I OSK 2381/18

Dnia 20 maja 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1598/17 w sprawie ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad kwotę 1115 (słownie: jeden tysiąc sto piętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 23 października 2017 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1598/17), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – orzekając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") – oddalił skargę Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] uchylającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł na rzecz S.P. oraz zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty tak ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna i – w tym zakresie - orzekającą o: 1. ustaleniu odszkodowania w łącznej kwocie [...] zł na rzecz S. P. z tytułu przejęcia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości, położonej w gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczonej pod budowę drogi [...] (A2 węzeł "[...]") - [...] (A8 węzeł "[...]), odcinek [...] (węzeł "[...]") - [...] (węzeł "[...]"), 2. powiększeniu ustalonego w pkt 1 odszkodowania o 5% wartości nieruchomości z tytułu jej wydania do dyspozycji inwestora, tj. o kwotę [...] zł, 3. przyznaniu odszkodowania w łącznej wysokości [...] zł S.P., 4. zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dnia, od dnia wydania niniejszej decyzji. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie: 1. prawa materialnego, w postaci: • art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. w związku z art 7, art. 77 § 1 i art. 80 i art.107 § 3 k.p.a. - polegające na oddalaniu skargi, wskutek wadliwego uznania, że operat sporządzony przez R. D. (dalej: "kontroperat) na podstawie którego organ wydał zaskarżoną decyzję został sporządzony prawidłowo, bez naruszenia obowiązujących przepisów prawa tj. art. 4 pkt 16 i art. 151 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm. dalej "u.g.n.") w zw. z § 4 ust. 1, § 55 ust. 1, § 56 ust. 3 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109, ze zm. dalej "rozporządzenie w sprawie wyceny") na skutek dokonania przez rzeczoznawcę opisu nieruchomości przyjętych do porównania w sposób uniemożliwiający zidentyfikowanie tych nieruchomości oraz stwierdzenie ich podobieństwa lub braku przez strony i organ, • § 36 ust. 2 w zw. z § 36 ust.4 rozporządzenia w sprawie wyceny oraz art. 175 ust. 1 u.g.n. - wskutek błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania tych przepisów przez przyjęcie, że kontroperat który stał się podstawą ustalenia odszkodowania jest prawidłowy, i nieuchybiający tym przepisom, • art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. - polegające na oddaleniu skargi, w następstwie wadliwej oceny przez WSA stanu faktycznego i dokonanych przez organy czynności, w szczególności wskutek niezasadnego uznania, że organ nie naruszył przepisów postępowania: a) w przypadku, gdy różnice w doborze nieruchomości w operacie sporządzonym przez D. B. i kontroperacie są zbyt duże należy uznać, że wartości wskazane w kontroperacie są prawidłowe, b) kontroperat, na podstawie którego wydana została decyzja nie musi zawierać szczegółowej analizy rynkowej nieruchomości porównywanych wraz ze szczegółowym opisem odległości od centrum w kilometrach, datą transakcji, ceną jednostkową, powierzchnią działki oraz formą władania, • art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 151 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. - polegającą na dokonaniu wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia reguł wykładni prawa, wyrażającej się w oddaleniu skargi w następstwie błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, polegającej na uznaniu, że pod pojęciem cen transakcyjnych nieruchomości drogowych należy rozumieć także kwoty uzyskane z tytułu odszkodowania; 2. przepisów prawa procesowego, to jest: • "art. 106 § 1" w związku z art. 133 p.p.s.a. - poprzez oddalenie wniosku skarżącego o odroczenie rozprawy z powodu (cyt.): "złożenia przez niego wniosku o wydanie oceny operatu szacunkowego, sporządzonego w stosunku do postępowania korzystającego z tego samego zestawienia nieruchomości tego samego biegłego w analogicznej sprawie", • art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez jedynie wzmiankowane omówienie zarzutów zawartych w skardze z bez wyjaśnienia, z jakich powodów zarzuty te nie zostały uwzględnione. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem kosztów postępowania sądowego. Ponadto wnosił także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału - wydanym na zasadzie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) – sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne, gdyż przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz. U. z 2019, poz. 2325), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Zarzuty te zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych, to jest na obrazie prawa materialnego, w postaci szeregu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2016 roku, poz. 2147 ze zm. dalej: "u.g.n.") i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109, ze zm. ) oraz istotnym naruszeniu przepisów postępowania, w tym m.in. art. 141§ 4 p.p.s.a. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadzała się do oceny legalności przedstawionej na wstępie a zaskarżonej do Sądu Wojewódzkiego przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (Oddział w [...]) decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], mającej charakter reformatoryjny. Decyzją tą bowiem organ odwoławczy uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], ustalającą odszkodowanie w wysokości [...] zł na rzecz S.P. z tytułu przejęcia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości, położonej w gminie [...],, obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...]o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczonej pod budowę drogi [...] (A2 węzeł "[...]") - [...] (A8 węzeł "[...]"), odcinek [...] (węzeł "[...]") - Wronczyn (węzeł "[...]") i w to miejsce orzekł o przyznaniu na rzecz uczestnika postępowania odszkodowania w kwocie [...] zł a także o powiększeniu w/w odszkodowania o 5% wartości nieruchomości z tytułu jej wydania do dyspozycji inwestora, tj. o kwotę [...] zł. Przyznając zaś w takiej wysokości odszkodowanie, Minister orzekał na podstawie kontroperatu szacunkowego, sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego R.D., działającego na zlecenie uczestnika postępowania – S.P.. Zdaniem bowiem Ministra, fakt, że nieruchomości, stanowiące – zgodnie z operatem szacunkowym, sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego D.B., działającego na zlecenie Wojewody – materiał porównawczy do sporządzanej wyceny były przedmiotem transakcji, w których występowały ceny znacznie niższe, niż te, które stanowiły materiał porównawczy przedstawiony w w/w kontroperacie, nasuwał wątpliwości czy wartość wycenianej nieruchomości została ustalona przez Wojewodę prawidłowo. Minister wskazał przy tym, że możliwość zastosowania przez rzeczoznawcę majątkowego sposobu wyceny, opisanego w § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, jest determinowana faktem istnienia transakcji nieruchomościami podobnymi. Podkreślił więc, że o ile biegły D. B.przyjął za podstawę swojej wyceny nieruchomości o cenach transakcyjnych od 19,24 zł/m² do 37,55 zł/m² (przy cenie średniej 25,30 zł/m²) a nieruchomości porównawcze obejmowały transakcje od II poł. 2012 r. (zdecydowana większość z nich została zawarta w 2013 r.) o tyle rzeczoznawca majątkowy R. D.przyjął do wyceny nieruchomości o przeznaczeniu drogowym o cenach transakcyjnych od 28 zł/m² do 57,18 zł/m² (przy cenie średniej 41,66 zł/m²) przy czym nieruchomości porównawcze obejmowały transakcje od II poł. 2013 r. ( zdecydowana większość z nich została zawarta w 2014 r.). Organ odwoławczy nadmienił także, iż w operacie sporządzonym na zlecenie organu wojewódzkiego biegły przyjął do analizy transakcje dotyczące nieruchomościami drogowymi w tym określił cenę minimalną, przyjmując w tym zakresie transakcję nieruchomością oddaloną o ok. 40 km od nieruchomości wycenianej, natomiast cenę maksymalną ustalił w odniesieniu do nieruchomości oddalonej od nieruchomości przejętej przez Skarb Państwa o ok. 50 km. Taki dobór nieruchomości – zdaniem Ministra - spowodował znaczną różnicę w cenie średniej i z tego powodu Minister uznał, że wycena sporządzona przez biegłego D. B. nie była: zupełna, logiczna i wiarygodna. Przeciwstawiając zaś tejże opinii, opinię biegłego R.D., Minister wskazywał, że rzeczoznawca ten przyjął do wyceny przedmiotowej nieruchomości jako materiał porównawczy nieruchomości o cenie transakcyjnej minimalnej oraz maksymalnej oddalone od [...] tylko o ok. 25 km, czyli odległość podobną w której znajdowała się nieruchomość wyceniana. Wątpliwości organu odwoławczego wzbudził również fakt rozszerzenia przez biegłego, dokonującego wyceny na zlecenie Wojewody, analizy czasowej rynku bo aż do 2012 r., podczas, gdy w kontroperacie rzeczoznawca dokonał analizy rynku na podstawie transakcji zawartych w 2014 r. W rezultacie, skoro zdaniem Ministra, różnice w doborze nieruchomości porównawczych, uczynione przez obu rzeczoznawców były zbyt duże zwłaszcza, że na rynku lokalnym występowała wystarczająca ilość transakcji odnoszących się do nieruchomości drogowych, podobnych do nieruchomości wycenianej, nieuprawnione było twierdzenie Wojewody, jakoby nieruchomości, przyjęte do porównań w kontroperacie, znajdowały się w bezpośredniej bliskości [...] oraz nie spełniały kryterium podobieństwa do nieruchomości zlokalizowanej w obrębie [...]. