II SA/Łd 571/17

Dnia 19 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2017 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] znak: [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz strony skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...], znak: [...], odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną linią zasilającą na działce nr 81 (obręb O.), gm. Z., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 2 lutego 2017 r. A Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez R.K., wystąpiła do Wójta Gminy Z. z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną linią zasilającą na działce nr 81 (obręb O.), gm. Z. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy Z. odmówił Spółce ustalenia lokalizacji wskazanej inwestycji z uwagi na niespełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), argumentując, że teren inwestycji wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolne, a jednocześnie nie był objęty zgodą na zmianę tego przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z powodu naruszenia: 1) art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6-12 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez bezpodstawną zmianę wniosku inwestora, w sytuacji kiedy dotyczy on wyłącznie części nieruchomości nr 81, 2) art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy należy stosować wprost zamiast odpowiednio, co doprowadziło do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji, 3) art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sytuacji, kiedy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, 4) art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nienależytą interpretację materiału dowodowego, 5) art. 7 i 8 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez podjęcie rozstrzygnięcia niezgodnego z prawem, co nie sprzyja pogłębianiu zaufania do organów Państwa, 6) art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady praworządności. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. przywołało brzmienie art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wyjaśniło, że warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art. 61 ust. 2a wskazującego, że przepisów ust. 1 pkt 1-4 nie stosuje się do inwestycji celu publicznego w przypadkach uzasadnionych potrzebami obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony granicy państwowej. Następnie Kolegium wskazało na treść art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 1 ust. 2, art. 53 ust. 3 tej ustawy, art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.) i stwierdziło, że przedmiotowe przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną linią zasilającą na działce nr 81 (obręb O.), gm. Z., zalicza się do inwestycji celu publicznego. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje jednak na brak możliwości ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Na przeszkodzie stoi bowiem fakt niespełnienia przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ teren planowanej inwestycji wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Ponadto Kolegium wskazało, że teren nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (podobnie jak ma to miejsce w przypadku decyzji o warunkach zabudowy) dotyczy całej działki, a nie jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana. Organ pierwszej instancji prawidłowo zatem uwzględnił teren całej nieruchomości. Ponadto w przedmiotowej decyzji przesądza się jedynie o możliwości realizacji danego przedsięwzięcia na konkretnej działce. Nie określa się natomiast dokładnego usytuowania inwestycji na nieruchomości. Lokalizacja przedmiotowej inwestycji na działce stanowiącej chociaż w części grunt rolny kl. III niewątpliwie spowoduje zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cel nierolny. Organ podkreślił, że argumentacja pełnomocnika Spółki wyrażona w powyższej kwestii nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że A Sp. z o.o. z siedzibą w W. planuje realizację przedsięwzięcia na działce nr 81 o pow. 3,3200 ha, położonej w obrębie 18 O., gm. Z. Zgodnie z przedstawionym przez inwestora wypisem z rejestru gruntów na nieruchomości znajdują się następujące użytki: R lIIa (grunty orne o pow. 2,1600 ha), R lllb (grunty orne o pow. 0,6300 ha), R IVa (grunty orne o pow. 0,0700 ha), R IVb (grunty orne o pow. 0,3100 ha), Br R IVa (grunty orne i grunty rolne zabudowane o pow. 0,0700 ha), Br R IVb (grunty orne i grunty rolne zabudowane o pow. 0,0800 ha). Zatem, skoro na działce objętej inwestycją znajdują się użytki rolne klasy III, to grunty te wymagają uzyskania zgody na zmianę ich przeznaczenia, a decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może zmieniać przeznaczenia gruntu. Artykuł 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzależnia wydanie decyzji od tego, czy teren wymaga lub nie uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo czy był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Niemożliwe jest wobec tego wydanie decyzji w sytuacji, kiedy planowane zagospodarowanie terenu będzie sprzeczne z jego aktualnym przeznaczeniem jako gruntu rolnego, stanowiącego użytek rolny klasy I-III, bądź leśnego. Następnie organ II instancji zwrócił uwagę na regulację art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 909 ze zm.) i stwierdził, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania wyjątku