IV SA/Wa 1995/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2017 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej; 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. na rzecz M. K. kwotę 411 zł (czterysta jedenaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2017 r., znak [...],[...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], wymierzającą M. K. karę pieniężną w wysokości [...] zł. Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący. [...] września 2016 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] przeprowadził kontrolę działalności prowadzonej przez pana M. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...], w [...], udokumentowaną protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] września 2016 r. Protokół kontroli został podpisany przez kontrolowanego, który nie wniósł do protokołu kontroli zastrzeżeń. Podczas kontroli kontrolujący stwierdził, iż dokument handlowy nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. stosowany przy przewozie wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi lub produktów pochodnych kategorii 3 w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego, dalej jako: rozporządzenie nr 1069/2009), został nieprawidłowo wypełniony. Z przedmiotowego dokumentu wynika, co prawda iż podmiotem nabywającym uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego w liczbie 1000 sztuk był W. N. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: Zakład Produkcyjno - Usługowy [...] niemniej jednak, w jego treści nie określono rodzaju przewożonego materiału. Podczas kontroli kontrolujący inspektor weterynaryjny ustalił również istnienie faktury nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. na zakup skór owczych, w ilości 3941 sztuk od podmiotu [...], [...], dokonanego przez M. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...]. Podczas toczącego się postępowania wyjaśniającego strona jako podmiot transportujący w dniu 10 listopada 2016 r. przedstawiła dokument handlowy nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. na ilość 3941 sztuk skór owczych towarzyszący przesyłce, z którego wynikało, że przewoźnikiem był M. K., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: [...], podmiotem zbywającym firma [...],[...],[...], a miejscem przeznaczenia był podmiot Zakład Produkcyjno-Usługowy [...] ul. [...]. Dokument ten nie został przedłożony w języku polskim, niemniej jednak [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii z/s w [...] zwrócił uwagę, że stosownie do art. 5 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224, z późn. zm.) obowiązek składania m.in. organom administracji publicznej w języku polskim oświadczeń woli, podań i innych pism dotyczy sytuacji, gdy przepis szczególny nie stanowi inaczej. Uwzględniając powyższe, a także biorąc pod uwagę regulację ust. 6 lit. b rozdziału III załącznika VIII rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/201 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz.U.UE.L.2011.54.1 z późn. zm.), zgodnie z którym dokumenty handlowe sporządza się odpowiednio, w jednym z języków urzędowych państwa członkowskiego pochodzenia lub państwa członkowskiego przeznaczenia, stwierdził że w powyższym zakresie nie ma zastosowania ustawa o języku polskim, gdyż ze szczególnej regulacji prawnej wynika, że dokument handlowy ma być sporządzony w języku państwa pochodzenia ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego łub państwa przeznaczenia. Jednocześnie, Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] zwrócił się do Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] pismem z dnia 26 października 2016 r z prośbą o potwierdzenie dostarczenia przesyłki wskazanej w dokumencie handlowym [...] oraz o informacje, czy do nadzorowanego podmiotu przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...], trafiły inne przesyłki dla których podmiotem transportującym lub biorącym udział w ich obrocie był M. K.. