VI SA/Wa 895/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska - Grońska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec wpisu na listę adwokatów oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 104 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 - dalej: "k.p.a.") w związku z art. 69a ust. 1 i art. 65 pkt 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1999 ze zm. – dalej "p.o.a."), sprzeciwił się wpisowi A. G. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") na listę adwokatów Izby Adwokackiej w [...] dokonanemu na mocy uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 28 grudnia 2016 r. skarżący A. G. zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z wnioskiem o wpis na listę adwokatów, w trybie art. 66 ust. 1 pkt 2 p.o.a., w związku z wykonywaniem zawodu komornika. Do wniosku skarżący dołączył: kwestionariusz osobowy, oświadczenie o korzystaniu z pełni praw publicznych i posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych, zaświadczenie o niefigurowaniu w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego, opinię komornika sądowego A. T., rekomendację od adwokat A. P., poświadczone kopie dyplomu ukończenia wyższych studiów prawniczych oraz świadectwa zdania egzaminu komorniczego oraz dokumenty dotyczące powołania i zatrudnienia na stanowisku asesora komorniczego – decyzję o powołaniu na stanowisko asesora komorniczego przy Sądzie Rejonowym w [...] oraz zarządzenia Prezesa i Wiceprezesa Sądu Apelacyjnego w [...] o wyznaczaniu skarżącego na zastępcę komornika sądowego. W wyniku rozpoznania powyższego wniosku Okręgowa Rada Adwokacka w [...] (dalej także: "ORA w [...]") uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. uznała, że przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie i wpisała skarżącego na listę adwokatów [...] Izby Adwokackiej. W szczególności ORA w [...] uznała, że w świetle treści złożonych przez skarżącego dokumentów daje on rękojmię należytego wykonywania zawodu adwokata. W dniu 24 stycznia 2017 r. do Ministerstwa Sprawiedliwości wpłynęła uchwała ORA w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. wraz z aktami sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 104 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 69a ust. 1 i art. 65 pkt 4 p.o.a., sprzeciwił się wpisowi skarżącego na listę adwokatów Izby Adwokackiej w [...] dokonanemu na mocy uchwały ORA w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. W uzasadnieniu decyzji Minister Sprawiedliwości, przywołując treść art. 65, oraz art. 66 ust. 1 pkt 2 p.o.a., wskazał, że z przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 wynika expressis verbis, że przesłankę wpisu na listę adwokatów stanowi wykonywanie zawodu komornika przez okres co najmniej 3 lat. Zdaniem organu przytoczona regulacja nie pozostawia marginesu uznania administracyjnego. Przesłanka wpisu jest ściśle określona i nie może podlegać interpretacji. Wnioskodawca spełnia zatem przesłanki określone w art. 65 pkt 1 - 3 p.o.a., lecz nie spełnia przesłanki z art. 66 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, tj. nie wykonywał zawodu komornika. Odnosząc się do powołanej we wniosku o wpis przez A. G. kwestii "wykonywania czynności komorniczych" przez asesora komorniczego, organ wskazał, że nie można zadań wykonywanych z ramach zawodu asesora komorniczego, przy kancelarii komornika sądowego interpretować w ten sposób, iż ustawa wymaga jedynie określonej praktyki, bez powołania na stanowisko komornika, aby uznać że przesłanka z art. 66 ust. 1 pkt 2 po.a. została spełniona. Organ podniósł, że skarżący nie wykazał, że posiada tytuł zawodowy komornika sądowego, wobec powyższego, bez względu na charakter oraz intensywność wykonywanej przez niego praktyki i czynności komorniczych w ramach zajmowanego stanowiska asesora komorniczego, nie spełnia przesłanki wynikającej do wpisu na listę adwokatów bez ukończenia aplikacji adwokackiej i zdania egzaminu adwokackiego, określonej w art. 66 ust. 1 pkt. 2 p.o.a. Pismem z dnia 8 marca 2017 r. skarżący A. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra Sprawiedliwości. