II SA/Bd 432/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Lekarz Weterynarii z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu i używania do produkcji określonych środków spożywczych oraz nakazu ich przechowywania w zaplombowanych magazynach zakładowych i niezwłocznego wskazania sposobu ich zagospodarowania oddala skargę. II SA/Bd 432/17 UZASADNIENIE Powiatowy Lekarz Weterynarii w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] działając na podstawie art. 4, art. 7 ust. 1, art. 21 ust. 1, ust. 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1577 ze zm.), § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2006 r. w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii albo urzędowego lekarza urzędowego lekarza weterynarii z upoważnienia powiatowego lekarza weterynarii (Dz. U. z 2016 r. poz. 874), art. 54 ust. 2 lit. a, b, h rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt (Dz. Urz. WE L 165 z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm.), art. 4 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. WE L 139 z dnia 30 kwietnia 2004r. ze zm.), art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1.02.2002 r. ze zm.), art. 3, zał. II rozdz. II, rozdz. IX rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. WE L 139 z dnia 30 kwietnia 2004r. ze zm.), zał. I sekcji I rozdz. II lit. D ust. 1, sekcji II rozdz. II, rozdz. III ust. 1, rozdz. V ust.1a rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 854/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. WE L 139 z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm.), art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2016 r. poz. 23) - dalej jako: "kpa": zakazał K. R. prowadzącemu zakład uboju, rozbioru i przetwórstwa mięsa, ul. [...],[...] K.: prowadzenia działalności w zakresie uboju zwierząt rzeźnych (trzody chlewnej), rozbioru mięsa oraz przetwórstwa mięsa, wprowadzania do obrotu i używania do produkcji środków spożywczych: półtuszy wieprzowych w ilości 18 sztuk, ćwierci wołowych w ilości 4 sztuki, mięsa z działu rozbioru i magazynu porozbiorowego, mięsa świeżego drobnego i w elementach w ilości około 529,62 kg, podrobów wieprzowych w ilości około 80 kg, mięs peklowanych w ilości około 40 kg, wędlin (wędzonki, kiełbasy, wędliny podrobowe) w ilości 468 kg, smalcu w ilości 405 kg zdeponowanych w zaplombowanych pomieszczeniach zakładowych do czasu ustalenia sposobu zagospodarowania uzgodnionego z Powiatowym Lekarzem Weterynarii w B. oraz nakazał: przechowywanie w zaplombowanych magazynach zakładowych produktów wskazanych w punkcie 2 niniejszej decyzji, niezwłoczne wskazanie sposobu zagospodarowania wskazanych w punkcie 2 produktów. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na potrzebę ochrony zdrowia ludzkiego, ponieważ produkty wyprodukowane z mięsa nie posiadającego potwierdzenia urzędowego badania przed i poubojowego, w zakładzie nie posiadającym zatwierdzenia do prowadzenia produkcji oraz w antysanitarnych warunkach, mogą stanowić potencjalne źródło zagrożenia zdrowotnego. Nakazano, że czynności związane z zagospodarowaniem wskazanych w decyzji produktów należy wykonać pod nadzorem Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. Powyższa decyzja została wydana po przeprowadzeniu czynności kontrolnych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. (dalej jako: "PLW"), po informacji Policji. Kontrolę PLW przeprowadził na terenie posesji przy ul. [...],[...] K. w dniu [...] grudnia 2016 r. W protokole kontroli nr [...] . stwierdzono, że zakład posiada infrastrukturę do prowadzenia działalności w zakresie uboju trzody chlewnej, rozbioru i przetwórstwa mięsa. Pomieszczenia, maszyny i urządzenia są wykorzystywane w celach wyżej opisanej produkcji - świadczą o tym podłączone do sieci energetycznej urządzenia, pozostałości mięsa, krwi oraz resztki innych tkanek zwierzęcych na urządzeniach, sprzętach posadzkach i ścianach oraz prowadzone czynności produkcyjne w zakresie rozbioru mięsa oraz przetwórstwa mięsa. W magazynach chłodniczych stwierdzono 8 sztuk tusz świń przepołowionych na półtusze oraz 2 półtusze pojedyncze. Półtusze nie posiadały pieczęci znaku jakości zdrowotnej oraz nie były oznakowane zgodnie z wymogami przepisów o identyfikacji i rejestracji zwierząt. K. R. nie przedstawił dokumentów potwierdzających pochodzenie półtusz ani świń, z których zostały pozyskane oraz oświadczył, że nie posiada informacji o łańcuchu pokarmowym i nie udokumentował przeprowadzenia badania przed i poubojowego. K. R. uczestniczył w czynnościach kontrolnych, przyjął protokół kontroli, został zapoznany z jego treścią poprzez odczytanie dokumentu oraz stosownie pouczony o prawach i obowiązkach, jednakże odmówił jego podpisania. Zdaniem PLW, stan stwierdzony w czasie kontroli potwierdza, że w zakładzie prowadzona była produkcja w zakresie rozbioru mięsa wieprzowego, produkcji kiełbas, wędzonek, wędlin podrobowych, pasztetów, mięsa mielonego i smalcu. Ponadto w magazynach produktu gotowego zdeponowane były kiełbasy, wędzonki, wędliny podrobowe, smalec konsumpcyjny, pieczeń. Podczas lustracji zakładu stwierdzono bardzo niski stan higieniczny i techniczny zakładu. Pomieszczenia produkcyjne z licznymi uszkodzeniami nawierzchni ścian i posadzek, a sprzęty wykonane w dużej części z materiałów rdzewnych i skorodowanych. Stwierdzono brak niezbędnej infrastruktury do zachowania higieny podczas produkcji, a urządzenia, sprzęty i pomieszczenia zanieczyszczone są w stopniu wskazującym na bardzo poważne zaniedbania higieniczne, co zostało opisane w protokole. Znajdujące się w zakładzie surowce w postaci mięsa, mięso porozbiorowe oferowane i przeznaczone do sprzedaży produkty przetworzone nie posiadały stosownego oznakowania w zakresie terminu przydatności do spożycia, nazwy produktu, nazwy i adresu producenta, numeru partii oraz znaku jakości zdrowotnej. W dniu kontroli do zakładu zostało przywiezione mięso oraz cała dostawa wyrobów ze sklepu przy ul. B. w K., w którym również PLW przeprowadził kontrolę w dniu [...] grudnia 2016 r. Wyniki ustaleń zostały opisane w protokole kontroli nr [...]. Osoba obsługująca sklep oświadczyła, że wycofane mięso pochodziło z zakładu K. R. Wprowadzane do obrotu produkty nie posiadały żadnego oznakowania, w tym niezbędnych informacji dotyczących nazwy produktu, terminu przydatności, numeru partii, nazwy producenta i weterynaryjnego znaku identyfikacyjnego, dlatego też niemożliwe było ustalenie tożsamości tych produktów i konieczne stało się wycofanie do producenta. Zdaniem PLW stwierdzone w czasie kontroli fakty wskazują na prowadzenie nielegalnej działalności oraz produkcję środków spożywczych z rażącym naruszeniem przepisów prawa krajowego i UE wskazanych w podstawie prawnej. K. R. odwołał się od powyższej decyzji. W jego ocenie, organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych oraz naruszył przepisy prawa poprzez sporządzenie protokołu kontroli i decyzji przed podjęciem czynności kontrolnych. Zdaniem skarżącego organ dysponował gotowym protokołem kontroli i decyzją. