II OSK 3319/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. NSA Janina Kosowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 620/17 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i oddala skargę, 2) zasądza od [...] na rzecz Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 610 zł. (słownie: sześćset dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 12 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 620/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu – po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] (dalej zwanej Spółką) na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...]w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego – uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wolsztynie nr [...]z dnia [...] listopada 2016 r. oraz zasądził od organu na rzecz Spółki zwrot kosztów postępowania. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych kontrolowanej sprawy: Wnioskiem z dnia 21 października 2013 r. Spółka zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wolsztynie (dalej zwanego organem I instancji) o weryfikację i rozpatrzenie zgodności z obowiązującymi przepisami inwestycji polegającej na budowie stacji transformatorowej SN/nn typu "Minibox" 20/630A, linii energetycznych SN 15kV i nN 0,4kV na działkach nr [...], w miejscowości [...] ze szczególnym uwzględnieniem zastosowania i wykonania rur osłonowych na liniach kablowych w ciągu [...]oraz ułożenia dodatkowego kabla, który nie zastał objęty udzielonym pozwoleniem na budowę. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. organ I instancji, powołując art. 105 § 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.; dalej jako "k.p.a."), umorzył postępowanie zainicjowane powyższym wnioskiem Spółki. Wskazana decyzja była drugim z kolei rozstrzygnięciem wydanym w tej sprawie przez organ I instancji, gdyż poprzednia decyzja tego organu z dnia [...] grudnia 2013 r., utrzymana w mocy decyzją Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej: WINB) z dnia [...] lutego 2014 r. została uchylona wraz z decyzją WINB przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia [...] lipca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 396/14, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2503/14 oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. organ I instancji podał, że bezspornym jest, iż [...]uzyskała decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...]marca 2009 r., znak sprawy [...], które obejmowało budowę stacji transformatorowej i linii energetycznych opisanych we wniosku Spółki. Wskazał, że w dniu [...] maja 2010 r. inwestor uzyskał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie częściowe kontenerowej stacji transformatorowej i linii energetycznych, a do całkowitego zakończenia robót budowlanych objętych udzielonym pozwoleniem na budowę pozostało wykonanie dwóch sztuk muf kablowych średniego napięcia oraz ośmiu sztuk muf kablowych niskiego napięcia. Organ I instancji wyjaśnił, że stosując się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dokonał własnych ustaleń i ocen co do zgodności z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego i obowiązującymi normami oraz zrealizowania inwestycji z projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. W tej mierze ocenił, że projekt budowlany wraz z projektem zagospodarowania działki jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, jak również z przepisami Prawa budowlanego (art. 34 Prawa budowlanego). Odnosząc się natomiast do kwestii wykonania przez inwestora nielegalnie dodatkowego kabla, nieobjętego pozwoleniem na budowę organ I instancji wskazał, że podtrzymuje swoje poprzednie stanowisko, iż obwód nr 7, do którego ma być podłączona Spółka kablem [...]o długości 99m jest obwodem, który był ujęty w udzielonym inwestorowi pozwoleniu na budowę. Wskazał, że nieznacznie różni się jedynie długość ułożonego kabla, gdyż w zatwierdzonym projekcie budowlanym obliczona długość wynosi 94m, a po wykonaniu robót pomierzona długość kabla wynosi 99m. Powyższa rozbieżność jest, w ocenie organu I instancji, dopuszczalna i nie ma znaczenia dla prowadzonego postępowania, ponieważ trasa ułożenia kabla (kabli) zgadza się z trasą zatwierdzoną w projekcie budowlanym, a zwiększenie długości może wynikać np. ze zwiększonego zapasu tzw. pętli lub falistego ułożenia kabla. Podał, że z wyjaśnień inwestora wynika, że zgodnie z zatwierdzonym projektem obwód nr 7 miał zostać podłączony