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, strona skarżąca zarzuciła Ministrowi Sprawiedliwości: 1. naruszenie przepisów materialnych poprzez ich błędną wykładnie tj. naruszenie art. 31, art. 93, art. 32, art. 10, art. 11, art. 12, art. 13, art. 32, art. 26, art. 72, art. 94 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji; 2. naruszenie przepisów materialnych poprzez ich błędną wykładnię tj. naruszenie art. 66 p.o.a.; 3. naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez błędne określenie w sentencji decyzji, listy prowadzonej przez organ samorządowy adwokatury jako listy adwokatów Izby Adwokackiej w [...], która to lista nie jest prowadzona; 4. naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez błędne przywołanie w uzasadnieniu decyzji nie istniejącego w systemie prawnym określenia tytuł zawodowy komornika sądowego; 5. naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez błędne określenie wykonywanego zawodu jako wykonywanie czynności komorniczych pomijając wykonywanie czynności egzekucyjnych; 6. naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez błędne przywołanie w uzasadnieniu decyzji, orzecznictwa SN wskazując błędną sygnaturę; 7. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art 107 § 3 k.p.a. poprzez nie przywołanie w uzasadnieniu faktu, że do wniosku zostały dołączone zarządzenia prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] o wyznaczeniu asesora na zastępcę komornika na okres przerwy w jego działalności z dnia 20 lutego 2007 r., z dnia 6 czerwca 2008 r., z dnia 21 lipca 2008 r., 24 marca 2010 r., z dnia 29 marca 2011 r W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w jego ocenie z analizy znaczenia słów zawartych w przepisach prawnych wynika, że znaczenie frazy "wykonywać zawód" jest znacznie szersze, a nawet znaczy co innego, niż fraza: "zajmować stanowisko". Skarżący podniósł, że stosując zasadę wykładni lex posterior derogat legi priori stanowiącą, że norma późniejsza jest bliższa aktualnej woli tworzącego prawo ustawodawcy niż norma wcześniejsza należy wskazać że nowelizacja art 66 p.o.a. na podstawie którego został złożony wniosek nastąpiła w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz.U. 829. 2013 r.). Wobec czego, przyjmując dodatkowo zasadę racjonalności ustawodawcy, należy uznać, że przepis ten został celowo sformułowany w szerszy sposób, aby zasięgiem objął również wykonujących zawód, a nie tylko zajmujących stanowisko. Zdaniem skarżącego skarżona decyzja została wydana wskutek błędnej wykładni przepisów prawa, w szczególności przepisów ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz ustawy - Prawo o adwokaturze. W skarżonej decyzji Minister Sprawiedliwości w sposób nie dokładny i wybiórczy określił na podstawie brzmienia tylko dwóch artykułów tj. art 1 i art 11 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, że komornik sądowy jest funkcjonariuszem publicznym działającym przy Sadzie Rejonowym, powoływanym przez Ministra Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej. Ponadto Minister przywołał brzmienie art 66 ust 1 pkt 2 p.o.a., z którego wynika, że wpis na listę przysługuje osobie, która co najmniej przez okres co najmniej 3 lat zajmowała stanowisko Prezesa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, jej wiceprezesa lub radcy albo wykonywały zawód komornika. Na podstawie ww. przepisów prawa Minister wydał przedmiotową decyzje bez analizy całych aktów prawnych oraz innych przepisów prawa. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ nie powołał się na brzmienie innych artykułów ustawy - Prawo o adwokaturze w których ustawodawca w sposób czytelny rozgranicza określenie "zajmować stanowisko" od określenia "wykonywać zawód, oraz pominął szereg artykułów ustawy o komornikach sadowych i egzekucji, z których wynika definicja osoby wykonującej zawód komornika sadowego. Zdaniem skarżącego jasno wynika z przytoczonych niżej przepisów, że "komornik"; jest nazwą stanowiska, a nie wykonywanego zawodu. Zdaniem skarżącego, definicja wykonującego zawód komornika w ustawie o komornikach sądowych i egzekucji wynika z art. 31 ust 3, art 93 ust 4, art 32 ba ust 1. Natomiast fraza: "zajmować stanowisko" w ustawie - Prawo o adwokaturze została przywołana w brzmieniu art 66 ust 1 pkt 2, w treści art 66 ust 1 pkt 3, art 66 ust 1 pkt 3a oraz art 66 ust 1 pkt 4a. Skarżący podkreślił, że w ustawie o komornikach i egzekucji wyraźnie zawarta jest definicja stanowiska komornika, która wynika z art 10, art 11 ust 2 i ust 3, art 12 ust 