II SA/Kr 742/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Krystyna Daniel Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi M. O. i R. O. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 31 marca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie skargę oddala. Uzasadnienie: Pismem z dnia 28 kwietnia 2005 r. B. O. wniosła o wszczęcie postępowania korno-administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej na działkach nr [...] i [...] w K. Z.. Decyzją z dnia 15 marca 2006 r. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nakazał R. C. dokonać rozbiórki samowolnie wybudowanego garażu blaszanego, zlokalizowanego na działce nr [...] w K. Z.. Decyzją z dnia 12 stycznia 2009 r. Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił ww. decyzje i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia 26 kwietnia 2010 r. 105 § 1 kpa Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wybudowanego garażu blaszanego na działce nr [...] w K. Z.. Decyzją z dnia 31 stycznia 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił ww. decyzję w całości i odmówił nałożenia na inwestora –R. C. obowiązku wykonania czynności celem doprowadzenia robót budowlanych – garażu blaszaka – do stanu zgodnego z prawem i stwierdził, e ww. roboty budowlane zostały doprowadzone do stanu zgodnego z prawe. Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2011 r. (sygn. akt II SA/Kr [...]) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi B. O., uchylił decyzję z dnia 31 stycznia 2011 r. i poprzedzającą ja decyzję organu I instancji. Sąd za uzasadniony uznał zarzut naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu i wskazał, że dla właściwej oceny, czy w świetle treści art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane zachodzą przesłanki do zalegalizowania przedmiotowego obiektu, koniecznym było dokonanie ustaleń w zakresie umiejscowienia garażu w stosunku do działki nr [...] (nazywaną przez pełnomocnika skarżącej "starą drogą"), która graniczy z działką nr [...] i rozważenie, czy w związku z tym usytuowanie garażu nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zalecił Sąd ponowne przeprowadzenie oględzin przedmiotowego garażu, przy zapewnieniu wszystkim stronom możliwości czynnego udziału i dokonania dokładnych ustaleń, również co do usytuowania garażu, a następnie rozważenie, przy uwzględnieniu powyżej przedstawionych poglądów oraz postanowień art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, czy zachodzą przesłanki do zalegalizowania przedmiotowego obiektu, czy też koniecznym jest orzeczenie o jego rozbiórce. Decyzją z dnia 12 czerwca 2013 r. na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane Powiatowy inspektor Nadzoru Budowlanego w W. odmówił nałożenia na inwestora – R. C. obowiązku wykonania czynności celem doprowadzenia robót budowlanych polegających na wykonaniu garażu- blaszaka na działce nr [...] w K. Z. do stanu zgodnego z prawem i stwierdził, że ww. roboty budowlane zostały doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. Decyzją z dnia 31 stycznia 2014 r. na podstawie art. 138 § 2 kpa oraz art. 40 ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r. Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzją z dnia 14 stycznia 2016 r. ([...].[...]/2005/K) na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zmianami) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. udzielił właścicielowi obiektu R. C. pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego blaszanego budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] w K. Z.. Organ I instancji podał, co następuje: W dniu 29 sierpnia 20016 r. Zmarła B. O., a jej następcami prawnymi są: R. O., M. O. oraz małoletni W. S. i J. S. reprezentowani przez R. S.. Będący przedmiotem niniejszego postępowania blaszany budynek stanowi parterowy, niepodpiwniczony obiekt o całkowitych zewnętrznych wymiarach w rzucie ok. 5.0 x 3.0 m oraz wysokości ok. 2.00 x 2.50 m ponad poziomem przyległego terenu. Jest to budynek o konstrukcji stalowej ramowej z kątownika stalowego z wypełnieniem ścian blachą płaską oraz pokryciem jednospadowego dachu nachylonego w kierunku południowym z blachy fałdowej. Do obiektu od strony północnej prowadzą dwuskrzydłowe drzwi o wymiarach 2.95 x 2.0 m z nieoszklonym naświetlem. W obiekcie brak jest otworów okiennych oraz wewnętrznych instalacji; budynek jest nietrwale związany z gruntem bez posadzki - podłoże trawiste. Przedmiotowy budynek usytuowany jest w całości na działce nr [...] w K. Z., stanowiącej własność R. C.. Odległość budynku do krawędzi jezdni asfaltowej drogi gminnej - ul. [...] wynosi ok. 8.0 m, natomiast do krawędzi chodnika dla pieszych biegnącego wzdłuż tej ulicy ok. 7.4 m. Przedmiotowy obiekt został wzniesiony w latach 80-tych przez ówczesnego właściciela nieruchomości - nieżyjącego Z. C. bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę. Działka nr. [...], na której zlokalizowany jest przedmiotowy