do istniejącego obwodu [...] skrzynka PKP [...], jednak inwestor zrezygnował z podłączenia wspomnianego obwodu do skrzynki PKP i zaproponował podłączenie Spółce. Nie można zatem, zdaniem organu I instancji uznać, że obwód nr 7 jest dodatkowym obwodem, który nie został ujęty udzielonym pozwoleniem na budowę. Organ I instancji wskazał ponadto, że zbadano również ewentualny obowiązek zastosowania i wykonania rur osłonowych linii kablowych biegnących przy nieruchomości Spółki, tj. przy działce oznaczonej nr [...] i ustalono, że na dzień sporządzania projektu budowlanego miała zastosowanie norma SEP N-SEP-E-004 - Elektroenergetyczne i sygnalizacyjne linie kablowe - Projektowanie i budowa — wydanie Warszawa 2004 r. Dokonana analiza przepisów, w tym przytoczonej normy, nie wykazała, według organu I instancji, iż wzdłuż [...]przy działce nr [...] projektowane kable winny być układane w rurach osłonowych. Wyjaśnił przy tym, że obowiązek zastosowania rur osłonowych na kablach występuje pod terenem utwardzonym nieprzepuszczalnym, to jest w omawianym przypadku pod drogą. Organ I instancji stwierdził, że "w tej sytuacji w zatwierdzonym projekcie budowlanym jak również w zrealizowanej inwestycji zastosowano rury osłonowe", a powyższe ustalenia i oceny potwierdza również stanowisko projektanta, właściciela gruntu to jest Urzędu Miejskiego w Wolsztynie oraz inwestora i kierownika budowy. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła, że organ I instancji błędnie ustalił, jakoby kable zostały ułożone wzdłuż [...], albowiem kable zostały ułożone bezpośrednio pod drogą, na którą jest skierowany cały ruch drogowy, również ciężkich zestawów samochodowych o czterdziestotonowym ciężarze całkowitym, tj. ciągniki siodłowe z naczepami (vide: stała organizacja ruchu na drodze gminnej, położonej przy działce nr [...], zatwierdzona przez Starostę Wolsztyńskiego [...] września 2016 r.). Skarżąca wskazał, że na odcinku około 50 m drogi, ruch drogowy odbywa się dokładnie po ułożonych kablach, a nie obok kabli. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji podzielając ocenę tego organu, że sporne roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Ponadto wyjaśnił, że w związku z faktem dotyczącym prawa własności działki nr [...] zmieniono organizację ruchu na [...]i przejazd odbywa się po pasie działki nr [...] częściowo po nawierzchni bitumicznej i nawierzchni gruntowej wzmocnionej dodatkowo warstwą kruszywa łamanego. Podał, że nową organizację ruchu wprowadzono od dnia [...] grudnia 2016 r., a z oświadczenia Burmistrza Wolsztyna z dnia [...] stycznia 2017 r. wynika, że [...] na rozpatrywanym odcinku jest drogą gminną o małym natężeniu ruchu (droga bez przejazdu, dojazd do posesji i zakładu mechaniki pojazdowej), przeznaczoną głównie dla pieszych i rowerzystów. Skonstatował, że skoro w sprawie ustalono, że inwestycja została prawidłowo zaprojektowana i wykonana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym to postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Ocenił bowiem, że w tych okolicznościach nie można inwestorowi zarzucić naruszenia przepisów prawa budowlanego w związku z powyższą budową. W skardze na powyższą decyzję WINB, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, Spółka wskazała na nieuwzględnienie ocen prawnych zawartych w wydanych w niniejszej sprawie wyrokach sądów administracyjnych. Zarzuciła, że WINB błędnie stwierdził, "że w trakcie projektowania oraz po oddaniu inwestycji do użytkowania ruch samochodowy odbywał się tylko i wyłącznie po nawierzchni asfaltowej", sugerując, iż ruch nie odbywał się na przedmiotowym odcinku działki nr [...], co jest – zdaniem Spółki – całkowicie sprzeczne z rzeczywistością. Za nieprawdziwe uznała twierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, jakoby na przedmiotowym odcinku [...] zmieniono organizacje ruchu od dnia [...] grudnia 2016 r., co błędnie sugeruje, jakoby do tego dnia ruch nie odbywał się przedmiotowym odcinkiem działki nr [...]. Podkreśliła, że do czasu zatwierdzenia projektu organizacji ruchu, ruch na [...]odbywał się chaotycznie w sposób niezorganizowany, nie było bowiem zatwierdzonego projektu organizacji ruchu na tej ulicy. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uwzględniając skargę wniesioną w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej zwany Sądem I instancji) przytoczył rozzważania sądów administracyjnych zawarte w wydanych w tej sprawie wyrokach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lipca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 396/14 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2503/14. Ocenił, że w świetle tych rozzważań, okoliczność, że rury ochronne zostały zaprojektowane i ułożone przy dwukrotnym przejściu poprzecznym kabli przez jezdnię o nawierzchni asfaltowej [...]nie była sporna, albowiem istotą sporu był obowiązek zastosowania rur ochronnych nie tyle przy przejściach poprzecznych przez jezdnię, ile przy przebiegu linii jej środkiem. Podał, że podważona została również poprawność przyjętej głębokości ułożenia linii pod ulicą jako oczywiście niezgodna z wymaganiami normy. Stwierdził, że w zaskarżonej decyzji WINB oparł się na ustaleniach poprzedzającej decyzji organu I instancji oraz informacjach uzyskanych z tego organu na podstawie notatek (kierownika budowy i przedstawiciela Urzędu Miejskiego w Wolsztynie) i pism Starostwa, Gminy Wolsztyn i mapki. Zrelacjonował, że WINB zawarł w decyzji również przypomnienie poprzednio zapadłych decyzji oraz rozważania odnośnie stosowania Polskich Norm. Zdaniem Sądu I instancji organ ten nie odniósł się więc do konkretnych zarzutów zawartych we wniosku Spółki, jak również do zaleceń sądów, czym naruszył art. 153 p.p.s.a. Stwierdził przy tym, że z jednej strony (co do zakresu i sposobu rozpatrzenia niniejszej sprawy) nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od wiążącej oceny prawnej zawartej w wyroku WSA i NSA, a z drugiej zaistniały okoliczności faktyczne nowe, które mają wpływ na rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu I instancji nową okolicznością, która winna być brana pod rozwagę jest fakt, że z dniem [...] grudnia 2016 r. wprowadzono nową organizację ruchu na [...]. Sąd I instancji podał przy tym, że w związku z tym, że działka o nr ewidencyjnym [...] jest własnością skarżącej Spółki - obecnie przejazd odbywa się po pasie działki nr [...] należącej do Gminy częściowo po nawierzchni bitumicznej i nawierzchni gruntowej wzmocnionej warstwą kruszywa łamanego. Wskazał, że zdaniem WINB, który tę kwestię zaznaczył, a więc rozstrzygał sprawę już po tym fakcie, na rozpatrywanym odcinku, będącym drogą gminną o małym natężeniu ruchu, głównie odbywa się ruch pieszych i rowerów o małym natężeniu. Podniósł, że jak wynika jednak z twierdzeń Spółki (w odwołaniu) kable zostały ułożone bezpośrednio pod drogą, na którą został skierowany ruch drogowy, także ciężkich zestawów drogowych - a nie obok kabli. Zaznaczył, że uprzednio większość ruchu odbywała się po działce nr [...], będącej własnością skarżącej Spółki i względem tej działki układano kable, lecz obecnie działka gminna nr [...] nie jest poboczem ale drogą właściwą, na której odbywa się codzienny ruch drogowy. Uznał, że fakt ten zmienia o tyle sytuację w niniejszej sprawie, że należałoby obecnie sprawdzić, czy kable ułożone bez osłon na poboczu (dozwolone mającą zastosowanie Normą), oraz w poprzek drogi, teraz - po zatwierdzeniu nowej organizacji ruchu - nie znajdują się w głównym pasie ruchu. Wywiódł bowiem, że ma to bezpośrednie przełożenie na bezpieczeństwo ruchu drogowego na tym odcinku, a do organów administracji w zakresie nadzoru budowlanego będzie więc należeć kontrola w tym zakresie, zgodnie z przepisami Prawa budowlanymi. Z tego względu Sąd I instancji, oceniając, że organy nie zastosowały się do wytycznych zawartych w powołanych wyżej wyrokach WSA w Poznaniu i NSA, oraz powołując art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., za konieczne uznał uchylenie obu decyzji wydanych w kontrolowanej sprawie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł WINB reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżając ten wyrok w całości WINB zarzucił Sądowi I instancji naruszenie: 1) przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działania administracji publicznej, wyrażającą się w niezastosowaniu przez Sąd przepisu art. 105 § 1 k.p.a., - art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.i art. 80 k.p.a., poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działania administracji publicznej, wyrażającą się w niezastosowaniu przez Sąd przepisu art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., - art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez bezpodstawny zarzut jego niezastosowania przez organy nadzoru budowlanego, 2) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 174 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez bezpodstawny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez organy nadzoru budowlanego i poprzestaniu na ogólnym przywołaniu przez Sąd art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. bez wskazania konkretnego przepisu prawa materialnego oraz rodzaju naruszenia przepisu prawa materialnego przez organy nadzoru budowlanego. Wskazując na powyższe zarzuty WINB wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, wg norm przepisanych. Ponadto WINB, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. oświadczył, że zrzeka się rozprawy i wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej WINB ocenił, że nadzór budowlany I i II instancji zastosował się do wskazań sądów zawartych zarówno w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lipca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 396/14, jak i w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2503/14, co znalazło wyraz w obszernym uzasadnieniu obu wydanych w sprawie decyzji. Podkreślił, że skoro postępowanie administracyjne zostało wszczęte przez nadzór budowlany I instancji w sprawie zgodności z obowiązującymi przepisami budowy stacji transformatorowej SN/nN typu .Minibox" 20/630A linii energetycznej SN 15kV i nn O,4kV na działkach [...], to powinno zakończyć się w tak zakreślonym zakresie przedmiotowym. Ocenił, że organy wywiązały się z tego zadania. WINB nie podzielił przy tym zapatrywania Sądu I instancji, że nową okolicznością w sprawie o zakresie przedmiotowym jak wyżej, jest fakt, że z dniem [...] grudnia 2016 r. wprowadzono nową organizację ruchu na [...]w Wolsztynie, w efekcie czego aktualnie przejazd tą ulicą odbywa się po pasie działki nr [...] należącej do Gminy. Przyznał, że owszem ma miejsce nowa organizacja ruchu drogowego tak, aby omijać działkę nr [...], stanowiącą własność skarżącej Spółki, lecz fakt ten jest bez związku z badaniem zgodności z obowiązującymi przepisami opisanej powyżej budowy. Stwierdził, że bez względu na to, jaka jest lub będzie organizacja ruchu drogowego na [...] i przez jakie nieruchomości zostanie skierowany przez zarządcę drogi ruch drogowy, tj. czy przejazd będzie się odbywał lub nie przez działki, na które udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę, to istotą problemu pozostaje fakt czy inwestycja - budowa stacji transformatorowej SN/nn typu "Minibox" 20/630A, linii energetycznych SN 15kV i nN 0,4kV na działkach nr [...] - została prawidłowo zaprojektowana i wykonana, a nie czy [...]w [...] jest prawidłowo użytkowana w wyniku działań zarządcy drogi i jak organizacja ruchu drogowego wpływa na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Powyższe, zdaniem WINB, uzasadnia postawienie Sądowi I instancji zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Jeśli chodzi natomiast o zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego to WINB ocenił, że zarzuty tego Sądu pod adresem obu kontrolowanych decyzji administracyjnych mają wyłącznie charakter proceduralny, wobec czego bez związku z treścią uzasadnienia wyroku jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w związku z oświadczeniem WINB o zrzeczeniu się rozprawy, stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302); dalej jako p.p.s.a., skarga kasacyjna podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie zaś z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymieniona w art. 183 § 2 p.p.s.a., tym samym sprawa ta może być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej, które – zgodnie z art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a. – tworzą, podnoszone przez strony, zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została w istocie oparta na drugiej z wymienionych podstaw kasacyjnych. Pomimo bowiem sformułowania przez WINB także zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego godzi się zauważyć, że powołany w tej podstawie kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. jest przepisem postępowania. Ponadto WINB wskazał na naruszenie przez Sąd I instancji także innych przepisów postępowania, to jest: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. W okolicznościach kontrolowanej sprawy zarzuty te mają usprawiedliwiony podstawy. Jak wynika bowiem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, przyczyną uwzględnienia skargi Spółki przez Sąd I instancji było nie odniesienie się przez organy do konkretnych zarzutów zawartych we wniosku Spółki oraz do zaleceń sądów administracyjnych, sformułowanych w wydanych w tej sprawie wyrokach, jak