1, art. 13a ust 1, ust 2. W ustawie tej znajduje się też definicja stanowiska asesora, zawierająca się w brzmieniu art. 32 ust 1 i art 13a ust 2. Ponadto skarżący wskazał na brzmienie art. 26 ust 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, w myśl którego zastępcą komornika może być inny komornik albo asesor komorniczy. Zdaniem skarżącego powyższe regulacje w sposób nie wymagający wykładni określają, że mamy do czynienia z dwoma różnymi stanami prawnymi. W jednym przypadku jest to zajmowanie stanowiska, w innym zaś wykonywania zawodu. Nie ma w ocenie skarżącego wątpliwości, że w ustawie o komornikach sadowych mamy do czynienia ze stanowiskiem komornika. Zdaniem skarżącego dokonując wykładni przepisów art. 66 ust 1 pkt 2 p.o.a. na mocy której wpis na listę może uzyskać osoba, która przynajmniej 3 lata wykonywała zawód komornika sądowego, nie można pominąć brzmienia art 66 ust 2 pkt 5 tej ustawy, który brzmi: "Do egzaminu adwokackiego składanego przed komisją, o której mowa w art. 78, bez odbycia aplikacji adwokackiej, mogą przystąpić osoby, które zdały egzamin sędziowski, prokuratorski, notarialny lub komorniczy.". Z treści tego przepisu wynika, że osoba, która zdała egzamin komorniczy, może zostać wpisana na listę adwokatów po zdaniu egzaminu, do którego może zostać dopuszczona bez aplikacji, jednak niewątpliwie dotyczy to osoby, która nie została asesorem, a jej doświadczenie zawodowe i praktyka zakończyły się na etapie aplikacji komorniczej. Ustawodawca dał wyraz w ww. przepisie, że zrównuje aplikacje komorniczą z innymi aplikacjami, dając możliwość wpisu na listę adwokatów po zdanym egzaminie komorniczym. Jak wynika z analizy całego art. 66 p.o.a., ustawodawca wprowadził możliwość dwóch sposobów dostępu do wykonywania zawodu adwokata bez odbytej aplikacji a także bez egzaminu adwokackiego. Jak wynika z treści komentarza do Prawa o adwokaturze pod red. Piotra Kruszyńskiego w ust 1 powyższego artykułu jest zawarty, poza wymogami formalnymi, wymóg określonego doświadczenia zawodowego. Zdaniem skarżącego trzyletnie doświadczenie asesora wykonującego de facto zawód komornika wydaje się wystarczające. Skarżący podkreślił, że przepisy ustawy o komornikach sądowych i egzekucji jednoznacznie określają, że osoba, która zda egzamin komorniczy, jest przygotowana do wykonywania zawodu komornika sądowego. Asesor komorniczy, który wykonuje zawód komornika, nie musi legitymować się kolejnym zdanym egzaminem. Dla wykonywania zawodu nie ma znaczenia, czy jest powoływany na stanowisko komornika przez Ministra Sprawiedliwości czy też na stanowisko asesora przez Prezesa Sądu Apelacyjnego. W ocenie skarżącego z analizy przepisów ustawy Prawo o adwokaturze, zawierających normy prawne przesądzające o możliwości wpisu na listę adwokatów wynika, że określenie: "wykonywać zawód" jest szersze od zwrotu: "zajmować stanowisko". Przyjmując zasadę racjonalności ustawodawcy, która jest jedną z naczelnych zasad państwa prawa, należy przyjąć, że w art 66 ust 1 pkt 2 p.o.a. nie wpisano: "..albo zajmowały stanowisko komornika" tylko: "wykonywały zawód komornika", tak, aby dać możliwość wpisu na listę adwokatów osobom wykonującym ten zawód jako asesor przynajmniej z 3 letnim stażem pracy. Ponadto, zdaniem skarżącego, należy wziąć pod uwagę brzmienie art. 33 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, który upoważnia asesora do dokonywania czynności komornika w związku z brzmieniem przepisów kodeksu postępowania cywilnego, gdzie asesor wykonuje czynności komornika wskutek zlecenia przeprowadzenia egzekucji w sprawach o świadczenie pieniężne oraz w sprawach o zabezpieczenie roszczenia pieniężnego. Asesor komorniczy wykonuje czynności, które w k.p.c. są określone jako czynności komornika. Przykładowo dokonując m.in. czynności zajęcia ruchomości opiera się na normie prawa ujętej w art 845 § 1 k.p.c. oraz art. 910 §1 k.p.c. Wszystkie inne czynności, które wykonuję asesor komorniczy to także czynności komornika, co wynika z brzmienia art. 767 k.p.c. Skarżący podniósł także, że w uzasadnieniu decyzji nie znalazło się odniesienie do złożonych wraz z wnioskiem zarządzeń Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] o wyznaczeniu asesora na zastępcę komornika na okres przerwy w jego działalności z dnia 20 lutego 2007 r., z dnia 6 czerwca 2008 r., z dnia 21 lipca 2008 r., 24 marca 2010 r. z dnia 29 marca 2011 r. W trakcie zastępstwa skarżący wykonywał czynności zastrzeżone w ustawie tylko dla komornika, tj. eksmisję oraz czynności związane z egzekucją z nieruchomości.  