II SA/Bd 364/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Anna Klotz Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi sp. G. w L. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2017r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz. 23), po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] 2016r. [...] wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych pn: "namiot na wyroby gotowe (meble tapicerowane) na działce o nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na przepis art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz art. 29 ust. 2 pkt 12 zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. W przepisie wskazano kategorię obiektów tymczasowych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę mogą korzystać jedynie obiekty zaliczone w definicji art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane do drugiego rodzaju obiektów tymczasowych (obiekty niezwiązane trwale z gruntem) pod warunkiem, że okres ich użytkowania nie przekracza 120 dni. Oznacza to, że ustawodawca nie przewidział takiego zwolnienia w odniesieniu zarówno do obiektów niezwiązanych trwale z gruntem, ale użytkowanych przez czas dłuższy, jak i obiektów tymczasowych związanych trwale z gruntem, nawet jeśli okres ich użytkowania przekracza 120 dni. W opinii organu drugiej instancji ze względu na gabaryty planowanego obiektu – szerokość (rozpiętość) 15m, wysokość hali 7,03m, wysokość ścian bocznych 4m oraz montaż z modułów o długości 5m każdy, wskazuje pośrednio na konieczność trwałego związania z gruntem. W zgłoszeniu, ani w załącznikach nie została zawarta informacja z ilu modułów będzie składał się zgłoszony obiekt, ani jaka będzie jego docelowa powierzchnia. Faktyczna powierzchnia obiektu – 954m2 - wynika z danych zawartych w protokole kontroli Burmistrza [...]. Zdaniem organu można przyjąć zatem, że niniejszy obiekt nie spełniałby przesłanki drugiego rodzaju obiektów tymczasowych (niezwiązanych trwale z gruntem), o których mowa w art. 3 pkt 5, ponieważ dotyczy to obiektów lekkich, o niewielkich rozmiarach, niezwiązanych trwale z gruntem. Tylko takich obiektów dotyczy zaś wyjątek określony w art. 29 ust. Pkt 12 ustawy Prawo budowlane. Ponadto na fakt trwałego związania z gruntem wskazuje opis techniczny przedsięwzięcia dołączony do zgłoszenia. W przypadku budowy pozostałych obiektów tymczasowych należy uzyskać pozwolenie na budowę. Właśnie na takiej przesłance z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane słusznie oparł swoje rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie najważniejszy jest fakt, że inwestor zrealizował zamiar wykonania namiotu przed zgłoszeniem tego zamiaru do organu architektoniczno-budowlanego. Organ pierwszej instancji dopiero po wydaniu decyzji powziął informację, że przedmiotowa hala namiotowa na wyroby gotowe została przez inwestora posadowiona na działce o nr ewid.[...] przy ul. [...] w [...], przed dokonaniem zgłoszenia czyli przed dniem [...] 2016r. (data wpływu wniosku do Starostwa Powiatowego w [...]). Powyższe potwierdza protokół przeprowadzonej przez Burmistrza [...] w dniach [...] 2016r. kontroli w siedzibie inwestora. Organ odwoławczy wystąpił w tej sprawie pismem z [...] 2016r. do PINB w [...] w celu uzyskania wyjaśnień, czy przedmiotowa hala namiotowa została przez inwestora posadowiona na warunkach samowoli budowlanej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w I. pismem z [...] 2017r. potwierdził, że w wyniku kontroli potwierdzono, że obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 ustawy Prawo budowlane. W związku z czym wszczęto stosowne postępowanie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższa decyzję [...] sp. z o.o. w [...], reprezentowana przez radcę prawnego E. K., zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego polegające na niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez niewyjaśnienie czy przedmiotowy namiot jest obiektem budowlanym i czy jest obiektem trwale związanym z gruntem w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane tj. naruszenie art. 80 k.p.a. polegające na przekroczeniu zasad swobodnej oceny dowodów, a w szczególności błędnym przyjęciu, iż sporna konstrukcja jest obiektem budowlanym oraz na błędnym przyjęciu, iż sporna konstrukcja jest obiektem trwale związanym z gruntem, 2. prawa materialnego (mające istotny wpływ na wynik sprawy), tj.: - art. 