II SAB/Rz 58/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Marcin Kamiński /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi B. K., A. K. i T. O. na bezczynność Prezydenta Miasta [....] lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez powyższy organ w sprawie wznowionego postępowania I. stwierdza, że Prezydent Miasta [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania, o którym mowa w punkcie I wyroku, miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek skarżących o nałożenie grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; IV. oddala wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę; V. zasądza od Prezydenta Miasta [....] na rzecz skarżących B. K., A. K. i T. O. solidarnie kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 12 lipca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga [...] (skarżących) na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta [...] w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją powyższego organu z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy. Z uzasadnienia skargi, odpowiedzi na skargę oraz nadesłanych akt administracyjnych wynika, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], Prezydent Miasta [...] ustalił na rzecz podmiotu: A Spółka z o.o. z siedzibą w [...] (Spółki) warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingami, komunikacją wewnętrzną, wjazdem oraz infrastrukturą techniczną" na działkach nr 1130/1, 1131/1, 1137/4, 1138, 1139, 1140, 1142, 1143, 1144 i 1145, położonych przy ul. [...], w liniach rozgraniczających określonych na załączniku graficznym do decyzji. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) oraz art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 60 ust. 1, art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.). Jak wynika z adnotacji dokonanej na egzemplarzu decyzji znajdującym się w nadesłanych aktach administracyjnych, rozstrzygnięcie to stało się ostateczne z dniem 15 maja 2014 r. W dniu 9 listopada 2015 r. skarżący oraz KO złożyli w Urzędzie Miasta [...] – skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (SKO), za pośrednictwem Prezydenta Miasta [...], odwołanie od decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], wydanej w przedmiocie udzielonego Spółce pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Pismem z dnia 20 listopada 2015 r. powyższe pismo zostało przekazane przez Prezydenta Miasta [...] (Prezydenta Miasta) do Wojewody [...]. W piśmie z dnia 7 grudnia 2015 r. adresowanym do SKO skarżący sformułowali żądanie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta ustaleniu warunków zabudowy w związku z podstawą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Pismem z dnia 3 marca 2016 r. SKO, działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przekazało Prezydentowi jako organowi właściwemu wyżej wskazane pismo z dnia 7 grudnia 2015 r. obejmujące żądanie wznowienia postępowania. Powyższe pismo zostało doręczone Prezydentowi w dniu 4 marca 2016 r. W piśmie z dnia 21 kwietnia 2016 r., złożonym w siedzibie organu z tą samą datą, skarżący zwrócili się do Prezydenta Miasta [...] o "przywrócenie im prawa bycia stroną" w postępowaniu zakończonym opisana na wstępie ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] oraz przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji, gdyż – w ocenie wnioskodawców – została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 147 k.p.a., organ umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie wznowienia postępowania zakończonego – jak wskazano w rozstrzygnięciu decyzji - decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia 25 maja 2016 r. Prezydent wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy, uznając żądanie zawarte w piśmie skarżących z dnia 21 kwietnia 2016 r. za wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Decyzją z dnia [...] września 2016 r. Prezydent umorzył wznowione postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ podał, że w jego ocenie wznowienie postępowanie nie było dopuszczalne, gdyż w opisywanej sprawie nie został spełniony podstawowy wymóg określony w art. 147 k.p.a. – wniosek nie został złożony przez stronę postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawców, decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło ww. decyzję Prezydenta z dnia [...] września 2016 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie organu odwoławczego, uprawnienie do bycia stroną postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy jest powiązane z tzw. zasadą dobrego sąsiedztwa, wynikającą z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wobec powyższego, stronami postępowania mogą zostać uznani właściciele tych nieruchomości, na które planowana inwestycja będzie miała oddziaływanie. Kolegium podniosło, że nie miało możliwość podjęcia merytorycznej oceny sprawy, gdyż