W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369., dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga A. G. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] - nie narusza przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Minister Sprawiedliwości, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2017 r. - nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Ponadto, w ocenie Sądu, wydając sporną decyzję administracyjną z dnia [...] lutego 2017 r., Minister Sprawiedliwości nie dopuścił się naruszenia norm prawa materialnego wskazanych przez skarżącego, tj. art. 31, art. 93, art. 32, art. 10, art. 11, art. 12, art. 13, art. 32, art. 26, art. 72, art. 94 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1277 ze zm.) oraz art. 66 p.o.a. Jednocześnie Sąd stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - Minister Sprawiedliwości, wydając zaskarżoną decyzję, w sposób prawidłowy zastosował regulację prawną wyrażoną w przepisie art. 66 ust. 1 pkt 2 p.o.a. przyjmując zasadnie, że skarżący A. G. nie posiada tytułu zawodowego komornika, więc niezbędnej - w świetle powołanego przepisu art. art. 66 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy - przesłanki do wpisu na listę adwokatów. Przyjmując powyższe stanowisko, Minister Sprawiedliwości prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ustosunkowując się jednocześnie do wszelkich wątpliwości i argumentów strony skarżącej. Wskazać należy, że zgodnie z zasadą wyrażoną w przepisie art. 65 ustawy - Prawo o adwokaturze, na listę adwokatów może być wpisany ten, kto: 1) jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata; 2) korzysta w pełni z praw publicznych oraz ma pełną zdolność do czynności prawnych; 3) ukończył wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskał tytuł magistra lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej; 4) odbył w Rzeczypospolitej Polskiej aplikację adwokacką i złożył egzamin adwokacki, z zastrzeżeniem art. 66 ust. 1 i 2. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 2 p.o.a. wymogu odbycia aplikacji adwokackiej i złożenia egzaminu adwokackiego nie stosuje się do osób, które przez okres co najmniej 3 lat zajmowały stanowisko Prezesa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, jej wiceprezesa lub radcy albo wykonywały zawód komornika. Zgodnie z przepisami ww. ustawy o komornikach sądowych i egzekucji komornik sądowy jest funkcjonariuszem publicznym działającym przy sądzie rejonowym, powoływanym przez Ministra Sprawiedliwości na wniosek zainteresowanego, po zasięgnięciu opinii rady właściwej miejscowo izby komorniczej. Natomiast asesor komorniczy jest powoływany przez prezesa właściwego sądu apelacyjnego na wniosek osoby zainteresowanej, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej i zatrudniony przez komornika sądowego. Z przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o adwokaturze wynika expressis verbis, że przesłankę wpisu na listę adwokatów stanowi wykonywanie zawodu komornika. W ocenie Sądu należy zgodzić się z organem, że przytoczona regulacja nie pozostawia marginesu uznania administracyjnego, albowiem powyższa przesłanka wpisu jest ściśle określona i nie może podlegać interpretacji. Z analizy dokumentacji przedłożonej przez skarżącego A. G. w związku z ubieganiem się o wpis na listę adwokatów wynika, iż skarżący jest zatrudniony na stanowisku asesora komorniczego w kancelarii Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], A. T. i nigdy nie zajmował stanowiska komornika. Skarżący spełnia zatem przesłanki określone w art. 65 pkt 1 - 3 p.o.a., lecz nie spełnia przesłanki z art. 66 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, tj. nie wykonywał zawodu komornika. Odnosząc się do powoływanej przez skarżącego we wniosku oraz w skardze kwestii "wykonywania czynności komorniczych" przez asesora komorniczego, należy zgodzić się z organem, że nie można zadań wykonywanych z ramach zawodu asesora komorniczego przy kancelarii komornika sądowego interpretować w ten sposób, iż ustawa wymaga jedynie określonej praktyki, nawet bez powołania na stanowisko komornika, aby