budynek, od strony południowej graniczy z pasem drogowym drogi gminnej przebiegającej po działkach nr [...]; [...]; [...]; [...]; [...] - stanowiącej mienie komunalne Gminy K. Z.), od strony północnej z działką nr [...] - stanowiącą współwłasność podmiotów prywatnych - która w rzeczywistości jest wewnętrzną gruntową drogą dojazdową do posesji przy ul. [...] złożonej z działek nr [...], [...] - stanowiących własność B. O.. Krąg stron niniejszego postępowania obejmuje B. O. jako wnioskodawcę oraz wobec trudności z ustaleniem następców prawnych po współwłaścicielach sąsiedniej działki nr [...] - faktycznego użytkownika tej działki przez którą przebiega gruntowa droga dojazdowa do posesji przy ul. [...] i 51; R. C. jako obecnego właściciela działki nr [...] na której zlokalizowany jest budynek będący przedmiotem niniejszego postępowania. Sporny budynek zlokalizowany jest w skrajnej odległości ok. 3.0-4.0 m w stosunku do północnej, wschodniej oraz zachodniej granicy z działką nr, [...] przez którą przebiega droga dojazdowa do posesji (tzw. stara droga). Z kolei odległość obiektu względem granic nieruchomości przy ul. [...] (działki nr [...], [...]) wynosi ok. 6.5-7.0 m oraz ok. 16.0 m względem najbliżej położonych zabudowań usytuowanych na posesji przy ul. [...]. Budynek usytuowany jest w odległości ok. 5.0-5.5 m w stosunku do południowej granicy z działką nr [...] stanowiącą pas drogowy drogi gminnej. Z powyższego wynika, że budynek ten usytuowany jest w odległościach wynoszących 6.5-7.0 m oraz 5.0-5.5 m do granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi wg definicji zawartej w art. 2 pkt. 12 ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Począwszy od 2005 r. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w W. kilkukrotnie przeprowadzał oględziny przedmiotowego obiektu. Podczas pierwszych oględzin dokonanych w dniu 31 maja 2005 r. ustalono, że budynek posiada przeznaczenie gospodarcze tj. przechowywane jest w nim drewno opałowe oraz rower. Kolejne oględziny przeprowadzone w dniu 11 stycznia 2010 r. wykazały, że w budynku przechowywane są narzędzia rolnicze, nawozy oraz zworkowane liście. Podobne przeznaczenie obiektu potwierdzono również podczas ponownej kontroli w dniu 11 marca 2013 r. Z powyższego wynika, że samowolnie wzniesiony obiekt użytkowano jako budynek gospodarczy, zaś pojawiające się w aktach sprawy potoczne nazewnictwo niniejszego budynku jako "garażu blaszaka" nie zmienia jego rzeczywistego przeznaczenia. Analiza materiału dowodowego sprawy, nie potwierdziła poprzednich ustaleń organu odwoławczego, że budynek ten znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Usytuowanie przedmiotowego budynku gospodarczego pozostaje w zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi obowiązującymi w dacie budowy obiektu jak również z obecnie obowiązującymi przepisami techniczno budowlanymi. Jak wyżej podano, budynek ten usytuowany jest w odległościach wynoszących 6.5-7.0 m oraz 5.0-5.5 m do granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi wg definicji zawartej w art. 2 pkt. 12 ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie obiekt ten spełnia wymagania dotyczące usytuowania ze względu na bezpieczeństwo pożarowe wynikające z § 12 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz § 271 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zachowanie wymaganych odległości pomiędzy budynkami na działkach sąsiednich przy zastosowaniu materiałów niepalnych). Samowolnie wybudowany budynek gospodarczy nie powoduje też zagrożenia bezpieczeństwa mienia i zdrowia ludzi w świetle przepisu art. 103 ust. 2 prawa budowlanego. Wg. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. Z. uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w K. Z. nr [...] z dnia 17 lutego 2005 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego Nr [...] póz. 2107 z dnia 25 maja 2005 r.) działka nr [...] znajduje się w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem MNr16 z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z nieuciążliwą działalnością gospodarczą o charakterze usługowym. Dodatkowo w terenach tych dopuszcza się możliwość budowy i przystosowania garaży wolnostojących, przyległych lub wbudowanych oraz budynków gospodarczych. Z załączonego wyrysu z miejscowego planu wynika jednak, że część samowolnie wybudowanego obiektu zlokalizowana jest poza oznaczoną na rysunku nieprzekraczalną linią zabudowy, która przebiega w odległości ok. 6.0 m od granicy działki nr [...] (wchodzącej w pas drogowy drogi gminnej — ulicy [...]). Na podstawie pozyskanych wypisów i wyrysów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dacie oraz po dacie wzniesienia przedmiotowego obiektu ustalono, że w okresie obowiązywania miejscowego Planu Ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy K. Z. uchwalonego Uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy w K. Z. Nr [...] z dnia 26 maja 1994 r. - działka nr [...] , zlokalizowana była w terenach oznaczonych symbolem A86MNR - tereny mieszkalnictwa o niskiej lub podwyższonej intensywności, istniejąca i projektowana zabudowa z przewagą jednorodzinnej i możliwością realizacji warsztatów rzemieślniczych o ograniczonej uciążliwości. Ponieważ samowolnie zrealizowany budynek gospodarczy został wybudowany w terenach, w których uprzedni miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał tego typu zabudowę, dokonano pozytywnej oceny zgodności budowy budynku gospodarczego z ustaleniami uprzednio obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy K. Z.. Od powyższej decyzji odwołanie wniosły B. O., M. O. i R. O., zarzucając decyzji naruszenie przepisów: - art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w związku art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez wydanie przez Organ I instancji pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego blaszanego budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] w K. Z., w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane; - art. 37 ust. 1 pkt 1, 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w związku art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 z późn. zm.) poprzez nienakazanie rozbiórki blaszanego budynku gospodarczego z uwagi na fakt, że stwarza on realne niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia oraz powoduje pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, a także zachodzi rażąca niezgodność z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego; - art. 3,4,5,6,13,28,29,30,31 i nast. ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w zw. z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane; art. 12, 14, 44, 142 i nast. Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa poprzez nienakazanie przez Organ I instancji R. C. rozbiórki samowolnie wybudowanego garażu blaszanego nietrwale związanego z gruntem na działce nr [...] w K. Z. i niezgodnie z prawem budowlanym i in. prawami wydanie pozwolenia na użytkowanie w sytuacji gdy R. C. nie posiadał pozwolenia bądź zgłoszenia na budowę, prawa dysponowania i użytkowania terenem na którym posadowiony jest garaż, planów, projektów, zgód wymaganych prawem instytucji-organów administracji i in., zgód właścicieli i współwłaścicieli tegoż terenu oraz terenów sąsiednich, posadowił niezgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, warunkach zabudowy terenu, niezgodnie z ochroną praw osób trzecich, niezgodnie z warunkami techniczno - budowlanymi i normami, niezgodnie z warunkami użytkowymi, funkcjonalnymi, ochrony środowiska-kraj obrazu, bezpieczeństwa ludzi i mienia i in, posadowił garaż na działce rolnej z niezachowaniem nawet 1,5 metra do granicy działki sąsiedniej nr [...] tzw. starej drogi, a winno być 4 metry (otwór drzwiowy garażu ma ponad dwa metry), naruszając w rażący sposób słuszny interes skarżących; - art. 6, 7, 8, 10, 12 i art. 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie przez Organ I instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także nieprzeprowadzenie w sposób zgodny z prawem, prawdą, rzetelnie, wyczerpująco postępowania dowodowego; - art. 6 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Decyzją z dnia 21 marca 2017 r. ([...]) na podstawie art. 138 § pkt 1 w zw. z art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., poz. 229, nr [...] ze zm.) Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wyjaśnił, że przepisu art. 48 u.p.b. z 1994 r. nie stosuje się m.in. do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy z 1994 r. Do takich obiektów stosuje się bowiem, zgodnie z art. 103 ust. 2 obecnej ustawy, przepisy dotychczasowe, czyli przepisy ustawy u.p.b. z 1974 r. Obiekt, będący przedmiotem niniejszego postępowania powstał na początku lat 80 – tych XX wieku. Prawidłowo więc organ I instancji udzielił pozwolenia na użytkowanie obiektu na podstawie art. 42 ustawy prawo budowlane z 1974 r. Zgromadzony materiał dowodowy wykluczył okoliczności określone w art. 37 ustawy prawo budowlane z 1974 r., należało więc dokonać legalizacji samowoli budowlanej poprzez wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu.. W realiach niniejszej sprawy spełnione zostały przesłanki określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i przedmiotowy obiekt jest zgodny z jego ustaleniami. Prawidłowo ustalono, ze budynek usytuowany jest w sposób zgodny z przepisami technicznymi obowiązującymi zarówno w dacie budowy, jak i aktualnie. Jego usytuowanie w stosunku do granic działek sąsiednich nie rodzi niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia ani niedopuszczanego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Na powyższe rozstrzygniecie M. O. i R. O. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wedle skarżących organ II instancji ignoruje prawo i nie dokonał właściwie i rzetelnie zebranego materiału dowodowego. Podniesiono, ze organ błędnie podał, że obiekt jest w dobrym stanie technicznym, nie stwierdził zgodności obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi obowiązującymi w dacie jego wybudowania i nie dokonał szczegółowej analizy materiału dowodowego pod kątem niebezpieczeństwa obiektu dla ludzi i mienia, a także jego niezgodnego z prawem usytuowania zbyt blisko granic. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. [...]) oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. [...]). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Wynik przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli zaskarżonej decyzji jest pozytywny. Wynik ten zdeterminowany został przede wszystkim ustalonym już wcześniej przez Sąd kierunkiem badania sprawy i wyrażonym przez Sąd stanowiskiem. Sąd obecnie rozpoznający sprawę w pierwszej kolejności ma obowiązek ocenić, czy organy administracji do owych ustaleń się dostosowały; w przeciwnym bowiem razie decyzje organów należałoby ocenić jako naruszające przepis art. 153 ppsa, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Stosownie do zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 10 czerwca 2011 r. (sygn. akt II SA/Kr [...]) organ Im instancji poczynił niezwykle szczegółowe ustalenia co umiejscowienia i charakteru przedmiotowego obiektu, jego odległości od działek sąsiednich i oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, sporządził stosowna dokumentację fotograficzną, graficzną i opisową i cały ten materiał poddał stosownej analizie w kontekście przesłanek art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Ustalenia, o których mowa wyżej, obszernie i wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu decyzji, dawały pełną podstawę do stwierdzenia, że obiekt nie naruszał warunków technicznych obowiązujących w czasie budowy obiektu, tj. zapisów Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Skarżąca zresztą nie wskazała żadnego konkretnego zarzutu, który taką ocenę organu mógłby podważyć. Gołosłowne w szczególności jest twierdzenie skarżącej, jakoby odległość przedmiotowego budynku od granicy działki nr [...] (droga dojazdowa) miała wynosić 1,5 m, a nie zmierzone 3 – 4m. Ta okoliczność jednak nie ma w sprawie przesądzającego znaczenia, jeśli zważyć, że hipoteza przepisu art. 37 ustawy z 24 października 1974 r. dotyczy sytuacji, w których obiekty budowlane są budowane lub zostały wybudowane niezgodnie z przepisami. Ta "niezgodność z przepisami" nie ogranicza się tylko do budowy bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia, lecz obejmuje także każde inne naruszenie prawa. Ustawodawca założył, że każde naruszenie przepisów, także technicznych, dotyczących usytuowania obiektu, otwierać będzie drogę do badania istnienia dalszych przesłanek powodujących konieczność nakazania rozbiórki. Oznacza to, że samo stwierdzenie, że obiekt został urządzony samowolnie i nawet z naruszeniem przepisów technicznych nie jest jeszcze wystarczające dla zastosowania sankcji regulowanej w dalszej części omawianego przepisu. Konieczne jest bowiem wykazanie, że stwierdzone naruszenie przepisów rzeczywiście, a nie tylko hipotetycznie powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Przepisy budowlane, mające charakter techniczny, wprowadzają pewne reguły, których przestrzeganie prawodawca uznaje za równoznaczne z prawidłowością wykonanych (wykonywanych) robót budowlanych. Z nieprzestrzeganiem takich przepisów ustawodawca może wiązać różnorakie skutki. Skutkiem takim, zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. może być nakaz rozbiórki obiektu, warunkowany jednak wykazaniem związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisu a powstałym zagrożeniem czy też kwalifikowanym pogorszeniem warunków. W rozpoznawanej sprawie nie zostało wykazane ani naruszenie, ani związane z nim zagrożenie. W tym miejscu można jedynie zaznaczyć, że § 12 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki regulował odległości budynków mieszkalnych i gospodarczych na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojących jednorodzinnych domów mieszkalnych o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych od granicy działki. Wykazano natomiast w sprawie, że przedmiotowy "garaż", będący w istocie budynkiem pełniącym funkcje gospodarcze, znajduje się w terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, dla której tego rodzaju obiekty stanowią zabudowę uzupełniającą. Prawidłowo więc oceniono, że przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 1 nie zachodzi. Skoro nie było też podstaw do zobowiązania właściciela obiektu do wykonania jakichkolwiek robót budowlanych, pozostawało jedynie ostateczne zakończenie procesu weryfikacji legalności obiektu. Decyzją wydaną na podstawie art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane organ prawidłowo potwierdził zdatność obiektu do użytkowania. Decyzja ta prawa nie narusza. Wobec powyższego skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ppsa, należało oddalić.