spełnia wymogów określonych w art. 124 ust. 1 tej ustawy, a przez to zgodnie z art. 149 ust. 1 nie może wykonać decyzji o zamknięciu składowiska, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wprawdzie, przepis ten stanowi, że zarządzający składowiskiem odpadów posiada tytuł prawny do całej nieruchomości, na której znajduje się składowisko odpadów, wraz ze wszystkimi instalacjami i urządzeniami związanymi z prowadzeniem tego składowiska, w okresie obejmującym fazę eksploatacyjną i poeksploatacyjną, jednak ustawodawca w art. 241 ustawy przewidział odstępstwo od tej zasady. Zgodnie bowiem z w/w przepisem wymogu posiadania tytułu prawnego, o którym mowa w art. 124 ust. 1, nie stosuje się do zarządzającego istniejącym w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy składowiskiem odpadów, który w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy nie posiada tytułu prawnego do całej nieruchomości, na której znajduje się składowisko odpadów, wraz ze wszystkimi instalacjami i urządzeniami związanymi z prowadzeniem tego składowiska (ust. 1). Zarządzający składowiskiem odpadów, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany utrzymać dotychczas posiadany tytuł prawny co najmniej w takim zakresie, w jakim dysponował nim w dniu wejścia w życie ustawy, do zakończenia fazy poeksploatacyjnej (ust. 2). Wymogu uzyskania przez podmiot zainteresowany przejęciem składowiska odpadów tytułu prawnego, o którym mowa w art. 151 ust. 1 pkt 2, nie stosuje się w przypadku przejęcia składowiska odpadów od zarządzającego składowiskiem odpadów, o którym mowa w ust. 1. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio (ust. 3). Tym samym brak tytułu prawnego w dacie wejścia w życie ustawy, nie wpływa na obowiązki skarżącego wynikające z posiadanej przez niego decyzji z 2007r. jako zarządzającej składowiskiem odpadów. Ponadto zgodnie z art. 149 ust. 3 władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić wykonanie skarżącemu wykonanie decyzji o zamknięciu składowiska odpadów. Wbrew zatem zarzutom skargi, przepis ten nie odnosi się tylko do sytuacji gdy wykonawcą decyzji jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta w sytuacji o której mowa w art. 149 ust. 2 ustawy. Sąd nie podzielił także zarzutów skargi w zakresie niewyjaśnienia przez organy, czy wobec utraty władania nieruchomością, której dotyczy decyzja wygaśnięcia której strona skarżąca się domaga, ma ona faktyczną możliwość jej wykonania. W ocenie Sądu oprócz tego, że zgodnie z przytoczonym powyżej przepisem art. 149 ust. 3 ustawy, obecny właściciel nieruchomości jest obowiązany umożliwić stronie skarżącej wykonanie ciążącego na niej obowiązku, to zarówno z akt sprawy jak również z załączonych do skargi pism nie wynika, aby podmiot ten uniemożliwiał Skarżącej wykonanie decyzji. Ze znajdującego się w aktach pisma z 16 marca 2017r. Zakładu [...] Sp. z o.o, wynika, że podmiot ten zainteresowany jest uregulowaniem kwestii korzystania przez Skarżącą z należącej do niego nieruchomości w celu wykonania decyzji z 2007r. Wskazać także należy, że ustawodawca w art. 244 a określił zasady postępowania z decyzjami wydanymi w oparciu o art. 54 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001r. o odpadach. Wskazując, w ust. 1, że zgoda na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części, wydana na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 252, oraz decyzja o zamknięciu składowiska odpadów, wydana na podstawie art. 54c ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 252, mogą być zmieniane w zakresie: 1) technicznego sposobu zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej części; 2) harmonogramu działań związanych z rekultywacją składowiska odpadów; 3) sposobu sprawowania nadzoru nad zrekultywowanym składowiskiem odpadów, w tym monitoringu, oraz warunków wykonania tego obowiązku. 2. Prawa i obowiązki wynikające z decyzji, o których mowa w ust. 1, mogą być przeniesione na inny podmiot, jeżeli podmiot ten daje rękojmię prawidłowego wykonania obowiązków wynikających z tych decyzji i wyrazi zgodę na przejęcie wszystkich praw i obowiązków wynikających z tych decyzji. 