uznać że przesłanka z art. 66 ust. 1 pkt 2 p.o.a. została spełniona. Zlecenie czynności egzekucyjnych asesorowi komorniczemu (art. 33 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji) oraz zlecenie pełnienia obowiązków komornika (art. 26 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji) nie powoduje, że asesor uzyskuje automatycznie tytuł zawodowy komornika. Należy zgodzić się z organem, że w niniejszej sprawie nie ma żadnych podstaw do uznania, że skarżący legitymuje się odpowiednim tytułem zawodowym, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o adwokaturze. Nie zachodzi również w przedmiotowej sprawie, w odniesieniu do zwrotu "wykonywały zawód komornika", konieczności zastosowania innej wykładni, niż wykładnia literalna. Jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji, zgodnie z ogólnymi zasadami stosowania wykładni, wszystkie przepisy prawa powinny być interpretowane literalnie, chyba że są ważne racje aby nadać im interpretację rozszerzającą albo zwężającą, a jednocześnie zakazuje się stosowania wykładni rozszerzającej przepisów lex specialis. Tym samym, gdy w systemie prawnym wiążąco ustalono znaczenie określonych zwrotów prawnych, a definicja zawodu komornika została określona przez przepisy ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, to należy używać ich właśnie w tym znaczeniu. Dyrektywa ta związana jest z tzw. definicją legalną - występującą w tekstach prawnych, wprowadzoną przez prawodawcę w celu ustalenie wiążącego rozumienia poszczególnych terminów. Ustawodawca w ustawie - Prawo o adwokaturze wprowadził takie rozwiązania w zakresie dopuszczenia do wykonywania zawodu adwokata bez aplikacji i egzaminu adwokackiego, które obok gwarancji odpowiednio długiej i intensywnej praktyki zawodowej, przewidują również konieczność uzyskania odpowiedniego tytułu zawodowego, gwarantując ochronę interesu publicznego i przyszłych klientów adwokata.  W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał, że posiada tytuł zawodowy komornika sądowego. W tej sytuacji należy stwierdzić, iż bez względu na charakter oraz intensywność wykonywanej przez niego praktyki i faktycznie wykonywanych czynności komorniczych w ramach zajmowanego stanowiska asesora komorniczego, nie spełnia on przesłanki wpisu na listę adwokatów bez ukończenia aplikacji adwokackiej i zdania egzaminu adwokackiego, określonej w art. 66 ust. 1 pkt. 2 p.o.a. Zgodnie z przepisem art. 65 ustawy - Prawo o adwokaturze, wniosek o dokonanie wpisu kandydata na listę adwokatów może być uwzględniony jedynie w sytuacji wykazania przez wnioskodawcę spełnienia wszystkich niezbędnych przesłanek, uprawniających do wpisu, przewidzianych przepisami ustawy - Prawo o adwokaturze. Według Sądu, poczynione przez Ministra Sprawiedliwości ustalenia wynikają z prawidłowo zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów cyt. ustawy nie budzi zastrzeżeń. W konsekwencji Sąd stwierdził, że Minister Sprawiedliwości nie dopuścił się naruszenia przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 p.p.a. albowiem prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy - zasadnie przyjął, iż zachodzi podstawa do uznania, że skarżący nie spełnia wszystkich przesłanek koniecznych do skutecznego ubiegania się o wpis na listę adwokatów. Wobec powyższego należy uznać, że Minister Sprawiedliwości nie uchybił normom zawartym w przepisach art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Podkreślić należy, że postępowanie prowadzone przez Ministra Sprawiedliwości w trybie art. 69a ust. 1 Prawa o adwokaturze ma charakter nadzorczy i odrębny wobec prowadzonego przez organy samorządu adwokackiego postępowania z wniosku o dokonanie wpisu na listę adwokatów. We wskazanym postępowaniu Minister Sprawiedliwości jako organ nadzoru kontroluje, czy zebrany w postępowaniu prowadzonym przed organami korporacji zawodowej materiał dowodowy stanowi, z punktu widzenia normatywnych przesłanek warunkujących dokonanie wpisu na listę adwokatów, dostateczną faktyczną podstawę, aby wpisu tego dokonać. Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Minister Sprawiedliwości nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o adwokaturze, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące wchodzących w grę unormowań prawnych. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.