II GZ 755/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lipca 2017 r.; sygn. akt III SA/Po 79/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. T. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] listopada 2016 r.; nr [...] w przedmiocie wykreślenia wpisu do ewidencji producentów postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Po 91/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. T. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z [...] listopada 2016 r., w przedmiocie wykreślenia wpisu do ewidencji producentów. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że S. T. w skardze na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z [...] listopada 2016 r. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie zawierał uzasadnienia. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji stwierdził, że obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Ciężar wykazania, że zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określone w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: ppsa) spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku. Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie przedstawiła ani nie udokumentowała konkretnych okoliczności, z których wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji może w jej przypadku wywołać trudne do odwrócenia skutki lub spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła S. T., wnosząc o jego o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednym z warunków niezbędnych do ubiegania się o przyznanie płatności jest bowiem posiadanie przez wnioskodawcę statusu producenta rolnego - potwierdzonego stosownym wpisem do rejestru takich producentów. Konieczność składania przez skarżącą kolejnych skarg do sądu administracyjnego bądź też konieczność wznawiania zakończonych już postępowań o przyznanie płatności (w razie gdyby postępowanie sądowoadministracyjne o wykreślenie skarżącego z ewidencji producentów rolnych zakończyło się już po rozpatrzeniu dostępnych środków odwoławczych w sprawach płatności) wiązać się będzie dla skarżącej z istotnymi niedogodnościami, a zwalczenie jej skutków (czyli powrót do stanu pierwotnego), nastąpić może po długim czasie oraz przy nakładzie dużych sił i środków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła występowania w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju okoliczności. Dołączony do skargi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został bowiem w ogóle uzasadniony. Wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji opiera swoje rozstrzygnięcie nie tylko na ocenie wniosku skarżącego, lecz również na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednak uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania spoczywa na stronie skarżącej. W związku z tym, że skarżąca nie uzasadniła swojego wniosku, Sąd I instancji został w ogóle pozbawiony możliwości oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, podejmując rozstrzygnięcie, musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Tego rodzaju materiału zabrakło jednak zarówno we wniosku skarżącej, jak i w aktach administracyjnych sprawy. Odnosząc się do zarzutów skarżącej należy stwierdzić, że dokonana dopiero w zażaleniu próba uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uznana za wystarczającą. W zażaleniu skarżąca ograniczyła się jedynie do twierdzeń o charakterze ogólnym dotyczących skutków prawnych wykonania decyzji. Te rozważania nie zostały poparte żadnymi dokumentami obrazującymi sytuację materialną skarżącej, a w szczególności wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na tę sytuację. Skarżąca nie określiła, jakie konkretnie skutki albo jaką szkodę może wywołać wykonanie decyzji, nie sposób więc uznać, żeby uprawdopodobniła wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z nieuzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd I instancji trafnie uznał, że skarżąca nie wykazała, iż w jej przypadku zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. Zażalenie nie zasługiwało zatem na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.