IV SAB/Wr 115/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w Wydziale IV w dniu 12 października 2017 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z/s we W. na bezczynność Fundacji "[...]" z/s we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje do rozpoznania wniosku skarżącej Fundacji [...] z/s we W. z dnia 10 kwietnia 2017 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w pkt I wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Fundacji "[...]" z/s we W. na rzecz skarżącej Fundacji [...] z/s we W. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Fundacja Badań Nad Prawem we W., reprezentowana przez Prezesa w osobie J. B. (zwana dalej stroną wnioskującą, stroną skarżącą lub w skrócie FBNP) wnioskiem przesłanym w dniu 10 kwietnia 2017 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej zwróciła się do Fundacji [...] we W. (zwanej dalej stroną przeciwną, organem, Fundacją lub w skrócie FSF) o udostępnienie informacji publicznej poprzez przekazanie na jej adres mailowy skanów źródłowych dokumentów zawierających informacje (lub sporządzone zestawienie): 1) kto i który adwokat/aplikant adwokacki/radca prawny/aplikant radcowski/doradca podatkowy/ magister prawa oznaczony imiennie świadczył w poszczególnych dniach roboczych stycznia 2016 r. (i godzinach działania pnpp) pomoc prawną w punktach nieodpłatnej pomocy prawnej prowadzonych przez FSF, 2) kto i który adwokat/aplikant adwokacki/radca prawny/aplikant radcowski/doradca podatkowy/ magister prawa oznaczony imiennie świadczył w poszczególnych dniach roboczych lutego 2016 r. (i godzinach działania pnpp) pomoc prawną w punktach nieodpłatnej pomocy prawnej prowadzonych przez FSF, 3) kto i który adwokat/aplikant adwokacki/radca prawny/aplikant radcowski/doradca podatkowy/ magister prawa oznaczony imiennie świadczył w poszczególnych dniach roboczych marca 2016 r. (i godzinach działania pnpp) pomoc prawną w punktach nieodpłatnej pomocy prawnej prowadzonych przez FSF. Jednocześnie podniesiono, że umowa z prawnikiem nie może wyłączać ustawowego obowiązku udostępnienia informacji kto konkretnie realizował zadanie publiczne. W udzielonej w dniu 24 kwietnia 2017 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej odpowiedzi na powyższy wniosek strona przeciwna wskazała, że "w okresie styczeń - marzec 2017 r. w prowadzonych przez Fundację punktach nieodpłatnej pomocy prawnej pomoc świadczyli: w ramach punktów 13 i 14 - dr nauk prawnych, adwokat, w ramach punktu 17 i 20 - mgr prawa, w ramach punktu 19 i 23 - dr nauk prawnych, adwokat, mgr prawa." Wskazano ponadto, iż "niestety w uwagi na zapisy łączących nas z prawnikami umów dotyczące ochrony danych osobowych, wynikające z przykrych sytuacji, które miały miejsce podczas dyżurów, a tym samym zapewnienie im bezpieczeństwa - nie przekazujemy w taki sposób danych naszych współpracowników" oraz dodano, że "dane takie zawarte zostały w ofercie realizacji zadania i znane są Zleceniodawcy". Strona wnioskująca w mailu z dnia 25 kwietnia 2017 r. zapytała się "wniosek o udost. inf. dotyczył I kw. roku 2016 a w odpowiedzi podajecie rok 2017 czy to omyłka pisarska?" W odpowiedzi FSF poinformowała, że "w pierwszym kwartale 2016r. pomoc świadczyli: w ramach punktu 13 godz.8:00 - 12:00 - mgr prawa, w ramach punktu 14 godz. 12:00-16:00 - dr nauk prawnych, adwokat. Dodano także sformułowanie "Moje przeoczenie. Tym samym będziemy mieć "z głowy" odpowiedź na Pana kolejne pytanie :))". Pismem z dnia 4 maja 2017 r. FBNP wystąpiła do tutejszego Sądu, za pośrednictwem FSF, ze skargą na bezczynność organu żądając zobowiązania strony przeciwnej do załatwienia sprawy wniosku w części dotyczącej udzielenia informacji który adwokat/ aplikant adwokacki/ radca prawny/ aplikant radcowski/ doradca podatkowy/ magister prawa oznaczony imiennie świadczył w poszczególnych dniach roboczych stycznia/lutego/marca 2016 r. (i godzinach działania pnpp) pomoc prawną w punktach nieodpłatnej pomocy prawnej prowadzonych przez FSF oraz zasądzenia od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że pomimo upływu ustawowego terminu podmiot załatwił wniosek jedynie w części udzielając abstrakcyjnych informacji wyłącznie co do tego jakiej profesji prawnik (adwokat/radca prawny/magister prawa) świadczył pomoc prawną. W zakresie imiennego wskazania osób za pomocą których podmiot realizuje istotę powierzonego zadania publicznego - nie nastąpiło udzielenie informacji ani nie została wydana decyzja odmowna. Zdaniem strony skarżącej zasłanianie się zapisami umów strony przeciwnej z prawnikami lub względami "nieprzyjemnych sytuacji" nie może uniemożliwiać w sposób uniemożliwiający kontrolę sądową dostępu do informacji. Wskazano również, iż jest oczywiste, że informacje dotyczące realizacji zadania nieodpłatnej pomocy prawnej zleconej przez miasto Wrocław na prawach powiatu mają charakter publiczny. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi ze względu na jej bezzasadność, gdyż w jej przekonaniu wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej, jako że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji. W tym wypadku osoby świadczące pomoc prawną nie wyraziły zgody na dalsze przekazywanie ich danych osobowych, a żadna z tych osób nie pełni funkcji publicznych. Jednocześnie podniesiono, wskazując na formę zapytania, która pochodzi z adresu umieszczonego na domenie publicznej op.pl oraz brak podpisu w rozumieniu przepisów prawa, że w przypadku przekazania danych osobowych pytającemu, mogłaby nie wypełnić spoczywającego na niej obowiązku wobec osób zainteresowanych wynikającego z art. 25 ustawy o ochronie danych osobowych, tj. poinformowaniu osób, których dane Fundacja przetwarza o przekazaniu tych danych innemu podmiotowi, który również je będzie przetwarzał. W związku z powyższym informacja ta nie została przekazana, a Skarżący został poinformowany o tym fakcie e-mailem. Po drugie zwrócono uwagę, że skarżący dopiero w skardze wskazał, że przesłanka interesu publicznego jest w tym wypadku skonkretyzowana poprzez "sądową kontrolę dostępu do informacji". Wskazano w tym kontekście, że kontrolę świadczenia usług przez Fundację prowadzi Gmina W. jako podmiot zlecający, która posiada wszelkie wymagane dokumenty potwierdzające prawidłowe i pełne wykonywanie usług przez Fundację. Natomiast w przekonaniu Fundacji skarżący nie posiada legitymacji czynnej pozwalającej mu na dokonywanie sądowej kontroli dostępu do informacji, gdyż taka prerogatywa należy do Sądów. W związku powyższym przesłanka interesu publicznego mogłaby być jedynie wykazana w przypadku zapytania Gminy czy świadczone przez nas usługi są wykonywane prawidłowo. Z ostrożności Fundacja podniosła, że nawet jeśli uznać, że informacje, których nie udzielono skarżącemu stanowią informację publiczną, to w przedmiotowej sprawie doszło do merytorycznej odmowy udzielenia tej informacji w oparciu o podstawę prawną jaką jest ochrona danych osobowych (wynikająca zarówno z ustawy o ochronie danych osobowych, jak i umów łączących Fundację z tymi osobami), co zostało zawarte w e-mailu z dnia 10 kwietnia 2017 r. W konsekwencji tego strona przeciwna uważa, że odmówiła udzielenia informacji, co jest równoznaczne z brakiem zwłoki po stronie Fundacji w udzieleniu informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwaną dalej u.p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. W świetle postawionych zarzutów skargi przede wszystkim wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie nie chodzi o klasyczny rodzaj bezczynności wynikający z naruszenia art. 35 lub art. 36 k.p.a., lecz o bezczynność podmiotu posiadającego informację publiczną i zobowiązanego do jej udostępnienia na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764, zwana dalej także w skrócie jako u.d.i.p.). Wyjaśnić również trzeba, iż obowiązujące przepisy nie przewidują terminu do złożenia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej. W takim przypadku nie istnieje też obowiązek uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia bezczynności, ani też wezwania organu o usunięcie naruszenia prawa. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i ust. 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawodawca konstytucyjny przewidując prawo do uzyskania informacji publicznych wskazał jednocześnie w art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, iż tryb ich udzielania określają ustawy. Bezdyskusyjnym jest, iż jedną z tych ustaw jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Mając na uwadze treść art. 1 i art. 6 u.d.i.p., uprawnione jest stwierdzenie, że informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wprowadza definicji pojęcia "zadanie publiczne", jednakże w doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że zwrot ten oznacza zadania, które należą do Państwa i które powinny wykonywać szeroko rozumiane podmioty władzy publicznej (art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 2, art. 163 i art. 166 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP). Wykonywanie