również pojawienie się nowej okoliczności faktycznej związanej z wprowadzeniem nowej organizacji ruchu na [...], która – zdaniem Sądu I instancji - winna być brana pod rozwagę przy załatwieniu sprawy. Przyczyny te, jak trafnie ocenił WINB, mają wyłącznie charakter proceduralny, wobec czego bez związku z treścią uzasadnienia wyroku pozostaje podanie przez Sąd I instancji jako podstawy uchylenia decyzji organów obu instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. To zaś zasadnym czyni postawienie temu Sądowi zarzutu naruszenia tego przepisu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, co najmniej przedwczesna jest także ocena Sądu I instancji, jakoby organy nie odniosły się do konkretnych zarzutów zawartych we wniosku Spółki oraz do zaleceń sądów administracyjnych, sformułowanych w wydanych w tej sprawie wyrokach. Należy bowiem zauważyć, że z treści uzasadnienia zarówno wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lipca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 396/14, jak i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2503/14, jasno wynika, że przyczyną uchylenia poprzednich decyzji wydanych w tej sprawie przez organy nadzoru budowlanego było "wadliwe oparcie się przez te organy jedynie na oświadczeniach, pełniących samodzielne funkcje w budownictwie, projektanta i kierownika budowy, bez dokonania własnych ustaleń i ocen w zakresie zgodności projektu budowlanego i jego wykonania z przepisami Prawa budowlanego i obowiązującymi normami, a w szczególności w zakresie zgodności zrealizowanej inwestycji z projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę". Jak wynika zaś z przekazanych wraz ze skargą akt administracyjnych, po wydaniu tych wyroków a przed wydaniem zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji, WINB przeprowadził postępowanie wyjaśniające w ramach którego samodzielnie gromadził materiał dowodowy, jak również zlecał przeprowadzenie konkretnych czynności organowi I instancji. W ramach czynności dowodowych podejmowanych samodzielnie, WINB pismem z dnia 23 stycznia 2017 r. wezwał Burmistrza Wolsztyna i inwestora do "wyjaśnienia i udowodnienia charakteru gruntu nad linią energetyczną będącą przedmiotem postępowania – droga, czy pobocze drogi – w momencie realizacji spornej inwestycji oraz w dniu obecnym". W aktach sprawy znajduje się odpowiedź na to wezwanie obu podmiotów. Ponadto, WINB dwukrotnie (odpowiednio pismami z dnia [...] grudnia 2016 r. i z dnia [...] lutego 2017 r.) - w trybie art. 136 k.p.a. - zlecał organowi I instancji dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, uzyskując żądane informacje i dokumenty. W piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. WINB zlecił organowi I instancji: 1) ustalenie i przedstawienie na jednym szkicu projektowanego i wykonanego przebiegu linii energetycznej (z wyraźnym wskazaniem – wzdłuż [...], czy też pod drogą); 2) ustalenie, czy projektowana i wykonana linia wymagała zastosowania rur osłonowych na kablach; 3) ustalenie, czy wykonana linia ma rury osłonowe w sytuacji gdy wymagają ich przepisy prawa. Natomiast w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. WINB zlecił organowi I instancji: 1) ustalenie, czy w trakcie projektowania i po oddaniu do użytkowania przedmiotowej inwestycji ruch samochodów nad projektowaną i później wykonaną linią energetyczną odbywał się po drodze asfaltowej, czy także po poboczu [...]; 2) kiedy dopuszczono ruch samochodów po nawierzchni bitumicznej i nawierzchni gruntowej nad linią energetyczną na przedmiotowym odcinku [...] (data); 3) kiedy wprowadzono stałą nową organizację ruchu na przedmiotowym odcinku ul. Dąbrowskiego (data); 4) wykonanie szkicu przedstawiającego przebieg linii energetycznej wraz z naniesionym nad linią obszarem ruchu samochodowego bezpośrednio po wykonaniu linii i obecnie. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, treść wystosowanych przez WINB wezwań, a także zleconych organowi I instancji czynności dowodowych nie pozostawia wątpliwości, że ich celem było wykonanie zaleceń sądów administracyjnych, sformułowanych w wydanych w tej sprawie wyrokach. Nie sposób także nie dostrzec, że w uzasadnieniu obu opisanych powyżej pism, WINB wskazywał, że przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego jest uzasadnione w świetle podnoszonych przez Spółkę zarzutów błędnego ustalenia przez organ, że kable linii energetycznej ułożono wzdłuż [...], podczas gdy znajdują się one pod drogą na której odbywa się ruch samochodów ciężkich. Ponadto zauważyć należy, że zakresem postępowania wyjaśniającego objęto także okoliczność wprowadzenia z dniem 27 grudnia 2016 r. nowej organizacji ruchu na [...]