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii (dalej: "[...] WLW"), decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a.: uchylił decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., w zakresie wydanego zakazu prowadzenia działalności, do prowadzenia "uboju zwierząt rzeźnych (trzody chlewnej), rozbioru mięsa oraz przetwórstwa mięsa", o którym mowa w pkt 1 tej decyzji i umorzył w tym zakresie postępowanie w I instancji, w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy. Uzasadniając punkt pierwszy rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja wydana przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] października 2013 r. nr [...], którą już raz odwołującemu się zakazano prowadzenia działalności w takim zakresie, w jakim oznaczył jej zakres w punkcie 1 zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, wobec K. R. PLW dwukrotnie orzekł o zakazie prowadzenia dokładnie tej samej i tożsamej działalności. Orzeczono już zatem o sprawie objętej inną, prawomocną decyzją, zakazującą tego samego rodzaju działalności. W związku ze stwierdzeniem okoliczności, iż odwołujący nie zastosował się do zakazu wynikającego z decyzji nr [...] z dnia [...] października 2013 r., zamiast wydawać kolejną decyzję administracyjną zakazującą prowadzenia tej samej działalności, PLW winien był wdrożyć środki przymusu przewidziane w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 599). Dalsze wydawanie decyzji zakazujących prowadzenia tego samego rodzaju działalności, bez jednoczesnego egzekwowania nałożonego zakazu, mogłoby prowadzić do sytuacji, iż organ wydawałby decyzje zakazujące i ich nie egzekwował, a jednocześnie podmiot prowadziłby niedozwoloną działalność. W tym też zakresie decyzja organu I instancji została uchylona i jednocześnie postępowanie w tym zakresie umorzono. W uzasadnieniu dotyczącym punktu drugiego rozstrzygnięcia, utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w pozostałym zakresie, organ II instancji stwierdził, że decyzja organu I instancji w tej części odpowiada przepisom prawa. [...] WLW w motywach uzasadnienia powołał się na wyniki kontroli przeprowadzonej przez PLW przeprowadzonej w pomieszczeniach przy ulicy [...] w K., które potwierdziły prowadzenie nielegalnej działalności w zakresie uboju zwierząt, rozbioru mięsa oraz przetwórstwa mięsa. Zdaniem organu II instancji, zarzuty odwołania dotyczą aspektu podmiotowego. Bez wpływu na wynik sprawy organ uznał argument odwołującego się, że właścicielem nieruchomości jest R. Z., a on zamieszkuje te pomieszczania na zasadzie użyczenia. Za nietrafiony organ uznał zgłoszony problem tzw. tytułu prawnego do nieruchomości i wywodzenie skutków prawnych z okoliczności zawarcia umowy o korzystaniu z cudzej rzeczy oraz sugestię odwołującego się, jakoby istniało domniemanie, że skoro właścicielem nieruchomości jest R. Z., to on jest podmiotem, który prowadzi na swojej nieruchomości ową nielegalną działalność. Zdaniem [...] WLW, normy prawne zastosowane przez organ I instancji nie wiążą jakiegokolwiek skutku prawnego z istnieniem lub nieistnieniem tytułu prawnego. Skutek prawny powiązany jest jedynie z okolicznością prowadzenia określonej działalności, podlegającej kompetencjom kontrolnym administracyjnej stacji weterynaryjnej, w sposób zgodny z prawem lub niezgodny z prawem. Dla zastosowania normy prawnej organ I instancji nie musiał badać, kto jest właścicielem i na jakiej zasadzie odwołujący korzysta z pomieszczeń. Zdaniem organu, argument, że odwołujący wziął w użyczenie pomieszczenia, wzmacnia tylko ustalenia poczynione przez PLW, gdyż świadczy to o tym, że odwołujący miał tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, a więc miał dostęp do tych pomieszczeń i prawo do korzystania z nich. Na poparcie stanowiska, że odwołujący się sam prowadził działalność gospodarczą organ powołał się na jego pismo z dnia [...] grudnia 2016 r. z którego wynika, że to on, a nie R. Z. zwrócił się do PLW z prośbą o wyrażanie zgody na przekazanie mięsa do zakładu utylizacyjnego S. S.A. W piśmie tym nie wskazał, że działa w czyimś imieniu, co jednoznacznie wskazuje, że prośba ta skierowana jest w imieniu własnym. Za niezasadny organ na tej podstawie uznał zarzut, że nie ustalono, do kogo należą zastane wyroby mięsne i ich pochodzenia. Organ dodał, że dwa dni przed datą sporządzenia odwołania, ww. sam pośrednio przyznał, że zajęte mięsa i wyroby należą do niego. Wbrew temu co twierdzi odwołujący, PLW wcale nie musiał w protokole z kontroli ustalać okoliczności do kogo należą mięsa i wyroby mięsne. Rolą protokołu z kontroli jest opisanie określonego i zastanego przez organ stanu faktycznego. Natomiast ustalenie w zakresie podmiotu odpowiedzialnego nie należy już stricte do materii postępowania kontrolnego, a należy do postępowania jurysdykcyjnego. Organ podkreślił, że odwołujący sam przyznał w odwołaniu, że bezspornym było dokonanie czynności kontrolnych w kontekście prowadzenia nielegalnej działalności w zakresie uboju zwierząt rzeźnych, rozbioru mięsa i przetwórstwa mięsa. Za niezasadny organ uznał zarzut zaniechania obowiązku pozyskania przez PLW oświadczeń o pochodzeniu towaru, który miałby ewentualnie złożyć, bądź to właściciel nieruchomości bądź sam odwołujący się. Do dnia wniesienia odwołania, ani K. R., ani R. Z. nie złożyli oświadczeń dotyczących pochodzenia towaru, ani informacji o właścicielach. Za bezzasadny organ uznał również zarzut niepodjęcia przez organ I instancji w toku postępowania kontrolnego, kroków w kierunku ustalenia, kto jest właścicielem sklepu przy ul. B. w K. W ocenie organu II instancji, w żaden sposób nie zakwestionowano upoważnienia do dokonania kontroli. PLW kontrolował pomieszczenie przy ul. [...] . Prawdą jest, że podmioty w zakresie kontroli nie obejmowały odwołującego się, a jedynie R. Z. Jednak okoliczność, iż upoważnienie zawiera oznaczenie podmiotu kontrolowanego w osobie R. Z. nie może być uznane za zarzut skuteczny. Istota postępowania kontrolnego polega na ustaleniu stanu faktycznego. Organ nie może przewidzieć w upoważnieniu, którego udzielenie poprzedza te same czynności kontrolne, jaki stan faktyczny zastanie. PLW udzielając upoważnienia nie był zobowiązany przewidzieć, że w kontrolowanych pomieszczeniach należących do R. Z. kto inny będzie prowadził działalność. Stwierdziwszy jednak prowadzenie działalności, nie był on zobowiązany modyfikować upoważnienia. Za niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut, iż zastane podczas kontroli przez organ kontrolujący wyroby, należały częściowo do właściciela nieruchomości, a częściowo do okolicznych rolników, którzy sami dokonali uboju zwierząt. Zdaniem [...] WLW, poza wskazaniem tej okoliczności, odwołujący nie zaoferował organowi prowadzącemu postępowanie I instancji żadnych dowodów. Zarówno w toku postępowania, jak i w odwołaniu, ani nie wskazał jacy to rolnicy dokonali uboju, ani nie wskazał bliższych informacji, które mogłyby skłonić organ do przeprowadzenia dowodu w tym kierunku. W toku postępowania R. Z. nie złożył oświadczeń o pochodzeniu przedmiotowych środków spożywczych, jak również nie złożył oświadczeń, które pomogłyby ustalić właściciela tych środków. Odwołujący się pominął