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] pismami z 14 listopada 2016 r. i 3 stycznia 2017 r. przekazał informacje dotyczące dostarczenia do podmiotu Zakład Produkcyjno-Usługowy [...], dwóch przesyłek w liczbie 1000 sztuk skór owczych wraz z dokumentem handlowym nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. z fakturą VAT oraz 1000 sztuk skór owczych (200 kg) wraz z dokumentem handlowym nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. i z fakturą VAT, z których wynika, że podmiotem wprowadzającym do obrotu - zbywającym oraz transportującym jest M. K. Ustalono również, że dokument handlowy nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., wg którego podmiotem nabywającym był Zakład Produkcyjno-Usługowy [...] nie znajduje się u w/w podmiotu, a wymieniona w tym dokumencie handlowym liczba 3941 sztuk skór owczych nie została nigdy dostarczona do tego podmiotu. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] na podstawie dokumentów handlowych o numerach [...] z dnia [...] lipca 2016 r. oraz [...] z dnia [...] lipca 2016 r. ustalił, że w okresie od 1 lipca 2016 r. do 22 lipca 2016 r. skóry owcze nabyte w dniu 1 lipca 2016 r. przez M. K., magazynowane były w niewiadomym miejscu do czasu zbycia. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji stwierdził dostarczenie surowych skór owczych kategorii 3 w liczbie 1000 sztuk (ok. 1200 kg) wraz z dokumentem handlowym nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. wystawionym przez M. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...] w [...], w którym podmiotem zbywającym oraz przewoźnikiem był ww. podmiot, na powyższą przesyłkę skór, strona nie przedstawiła żadnej dokumentacji świadczącej o zakupie powyższego materiału. W oparciu o powyższe ustalenia, Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] decyzją z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] (słownie [...]) za prowadzenie działalności nadzorowanej bez dokonanej rejestracji (brak rejestracji dla podmiotu wprowadzającego produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego do obrotu), zgodnie z art. 23 ust. 1 lit. a i b rozporządzenia nr 1069/2009. Stosowanie do art. 15 k.p.a. postępowanie przed organami administracji publicznej, w tym organami rządowej administracji weterynaryjnej, jest dwuinstancyjne. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii ponownie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, twierdzenia strony oraz podstawy prawne działania administracji publicznej w przedmiotowej sprawie. Analiza akt przedmiotowego postępowania wykazała, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] przeprowadzając kontrolę w dniu [...] września 2016 r. udokumentowaną protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] września 2016 r., dokonał ustaleń stanu faktycznego w oparciu o zebrane w toku ww. kontroli dowody oraz wyjaśnienia. Czynności kontrolne zostały przeprowadzone zgodnie z przepisami art. 19c ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej. Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół kontroli zgodne z wymogami ustanowionymi w art. 19d tej samej ustawy. Strona nie złożyła żadnych zastrzeżeń do ww. protokołu, w związku z czym przyjąć należało, iż zgodziła się z jego ustaleniami. Tryb podważania ustaleń ujętych w protokole z kontroli co do zasady wyklucza możliwość przeprowadzania dowodów przeciwko tym ustaleniom. Skoro podmiot kontrolowany nie zgłosił zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole z kontroli w trybie przewidzianym w art. 19e ustawy z 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, to przeprowadzenie dowodów przeciwko tym ustaleniom lub ponad te ustalenia byłoby możliwe jedynie wówczas, gdyby zostały wykazane przekonujące powody odstąpień i nie zgłoszenia zastrzeżeń. Inny sposób wykładni doprowadziłby do tego, że regulacja trybu przeprowadzenia kontroli i dokumentacji jej wyników straciłaby jakiekolwiek znaczenie. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] przeprowadzając kontrolę działalności prowadzonej przez M. K., przyjmując od niego wyjaśnienia, podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, zgodnie z przepisem art. 7 k.p.a. i zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu. Przepis art. 23 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1069/2009 stanowi, iż w celu rejestracji podmioty przed rozpoczęciem działalności, powiadamiają właściwy organ o wszystkich przedsiębiorstwach lub zakładach, które podlegają ich kontroli, które biorą udział na jakimkolwiek etapie produkcji, przewozie, obróbce, przetwarzaniu, składowaniu, wprowadzaniu do obrotu, dystrybucji, użyciu lub usuwaniu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji bezspornie ustalił, że działalność prowadzona przez stronę w kontrolowanym okresie mieści się w katalogu czynności wymienionych powyżej, tj. w art. 23 ust. 1 lit a rozporządzenia nr 1069/2009. Potwierdzeniem powyższego jest dokument handlowy nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. wystawiony przez M. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...] w którym podmiotem zbywającym oraz przewoźnikiem był ww. podmiot. Powyższe znajduje również uzasadnienie w pismach Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] znak: [...], z dnia [...] listopada 2016r. oraz, znak: [...], z dnia [...] stycznia 2017 r. W pismach tych ww. organ przekazał informacje dotyczące dostarczenia do podmiotu Zakład Produkcyjno-Usługowy [...] dwóch przesyłek, pierwszej w liczbie 1000 sztuk skór owczych wraz z dokumentem handlowym nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. z fakturą VAT oraz drugiej w liczbie 1000 sztuk skór owczych (1200 kg) wraz z dokumentem handlowym nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. wraz z fakturą VAT, z których wynika, że podmiotem wprowadzającym do obrotu - zbywającym oraz transportującym jest M. K. Na podstawie powyższych pism ustalono również, że dokument handlowy nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., wg którego podmiotem nabywającym był Zakład Produkcyjno-Usługowy [...] nie znajduje się u ww. podmiotu, a wymieniona w tym dokumencie handlowym liczba 3941 sztuk skór owczych nie została nigdy dostarczona do tego podmiotu. Do pisma z dnia 3 stycznia 2017 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] załączył potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie ww. dokumentów tj.: 1) dokument handlowy nr [...] wraz z fakturą VAT oraz 2) dokument handlowy nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. wraz z fakturą VAT. Jednocześnie,[...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii stwierdził, że przedstawiony przez Stronę dokument handlowy nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. na 3941 sztuk skór owczych, z którego wynika, że przewoźnikiem był M. K. podmiotem zbywającym firma [...], a miejscem przeznaczenia był podmiot Zakład Produkcyjno-Usługowy [...] został nieprawidłowo wypełniony. Strona postępowania prowadziła działalność tylko wyłącznie w zakresie transportu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego. Zgodnie z ust. 2 rozdziału III załącznika VIII rozporządzenia 142/2011 "dokument handlowy musi być wystawiony co najmniej w trzech egzemplarzach (jeden oryginał i dwie kopie). Oryginał musi towarzyszyć przesyłce do ostatecznego miejsca przeznaczenia. Zachowuje go odbiorca. Producent i przewoźnik muszą zachować po jednej kopii." Z powyższego przepisu wynika, że w przypadku, w którym strona wykonywałaby tylko i wyłącznie przewóz ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, to kopia ww. dokumentu handlowego powinna znajdować się w miejscu przeznaczenia. Z postępowania przeprowadzonego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] wynika, że kopia takiego dokumentu handlowego nie trafiła do miejsca przeznaczenia. Biorąc powyższe pod uwagę, [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii podzielił stanowisko Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...], iż strona prowadziła działalność nadzorowaną w zakresie wprowadzania do obrotu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego bez rejestracji przez właściwego powiatowego lekarza weterynarii - w tym przypadku Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]. Niezależne w kontekście powyższego pozostaje, iż strona była uprawniona do dokonywania transportu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego. Zgodnie z art. 85a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2014 r., poz. 1539, z późn. zm.) kto prowadzi działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych bez dokonania rejestracji albo uzyskania zatwierdzenia lub warunkowego zatwierdzenia, podlega karze pieniężnej. Wysokość kar pieniężnych za naruszenia w zakresie postępowania z produktami pochodzenia zwierzęcego i produktami _ pochodnymi, w zależności od ich rodzaju, społecznej szkodliwości czynu i stopnia zagrożenia dla zdrowia publicznego oraz stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego została określona w przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi (Dz. U. z 2014 r., poz. 629, z późn. zm.). Stosownie do treści przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi, wysokość kary pieniężnej za uchybienie w postaci prowadzenia działalności nadzorowanej w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit a rozporządzenia nr 1069/2009 bez dokonania rejestracji uzależniona jest od masy produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, poddanych co najmniej jednej z czynności wymienionych w ww. artykule. Zgodnie z § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi, wysokość kary pieniężnej dla tego kto prowadzi działalność nadzorowaną w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1069/2009 bez dokonania rejestracji wynosi [...] zł - jeżeli masa produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych poddanych co najmniej jednej z czynności wymienionych w art. 23 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1069/2009 wykonywanych w ramach działalności nadzorowanej przekracza 1000 kg. Zaskarżona decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...], znak: [...], z dnia [...] marca 2017 r. jest wynikiem zastosowania normy zawartej w art. 85b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, zgodnie z którym kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, powiatowy lekarz weterynarii albo graniczny lekarz weterynarii i stanowi realizację obowiązku stosowania sankcji w przypadku naruszeń w ww. ustawie określonych. W świetle powyższego przepisu, organ stwierdził że wymierzenie kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia niezgodności jest obligatoryjne. Postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej jest następstwem stwierdzonych podczas kontroli uchybień i ma na celu niedopuszczenie w przyszłości do powstania tych samych lub podobnych nieprawidłowości. Mając powyższe na względzie, wymierzenie kary pieniężnej za naruszenie przewidziane w § 3 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia uznał wymierzenie kary za uzasadnione. Odnosząc się do twierdzeń podnoszonych przez stronę w odwołaniu co do umorzenia kary pieniężnej, organ stwierdził, że ani organ I instancji ani organ II instancji nie ma możliwości nałożenia na strony mniejszej, czy też mniej dotkliwej kary finansowej. Przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi są jednoznaczne - nie pozostawiają organowi administracji publicznej wyboru co do wysokości kary pieniężnej, stąd wysokość kar pieniężnych wymierzonych w drodze decyzji, znak: [...], z dnia [...] marca 2017 r. przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] uznać należy za zgodną z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię jak i niewłaściwe zastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz obrazę art. 7 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedostateczne zebranie i zbadanie materiału dowodowego i nieustaleniu wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z powodu wskazanego naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, dopuszczenie dowodów wymienionych w treści skargi na okoliczność wskazaną każdorazowo w uzasadnieniu, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący stwierdził, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] podczas kontroli zgodności nr [...] wskazał w protokole brak rejestru umożliwiającego identyfikację podmiotów, od których uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne zostały odebrane wraz z datami przyjęcia ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego oraz nieprawidłowo wypełniony dokument handlowy nr [...] z dnia [...].07.2016 roku, w którym nieokreślonego przewożonego materiału pochodzącego z owcy z wagą całkowitą materiału 1000 kg, podmiot zbywający oraz przewoźnik M. K. gdzie kontrolowany wniósł do niniejszego protokołu zastrzeżenia o następującej treści: Oświadczył, że skóry jagnięce surowe, solone w ilości 3941 sztuk odebrał w firmie [...], [...]. W załączniku F-RA [...] z dnia [...]/07/2016. Następnie przekazał w ilości 3941 do Garbarni [...] w dniu 22.07.2016. Skarżący podkreślił, że jedynie transportował skóry surowe w ilości 3941 sztuk. W dniu 04.04.2001 roku i 23.04.2001 roku M. K. nabył od [...] 