3 pkt 1 do 4 ustawy Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż sporna konstrukcja jest obiektem budowlanym, należącym do jednej z kategorii obiektów budowlanych, - art. 3 pkt 7 w zw. z art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię, polegająca na przyjęciu, iż postawienie hali namiotowej stanowi roboty budowlane, a w konsekwencji wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na jej budowę, podczas gdy hala namiotowa nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów ww. ustawy, - art. 3 pkt 5 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedmiotowa hala namiotowa jest tymczasowym obiektem budowlanym połączonym trwale z gruntem, podczas gdy hala namiotowa nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów ustawy, a nadto nie jest obiektem trwale związanym z gruntem, - art. 30 ust. 1 i ust. 6 ww. ustawy poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, iż posadowienie hali namiotowej wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, a w konsekwencji, że organ ten był uprawniony do wniesienia sprzeciwu w przedmiotowej sprawie. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych.) Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie stwierdził podstaw do uwzględnienia skargi. Przedmiot sporu pomiędzy skarżącą [...] sp. z o.o. w [...] a organami administracji publicznej w niniejszej sprawie wymaga przed wszystkim odpowiedzi na pytanie, czy hala namiotowa wzniesiona przez skarżącą na działce nr ewidencyjny [...] przy ul. [...] w [...] stanowi obiekt budowlany, na którego wybudowanie wymagane było pozwolenie na budowę lub zgłoszenie Konsekwencją tego pozostaje bowiem to, czy mogło wywołać oczekiwany przez skarżącą skutek dokonane [...] 2016r. zgłoszenie zamiaru wykonania na tej działce robót budowlanych – namiotu na wyroby gotowe (meble tapicerowane), czy też zasadne było stanowisko organów administracji architektoniczno-budowlanej o zgłoszeniu w drodze decyzji sprzeciwu, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W ocenie sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy administracji architektoniczno-budowlanej, a zasadniczo organ drugiej instancji, ustaliły stan faktyczny w zakresie wystarczającym dla prawidłowej subsumpcji norm prawa materialnego – ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 290 z późn.zm., dalej "p.b."), i dokonały ich prawidłowej wykładni. Wskazać należy, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, że w trakcie kontroli podatkowej w dniach 4-5 października 2016r. przeprowadzonej z upoważnienia Burmistrza [...] w firmie [...] sp. z o.o., na działce nr [...] stwierdzono między innymi zabudowę "budynkiem magazynowym hali namiotowej o powierzchni użytkowej 954,00 m2" (vide protokół z dnia [...].2016r. nr [...]). W dniu [...] 2016r. skarżąca Spółka zgłosiła Staroście [...] zamiar wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę na działce nr [...], który określono jako "wykonanie namiotu na wyroby gotowe (meble tapicerowane)", bez wskazania wymiarów i charakterystycznych parametrów. W zgłoszeniu tym określono rozpoczęcie robót budowlanych po upływie 30 dni od dnia złożenia zgłoszenia, nie określono daty dokonania rozbiórki obiektu. Do zgłoszenia dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany dotyczący obiektu budowlanego określonego jako namiot halowy o budowie segmentowej szerokości 15m, wysokości ściany 4,0 m. Z opisu technicznego tego obiektu wynika, że jest to namiot halowy o szerokości 15m z dachem symetrycznym, jednonawowym z powłoką rozpiętą w ramach wykonanych z profili stalowych o przekroju kwadratowym i ceowników, wysokości 7,03 m. w tym ściana boczna 4,0m. Namiot jest montowany z modułów o długości 5m każdy, rama składa się z dwóch słupów i dwóch rygli, wykonanych w formie kratownic o pasach równoległych, połączonych krzyżulcami. Z dalszego opisu technicznego obiektu wynika także to, że element konstrukcji stanowią słupy i rygle, stopy słupów mocowane za pomocą czterech kotew PSR o średnicy 16 mm, zamocowanych w osadzonych w ziemi bloczków betonowych o wymiarach każdy 75 cmx50cmx głębokość zamarzania (lokalizacja całoroczna) beton B25, w przypadku montażu hali na podłożu ulepszonym tj. nawierzchnia betonowa układana z płyt betonowych drogowych, nawierzchnia betonowa lana lub kostka betonowa drogowa z podbudową betonową laną o grubości min 25 cm lub nawierzchnia asfaltowa