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, nieuzasadnione było także rozszerzenie rynku dokonane przez rzeczoznawcę majątkowego D.B.. Z tych powodów zatem, Minister uznał, że w takiej sytuacji właściwym było ustalenie odszkodowanie w oparciu o operat szacunkowy, sporządzony na zlecenie strony postępowania. Wyżej opisana decyzja reformatoryjna Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] stała się, jak wyżej wspomniano, przedmiotem skargi, wniesionej przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Oceniając zaś prawidłowość zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji, uznał, że była ona legalna. W związku z powyższym wskazać należy, że wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki przedstawił cały tok postępowania administracyjnego (w tym opisał treść obu opinii), przytoczył także przepisy prawa, regulujące omawianą materię, jak i zacytował treść zarzutów zawartych w skardze, ale w istocie rzeczy do tych zarzutów w ogóle się nie odniósł. Stwierdził jedynie tylko ogólnie, że z zawartej w art. 4 pkt 16 u.g.n. definicji nieruchomości podobnej nie wynika, aby miały być to nieruchomości o identycznych cechach, a zatem okoliczność, iż nieruchomości, które zostały w operacie szacunkowym przyjęte do porównania, są położone w innych miejscowościach, jak również mają inną powierzchnię niż nieruchomość wyceniana, nie przesądza automatycznie, że takie nieruchomości nie mogły zostać potraktowane jako "nieruchomości podobne" do nieruchomości wycenianej a poza tym identyfikacja nieruchomości przyjętej do porównań poprzez jej numer ewidencyjny nie jest konieczna dla weryfikacji cech podobieństwa z nieruchomością wycenianą. Tymczasem w skardze, zarzucając organowi istotne naruszenie szeregu przepisów procedury administracyjnej i prawa materialnego, skarżący wskazywał na konkretne uchybienia i nieprawidłowości do jakich doszło przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. W szczególności podnoszono, że precyzyjne wyjaśnienie, z jakich powodów przyjęto do porównań te a nie inne nieruchomości, będące w obrocie na określonym obszarze, powinno znajdować się w sporządzonym operacie szacunkowym. Bez tego wyjaśnienia brak jest bowiem możliwości kontroli poprawności zastosowania podejścia porównawczego. Tymczasem w operacie szacunkowym z dnia 3 października 2015 r. na stronie 25 rzeczoznawca majątkowy R. D., dokonując określenia wartości nieruchomości oznaczonych jako tereny komunikacji - drogi, opisał nieruchomości o cenie minimalnej i maksymalnej, ograniczając się tylko do lakonicznej charakterystyki tych nieruchomości, de facto powielając informacje zawarte w tabeli "Transakcje przyjęte do porównań", znajdującej się na tej stronie. Zestawiając zaś tak sporządzony opis nieruchomości o cenie minimalnej i maksymalnej z opisem dokonanym przez biegłego D. B. (operat z dnia 29 kwietnia 2015 r.), skarżący akcentował, że na stronie 20 tegoż operatu biegły dokonał charakterystyki nieruchomości o cenach minimalnych i maksymalnych, wskazując przy tym stopień zurbanizowania miejscowości, w której są położone, ich otoczenie ze szczególnym uwzględnieniem przeznaczenia gruntów otaczających, kształt oraz charakterystykę rzeźby terenu. Skarżący podkreślał również, że w dniu 10 maja 2017 r. rzeczoznawca R.D. przekazał drogą mailową Naczelnikowi Wydziału Nieruchomości strony skarżącej zestawienie 11 nieruchomości podobnych w wersji elektronicznej. Z zestawienia tego wynikało zaś, że rzeczoznawcy majątkowemu znane były numery działek w stosunku tylko do dwóch nieruchomości, tj.: działki [...], obręb [...], gmina [...], w zestawieniu liczba porządkowa [...] i działki [...], obręb [...], gmina [...], w zestawieniu liczba porządkowa [...]