zgromadzony materiał dowodowy mogący posłużyć do wydania rozstrzygnięcia w sprawie nie jest kompletny, a decyzja organu I instancji, wobec niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy była przedwczesna. Organ odwoławczy podniósł, że w szczególności uznać należało, że organ I instancji w niedostateczny sposób wyjaśnił zaistnienie przesłanek wznowieniowych określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W wskazaniach co do dalszego postępowania Kolegium zobowiązało Prezydenta do wyeliminowania wytkniętych uchybień, a w konsekwencji do wydania decyzji odpowiadającej stanowi faktycznemu oraz przepisom prawa. Jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych, opisane wyżej rozstrzygnięcie kasatoryne Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostało doręczone wraz z aktami sprawy Prezydentowi Miasta [...] w dniu 12 grudnia 2016 r. Rozpatrując ponownie sprawę, w piśmie z dnia 2 maja 2017 r. nr [...], skarżony organ zawiadomił strony postępowania o przedłużeniu terminu do załatwienia opisywanej sprawy do dnia 31 lipca 2017 r. Organ w treści pisma wskazał, że przedłużenie terminu do załatwienia sprawy jest związane z koniecznością uzupełnienia materiału dowodowego oraz "innymi okolicznościami niezależnymi od organu (choroba pracownika mającego najobszerniejszą wiedze na temat przedmiotowego postępowania)". Zawiadomienie to zostało doręczone skarżącym w dniu 15 maja 2017 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru, k. 40 akt). W dniu 16 maja 2017 r. do Kancelarii Urzędu Miasta [...] wpłynęła skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skarga skarżących na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w sprawie wznowienia postępowania. Wobec powyższego, przy piśmie z dnia 18 maja 2017 r. nr [...], skarżony organ przekazał rzeczoną skargę wraz z aktami sprawy organowi wyższego stopnia (k. 43 akt). Po otrzymaniu w dniu 19 czerwca 2017 r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżony organ przekazał ją Sądowi, wraz z odpowiedzią na skargę, w dniu 3 lipca 2017 r. (k. 47 akt). W złożonej w dniu 19 czerwca 2017 r. w Kancelarii Urzędu Miasta [...] skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżący zarzucili naruszenie art. 28 k.p.a. i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Skarżący podali, że na podstawie decyzji Kolegium z dnia 7 grudnia 2016 r. przywrócono im prawo występowania w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym ww. decyzji o warunkach zabudowy, prowadzonym pod nr [...], dając im możliwość wpływu na to co zostanie wybudowane w bezpośrednim sąsiedztwie naszej działki. W ocenie skarżących, bezczynność organu ponownie pozbawia ich tego prawa, dlatego też zgodnie z art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), wnieśli o nałożenie na organ kary grzywny, gdyż w ich ocenie bezczynność stanowi celowe działanie, ukierunkowane na pozbawienie skarżących przysługujących im praw. Jednocześnie wnieśli o "wstrzymanie decyzji zezwolenia na budowę wydana Firmie A w dniu [...] sierpnia 2015 r. Nr [...]" oraz uchylenia warunków zabudowy dla wymienionej wyżej inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że skarżący nie brali udziału w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, gdyż działki będące ich własnością nie są położone w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Wprawdzie decyzja o umorzeniu postępowania została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, niemniej nie jest to jednoznaczne z faktem uznania za strony osób występujących o wznowienie postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zarzuciło bowiem Prezydentowi Miasta [...] przedwczesne rozstrzygnięcie sprawy, bez zbadania ewentualnego oddziaływania projektowanej inwestycji na działki skarżących. W ocenie skarżonego organu należy jednak nadmienić, że zatwierdzony projekt budowlany, opracowany w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, będącą przedmiotem postępowania wznowieniowego, nie wykazuje, aby działki skarżących oraz wnoszących o wznowienie postępowania, znajdowały się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji w świetle obowiązujących przepisów prawa budowlanego. Z nadesłanych w dniu 1 sierpnia 2017 r. akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 37 § 2 k.p.a., uznało zażalenie skarżących za uzasadnione i wyznaczyło organowi 20-dniowy termin do załatwienia sprawy. Ponadto Kolegium zarządziło wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. Niezależnie od powyższego SKO stwierdziło, że niezałatwienie opisywanej sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rzeczone postanowienie Kolegium wraz z aktami sprawy wpłynęło do Prezydenta Miasta [...] w dniu 10 lipca 2017 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 147 k.p.a., Prezydent Miasta [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek skarżących i KO