3. Organem właściwym w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, jest marszałek województwa, a w przypadku przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych - regionalny dyrektor ochrony środowiska. Tym samym w ocenie Sądu na gruncie rozpoznawanej sprawy, jak słusznie uznały organy brak było podstaw do wygaszenia decyzji w przedmiocie zgody na zamknięcie składowiska odpadów z uwagi na brak podstaw do uznania ją za bezprzedmiotową, co wykluczało możliwość pozytywnego rozpoznania wniosku Skarżącej. Należy dodatkowo podkreślić, że utrata przez odwołującą się Spółkę tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością po wydaniu decyzji wyrażającej zgodę na zamknięcie składowiska, nie może zdaniem organu niezależnie od okoliczności faktycznych i prawnych skutkować niejako "automatycznie" bezprzedmiotowością decyzji i stwierdzeniem jej wygaśnięcia. Takiej konsekwencji nie przewidują przepisy ustawy o odpadach, jako że nie zawierają przepisów szczególnych w tej materii. Ponadto w świetle przedłożonego przez skarżącą pisma obecnego właściciela nieruchomości z dnia 16 marca 2017r. nie można też wykluczyć i takiej sytuacji, że skarżąca Spółka zobowiązana do wykonania obowiązków uzyska go, w sposób umożliwiający realizację tych obowiązków wynikających z ostatecznej decyzji, bądź nastąpi przeniesienie uprawnień z decyzji na inny podmiot. Akta sprawy nie zawierają bowiem żadnego dokumentu, który potwierdzałby odmowę ze strony obecnego właściciela działki udostępnienia jej na potrzeby realizacji decyzji, jak też jego stanowiska w kwestii przejęcia obowiązków z tej decyzji. Sąd podzielił także stanowisko organu odwoławczego, iż na gruncie rozpoznawanej sprawy w przypadku, gdy przesłankę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji mógłby stanowić interes strony, a w danej sprawie przymiot ten przysługuje obu podmiotom, tj. spółce żądającej stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jak i aktualnemu właścicielowi nieruchomości na której znajduje się składowisko odpadów, to rozważenia i uwzględnienia wymaga interes obu stron tego postępowania. "W omawianej sprawie, Spółka jako dysponent przedmiotowego składowiska odpadów korzystała z tego obiektu przez 8 lat. Ustalenie, że po tym okresie korzystania ze środowiska obowiązki dotyczące zamknięcia i rekultywacji przedmiotowego składowiska określone w decyzji, do której wydania doszło w wyniku wniosku Spółki miałyby spocząć na aktualnym jego właścicielu, godziłoby nie tylko w szeroko rozumianą sprawiedliwość społeczną, lecz również byłoby to sprzeczne z logiczną intencją ustawodawcy wyrażoną w treści art. 146 i art. 151 ustawy o odpadach. Wygaśnięcie tej decyzji w ocenie organu nie leży zatem w interesie aktualnego właściciela działki, który nie korzystał ze składowiska a miałby, zdaniem Spółki, wykonywać obowiązki związane z jego zamknięciem i rekultywacją, które nie zostały na niego przeniesione. Podmiot ten nie wyrażał bowiem w żadnej formie zgody na ich przejęcie w trybie przepisów ustawy o odpadach. Z kolei w interesie Spółki będącej adresatem decyzji leży rzeczywiście wygaśnięcie omawianej decyzji, ponieważ wiąże się to z uniknięciem realizacji obowiązków w niej określonych, w tym m.in. prowadzenia monitoringu składowiska do 2037r." Na marginesie należy także wskazać, iż potencjalne plany obecnego właściciela nieruchomości w zakresie ponownego wykorzystywania składowiska, nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Prowadzenie działalności w zakresie gospodarki odpadami wymaga uzyskania od nowego właściciela działki stosownych zezwoleń lub pozwoleń wymaganych przepisami prawa, których skutkiem byłoby ustalenie nowego reżimu prawnego, praw i obowiązków związanych z własnością i sposobem korzystania z nieruchomości. W sprawie nie wykazano jednak aby do wydania takich decyzji doszło. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7, 8, 10§ 1 , 28, 77 § 1, 78 §2, 80 i 107 §3 k.p.a. W ocenie Sądu organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżone decyzje zostały uzasadnione, a strona wbrew podniesionym zarzutom miała zapewniony w niej czynny udział zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez oba organy art. 10 § 1 k.p.a, wskazać należy, że Skarżąca - poza wskazaniem ogólnych uwag na temat znaczenia możliwości umożliwienia stronie końcowego zapoznania się z wszystkimi zebranymi w sprawie dowodami, nie przedstawiła jakichkolwiek okoliczności, które przemawiałyby za powstaniem łączności pomiędzy tym uchybieniem a końcowym rezultatem sprawy. Oznacza to, że w środku odwoławczym nie wskazano dokładnie, jakich kwestii skarżący nie podniósł z powodu zarzucanego organowi naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. i w jaki sposób ograniczenie jego uprawnień procesowych na etapie prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania przełożyło się na jego ostateczny rezultat. Nawet zatem jeśli doszłoby do naruszenia wskazanego art. 10 § 1 k.p.a., to zarzut naruszenia tego przepisu (w powiązaniu z odpowiednimi przepisami procedury sądowoadministracyjnej) może być skuteczny (tj. prowadzić do uwzględnienia skargi ) jedynie w przypadku, gdy zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przy czym wykazanie, że taki potencjalny istotny wpływ na rozstrzygnięcie zachodzi, należy do strony. Zauważyć należy, że z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia 30.11.2016r. organ I instancji poinformował stronę na podstawie art. 10 § 1 kpa