II OZ 1558/17

Dnia 19 grudnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2399/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 16 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2399/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta Milanówka z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] orzekającą o wymeldowaniu M. P. z pobytu stałego z budynku nr [...] położonego w [...] przy ul. [...]. Na powyższą decyzję Wojewody M. P. wniósł za pośrednictwem organu skargę do WSA w Warszawie. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż niewstrzymanie jej spowoduje niepowetowaną szkodę dla skarżącego i jego rodziny i uniemożliwi mu dostęp do jego rzeczy pozostawionych w lokalu. Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowa decyzja nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, tym samym nie może spowodować negatywnych skutków. Potwierdza jedynie, że stałe miejsce pobytu osoby, niezależnie od przyczyn zmiany tego miejsca, jest inne niż dotychczas. Z tych powodów sąd wojewódzki uznał, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może powodować niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., Ppsa). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. P., który zaskarżył w całości ww. postanowienie sądu pierwszej instancji oraz wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego postanowienia przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, 2. zasądzenie od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazuje na wyrok Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim z dnia [...] stycznia 2013 r., który przywrócił rodzicom skarżącego E. P. i J. T. P. naruszone posiadanie poprzez zobowiązanie R. J. do wydania kluczy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 Ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniosek skarżącego nie zawiera argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczy decyzji o wymeldowaniu. Należy mieć na uwadze, że decyzja o wymeldowaniu z pobytu stałego ma charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie zaistniały stan faktyczny. Skutki decyzji o wymeldowaniu nie mają charakteru nieodwracalnego, decyzja ta nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw. Decyzja ta nie rozstrzyga o uprawnieniach danej osoby do lokalu, a ewentualnie spory w tym zakresie rozstrzygane są przez sądy powszechne w postępowaniach cywilnych. Decyzja o wymeldowaniu nie wpływa na określenie uprawnień skarżącego do przebywania w spornym lokalu. Nie można zatem łączyć czysto ewidencyjnego charakteru decyzji z utratą możliwości korzystania z lokalu mieszkalnego. Nadto zwrócić należy uwagę, że skarżący w przedmiotowym budynku nie mieszka już od 2010 r., co wynika z akt sprawy, a o czym strona milczy w złożonym wraz ze skargą wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zażaleniu, dlatego niezrozumiałe Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu są obawy skarżącego dlaczego "nagle" teraz R. J. miałby pozbyć się rzeczy skarżącego. Odnosząc się zaś do innej kwestii podnoszonej w zażaleniu stwierdzić należy, że skarżący nie doprecyzował o jakie pozostawione w przedmiotowym budynku niezbędne do życia dokumenty chodzi. W konsekwencji okoliczności podnoszone przez skarżącego nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.