II OZ 603/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2711/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu M. O. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2016 r. o ustaleniu warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej operatora telefonii komórkowej na istniejącym kominie. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący podniósł, że ewentualne wygranie sporu sądowego nie naprawi skutków, które mogą zostać wyrządzone przez realizację inwestycji. Skarżący stwierdził, że obawia się o zdrowie swoje i swojej rodziny z uwagi na bliskie sąsiedztwo planowanej inwestycji (ok. 25-30 m). Ponadto podniósł, że budowa masztu telefonii komórkowej znacznie obniży wartość nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. Takim rozstrzygnięciem nie jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Nie kreuje ona bowiem po stronie podmiotów praw i obowiązków nadających się do wykonania, mogących podlegać egzekucji. Nie daje też inwestorowi prawa do rozpoczęcia prac budowlanych. Takie uprawnienie kreuje dopiero decyzja udzielająca pozwolenia na budowę, względem której skarżący może ubiegać się o udzielenie ochrony tymczasowej. Tym samym nie można mówić o ewentualnym powstaniu skutków określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - zwanej dalej P.p.s.a.). Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. O., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. Zdaniem skarżącego decyzja o ustaleniu lokalizacji ma charakter wiążący w stosunku do pozwolenia na budowę. W wyniku budowy inwestycji wartość rynkowa nieruchomości skarżącego spadnie o kilkadziesiąt procent. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, chociaż sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Stwierdzić również trzeba, że zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, o której wstrzymanie wnosi skarżąca, jest decyzja ustalająca warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji charakter prawny tej decyzji uniemożliwia jej wykonanie, tak jak jest to rozumiane przez doktrynę i orzecznictwo. Podzielając pogląd Sądu pierwszej instancji, stwierdzić należy, że skoro przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie, to decyzja ustalająca warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego takich skutków nie wywołuje. Argumentacja skarżącego wskazująca na związek zaskarżonej decyzji z decyzją o pozwoleniu na budowę w żaden sposób nie uprawdopodabnia możliwości wystąpienia niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które mogą wynikać z realizacji zaskarżonej decyzji. I choć decyzja ta – jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego – daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno – budowlanego o pozwolenie na budowę, to jednak nie stanowi aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw skarżącego. W szczególności nie może powodować takich skutków możliwość uzyskania w przyszłości decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając powyższe na uwadze, za prawidłowe należało uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w skarżonym postanowieniu. Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.