o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. Z kolei pismem z dnia 15.12.2016r. organ, w związku z powziętą informacją o sprzedaży działki nr [...], na której usytuowane jest przedmiotowe składowisko odpadów, wystąpił do dotychczasowego właściciela nieruchomości, tj. Spółki z o.o. [...] w [...], o wskazanie aktualnego jej właściciela. Po uzyskaniu informacji o obecnym właścicielu działki nr [...] organ powiadomił go o prowadzonym postępowaniu. Następnie organ ponownie zawiadomił strony o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją w terminie 7 dni, pismem z dnia 17.01.2017r., które pełnomocnik Skarżącej otrzymał 23 stycznia 2017r. Wprawdzie, jak wynika z akt sprawy przed wydaniem decyzji przez organ I instancji skarżący wystosował do organu pismo z dnia 30 stycznia 2017r., które do organu w dniu w którym wydał decyzje tj. [...] lutego 2017r., jednak jak słusznie zauważył organ odwoławczy wskazane w nim okoliczności (zamiar ponownego użytkowania nieruchomości w charakterze składowiska odpadów) nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie Sądu również okoliczność, iż organ II instancji nie wyznaczył skarżącej odpowiedniego terminu do wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji nie świadczy o tym, że pozbawiono Spółkę prawa wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy odwołanie strona skarżąca przesłała 20 lutego 2017r. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie do § 2. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienie na gruncie rozpoznawanej sprawy. Brak jest zatem podstaw do uznania, że szybkie wydanie decyzji przez organ II instancji uniemożliwiło skarżącej dokonanie konkretnych czynności procesowych, tym bardziej, że na żadnym etapie postępowania, jako wnioskodawca, odwołujący Spółka nie informowała organy o tym, że planuje uzupełnić złożony wniosek/odwołanie o nowe dowody. W konsekwencji, nawet jeśliby postrzegać brak wyznaczenia skarżącej odpowiedniego terminu na realizację uprawnień określonych w art. 10 § 1 k.p.a. jako naruszenie wskazanego przepisu, to nie można doszukać się żadnego, a tym bardziej istotnego wpływu na wynik sprawy. Tym bardziej, że jak wskazano powyżej przedłożone przez stronę skarżącą pismo z 30 marca 2017r. wraz z załącznikiem nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie organu. W sprawie nie doszło także na naruszenia art. 28 kpa poprzez uznanie za stronę postępowania Spółki [...]. Wskazać należy, że analizowane postępowanie dotyczy ustalenia czy decyzja o zgodzie na zamknięcie składowiska może być wygaszona czy też nie. Nie można jednakże pominąć faktu, że podjęte rozstrzygnięcie tej kwestii będzie miało wpływ na realizację obowiązków wynikających z decyzji o zamknięciu składowiska, które znajduje się na nieruchomości należącej do Spółki [...]. Nie sposób w tej sytuacji przyjąć, że Spółka ta jako właściciel nie miała interesu prawnego uzasadniającego jej udział w postępowaniu. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy dysponowały także materiałem dowodowym w zakresie niezbędnym i wyczerpującym do rozstrzygnięcia sprawy, a zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte na podstawie odpowiednich przepisów prawa materialnego i procesowego. Trzeba podkreślić, że obowiązek organu gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Obciąża on organ jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Motywy decyzji, obejmujące kryteria jakimi kierował się Minister podejmując rozstrzygnięcie, odnosiły się do stanu faktycznego istotnego w sprawie, w tym obejmowały swoją treścią stanowisko organu względem argumentacji strony postępowania. Nie mogły natomiast dotyczyć stanu przyszłego (domniemanego), jak chciałaby skarżąca, tj. ustaleń czy nieruchomość, na której znajduje się składowisko jest już czy ma być ponownie intensywnie eksploatowana i wykorzystywana, jak również czy Spółka [...] umożliwia dostęp do tej nieruchomości celem wykonania obowiązków wynikających z decyzji. Zgodnie z art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zasada swobodnej oceny dowodów uregulowana wart. 80 kpa, pozwala organowi na dokonanie własnej oceny wartości poszczególnych dowodów. Z regulacji tych wynika, że kluczowe w postępowaniu wyjaśniającym toczącym się na podstawie przepisów kpa jest przeprowadzenie nie każdego (jakiegokolwiek) dowodu, ale takiego, który dotyczy okoliczności istotnych w sprawie, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Również zasada ekonomii postępowania wymaga, aby organ dążył do załatwienia sprawy najprostszymi środkami (art. 12 kpa), co należy rozumieć także jako przeprowadzenie tylko takich dowodów, które służą wyjaśnieniu sprawy. Powyższym zasadom, w niniejszej sprawie nie uchybiono. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji. W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.