okoliczność, iż na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] października 2013 r. orzeczono w stosunku do niego zakaz prowadzenia określonej działalności, która również była prowadzona w tych samych pomieszczeniach, co potwierdzają wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2013 r. Procedowany stan faktyczny był zatem analogiczny, gdyż w tych samych pomieszczeniach prowadzono ten sam rodzaj działalności. Organ I instancji miał zatem prawo przyjąć, że działalność tą nadal prowadzi K.R. Organ odwoławczy za bezzasadny uznał zarzut, że PLW przybył na kontrolę z gotowym już protokołem. Kwestionowanie zarówno trybu, jak i treści protokołu z kontroli, jest na obecnym etapie postępowaniem spóźnionym. Odwołujący nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby podważać wiarygodność ustalenia stanu faktycznego wyrażonego w protokole. Organ odwoławczy wskazał, że do protokołu nie zgłoszono zastrzeżeń, a zatem jest on dowodem wiarygodnym i rzetelnym. Skarżący pomija również okoliczność, iż na podstawie art. 19f ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, ustalenia poczynione podczas postępowania kontrolnego oraz treść protokołu mogą co najwyżej stanowić podstawę do wszczęcia postępowania jurysdykcyjnego. Jednak ewentualne postępowanie jurysdykcyjne wcale nie musi się toczyć wobec osoby, którą objęto kontrolą. Kontrolując R. Z., PLW mógł wszcząć postępowanie przeciwko skarżącemu. Organ nie podzielił stanowiska pełnomocnika odwołującego się zawartego w piśmie z [...] stycznia 2017 r., w zakresie konieczności zmiany zakresu podmiotowego decyzji. Zdaniem pełnomocnika, adresatem decyzji powinno być Gospodarstwo Rolne K. R., przy czym pełnomocnik powoływał się na numer rejestracyjny i ewidencyjny takiej jednostki. Organ odnosząc się do tej kwestii wyjaśnił, że postępowanie wiąże przymiot strony postępowania przynajmniej ze zdolnością prawną. Zdaniem organu, podmiot Gospodarstwo Rolne K. R. nie ma zdolności prawej, gdyż gospodarstwo rolne nie jest podmiotem stosunków prawnych, a jedynie przedmiotem stosunków prawnych. Podmiotem prawa pozostaje K. R. Organ II instancji podkreślił również, że wniosek pełnomocnika skarżącego podnoszącego, iż chodzi o zmianę decyzji, jednocześnie w zakresie nazwy skarżącego może być zrozumiany jako pośrednie przyznanie przez odwołującego się do okoliczności uzasadniających jego odpowiedzi. W konsekwencji powyższego, organ odwoławczy orzekł, jak w sentencji. K. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lutego 2017 r. nr jw. w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w jej punkcie drugim, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy w postaci obrazy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nie uwzględnienie wszystkich dowodów, a także błędną ocenę stanu faktycznego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że ustalenia organu oparte zostały na domniemaniu, że ujawnione w trakcie kontroli mięso i towar ze sklepu stanowią własność skarżącego oraz że miały one służyć do nielegalnej działalność. Skarżący powtórzył za wcześniejszym stanowiskiem zawartym w odwołaniu, że nie jest on właścicielem wymienionego towaru (mięsa), tylko rolnicy. W trakcie kontroli nie ustalono kto jest właścicielem sklepu, a w pozycji podmiot kontrolowany wpisano osobę sprzedającą. Zdaniem skarżącego, rolnicy dla własnych potrzeb mogą zabijać zwierzęta rzeźne poza siedzibą własnego gospodarstwa. Uboju dokonano w byłym zakładzie przetwórstwa mięsnego będącym siedzibą Gospodarstwa Rolnego. Skarżący podkreślił, że ubój był dokonywany przy udziale osoby uprawnionej do uśmiercania zwierząt. W siedzibie PLW w dniu [...] grudnia 2016 r. zażądano od skarżącego wniosku o przekazanie mięsa zajętego na podstawie decyzji administracyjnej do utylizacji. W dniu [...] grudnia 2016 r. z udziałem Policji zostały otwarte pomieszczenia, w których było magazynowane mięso z zamiarem przekazania do utylizacji. Jednak na skutek sprzeciwu rolników mięso nie zostało załadowane na samochody przeznaczone do przewozu mięsa do utylizacji. Pobrano tylko próbki w celu zbadania mięsa, a rolnicy zażądali wydania półtusz i ćwierci. Po kilku godzinach tego samego dnia urzędowy lekarz weterynarii w D. przebadał mięso i stwierdził, że było one zdatne do spożycia. Natomiast rolnicy [...] grudnia 2016 r. złożyli pismo do PLW o wydanie półtusz wieprzowych i ćwierci wołowych. Stanowisko skarżący udokumentował kserokopią badania próbek nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. na nazwisko K. L. oraz kserokopią pisma z dnia [...] grudnia 2016 r. z podpisami rolników. Zdaniem skarżącego, akta postępowania administracyjnego są niekompletne. W dokumentacji tej brakuje pisma rolników z dnia [...] grudnia 2016 r. o wydanie półtusz i ćwierci wołowych. Brak również wpisu do metryki sprawy [...], ewidencję dokumentu zakończono na pozycji 10. Zatajenie wymienionego pisma budzi poważne wątpliwości co do rzetelności postępowania w czasie kontroli, jak i dalszego postępowania administracyjnego. Skarżący powtórzył zarzut błędnego oznaczenia adresata decyzji. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W dniu rozprawy pełnomocnik skarżącego złożył pismo z dnia [...] października 2017 r., w którym podtrzymał wywody zawarte w skardze. Do skargi zostały załączone dokumenty, w tym protokoły z kontroli przeprowadzonej w 2013 r. oraz decyzja z dnia [...] października 2013 r. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd przeprowadził dowód uzupełniający z tych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz.1369), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą. Ustalenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie dowodach i Sąd uznał je za prawidłowe. Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 21 ust. 1, ust. 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1577 ze zm.) oraz art. 4 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. WE L 139 z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm.) w zakresie konieczności zatwierdzenia i wpisu do rejestru podmiotów nadzorowanych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii działalności polegającej na uboju zwierząt rzeźnych (trzody chlewnej), rozbiorze mięsa, produkcji mięsa mielonego, produkcji tłuszczy topionych oraz przetwórstwie mięsa zwierząt rzeźnych i łownych, wprowadzaniu do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego. Art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1.02.2002 r. ze zm.) w zakresie wprowadzania do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego nie spełniających wymogów prawa żywnościowego. Art. 3, zał. II rozdz. II, rozdz. IX rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. WE L 139 z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm.), w zakresie braku właściwej higieny na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji. Zał. I sekcji I rozdz. II lit. D ust. 1, sekcji II rozdz. II, rozdz. III ust. l, rozdz. V ust. 1a rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 854/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. WE L 139 z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm.) w