z podbudową betonową laną grubości min 25 cm. W pkt 5 określono, że hala typu namiotowego została zaprojektowana zgodnie z normami PN-B-02011:1977/AZ1 i spełnia ich wymogi przewidziane dla tego typu budowli. Nadto jak wynika z dokumentów przedłożonych na wezwanie sądu przy piśmie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2017r., z których dowód sąd przeprowadził z urzędu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a, przedmiotowa hala namiotowa zmontowana jest z modułów o długości 5m każdy, jej szerokość wynosi 15m, długość 60m, szerokość 7m stopy słupów mocowane są za pomocą czterech kotew do utwardzonego podłoża. Obiekt ten został wybudowany przed dokonaniem zgłoszenia z dnia [...] 2016r. (vide protokół Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w I. z kontroli obiektu budowlanego nr [...] z dnia [...] 2016r. wraz załącznikami k. 33-38 akt sądowych). Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, że przedmiotowy obiekt, nazywany przez skarżącą w zgłoszeniu namiotem na wyroby gotowe, jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane – wzniesionym z użyciem wyrobów budowalnych, posiadającym nadto cechę trwałego związania z gruntem. Z opisu tego obiektu wynika, że jest to samodzielny obiekt o konstrukcji stalowej o wymiarach 15 m x 60 m, przykryty plandeką i połączony z gruntem za pomocą kotew. Te cechy inwestycji świadczą o tym, że jest ona obiektem budowlanym solidnym, trwale związanym z gruntem w sposób zapewniający mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy swobodne przemieszczenie w inne miejsce. O trwałym związaniu obiektu budowlanego z gruntem przesądzają przede wszystkim jego cechy konstrukcyjne, wskazujące, że nie jest on przeznaczony do przenoszenia. W świetle okolicznością sprawy brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że sporny obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym, w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, czyli obiektem budowlanym przeznaczonym do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidzianym do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe; Przyjmując bowiem nawet założenie, że sporny obiekt jest obiektem o charakterze tymczasowym, to nie można go zaliczyć do obiektów tymczasowych objętych zwolnieniem od uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Brak jest bowiem podstaw do utożsamiania pojęć z art. 3 pkt 5 i art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Stosownie do art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Cytowana definicja wskazuje zatem na dwa zespoły cech przesądzających, że dany obiekt jest "tymczasowy". Pierwszą kategorię tworzą obiekty budowlane przeznaczone do czasowego użytkowania, w okresie krótszym niż ich trwałość techniczna, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki. Drugą kategorię obiektów tymczasowych tworzą obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem, przykładowo wyliczone w cytowanym wyżej przepisie. Generalną zasadą przewidzianą w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej reguły zawarto w art. 29 - 31 tej ustawy. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego (w brzmieniu dokonania zgłoszenia oraz decyzji o sprzeciwie) pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Z powyższego przepisu wynika zatem, że nawet tymczasowy obiekt budowlany postawiony zgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy - Prawo budowlane, lecz nie rozebrany lub nie przeniesiony w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymagała pozwolenia na budowę. Taki obiekt budowlany należy uznać za postawiony bez wymaganego pozwolenia na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 maja 2013r., sygn. akt II OW 13/13 wskazał bowiem, że: "Rozbiórka lub przeniesienie w inne miejsce tymczasowego obiektu budowlanego, nie później niż przed upływem 120 dni od dnia określonego w zgłoszeniu rozpoczęcia budowy, jest konstytutywnym elementem normy prawnej wynikającej z art. 3 pkt 5 i art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Oznacza to, że bez uwzględnienia tego warunku nie można mówić o tymczasowym obiekcie budowlanym". Tak więc tymczasowy obiekt budowlany nie wymagałby pozwolenia na budowę jedynie wówczas, jeżeli okres jego posadowienia i użytkowania na danym terenie byłby krótszy niż wskazany w art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, iż w sytuacji gdy tego typu obiekt wybudowano bez uprzedniego dokonania zgłoszenia, w którym określonoby termin dokonania rozbiórki obiektu, nie zachodzi okoliczność wyłączająca obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Jak wynika z ustalonego prawidłowo stanu faktycznego i stanowi okoliczność niesporną, przedmiotowy obiekt budowlany został wykonany w określonym miejscu przed dokonaniem organowi administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia z dnia [...] 