z art. 7 ust. 2a tej ustawy. Organ zauważył, że grunt jest położony w odległości większej niż 50 metrów od drogi publicznej, tj. co najmniej ok. 84 m (por. mapa w skali 1:1000), powierzchnia gruntu kl. III wynosi 2,7900 ha (R lIIa o pow. 2,1600 ha i R lllb o pow. 0,6300 ha), znacznie przekracza zatem dopuszczalne 0,5000 ha. Ponadto w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. (który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), brak jest zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych występujących na przedmiotowej nieruchomości na cele nierolne. W planie nieruchomość była położona na terenie oznaczonym symbolem R - tereny upraw polowych i ogrodniczych, z dopuszczeniem do istniejących siedlisk rolniczych i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej realizacji nowych obiektów uzupełniających w obrębie tych działek, z wyjątkiem obiektów o funkcjach uciążliwych oraz lokalizacji zabudowy zagrodowej - nowe siedliska w rejonie istniejącej zabudowy położonej przy drogach publicznych o szerokości w liniach rozgraniczających min. 6 m. Zdaniem Kolegium na przeszkodzie wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stoi wobec tego niespełnienie obligatoryjnej przesłanki z art.61 ust. 1 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Artykuł 61 ust. 2a tej ustawy nie znajduje natomiast zastosowania w tej sprawie. W konkluzji Kolegium w świetle wskazanych okoliczności uznało, że decyzja Wójta Gminy Z. z dnia [...], odpowiada prawu. W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania z powodu naruszenia: 1. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn.zm.) w związku z art. 50 ust. 1 i art. 53 ust. 3, 4, 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmownej, w sytuacji gdy brak jest podstaw do wydania decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, 2. art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, w sytuacji gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, w szczególności oparcie decyzji na ogólnym odniesieniu się do wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walorów architektonicznych, krajobrazowych oraz potrzeb interesu społecznego w zakresie uznania, że inwestycja jest sprzeczna z ogólnymi zasadami kształtowania ładu przestrzennego, 3. art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6-12 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez bezpodstawne uznanie przez organ II instancji za prawidłowe zmianę złożonego wniosku, której to zmiany samodzielnie dokonał organ I instancji. Pełnomocnik Spółki złożyła wniosek dotyczący jedynie części działki, zaś organ I instancji samodzielnie rozszerzył zakres prowadzonej sprawy i wydał decyzję dotyczącą całej działki, przez co przedmiot decyzji dotyczy innego zakresu sprawy niż dotyczył wniosek, a co za tym idzie, organ nie rozpoznał złożonego wniosku w sposób prawidłowy, czym nie zrealizował dyspozycji zawartej w art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 4. art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że art. 61 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy należy stosować wprost, w sytuacji gdy art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy należy stosować odpowiednio, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a brak jest podstaw do wydania takiej decyzji, 5. art. 107 § 1 i 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące do dowolnego i niepopartego dowodami stanowiska oraz uzasadnienie decyzji w sposób nieodpowiadający ustawowemu wzorowi, co skutkuje niemożnością dowiedzenia się przez stronę o motywach działania organu I instancji, 6. art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nienależytą interpretację materiału dowodowego, które miało wpływ na wynik niniejszej sprawy, 7. art. 7 i 8 kodeksu postępowania administracyjnego polegające na podejmowaniu rozstrzygnięć niezgodnych z prawem, co w żadnym stopniu nie sprzyja pogłębieniu zaufania wnioskodawcy do organów Państwa, 8. art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady praworządności. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto wskazać należy, że w ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną linią zasilającą na działce nr 81 (obręb O.), gm. Z. Organy obu instancji odmówiły wydania na rzecz skarżącej Spółki decyzji pozytywnej, motywując to tym, że objęty jej żądaniem teren, tj. działka nr 81 stanowiąca użytek rolny klasy III, wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne i nie był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Innymi słowy, decyzja o odmowie ustalenia lokalizacji została oparta na niespełnieniu przez wnioskodawcę warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Wobec tak umotywowanego rozstrzygnięcia, przypomnieć należy, iż ustawodawca treścią art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), dalej jako: "u.p.z.p.", wymaga odpowiedniego stosowania w procedurze decyzyjnej lokalizacji inwestycji celu publicznego dla terenu nie objętego mocą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, normę art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Powołany przepis jako jeden z warunków wydania decyzji uznaje, aby objęty wnioskiem teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, chyba że jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Natomiast w myśl art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w