zakresie braku informacji dotyczących łańcucha pokarmowego, braku zapewnienia prawidłowej identyfikacji zwierząt przyjmowanych do uboju oraz braku weterynaryjnego badania przedubojowego oraz nieudokumentowanego badania poubojowego. W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy zakazu wprowadzania do obrotu i używania do produkcji środków spożywczych: półtuszy wieprzowych w ilości 18 sztuk, ćwierci wołowych w ilości 4 sztuk, mięsa z działu rozbioru i magazynu porozbiorowego, mięsa świeżego drobnego i w elementach w ilości około 529,62 kg, podrobów wieprzowych w ilości około 80 kg, mięs peklowanych w ilości około 40 kg, wędlin (wędzonki, kiełbasy, wędliny podrobowe) w ilości 468 kg, smalcu w ilości 405 kg zdeponowanych w zaplombowanych pomieszczeniach zakładowych do czasu ustalenia sposobu zagospodarowania uzgodnionego z Powiatowym Lekarzem Weterynarii w B. oraz nakazu przechowywania tych produktów w zaplombowanych magazynach zakładowych, jak również niezwłocznego wskazania sposobu zagospodarowania wskazanych powyżej środków spożywczych. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na potrzebę ochrony zdrowia ludzkiego, ponieważ produkty wyprodukowane z mięsa nie posiadającego potwierdzenia urzędowego badania przed i poubojowego, w zakładzie nie posiadającym zatwierdzenia do prowadzenia produkcji oraz w antysanitarnych warunkach, mogą stanowić potencjalne źródło zagrożenia zdrowotnego. Nakazano również skarżącemu, by czynności związane z zagospodarowaniem wskazanych w decyzji produktów wykonać pod nadzorem Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. W skardze skarżący kwestionuje ustalenie stanu faktycznego, uważając że organ działał w oparciu o domniemanie. W skardze oraz w pismach procesowych wskazuje, że nie jest on właścicielem ujawnionego w trakcie kontroli towaru oraz wyrobów mięsnych, ponieważ półtusze stanowią własność rolników, a towar przywieziony ze sklepu przy ul. B. w K. nie jest jego własnością, ponieważ sklep należy do M. Z., który ma gospodarstwo rolne w S., gm. K. i mięso było jego własnością. Skarżący kwestionuje również ustalenia organu zawarte w protokole kontroli z dnia [...] grudnia 2016 r., które w jego ocenie stanowią powielenie ustaleń zawartych w protokole kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2013 r. (tak w piśmie z dnia [...] października 2017 r. złożonym na rozprawie w Sądzie). Poza tym Skarżący uważa, że organ błędnie określił adresata decyzji. Stanowisko skarżącego pozostaje bez wpływu na wynik sprawy w świetle okoliczności zaistniałych w sprawie i obowiązujących przepisów prawa krajowego, Unii Europejskiej, dotyczące zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego w zakresie weterynarii, a także przepisy wdrażające lub wykonujące te przepisy, w szczególności przepisy o weterynaryjnej kontroli granicznej, kontroli weterynaryjnej w handlu, produktach pochodzenia zwierzęcego, ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, a także o ochronie zwierząt (art. 2 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej Dz. U. z 2016 r. poz. 1077). Zadania Inspekcji Weterynaryjnej zostały określone w art. 3 ww. ustawy. Dotyczą one według ust. 1: -ochrony zwierząt, -bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego, żywności zawierającej jednocześnie środki spożywcze pochodzenia niezwierzęcego i produkty pochodzenia zwierzęcego znajdującej się w rolniczym handlu detalicznym, w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 29b ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2015 r. poz. 594 ze zm.), zwanym dalej "rolniczym handlem detalicznym". Zadania te wykonywane są w szczególności przez zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt, w tym chorób odzwierzęcych; badania kontrolne zakażeń zwierząt; badanie zwierząt rzeźnych, produktów pochodzenia zwierzęcego i żywności (ust. 2). Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 4 lit. b ww. ustawy do zadań Inspekcji należy również przeprowadzanie kontroli weterynaryjnej w handlu i wywozie zwierząt oraz produktów w rozumieniu przepisów o kontroli weterynaryjnej w handlu. Inspekcja na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 5 lit. a) sprawuje nadzór nad bezpieczeństwem produktów pochodzenia zwierzęcego, w tym przy ich produkcji i wprowadzaniu na rynek, w szczególności nad wymaganiami weterynaryjnymi w sprzedaży bezpośredniej, rolniczym handlu detalicznym oraz działalności marginalnej, lokalnej i ograniczonej; lit. g) przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt; lit. h) przestrzeganiem zasad identyfikacji i rejestracji zwierząt oraz przemieszczaniem zwierząt oraz lit. i) przestrzeganiem wymagań weterynaryjnych w gospodarstwach utrzymujących zwierzęta gospodarskie. Powiatowy lekarz weterynarii jest organem Inspekcji Weterynaryjnej jako kierownik powiatowej inspekcji weterynaryjnej wchodzącej w skład niezespolonej administracji rządowej (art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy). Zadania organów Inspekcji wykonują lekarze weterynarii i inne osoby zatrudnione w Inspekcji oraz lekarze weterynarii wyznaczeni do wykonywania określonych czynności (art. 5 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy). W przedmiotowej sprawie kontrola została przeprowadzona przez PLW oraz jego zastępcę, której przedmiotem, zgodnie z protokołem była kontrola działalności nielegalnej, wykonana po zgłoszeniu Komendy Miejskiej Policji w B. Wyżej wymienione osoby na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy, jako pracownicy Inspekcji zakresie wykonywania czynności, mają prawo w każdym czasie do: 1) przeprowadzania kontroli gospodarstw, centrów (organizacji), zakładów, w tym pomieszczeń lub urządzeń, o których mowa w załączniku II w rozdziale III rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 1, ze zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 319), ośrodków w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych, instalacji, urządzeń lub środków transportu; 2) kontrolowania przestrzegania wymagań określonych w prawodawstwie weterynaryjnym, w tym metod stosowanych do znakowania i identyfikacji zwierząt, i w przepisach dotyczących bezpieczeństwa żywności, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b; 3) pobierania nieodpłatnie próbek do badań: a) od zwierząt utrzymywanych w celu umieszczenia na rynku lub transportowanych, b) produktów przeznaczonych do przechowywania, umieszczania na rynku lub transportowanych; 4) żądania pisemnych lub ustnych informacji w zakresie objętym przedmiotem kontroli; 5) żądania okazywania i udostępniania dokumentów lub danych informatycznych w zakresie, o którym mowa w pkt 4. Zgodnie z art. 19a ustawy, przeprowadzenie kontroli ma na celu ustalenie stanu faktycznego i porównanie go ze stanem pożądanym, określonym w prawodawstwie weterynaryjnym, oraz dokonanie oceny i podjęcie działań wynikających z ustaleń kontroli. W dniu kontroli [...] grudnia 2016 r., w miejscu ul. K. w K., kontrolerzy zastali określony stan faktyczny, który został odzwierciedlony w sporządzonym Protokole kontroli [...]