1220 sztuk piklowanych skór owczych, a następnie w dniu 14.12.2015 roku dostarczył 1000 sztuk do Zakładu Produkcyjno – Usługowego [...], co wynika z rachunku nr [...] z dnia [...].04.2001 roku wraz z dokumentem kontroli Urzędu Celnego w [...] z dnia [...].04.2001 roku, rachunku nr [...] z dnia [...].04.2001 roku wraz z dokumentem kontroli Urzędu Celnego w [...] z dnia [...].04.2001 roku, dokumentu WZ nr [...] z dnia [...].12.2015 roku, faktury nr [...] z dnia [...].07.2016 roku, Skarżący w odwołaniu do [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii wyraźnie wskazał, że zbyte skóry określone w fakturze nr [...] do Zakładu Produkcyjno – Usługowego [...], pochodzą z zakupu od firmy [...] w 2001 roku. Co w konsekwencji kiedy skóry są poddane obróbce nie są już produktem ubocznym pochodzenia zwierzęcego, tak więc nie podlegają kontroli Powiatowego Lekarza Weterynarii i ich nabycie czy zbycie nie podlega rejestracji, o której mowa w art. 85 a ust. 1 pkt 1 oraz karze określonej w art. 85b ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. Z 2004 r. nr 69 poz. 625 z późn. zm.) w związku Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. Wobec powyższego skarżący nie zgodził z uzasadnieniem decyzji zarówno Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...], jak i [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, ponieważ jak organy same wskazują w uzasadnieniu dokument handlowy z [...].07.2016 roku został nieprawidłowo wypełniony, a z jego treści nie określono rodzaju przewożonego materiału, tak więc wymierzanie kary skarżącemu przez organ na podstawie materiału dowodowego który pozostawia wątpliwości, winny być uzupełniony. Prawidłowe zastosowanie przepisu prawa materialnego wymaga od organu ustalenia w sposób należyty stanu faktycznego sprawy. W świetle art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., organ zobowiązany jest podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i rozpatrzyć ten materiał. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, organ powinien rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie we wzajemnej łączności, ustosunkowując się do istotnych różnic. Postępowanie administracyjne oparte jest na zasadzie prawdy materialnej, co oznacza, że jego celem jest ustalenie tej prawdy w oparciu o fakty i okoliczności udowodnione. Dotarcie do prawdy materialnej następuje dzięki zgromadzeniu odpowiedniego materiału dowodowego, a następnie jego ocenie. Organ administracji powinien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Właściwa realizacja zasady prawdy obiektywnej zawsze zależy od przestrzegania gwarancji zawartych w przepisach procedury administracyjnej, regulujących postępowanie dowodowe. Zasada prawdy obiektywnej wytycza cel postępowania dowodowego, a postulat bezpośredniości - jego metodę. Zasada bezpośredniości odnosi się do sposobu przeprowadzania dowodów, dotyczy formy, w jakiej podejmowane są czynności postępowania dowodowego a konkretniej, dotyczy sposobu zetknięcia się organu orzekającego z materiałem dowodowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby prawo. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia art. 7, 77 § 7, 75 § 1, 78 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W pierwszym rzędzie wskazać należy, że zgodnie z wyrażoną w art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organ ma obowiązek podjąć wszelkie czynności które mogą służyć ustaleniu okoliczności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Zasada ta łączy się z zasadą oficjalności wyrażoną w art. 77 § 1 K.p.a. Inaczej mówiąc na organie spoczywa obowiązek prowadzenia postępowania w sposób umożliwiający prawidłowe ustalenie stanu faktycznego istotnego z punktu widzenia norm prawa materialnego, które mogą mieć zastosowanie w danej sprawie - art. 80 K.p.a. Dopiero w pełni zebrany materiał dowodowym pozwala na prawidłowe ustalenie danych okoliczności faktycznych. Jako dowód może posłużyć wszystko co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem – co z kolei wynika z art. 75 § 1 k.p.a. Organ poczynił ustalenia faktyczne na podstawie protokołu kontroli i pism pochodzących od Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] i na tej podstawie doszedł do wniosku, że skarżący prowadził działalność nadzorowaną w zakresie wprowadzania do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego bez rejestracji przez właściwego powiatowego lekarza weterynarii. O ile należy zgodzić się z organem, że ustalenia kontroli generalnie są wiążące to jednak nie oznacza to, że tych ustaleń nie można próbować podważać innymi dowodami. Analiza treści protokołu z [...] września 2016 r. wskazuje, że skontrolowano m.in. dokument handlowy nr [...] z [...] lipca 2016 r. stwierdzając jednocześnie że jest on wadliwie wypełniony tj. nie określono w sposób prawidłowy przewożonego materiału pochodzącego z owcy. Na protokole widnieje uwaga skarżącego, że skóry jagnięce surowe w ilości 3941 szt. Skarżący nabył z firmy w [...] 