. W wyniku podjętych czynności dowodowych WINB pozyskał żądany materiał dowodowy, który następnie został przez ten organ opisany i oceniony w uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji. Pomimo tego, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji w żaden sposób nie odniósł się do oceny WINB dotyczącej zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która legła następnie u podstaw stwierdzenia przez ten organ, że inwestycja została prawidłowo zaprojektowana i wykonana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Sąd I instancji poprzestał bowiem jedynie na lakonicznym stwierdzeniu, że "w zaskarżonej decyzji WINB oparł się na ustaleniach poprzedzającej decyzji organu I instancji oraz informacjach uzyskanych z tego organu na podstawie notatek (kierownika budowy i przedstawiciela Urzędu Miejskiego w Wolsztynie) i pism Starostwa, Gminy Wolsztyn i mapki". Zrelacjonował także, że WINB "zawarł w decyzji również przypomnienie poprzednio zapadłych decyzji oraz rozważania odnośnie stosowania Polskich Norm". W tych okolicznościach za przedwczesną uznać należało ocenę Sądu I instancji co do braku odniesienia się przez organy do konkretnych zarzutów zawartych we wniosku Spółki, jak również do zaleceń sądów. Nieuprawniony jest ponadto pogląd Sądu I instancji, jakoby wprowadzenia z dniem [...] grudnia 2016 r. nowej organizacji ruchu na [...] stanowiło nową okoliczność faktyczną, która winna być brana pod rozwagę przy załatwieniu niniejszej sprawy. Jak słusznie bowiem stwierdził WINB w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, bez względu na to, jaka jest lub będzie organizacja ruchu drogowego na [...] i przez jakie nieruchomości zostanie skierowany przez zarządcę drogi ruch drogowy, tj. czy przejazd będzie się odbywał lub nie przez działki, na które udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę, to przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena, czy inwestycja - budowa stacji transformatorowej SN/nn typu "Minibox" 20/630A, linii energetycznych SN 15kV i nN 0,4kV na działkach nr [...] - została prawidłowo zaprojektowana i wykonana, a nie czy [...] jest prawidłowo użytkowana w wyniku działań zarządcy drogi i jak organizacja ruchu drogowego wpływa na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Należy przy tym zauważyć, że sporna inwestycja została wykonana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] marca 2009 r. Decyzja ta była badana w trybie wznowienia postępowania ale Wojewoda Wielkopolski ramach rozpoznawania sprawy w II instancji stwierdził jedynie, że została ona wydana z naruszeniem prawa, bo Wytwórnia Ekstraktów Słodowych nie brała udziału jako strona w postępowaniu i odmówił jej uchylenia. Ponadto już w dniu [...] maja 2010 r. inwestor uzyskał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie częściowe kontenerowej stacji transformatorowej i linii energetycznych, przy czym do całkowitego zakończenia robót budowlanych objętych udzielonym pozwoleniem na budowę pozostało wykonanie dwóch sztuk muf kablowych średniego napięcia oraz ośmiu sztuk muf kablowych niskiego napięcia. Nowa organizacja ruchu na [...] została zaś wprowadzona z dniem [...] grudnia 2016 r., a zatem wiele lat po zakończeniu inwestycji. Okoliczność ta nie może zatem rzutować na ocenę prawidłowości zaprojektowania i wykonania spornej inwestycji, a zatem wykracza poza przedmiot postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego w kontrolowanej sprawie. Kwestia prawidłowości zmiany, po wielu latach ruchu na drodze ( dz.nr.179) i bezpieczeństwa związanego z tą zmianą może bowiem być badana w zupełnie innym postępowaniu i trybie. W świetle powyższych rozważań uznać należało zasadność sformułowanych przez WINB zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, to jest: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona rozpoznał skargę Spółki, oddalając ją na podstawie art. 151 w zw. 193 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w oparciu o art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając wysokość: uiszczonego przez WINB należnego w sprawie wpisu od skargi kasacyjnej (250 zł.) oraz wynagrodzenia pełnomocnika WINB, będącego radcą prawnym (360 zł.), ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 265).