. Zgodnie przy tym z treścią operatu szacunkowego, sporządzonego przez R.D., nieruchomość wyceniana nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a stosownie do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], uchwalonego w dniu 11 września 2014 r. uchwałą Rady Miejskiej Gminy [...], została ona przeznaczona częściowo pod obszary rolnicze R (dz. [...] i dz. [...]) i obszary zabudowy usługowej, produkcyjnej, składów i magazynów U/P (w operacie brak było przy tym zaświadczenia o przeznaczeniu nieruchomości w dokumentacji pianistycznej). Sąsiedztwo nieruchomości wycenianej - na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - stanowiły zatem tereny niezabudowane, użytkowane rolniczo. Tymczasem, jedna z dwóch zidentyfikowanych przez biegłego działek, tj. działka [...] z obrębu [...], gmina [...], zlokalizowana była w zwartej zabudowie w otoczeniu terenów oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MM (tereny zabudowy rezydencjalnej) oraz MJ (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) a druga - tj. działka nr [...] z obrębu [...], gmina [...] - w zwartej zabudowie, w otoczeniu terenów oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem U (tereny projektowanej zabudowy usługowej) oraz MN (tereny projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). W tej sytuacji, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podnosił, że opis nieruchomości oraz nieruchomości porównawczych, stanowiących działki których numery ewidencyjne były znane, świadczył o ich wzajemnym niepodobieństwie, a co wskazywało na brak rzetelności analizy rynku dokonanej przez biegłego R.D.. W rezultacie, strona skarżąca akcentowała w skardze wniesionej do Sądu I instancji, iż o ile obowiązek wskazania numerów działek ewidencyjnych, wchodzących w skład nieruchomości zakwalifikowanych jako materiał porównawczy nie został literalnie wymieniony w przepisach o gospodarce nieruchomościami, to jednak opis tych nieruchomości – jako stanowiących podstawę wyceny - winien być obszerny i na tyle precyzyjny, aby umożliwiał zidentyfikowanie w/w nieruchomości. Innymi słowy, operat szacunkowy winien być sporządzony w taki sposób, który umożliwiłby jego weryfikację. Ponadto w skardze kwestionowano także twierdzenie organu odwoławczego, sprowadzające się do poglądu, iż w operacie, wykonanym na zlecenie organu wojewódzkiego, przyjęty dobór nieruchomości spowodował znaczną różnicę w cenie średniej nieruchomości, gdyż nie była organowi znana odległość nieruchomości porównawczych do nieruchomości wycenianej a poza tym odległość od nieruchomości wycenianej do nieruchomości porównawczych o cenie minimalnej i maksymalnej z obu operatów była podobna. Z przeprowadzonych bowiem na witrynie http://mapv.qeoportal.qov.pl pomiarów odległości pomiędzy środkami ciężkości danych miejscowości, w których zlokalizowane były nieruchomości porównawcze wynikało, że: odległość przybliżona [...] wynosiła 31 km zaś odległość przybliżona [...] wynosiła 33 km (operat wojewody) podczas, gdy wg kontroperatu odległość przybliżona [...] wynosiła 38 km a odległość przybliżona [...] - 31 km. W takiej zatem sytuacji skład orzekający uznał, że zarzut kasacyjny oparty na art. 141 § 4 p.p.s.a. musiał być uznany za zasadny. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku był obowiązany odnieść się do przedstawionych wyżej zarzutów i wyrażonych poglądów. Mają one bowiem charakter istotny dla prawidłowej oceny decyzji organu drugiej instancji, orzekającej merytorycznie o przyznaniu odszkodowania z tytułu przejęcia przez Skarb Państwa własności nieruchomości. Przy ponownym zatem rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki winien w tej materii zając szczegółowe stanowisko. Z tych powodów należało natomiast jednocześnie uznać, że na obecnym etapie sprawy przedwczesne byłoby wypowiadanie się przez Naczelny Sąd administracyjny co do zasadności pozostałych zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej, z wyjątkiem zarzutu opartego na (cyt.): "art. 106 § 1" w związku z art. 133 p.p.s.a. Naruszenie tych przepisów strona skarżąca upatrywała bowiem w oddaleniu przez Sąd Wojewódzki jej wniosku o odroczenie rozprawy z powodu wystąpienia przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Dyrektora do stowarzyszenia rzeczoznawców majątkowych o wydanie oceny operatu szacunkowego sporządzonego przez R.D. w stosunku do postępowania korzystającego z tego samego zestawienia nieruchomości. Wyjaśnić zaś należy, że zgodnie z treścią art. 106 § 1 p.p.s.a. (cyt.): " po wywołaniu sprawy rozprawa rozpoczyna się od sprawozdania sędziego, który zwięźle przedstawia na podstawie akt stan sprawy ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów skargi". Z protokołu natomiast rozprawy, która miała miejsce w Sądzie Wojewódzkim w dniu 23 października 2017 r. wynika że sędzia sprawozdawca złożyła sprawozdanie z przebiegu sprawy. Biorąc zatem powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na art. 203 pkt 1 p.p.s.a.