. Ustalono, że pod wskazanym adresem zamieszkuje skarżący. Zastali w tym miejscu prowadzenie działalności w zakresie uboju zwierząt rzeźnych, rozbioru i przetwórstwa mięsa. Kontrola odbyła się w asyście funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w B. Stosownie do art. 19c ustawy, kontrolę przeprowadza się w obecności kierownika podmiotu kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej (ust. 1). Kontrolujący dokonuje ustaleń stanu faktycznego na podstawie zebranych w toku kontroli dowodów (ust. 2). Dowodami są w szczególności dokumenty, oględziny, zeznania świadków, opinie biegłych oraz wyjaśnienia i oświadczenia (ust. 3). W przedmiotowej sprawie kontrola została przeprowadzona w obecności skarżącego, który mógł zaprzeczyć ustaleniom faktycznym organu poprzez przedstawienie odpowiednich dowodów i dokumentów. W trakcie kontroli w żaden sposób nie podważył stanowiska, że w magazynie żywca znajdowały się pojemniki wypełnione pozostałościami poubojowymi i porozbiorowymi: 10 szt. z jelitami świń, 5 szt. ze szczeciną, 1 szt. ze skórami i 2 z głowami danieli, 1 szt. ze skórą dzika, 1 szt. ze skórą owcy, 1 szt. z uszami świń. W pomieszczeniach obróbki jelit, szlamiarnia znajdował się jeden pojemnik z kośćmi po ugotowanych głowach, 2 brudne żółte fartuchy z widocznymi śladami użytkowania. W pomieszczeniu – magazyn poubojowy stwierdzono 8 pełnych szt. świń w półtuszach, dwie pojedyncze półtusze wieprzowe. Wskazano na wychudzony, nieobrobiony (nieoparzony) stan warchlaka z cechami wodnistości mięsa - stan wskazywał na stan chorobowy. Według oświadczenia do protokołu skarżącego, sztuka została ubita z przeznaczeniem na karmę dla psów. Dalej kontrolujący stwierdzili, że żadna ze sztuk nie posiadała oznakowania numerem siedziby stada (tatuaż lub kolczyk), na grzbiecie nabite indywidualne numery n. [...],[...], [...]. Według oświadczenia skarżącego, numery te były nadawane w celu identyfikacji dostawcy lub usługobiorcy. Na stelażach choinkowych wisiały wątroby, serca, płuca bez cech badania poubojowego. W części półtusz kontrolerzy stwierdzili pozostałości słupków przepony, co wskazuje na nieprzeprowadzenie badania w kierunku włośnicy. Półtusze były bez cech badania poubojowego. Tusze nie posiadały oznakowania jakości zdrowotnej. W pomieszczeniu rozbioru kontrolerzy wskazali na pulpicie stołu na zeszyt z wykazem nazwisk i ilości sprzedanych elementów oraz kartkę z nazwiskami i numerami świń. Kontrolerzy w protokole szczegółowo opisali ilości stwierdzonego mięsa i wyrobów. Na uwagę zasługuje pomieszczenie wędzarni. W dniu kontroli, w jednej komorze stwierdzono obecność kiełbasy po procesie wędzenia w ilości 100 kg, kiełbasę wędzoną surową w ilości 50 kg, wędzonki w ilości 70 kg. W ocenie Sądu, z powyższych przytoczonych z protokołu kontroli ustaleń wynika, że niewątpliwie skarżący w miejscu zamieszkania (adres ten wskazany jest przez skarżącego do korespondencji we wszystkich pismach procesowych przed organem oraz Sądem) prowadził nielegalną działalność uboju, przetwórstwa zwierząt, a więc rzeźnię. Ustalenia organu zostały poparte dokumentacją fotograficzną (211 zdjęć). W kontroli uczestniczył PLW, który jest organem i nie potrzebuje odrębnego upoważnienia do działania. Kontrolę określono jako doraźną (sprawdzającą) i okresową tematyczną. W przedmiotowej sprawie organ Inspekcji Weterynaryjnej - PLW w B. przeprowadził kontrolę podmiotu – K. R. Stosownie do art. 19d ustawy, protokół zawierał wymagane elementy, w tym pouczenie o prawie, sposobie i terminie wniesienia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli i złożenia wyjaśnień oraz o prawie odmowy podpisania protokołu kontroli, wzmiankę o wniesieniu zastrzeżeń; omówienie dokonanych w protokole kontroli poprawek, skreśleń i uzupełnień oraz wzmiankę o odmowie podpisania protokołu kontroli przez skarżącego. Skarżącemu na podstawie art. 19e ustawy przysługiwało przed podpisaniem protokołu kontroli, prawo zgłoszenia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli, z czego nie skorzystał. Kontrolowany mógł odmówić podpisania protokołu kontroli, składając w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania wyjaśnienie przyczyn odmowy podpisania, czego również skarżący nie uczynił. Zgodnie z art. 19e ust. ustawy odmowa podpisania protokołu kontroli nie stanowi przeszkody do podpisania go przez kontrolującego i realizacji ustaleń kontroli. Wobec powyższego, na podstawie art. 19f ustawy ustalenia ujęte w protokole stanowiły podstawę do podjęcia dalszych czynności, w tym dokonania ocen, sporządzenia wniosków, zaleceń pokontrolnych, wydania decyzji i sporządzenia informacji dla jednostek nadrzędnych oraz do powiadomienia właściwego organu w przypadku popełnienia przestępstwa lub wykroczenia. Adresatem decyzji administracyjnej może być podmiot, któremu w postępowaniu administracyjnym przysługuje przymiot strony. Stroną zaś, zgodnie z art. 28 k.p.a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Natomiast art. 29 k.p.a. stanowi, że stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nieposiadające osobowości prawnej. Zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej (tak stanowi art. 30 § 1 k.p.a.). Zatem w myśl cytowanych przepisów stroną postępowania nie może być "Gospodarstwo Rolne", które nie posiada osobowości prawnej. W przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, stroną jest ta osoba. Poza tym, organ miał obowiązek uwzględnić aktualny stan faktyczny i prawny. W dniu kontroli, działalność typu "Rzeźnia" na podstawie Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt, nr producenta: [...] , zarejestrowana pod adresem K., K. była nieaktywna/zakończona od [...] grudnia 2009 r. Przyczyną była decyzja PLW. Zarejestrowanie działalności, jako "Siedziby stada" nastąpiło od dnia [...] stycznia 2017r., a więc dopiero po kontroli. Wobec powyższego wszystkie argumenty skarżącego, co do nieprawidłowego oznaczenia strony decyzji organu I instancji są całkowicie nieuzasadnione, ponieważ prowadził on w dniu kontroli działalność nielegalną jako osoba fizyczna. Działanie organów znajduje umocowanie w przepisach ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U.2014.1577) obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, rozporządzenia z dnia 9 października 2006 r. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Dz.U.2016.874) oraz rozporządzenia nr 852/2004, rozporządzenia nr 853/2004, rozporządzenia nr 854/2004 i rozporządzenia nr 882/2004. W myśl art. 5 pkt 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego produkcja oznacza - co najmniej jedną z następujących czynności: pozyskiwanie, chów, wytwarzanie, oczyszczanie, rozbiór, przetwarzanie, pakowanie, przepakowywanie, przechowywanie lub transport. Z ustaleń organu wynika, że w miejscu kontroli dokonywany był rozbiór i przetwarzanie zwierząt niewiadomego pochodzenia. W dniu prowadzonych przez PLW czynności skarżący nie okazał dokumentów potwierdzających, że produkcja dotyczyła mięsa przeznaczonego na użytek własny. Poza tym skala produkcji i ilości ujawnionego mięsa oraz wyrobów przeczą prowadzeniu produkcji na użytek własny. Poza tym, w art. 11a ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, przy produkcji mięsa przeznaczonego na użytek własny powinny być spełnione wymagania zdrowotne, higieniczne i sanitarne, zwane dalej "wymaganiami weterynaryjnymi przy produkcji mięsa przeznaczonego na użytek własny", obejmujące w szczególności: 1) wymagania dotyczące zdrowia zwierząt, z których pozyskuje się mięso, lub 2) wymagania, jakie powinny być spełnione przy uboju na terenie gospodarstwa, lub 3) wymagania dotyczące badania poubojowego mięsa, w tym mięsa pozyskanego w wyniku odstrzału zwierząt łownych, lub 4) sposób znakowania mięsa. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi w drodze rozporządzenia, wymagania weterynaryjne przy produkcji mięsa przeznaczonego na użytek własny, biorąc pod uwagę ochronę zdrowia publicznego, w tym potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego (ust. 2). Należy jednak mieć na uwadze, że rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 października 2010 r. w sprawie wymagań weterynaryjnych przy produkcji mięsa przeznaczonego na użytek własny (Dz.U.2016.885), które określa wymagania weterynaryjne przy produkcji mięsa przeznaczonego na użytek własny nakazuje w § 3, aby przy uboju zwierząt na terenie gospodarstwa były spełnione wymagania określone w przepisach o ochronie zwierząt i w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, a także w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Natomiast w § 4 nakłada dalsze obowiązki: "1. Co najmniej na 24 godziny przed dokonaniem uboju zwierząt, z wyłączeniem drobiu lub zajęczaków, w celu produkcji mięsa, jeżeli ubój ma być dokonany: 1) na terenie gospodarstwa, w którym zwierzęta były utrzymywane - posiadacz zwierząt, 2) w gospodarstwie innym niż gospodarstwo, w którym zwierzęta były utrzymywane - podmiot prowadzący to gospodarstwo - informuje powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze względu na miejsce przeprowadzenia uboju o zamiarze przeprowadzenia uboju". Żaden z powyższych wymogów w przedmiotowej sprawie nie został spełniony, ponieważ zwierzęta nie były poddane żadnym badaniom, poza jednym przypadkiem dotyczącym uboju byka, należącego do W. W. Badania na rzecz zwierząt należących do K. L. odbyły się już po dniu kontroli, [...] grudnia 2017 r. i dotyczyły 4 sztuk świń, a nie 8 sztuk przepołowionych półtusz i dwóch półtusz. Wobec powyższego, w dniu kontroli ujawnione mięso nie było przebadane. Produkcja odbywała się bez wymaganych przez przepisy prawa dokumentów. Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego powiatowy lekarz weterynarii albo urzędowy lekarz weterynarii z upoważnienia powiatowego lekarza weterynarii wydają decyzje administracyjne lub wykonują czynności w celu realizacji zadań wynikających z przepisów rozporządzenia nr 852/2004, rozporządzenia nr 853/2004, rozporządzenia nr 854/2004 i rozporządzenia nr 882/2004 lub z przepisów Unii Europejskiej wydanych w trybie tych rozporządzeń. Skarżący w skardze kwestionuje ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy. Sam jednak nie przedstawia żadnych dowodów, które mogłyby podważyć czynności kontrolne przeprowadzone przez Powiatowego Lekarza Weterynarii. Bezsporne jest, że powyższy organ w dniu [...] grudnia 2016 r. przeprowadził kontrolę. Z czynności został sporządzony protokół wraz z dokumentacją fotograficzną. Protokół odczytano i pozostawiono skarżącemu. Z uwagi na odmowę podpisania tego dokumentu przez skarżącego protokołu nie doręczono. W dniu kontroli zgodnie z protokołem skarżący nie udzielił odpowiedzi na pytania w zakresie dysponowania i udostępnienia dokumentacji dotyczącej ilości i źródła przyjmowanego żywca. Organ ustalił, że przed ubojem nie było dokonywane badanie przedubojowe. Stwierdzono również brak śladów badania poubojowego. Zwierzęta w chwili przyjęcia były nieoznakowane zgodnie z przepisami. Skarżący nie przekazał informacji o pochodzeniu ubitej sztuki bydła, nie okazał paszportu ani innych dowodów pochodzenia zwierząt. Dokumenty załączone do pisma z dnia [...] października 2017 r. złożonego w dniu rozprawy, z których Sąd przeprowadził dowód uzupełniający na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., pozostają bez wpływu na wynik sprawy z tego powodu, że nie podważają one ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2016 r. Poza tym załączony do skargi wniosek rolników o wydanie półtusz wieprzowych i ćwierci wołowej może być przedmiotem odrębnego postępowania przed powiatowym Lekarzem Weterynarii. W dniu kontroli skarżący nie potrafił wylegitymować się dokumentami na pochodzenie ujawnionych środków spożywczych oraz nie wskazał rolników, którzy wystąpiliby o ubój zwierząt na własne potrzeby. Zaznaczyć również należy, że mimo, iż wniosek załączony do skargi z dnia [...] grudnia 2016 r. dotyczy wymienionych z imienia i nazwiska 5 rolników, to został podpisany wyłącznie przez trzy osoby. Dokument ten nie potwierdza również, że zwierzęta były oznakowane. Natomiast badanie mięsa z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] świń, trzoda chlewna, dotyczy wyłącznie 4 sztuk. Oznaczenie identyfikacyjne [...], miejsce uboju K., ul K. i zostało wydane posiadaczowi K. L., jednak i ten dokument został wydany już po przeprowadzeniu kontroli. Nie podważa on zatem ustaleń organu z dnia [...] grudnia 2016 r. Ponadto w wyniku kontroli ujawniono 8 sztuk świń, a nie 4. W ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał na podstawie wyników kontroli, że skarżący prowadził nielegalną działalność gospodarczą. Z akt sprawy wynika, że działalność gospodarcza – rzeźnia pod adresem ul. K., K. nr/siedziby/miejsca [...], zarejestrowana była od [...] grudnia 2003 r., jednak była to działalność nieaktywna od [...] grudnia 2009 r. z uwagi na decyzję PLW. Dołączona przez skarżącego do pisma z dnia [...] października 2017 r. i złożona do akt sprawy w dniu rozprawy decyzja PLW z dnia [...] października 2013 r. nr [...] potwierdza, tak jak ustalił organ w zaskarżonej decyzji, że w stosunku do skarżącego orzeczony został zakaz prowadzenia działalności w zakresie uboju zwierząt rzeźnych (trzody chlewnej), rozbioru mięsa oraz przetwórstwa mięsa. Ponowne zarejestrowanie działalności gospodarczej przez skarżącego w dniu [...] stycznia 2017 r., nr siedziby /miejsca [...] , K. ul. K., Typ działalności siedziba stada (organ nie ustalił jednak żadnego stada) nie uchyla skutków orzeczonego w 2013 r. zakazu prowadzenia działalności. Wręcz przeciwnie skarżący wiedząc o orzeczonym zakazie, w tym samym miejscu wznowił działalność nielegalnie, a więc świadomie sprzeniewierzył się obowiązującym przepisom prawa. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje zarejestrowanie przez skarżącego nowej działalności, ponieważ została ona zarejestrowana już po ustaleniach kontroli. Skarżący mimo, że podnosi zarzut bezprawności decyzji w istocie kwestionuje jedynie ustalenia faktyczne organów co do tego, że nie posiada wymaganych do prowadzenia działalności dokumentów i nie przedstawił ich w dniu kontroli. Tym niemniej, jednak choć skarga do sądu jest podstawowym warunkiem uruchomienia kontroli legalności działania administracji przez sąd, to musi on dokonać kompleksowej oceny zaskarżonego aktu (czynności), niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Kontrola ta powinna obejmować zbadanie kompetencji organu do wydania zaskarżonego aktu, zachowanie procedury oraz zgodność merytorycznego rozstrzygnięcia z przepisami prawa. Bezpośrednią podstawą prawną decyzji wydanych wobec skarżącego był art. 54 Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE seria L, Nr 165, s. 1, ze zm.; dalej jako: rozporządzenie Nr 882/2004). Zgodnie z ust. 1 przepisu w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, podejmuje on działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze. Podczas decydowania, jakie podjąć działanie, właściwy organ uwzględnia rodzaj niezgodności oraz poprzednie dane podmiotu gospodarczego w zakresie niezgodności. Wśród środków zaradczych rozporządzenie wymienia m.in. zastosowany w niniejszej sprawie - ograniczenie lub zakaz wprowadzania do obrotu, przywozu lub wywozu paszy, żywności lub zwierząt (ust. 2 lit. b). Rozporządzenie posługuje się pojęciem "właściwego organu", które definiuje w art. 2 pkt 4 jako: organ centralny Państwa Członkowskiego właściwy do organizowania kontroli urzędowych lub jakikolwiek inny organ, któremu przyznano taką kompetencję; pojęcie to obejmuje również, tam gdzie jest to stosowne, odpowiedni organ państwa trzeciego. W efekcie, to do prawodawcy krajowego należy wskazanie organu kompetentnego do podejmowania działań określonych w rozporządzeniu wspólnotowym. W polskim porządku prawnym wskazanie organu właściwego do stosowania środków określonych w rozporządzeniu Nr 882/2004 nastąpiło w przepisach art. 7 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. Nr 17, poz. 127 ze zm.) oraz wydanego na podstawie zawartego tam upoważnienia, rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2006 r. w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii albo urzędowego lekarza weterynarii z upoważnienia powiatowego lekarza weterynarii (Dz. U. Nr 193, poz. 1425 ze zm.). Zgodnie z § 3 rozporządzenia, powiatowy lekarz weterynarii, w celu realizacji zadań wynikających z przepisów rozporządzenia nr 882/2004 (...) wydaje decyzje administracyjne w sprawie: 1) zastosowania środków, o których mowa w art. 54 ust. 2; 2) cofnięcia środków, o których mowa w art. 54 ust. 2. Regulacja ta odzwierciedla zakres zadań inspekcji weterynaryjnej określonych w ustawie z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2007 r. Nr 121, poz. 842 ze zm.). W świetle art. 3 ust. 1, inspekcja realizuje zadania z zakresu ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego. Do form realizacji tych zadań należy m.in. sprawowanie nadzoru nad bezpieczeństwem produktów pochodzenia zwierzęcego, w tym nad wymaganiami weterynaryjnymi przy ich produkcji, umieszczaniu na rynku oraz sprzedaży bezpośredniej (art. 3 ust. 2 pkt 5 lit. a ustawy). Skoro zastosowanie środka w postaci zakazu wprowadzania do obrotu żywności następuje w formie decyzji administracyjnej, obowiązkiem organów podejmujących takie rozstrzygnięcie jest także zachowanie wymogów proceduralnych określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie wymagania te spełniły. W dalszej kolejności należy przejść do kontroli prawidłowości merytorycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji o zakazie wprowadzania do obrotu i używania do produkcji środków spożywczych: półtuszy wieprzowych w ilości 18 sztuk, ćwierci wołowych w ilości 4 sztuk, mięsa z działu rozbioru i magazynu porozbiorowego, mięsa świeżego drobnego i w elementach w ilości około 529,62 kg, podrobów wieprzowych w ilości około 80 kg, mięs peklowanych w ilości około 40 kg, wędlin (wędzonki, kiełbasy, wędliny podrobowe) w ilości 468 kg, smalcu w ilości 405 kg zdeponowanych w zaplombowanych pomieszczeniach zakładowych do czasu ustalenia sposobu zagospodarowania uzgodnionego z Powiatowym Lekarzem Weterynarii w B. odpowiada przepisom prawa i było wynikiem stwierdzenia w wyniku kontroli przeprowadzonej w miejscu nielegalnej działalności gospodarczej przez skarżącego szeregu uchybień, mających wpływ na bezpieczeństwo żywności w nim produkowanej. Uchybienia te, jak wynika z uzasadnienia decyzji, sprowadzały się do braku dokumentacji potwierdzającej spełnianie przez skarżącego wymogów określonych w szeroko rozumianym prawie żywnościowym. Uchybienia te dotyczą braku dokumentacji potwierdzającej pochodzenie ujawnionego mięsa i jego badań. Produkcja odbywała się w złych warunkach nie spełniających wymogów higienicznych i sanitarnych. Organ szczegółowo ujawniony stan na miejscu kontroli opisał w protokole, co w ocenie Sądu nie budzi zastrzeżeń. Nie mogą odnieść zamierzonego skutku zarzuty skarżącego odnośnie protokołu z dnia [...] grudnia 2016 r., w zakresie ustaleń faktycznych powielających wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2013 r. (protokół złożony w dniu rozprawy), ponieważ oba dokumenty różnią się odnośnie stwierdzonych ustaleń w zakresie mięsa i wyrobów. Zgodność protokołów dotyczy jedynie złego stanu pomieszczeń i świadczy o tym, że od 2013 r. skarżący nie poprawiając warunków sanitarnych i higienicznych, ponowił prowadzenie działalności w miejscu, co do którego orzeczono o zakazie w 2013r. Postawa skarżącego może jedynie świadczyć o rażącym naruszeniu przepisów sanitarnych i higienicznych. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. W protokole z 2016 r. w dalszej kolejności wskazano na brak dokumentacji potwierdzającej prawidłowy stan sanitarny zakładu oraz bezpieczeństwo wyrobów gotowych. Akta sprawy, oprócz protokołu, zawierają również dokumentację fotograficzną, która odzwierciedla istniejący w dniu kontroli stan rzeczy. Zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Nr 852/2004, przedsiębiorstwa sektora spożywczego, gdzie właściwe, przyjmują szczególne środki higieny w postaci m.in. zgodności z kryteriami mikrobiologicznymi dla środków spożywczych oraz procedur niezbędnych do osiągnięcia poziomów określonych do osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia. Ponadto, organ powołał się na treść rozdziału IX ust. 1 i 4 załącznika II do wskazanego rozporządzenia. Zgodnie z tymi przepisami, żaden z surowców lub składników, inny niż żywe zwierzęta, albo jakikolwiek inny materiał używany w przetwarzaniu produktów, nie będzie zaakceptowany przez przedsiębiorstwa sektora spożywczego, jeśli wiadomo, że jest, lub można by oczekiwać, że może być zanieczyszczony pasożytami, patogennymi mikroorganizmami lub toksyczny, zepsuty lub niewiadomego pochodzenia w takim zakresie, że nawet po normalnym sortowaniu i/lub procedurach przygotowawczych lub przetwórczych, zastosowanych zgodnie z zasadami higieny przez przedsiębiorstwa sektora spożywczego, produkt końcowy nie będzie się nadawać do spożycia przez ludzi. Ponadto muszą istnieć odpowiednie procedury, aby zapewnić kontrole obecności szkodników. Muszą również istnieć odpowiednie procedury, aby zapobiec dostępowi zwierząt domowych do miejsc, gdzie żywność jest przygotowywana, przetwarzana lub składowana (lub, w przypadku gdy w szczególnych wypadkach właściwy organ dopuszcza taką możliwość, aby zapobiec