zadań z zakresu administracji publicznej należy przede wszystkim do organów administracji rządowej i organów samorządu terytorialnego, jak i innych podmiotów nienależących do aparatu administracji publicznej, takich jak samorządy zawodowe, spółdzielnie, spółki prawa handlowego, stowarzyszenia, fundacje a nawet podmioty prywatne, wykonujących tzw. funkcje zlecone administracji publicznej, jako jednostki współadministrujące. Istota instytucji zadań zleconych z polega na tym, że przepisy prawa powierzają bądź pozwalają na powierzenie określonemu podmiotowi, nie będącemu organem administracji rządowej bądź samorządu terytorialnego, wykonywania zadań administracji publicznej. Takie zlecenie zadań nie zmienia charakteru prawnego podmiotu, na rzecz którego ono nastąpiło. Zachowuje on nadal swój charakter prawny, a jedynie w zakresie zlecenia działa jako organ administracji publicznej. W tym aspekcie poza dyskusją winno być stwierdzenie, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb w zakresie świadczenia nieodpłatnej pomocy prawnej stanowi zadanie publiczne. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1255 ze zm., dalej w skrócie u.n.p.p.e.p.) zadanie polegające na udzielaniu nieodpłatnej pomocy prawnej jest zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej realizowanym przez powiat w porozumieniu z gminami albo samodzielnie. W przepisie art. 11 ust. 1 zdanie pierwsze u.n.p.p.e.p. skazano natomiast, że powiat powierza prowadzenie połowy punktów nieodpłatnej pomocy prawnej organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku publicznego, zwanej dalej "organizacją pozarządową". Jeżeli natomiast chodzi o kwestie finansowania takiej działalności to w myśl art. 19 ust. 1 u.n.p.p.e.p. zadanie polegające na udzielaniu nieodpłatnej pomocy prawnej jest finansowane z budżetu państwa z części będącej w dyspozycji wojewodów przez udzielanie dotacji celowej powiatom. Z informacji zawartej w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że przedmiotem odpłatnej jak i nieodpłatnej działalności statutowej Fundacji, jako organizacji pożytku publicznego, jest świadczenie fachowej pomocy prawnej. Z kolei z regulacji zawartej w art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (t. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1118 ze zm., dalej w skrócie u.d.p.p.w.) wnioskować należy, iż organizacjami pozarządowymi są niedziałające w celu osiągnięcia zysku osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, którym odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, w tym fundacje i stowarzyszenia. Do działalności pożytku publicznego w myśl art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b u.d.p.p.w. zaliczyć należy działalność społecznie użyteczną, prowadzoną przez organizacje pozarządowe w sferze zadań publicznych obejmującej zadania w zakresie udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej oraz zwiększania świadomości prawnej społeczeństwa. W świetle powyższego, nie ulega zatem wątpliwości, że Fundacja jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie od informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 u.d.i.p.), co zresztą pośrednio wynika także z brzmienia przepisów art. 4b i art. 4c u.d.p.p.w., gdzie mówi się o tym, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje na zasadach, o których mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a ponadto w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do udostępniania informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zważywszy również na treść przepisów cytowanej powyżej ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawnej, w tym zwłaszcza odnoszących się do warunków i trybu powierzenia organizacji pozarządowej prowadzenia punktów nieodpłatnej pomocy prawnej, a następnie finansowania i rozliczenia tego zleconego zadania publicznego, przyjąć należy co do zasady, iż informacje objęte przedmiotowym wnioskiem strony skarżącej z dnia 10 kwietnia 2017 r. posiadają przymiot informacji publicznej. Zasady i tryb udzielania informacji publicznej określa przywoływana wielokrotnie we wstępnej części uzasadnienia ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zaznaczenia przy tym wymaga, że udostępnienie informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może w istocie podlegać ograniczeniom przewidzianym w art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Zatem w sytuacji uznania, że udostępnienie wnioskowanych informacji nie jest możliwe z powodu zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wyłączających dostęp do informacji publicznej, organ powinien odmówić udostępnienia informacji. Odmowa ta stosownie do art. 16 ust. 1 i art. 17 u.d.i.p. winna przyjąć jednak procesową formę decyzji administracyjnej. Wydanie ewentualnej decyzji umożliwia bowiem stronie, a także sądowi, w przypadku zakwestionowania przez stronę wydanego aktu, poznanie i ocenę motywów, jakimi kierował się organ odmawiając ujawnienia treści wnioskowanych dokumentów. Zgodnie z art. 16 ust. 1 tej ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do ust. 2 tego przepisu do decyzji tej stosuje się przepisy k.p.a., z tym, że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni (pkt 1 tego przepisu), a uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostepnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2 , wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (pkt 2 tego przepisu). W myśl art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Powołany przepis art. 17 znajduje zatem zastosowanie w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej przez podmiot niebędący organem władzy publicznej obowiązany do udostępnienia omawianej informacji, zdefiniowany w art. 4 ustawy, którym jest również zarząd Fundacji wykonującej zadania publiczne w postaci udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej . W myśl przepisu art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja (§ 2). Zatem w sytuacji, gdy Fundacja twierdzi, że żądane informacje w jakimś zakresie naruszają prywatność osób fizycznych lub stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., może wydać rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Samo stwierdzenie zawarte w piśmie z dnia 24 kwietnia 2017 r., że "niestety w uwagi na zapisy łączących nas z prawnikami umów dotyczące ochrony danych osobowych, wynikające z przykrych sytuacji, które miały miejsce podczas dyżurów, a tym samym zapewnienie im bezpieczeństwa - nie przekazujemy w taki sposób danych naszych współpracowników" czy tym bardziej sformułowanie, iż "dane takie zawarte zostały w ofercie realizacji zadania i znane są Zleceniodawcy", nie znosi stanu bezczynności także w tym zakresie. Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje bowiem w formie decyzji przy odpowiednim zastosowaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Reasumując Sąd stwierdza, że strona skarżąca nie otrzymała w przedmiocie objętym skargą informacji publicznej w zakresie i formie wskazanej w jej wniosku z dnia 10 kwietnia 2017 r. W sprawie nie doszło też do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji. Informacje zawarte w pismach Fundacji z dnia 24 kwietnia 2017 r. i z dnia 26 kwietnia 2017 r., poza lakonicznymi danymi dotyczącymi wykształcenia osób świadczących nieodpłatną pomoc prawną w ramach punktów 13, 14, 17, 19, 20 i 23 oraz godzin świadczenia takiej pomocy w ramach punktów 13 i 14, nie wyczerpują informacyjnego żądania strony skarżącej. W tym stanie rzeczy uznać należało, że Fundacja pozostaje w stanie bezczynności. Stwierdzona bezczynność strony przeciwnej nie ma jednak postaci kwalifikowanej. W istocie Sąd ocenia skargę na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić nie tylko okres od daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do chwili wniesienia skargi, lecz również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Biorąc pod uwagę, że odpowiedź organu na złożony przez stronę skarżącą wniosek nastąpiła w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p., a faktyczny brak realizacji wniosku wynikał z błędnej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie można uznać, że Fundacja dopuściła się rażącego naruszenia prawa. Zaniechanie realizacji wniosku nie wynikało z celowego działania, czy opieszałości Fundacji, lecz z zastosowanej przez organ wadliwej wykładni obowiązującego prawa. Rozpatrując sprawę, po doręczeniu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, Fundacja będzie zobowiązana uwzględnić dokonaną powyżej ocenę prawną, a następnie podjąć środki prawne przewidziane ustawą o dostępie do informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 u.p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Natomiast stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszenie prawa, zawarte w pkt II sentencji wyroku, wydano na podstawie art. 149 § 1a u.p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w pkt III sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 u.p.p.s.a.