2016r. Oznacza to, niezależnie od powyższych okoliczności, ze obiekt budowlany został wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej, w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Oznacza to, że do spornego obiektu, zakwalifikowanego nawet zgodnie z żądaniem skarżącej, nie miałoby zastosowania wyłączenie przewidziane w przepisie art. 29 ust. 1 pkt 12 pozwalające na wybudowanie obiektu o charakterze tymczasowym bez pozwolenia na budowę (z dokonaniem zgłoszenia zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1). Nadto podkreślenia wymaga, iż skarżąca dokonała wszakże zgłoszenia, do którego dołączyła dokumenty techniczne – projekt budowlany, wskazujące że przedmiotowy obiekt jest obiektem budowlanym, mimo iż takiej kwalifikacji zaprzecza w odwołaniu oraz skardze. W świetle powyższego sąd zważył, że organy administracji dokonały prawidłowej kwalifikacji prawnej spornego obiektu przyjmując, że stanowi on obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, a nie tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Przedmiotowy obiekt nie jest bowiem tymczasowym obiektem budowlanym, niepołączonym trwale z gruntem i przewidzianym do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Wskazać również należy, że w sprawie bezsporne jest, iż przedmiotowy obiekt powstał samowolnie, zaś jego powstanie nie było poprzedzone wydanym pozwoleniem na budowę, ani zgłoszenia. A zatem skoro wybudowanie hali magazynowej wymagało pozwolenia na budowę, to w tych okolicznościach sprawy organy zasadnie przyjęły podstawę do wydania w drodze decyzji sprzeciwu, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. Organ administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji zasadnie i w ustawowym terminie określonym w art. 30 ust. 5 p.b., decyzją z dnia [...] 2016r. (nadaną w placówce pocztowej operatora wyznaczonego [...] 2016r.) wniósł sprzeciw wobec dokonanego przez Spółkę w dniu [...] 2016r. zgłoszenia dotyczącego robót już wykonanych przed zgłoszeniem. Zgłoszenie to bowiem dotyczyło budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Nadto także w sytuacji gdyby dotyczyło ono tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu w którym taki obiekt istnieje, organ zobowiązany był do wniesienia sprzeciwu, zgodnie z przepisem art. 30 ust. 6 pkt 3 p.b. Sąd zważył, że w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 16 grudnia 2016r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U. poz. 2255) z dniem 1 stycznia 2017r., nowe przepisy pozostają bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] 2017r. (por. art. 26 ww. ustawy). W konsekwencji nie można skutecznie zarzucić Wojewodzie naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, bowiem podjęte w nim czynności były wystarczające dla wydania decyzji o sprzeciwie wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych dotyczących wybudowanego już obiektu budowlanego wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę. Organy prawidłowo również zastosowały normy prawa materialnego. Brak jest w szczególności podstaw aby podzielić argumentację strony skarżącej, oparta w zasadniczej części na orzeczeniach dotyczących spraw o odmiennym przedmiocie rozstrzygnięcia lub stanach faktycznych. W szczególności nie każda konstrukcja namiotowa, niezależnie od jej indywidualnych cech, rozmiarów, cech podlega tej samej ocenie w kontekście wskazanych przepisów Prawa budowlanego. Także orzeczenia, zapadłe na podstawie wykładni przepisów prawa podatkowego, nie stanowią przeszkody w uznaniu, że wybudowana na przedmiotowej działce hala namiotowa magazynowa o wymiarach 15mx60m, wysokości 7 m, stalowej konstrukcji trwale związanej z gruntem, stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1p.b., w szczególności budowlę o której mowa w art. 3 pkt 3 p.b. Z tych powodów skarga podlegała oddalaniu, zgodnie z przepisem art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.