o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...],, wydaną w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą "zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingami, komunikacją wewnętrzną, wjazdem oraz infrastrukturą techniczną" na działkach nr 1130/1, 1131/1, 1137/4, 1138, 1139, 1140, 1142, 1143, 1144 i 1145 w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Sąd administracyjny pierwszej instancji zgodnie z zasadą niezwiązania granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), nie będąc wprawdzie związany zakresem zaskarżenia, podniesionymi zarzutami i sformułowanymi wnioskami skargi, pozostaje jednak związany wyznaczonym w skardze przedmiotem zaskarżenia. W przypadku skarg na zaniechania kompetencyjne organów administracji publicznej (skargi na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania) sąd administracyjny jest związany nie tyle kwalifikacją procesową skarżącego (bezczynność/przewlekłość), lecz wyznaczonym w skardze stanem faktycznym obejmującym zaniechania skarżonych organów. Tylko w sytuacji jeśli strona skarżąca jednoznacznie i jednowariantowo wskaże kwalifikację przedmiotu zaskarżenia (bezczynność albo przewlekłe prowadzenie postępowania), Sąd ma obowiązek orzec co do istoty w sprawie skargi na tak wyznaczony przedmiot. Jeśli jednak przedmiot zaskarżenia zostaje określony alternatywnie (bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania), wtedy Sąd ma obowiązek rozważyć na tle wskazanego stanu faktycznego przesłanki zarówno bezczynności, jak i przewlekłości, oraz orzec merytorycznie co do jednej z nich, przyjmując, że przedmioty te są względem siebie konkurencyjne (wykluczają się). W związku z powyższymi uwagami należy przyjąć, że sformułowany alternatywnie przedmiot zaskarżenia (bezczynność organu w postępowaniu administracyjnym albo przewlekłe prowadzenie tego rodzaju postępowania) podlega z urzędu kwalifikacji prawnoprocesowej przez Sąd. W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono podstaw do kwalifikacji przedmiotu zaskarżenia jako bezczynności. Po wydaniu przez organ odwoławczy (SKO) decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania (art. 138 § 2 k.p.a.) skarżonemu organowi zwrócono akta 12 grudnia 2016 r. Pismem z dnia 2 maja 2017 r. skarżony organ zawiadomił strony skarżące o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy (31 lipca 2017 r.). Skorzystanie przez skarżony organ z kompetencji określonej w art. 36 § 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dniu podpisania zawiadomienia uchyliło zarzut bezczynności, albowiem – niezależnie od oceny zasadności wyznaczenia oraz długości nowego terminu załatwienia sprawy – organowi od tego dnia nie można już było postawić zarzutu bezczynności. Nowy termin załatwienia sprawy wyznaczony na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. spowodował bowiem, że skarżony organ formalnie nie pozostawał już bezczynny, skoro nowy termin załatwienia sprawy jeszcze nie zakończył biegu. Z kolei załatwienie sprawy przez skarżony organ poprzez wydanie decyzji w dniu 20 lipca 2017 r. o umorzeniu wznowionego postępowania nastąpiło przed zakończeniem powyższego terminu, a więc przed dniem 31 lipca 2017 r. W konsekwencji należy uznać, że alternatywnie sformułowany przedmiot zaskarżenia w postaci bezczynności nie ma zastosowania. Pozostało zatem rozważyć jako przedmiot zaskarżenia przewlekłe prowadzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. W tym zakresie należy stwierdzić, że skarga okazała się uzasadniona. Skarżony organ dopuścił się bowiem w oczywisty sposób przewlekłości w zakresie prowadzenia wznowionego postępowania, przy czym formułując tego rodzaju ocenę, należało uwzględnić prawie sześciomiesięczny okres zupełnej bierności organu w prowadzeniu postępowania po wydaniu przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej oraz – pomocniczo – dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie wznowienia co najmniej od momentu wznowienia postępowania. Ograniczając zakres oceny realizacji zasady szybkości postępowania w sprawie wznowienia jedynie do okresu od dnia 12 grudnia 2016 r. (dzień zwrotu akt sprawy skarżonemu organowi po wydaniu przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej z dnia [...] grudnia 2016 r.) do dnia 2 maja 2017 r. (dzień podpisania przez skarżony organ zawiadomienia o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, które zostało doręczone stronom skarżącym dopiero 15 maja 2017 r.), uwzględniając fakt, że postępowanie w sprawie wznowienia trwa formalnie od dnia 25 maja 2016 r. (dzień wydania postanowienia o wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 22 kwietnia 2014 r.), jak również biorąc pod rozwagę nieznajdującą obiektywnego uzasadnienia okoliczność przedłużenia w zawiadomieniu z dnia 2 maja 20127 r. terminu zakończenia postępowania w sprawie wznowienia aż o okres trzech