1 lipca 2016 r. a następnie zostały przekazane do firmy [...] – faktura [...]. Sąd nie odnalazł w aktach administracyjnych tej faktury. Z informacji uzyskanych od Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] (pismo z 3 stycznia 2017 r.) wynikać miało, że od 9 lipca 2015 r. do 10 listopada 2016r. skarżący sprzedał firmie [...] do wygarbowania 2000 sztuk surowych sztuk owczych, co potwierdzają faktury nr [...] z [...] lipca 2016 r., [...] grudnia 2015 r i nr [...] Jednocześnie z decyzji organu I instancji wynika, że skóry nabyte w dniu 1 lipca 2016 r. magazynowane były w niewiadomym miejscu do czasu zbycia 22 lipca 2016 r. i nie ustalono gdzie została zbyta pozostała (ponad 2000 szt.) liczba skór a jednocześnie stwierdzono, że strona zbyła 1000 szt skór i nie przedstawiła dowodu zakupu (str. 3 decyzji organu I instancji). W odwołaniu skarżący wyjaśnił, że cały towar – 3941 szt. surowych jagnięcych dostarczył do firmy [...] (dowód dokument WZ nr [...]). Z tej liczby skarżący odsprzedał 1000 szt. właścicielowi firmy [...] (faktura nr [...]). Opóźnienie w dostawie towaru wyniknęło z awarii samochodu którego naprawa trwała długo. W tym czasie cały towar zabezpieczony pozostawał na samochodzie. Z kolei z ustaleń organu II instancji wynika, że do firmy [...] nigdy nie zostały dostarczone skóry w ilości 3941 szt. i że dokument [...] z [...] lipca 2016 r. nie znajduje się u tego podmiotu. W związku z tym na podstawie takich ustaleń organu nie wiadomo jakie w istocie ustalenia zostały poczynione przez organ na temat zbycia 3941 szt skór gdyż organ raz stwierdził, że 2000 szt nabył [...] a raz że towar w ogóle do tej firmy nie dotarł. Organ doszedł też do wniosku, że skarżący w okresie od 14 grudnia 2015r. do 29 kwietnia 2016 r. prowadził działalność bez wymaganej rejestracji. Biorąc pod uwagę fakt, że w opisie stanu faktycznego oceniane było zachowanie skarżącego po 1 lipca 2016 r. kiedy to wystawiony został dokument [...] z [...] lipca 2016r. nie sposób ustalić jaki ma to związek z zarzucanym skarżącemu prowadzeniem działalności bez wymaganej rejestracji. Karze bowiem podlega podmiot który prowadzi działalność nadzorowaną bez dokonania rejestracji – co wynika z art. 23 ust. 1 lit a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z 21 października 2009 r określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i wynika z art. 85a pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (D.U. 2014, poz. 1593). W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ nie dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, poza protokołem z kontroli i 2 faktur z dokumentami handlowymi nie dokonał oceny innych dowodów w tym dowodów przedłożonych przez skarżącego - dokumenty WZ ani nie przeprowadził prawidłowych czynności mających na celu ustalenie czy skarżący w zarzucanym mu okresie prowadził działalność bez wymaganej rejestracji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ oceni wszystkie znajdujące się w aktach administracyjnych dowody w świetle nie tylko twierdzeń właściciela firmy [...] ale i twierdzeń skarżącego. W tym celu zasadnym jest przesłuchanie obu właścicieli na okoliczność przeprowadzonych transakcji i zawieranych umów (przewozu ale i sprzedaży). Pozwoli to na prawidłowe ustalenie czy rzeczywiście do firmy [...] trafiła tylko jedna partia 1000 szt. skór surowych czy też było tak jak twierdzi skarżący, a co znajduje potwierdzenie w dokumencie WZ, że skarżący przekazał firmie 3941 skór co do których zlecono ich sukcesywnego garbowania. Istotne przy tym będą daty widniejące na dokumentach z których niektóre pochodzą z 2015 a nie 2016 r. Wszystkie te wątpliwości powinny być wyjaśnione. Ma też rację skarżący wywodząc w skardze, że skoro organ uznał dokument nr [...] za wadliwy (nie określono rodzaju towaru) to wątpliwości te powinny być wyjaśnione – co w tej sprawie nie uczyniono. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. z 2012, poz. 270 ) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego tytułem zwrotu wpisu kwotę 411 zł.