możliwości spowodowania zanieczyszczenia w wyniku takiego dostępu). Zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE, seria L, Nr 31, s. 1, ze zm.; dalej jako: rozporządzenie nr 178/2002), podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze i podmioty działające na rynku pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Natomiast z art. 18 ww. rozporządzenia wynika obowiązek śledzenia pochodzenia produktu przeznaczonego do spożycia. Przepis ten stanowi, że należy zapewnić możliwość śledzenia żywności, pasz, zwierząt hodowlanych oraz wszelkich substancji przeznaczonych do dodania do żywności lub pasz, bądź które można do nich dodać na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji (ust. 1). Podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze i podmioty działające na rynku pasz powinny móc zidentyfikować każdą osobę, która dostarczyła im środek spożywczy, paszę, zwierzę hodowlane lub substancję przeznaczoną do dodania do żywności lub pasz, bądź którą można do nich dodać W tym celu podmioty te powinny utworzyć systemy i procedury umożliwiające przekazanie takich informacji na żądanie właściwych władz (ust. 2). Podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze i podmioty działające na rynku pasz powinny utworzyć systemy i procedury identyfikacji innych przedsiębiorstw, którym dostarczyli swoje produkty. Informacje te zostaną przekazane na żądanie właściwych władz (ust. 3). Żywność lub pasze wprowadzane na rynek lub, które mogą być wprowadzone na ten rynek we Wspólnocie, powinny być stosownie etykietowane lub oznakowane w celu ułatwienia możliwości ich śledzenia, za pomocą stosownej dokumentacji lub informacji, zgodnie z odnośnymi wymogami lub bardziej szczegółowymi przepisami (ust. 4). W niniejszej sprawie, kontrola wykazała, że w ogóle skarżący nie udokumentował pochodzenia ujawnionego po uboju i nieoznakowanego mięsa. Skarżący dopuścił się zatem naruszenia poprzez brak dokumentacji systemu identyfikacji dostawców i odbiorców. Treść przytoczonego przepisu wskazuje jednoznacznie, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest prowadzenie dokumentacji systemu identyfikacji dostawców i odbiorców. Jej brak oznacza bezpośrednie naruszenie obowiązków związanych z wprowadzeniem takiego systemu. Ponadto, zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Należy przy tym wskazać, że zgodnie z art. 54 ust. 1 zd. 2 rozporządzenia Nr 882/2004, podczas decydowania, jakie podjąć działania w razie stwierdzenia niezgodności produktów z przepisami prawa żywnościowego, właściwy organ uwzględnia rodzaj niezgodności oraz poprzednie dane podmiotu gospodarczego w zakresie niezgodności. Ust. 2 cytowanego przepisu wprowadza szeroki katalog środków, jakie może zastosować właściwy organ w razie stwierdzenia niezgodności. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, zastosowanie środka w postaci zakazu wprowadzania żywności do obrotu było uzasadnione w zaistniałych warunkach. Istniało bowiem realne ryzyko wprowadzania do obrotu żywności nieodpowiadającej wymogom bezpieczeństwa określonym w przepisach prawa żywnościowego, a w konsekwencji mogącej stanowić zagrożenie dla zdrowia konsumentów. Wobec powyższego, zasadne było nakazanie przechowywania w zaplombowanych magazynach zakładowych produktów wskazanych w pkt 2 decyzji organu I instancji i niezwłoczne wskazanie sposobu zagospodarowania wskazanych w tym punkcie. Ponadto, przy stosowaniu przepisów prawa żywnościowego i wynikających zeń sankcji wobec naruszeń, jakich dopuścił się skarżący, organy winny mieć na uwadze jedną z podstawowych zasad tych regulacji – zasadę ostrożności, wyrażoną w art. 7 rozporządzenia nr 178/2002. Reguła ta stanowi, iż w szczególnych okolicznościach, gdy po dokonaniu oceny dostępnych informacji stwierdzono niebezpieczeństwo zaistnienia skutków szkodliwych dla zdrowia, ale nadal brak jest pewności naukowej, w oczekiwaniu na dalsze informacje naukowe umożliwiające bardziej wszechstronną ocenę ryzyka mogą zostać przyjęte tymczasowe środki zarządzania ryzykiem konieczne do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia określonego we Wspólnocie. W zaistniałej sytuacji uzasadnione było również nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż w zaistniałych okolicznościach istniała potrzeba ochrony zdrowia ludzkiego (art. 108 k.p.a.). Celowe było również nakazanie, aby czynności związane z zagospodarowaniem wskazanych w decyzji produktów wykonać pod nadzorem Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. W przedmiotowej sprawie organ zastosował środki, o których mowa w art. 54 ust. 2 Rozporządzenia (WE) NR 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U.UE.L.2004.165.1). Przepis ten reguluje działanie w przypadku niezgodności. Zgodnie z ust. 1, w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, podejmuje on działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze. Podczas decydowania, jakie podjąć działanie, właściwy organ uwzględnia rodzaj niezgodności oraz poprzednie dane podmiotu gospodarczego w zakresie niezgodności. Według ust. 2 lit a, b i h działanie takie zawiera, gdzie jest to stosowne, następujące środki: a) nałożenie procedur sanitarnych lub podjęcie wszelkich innych działań uważanych za niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa paszy lub żywności lub zgodności z prawem paszowym i żywnościowym, zasadami dotyczącymi zdrowia zwierząt lub dobrostanem zwierząt; b) ograniczenie lub zakaz wprowadzania do obrotu, przywozu lub wywozu paszy, żywności lub zwierząt; h) wszelkie inne środki jakie właściwy organ uznaje za właściwe. Miejsce kontroli nie spełniało również wymogów higienicznych narzuconych przez Rozporządzenie (We) Nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U.UE.L.2004.139.55). W pomieszczeniach, w których były ujawnione produkty nie umożliwiono dobrej praktyki higienicznej żywności, w tym ochronę przed zanieczyszczeniem między oraz podczas działań. Świadczą o tym powierzchnie podłóg, ścian drzwi. Oceniając treść rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, organ prawidłowo oparł je na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Skarżący nie kwestionuje, że Powiatowy Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] orzekł w stosunku do niego zakaz prowadzenia działalności w zakresie uboju zwierząt rzeźnych (trzody chlewnej), rozbioru mięsa oraz przetwórstwa mięsa. Rozstrzygnięcie organu I instancji dotyczące zakazu prowadzenia działalności stanowiło przesłankę z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., ponieważ decyzja organu I instancji w zakresie zakazu prowadzenia działalności dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zgodnie z art. 139 k.p.a., organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji w zakresie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej odpowiadało przepisom prawa, a orzeczenia w tej części skarżący nie podważa w skardze. W tym stanie rzeczy zarzuty podniesione w skardze muszą być uznane za całkowicie pozbawione podstaw. Brak zatem było przesłanek do uwzględnienia skargi, dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.