treści obowiązującej w dacie wydawania kontrolowanych decyzji, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I – III – bezwarunkowo wymagało uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagające wspomnianej zgody dokonuje się na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym kontekście należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2016 r., II OSK 734/15, uznał, że sformułowanie w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. o "odpowiednim" stosowaniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie może przesądzać o bezpośrednim, czy automatycznym zastosowaniu wskazanej regulacji dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podkreślono bardzo jednoznacznie, że przy rozważaniu "odpowiedniego" stosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie można pominąć regulacji, przewidzianej w art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 106, poz. 675 ze zm.). Regulacja tego przepisu zawiera swoiste reguły interpretacyjne, które należy wziąć pod uwagę przy uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 46 ust. 1) oraz interpretacji zapisów planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie tej ustawy (art. 75) w zakresie możliwości lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W ust. 2 art. 46 stwierdzono, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze (...) nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Mając na uwadze powyższe, zauważyć należy, że stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl zaś art. 75 ust. 1 tej ustawy, przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Natomiast zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Ustawodawca podkreśla jednoznacznie, iż przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Z uwagi na fakt, że ustawodawca stwierdza wyraźnie, iż przeznaczenie terenu na cele rolnicze, leśne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to w rezultacie nie można wymagać od wnioskodawcy spełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., czyli badać, czy teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody ministra na zmianę przeznaczenia na cele nierolne i nieleśne. Brak sprzeczności pomiędzy rolnym i leśnym przeznaczeniem terenu a zamiarem lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej przesądza w istocie o braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia. Na taki sposób rozumienia prawa materialnego pozwala też instytucja odpowiedniego stosowania przepisu odesłania wyrażona w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Odesłanie nakazujące odpowiednie stosowanie określonego przepisu prawa, upoważnia organ do takiej wykładni i stosowania przepisów odesłania, która najpełniej uwzględnia specyfikę prowadzonego postępowania, determinowaną charakterem rozstrzyganej sprawy. Dlatego trzeba zgodzić się z zapatrywaniem postulującym konieczność powstrzymania się od pokusy automatycznego przenoszenia pełnej treści przepisu odesłania do rozstrzyganej sprawy. W niniejszej sprawie, nie można też tracić z pola widzenia rzeczywistych skutków wykonania stacji bazowej, na które słusznie zwraca uwagę strona skarżąca. Otóż niewątpliwie planowane działania Spółki nie spowodują niekorzystnej dla celów ochrony gruntów rolnych i leśnych zmiany przeznaczenia gruntu, bowiem mają polegać wyłącznie na posadowieniu instalacji antenowej oraz przeprowadzeniu w ziemi kabla. Wreszcie nie można nie zauważyć, iż aktualny stan prawny zdecydowanie złagodził wymagania związane z ograniczeniem wprowadzania zmian w przeznaczeniu gruntów rolnych użytków rolnych klas I-III (zob. art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Z uwagi zatem na fakt, że nakaz odpowiedniego stosowania przepisu art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p. nie pozwalał w sprawie ustalenia lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na jego automatyczne stosowanie, to odmowa wydania dla skarżącej Spółki decyzji pozytywnej z uwagi na konieczność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na nierolny, nie mogła przesądzać o takim wyniku sprawy, jaki ustaliły organy administracji publicznej. Wobec powyższego należało podzielić zarzuty skargi o naruszeniu przepisów prawa materialnego w postaci art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, jak również większość zarzutów z tym związanych, odnoszących się do konsekwencji wskazanych uchybień, w tym naruszenia art. 56 powołanej ustawy. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. naruszyło także przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, naruszającej prawo materialne w stopniu wymagającym stosownej korekty. Przy czym Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej kwestionującego poprawność objęcia decyzją całej działki, nie zaś jedynie jej części wskazanej we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ prowadzący postępowanie zastosuje się do oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku dotyczącej sposobu wykładni ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z treścią art.107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, podzielając stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zawarte w wyroku z dnia 24 maja 2017 r., sygn. II SA/Rz 336/17, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W kwestii kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804). k.ż.