miesięcy (do dnia 31 lipca 2017 r.), należała uznać, że skarżony organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Jak trafnie przyjmuje się w piśmiennictwie oraz utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, przewlekłość postępowania administracyjnego powinna być pojmowana jako nielegalny stan trwania postępowania dłużej niż jest to konieczne do końcowego załatwienia sprawy, będący następstwem zaniechań lub działań organów podejmowanych w toku tego postępowania, pomimo iż formalnie termin załatwienia sprawy wynikający z art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych albo wyznaczony zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. nie został przekroczony (por. art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r.). Stan przewlekłości to stan będący konsekwencją braku koniecznej aktywności organów, podejmowania przez organ nieefektywnych, zbędnych (np. nieistotnych lub ponownych) lub pozornie niezbędnych czynności procesowych, braku koniecznej koncentracji czasowej lub przedmiotowej podejmowanych czynności lub nieuzasadnionego (nadmiernego) przedłużenia terminu załatwienia sprawy na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Tego rodzaju przedłużający się stan zawisłości sprawy nie znajduje zatem racjonalnego i uzasadnionego w świetle charakteru sprawy, jej stanu faktycznego lub prawnego albo konfiguracji podmiotowej lub przedmiotowej usprawiedliwienia. Przewlekłość może być przy tym efektem nie tylko opieszałości, nieskuteczności lub niesprawności pracowników organu, lecz także – niewłaściwej organizacji pracy urzędu obsługującego organ, co może – jak w przedmiotowej sprawie – przyjąć postać braku wyznaczenia koniecznego zastępstwa nieobecnych pracowników prowadzących daną sprawę. Organ jest bowiem zobowiązany do takiej organizacji pracy w obsługującym go urzędzie, aby planowana lub nieplanowana, dłuższa albo krótsza nieobecność pracowników organu nie powodowała nieuzasadnionego przedłużenia terminu załatwienia spraw lub nawet indywidualnej sprawy. W tym sensie argument skarżonego organu (zob. pismo Prezydenta z dnia 2 maja 2017 r.), że u podstaw znacznego przedłużenia terminu załatwienia sprawy stoi "choroba pracownika mającego najobszerniejszą wiedzę na temat przedmiotowego postępowania", nie może zostać uwzględniony jako uzasadniony. Wobec powyższego stan sześciomiesięcznej bierności organu (od dnia 12 grudnia 2016 r. do dnia 2 maja 2017 r.), która nie znajduje obiektywnego uzasadnienia, jak również nieuzasadnione, nadmierne (trzymiesięczne) przedłużenie terminu załatwienia sprawy (zgodnie z zawiadomieniem z dnia 2 maja 2017 r. – do dnia 31 lipca 2017 r.) wyczerpały znamiona przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie uwzględniając fakt zasadniczego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prawnego sprawy o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy, długotrwałość bierności organów po dniu zwrotu akt sprawy przez organ odwoławczy (okres od 12 grudnia 2016 r. do dnia 2 maja 2017 r.), nadmierne przedłużenie terminu załatwienia sprawy (zawiadomienie z dnia 2 maja 2017 r.) oraz brak wystarczająco poważnych i racjonalnych powodów do przedłużania terminu załatwienia sprawy, Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że powyższy stan przewlekłego prowadzenia postępowania wykazuje cechy rażącego naruszenia prawa. Stan naruszenia zasady szybkości postępowania administracyjnego jest bowiem nie tylko oczywisty ze względu na długotrwałość postępowania, lecz także nie znajduje racjonalnego uzasadnienia. Uzasadnieniem długotrwałego stanu przewlekłości nie mogą być bowiem okoliczności związane z nieobecnością pracowników organu lub trudności w zakresie właściwej obsady kadrowej urzędu. Tego rodzaju przyczyny powinny być bowiem usunięte w zasadniczo krótkim terminie, który pozwala przywrócić właściwe funkcjonowanie organu bez naruszenia zasady szybkości postępowania. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do uwzględnienia wniosku stron skarżących o wymierzenie na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. skarżonemu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., albowiem pomimo stwierdzenia, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, należało uwzględnić, że skarżony organ podjął próbę wyjaśnienia i usprawiedliwienia powstałego stanu przewlekłości. Nie stwierdzono zatem, aby na obecnym etapie postępowania konieczne i uzasadnione było represyjne sankcjonowanie stanu przewlekłości. Na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd oddalił również wniosek o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, albowiem wniosek ten dotyczy aktu, który nie tylko nie mieści się w granicach sprawy, której dotyczy skarga (sprawa bezczynności/przewlekłości postępowania), lecz dodatkowo pozostaje poza granicami sprawy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.