VII SA/Wa 359/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowa wznowienia postępowania oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., znak [...] [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po ponownym rozpatrzeniu zażalenia B.B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], odmawiające wznowienia na jej wniosek postępowania zakończonego postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], utrzymującym w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2013 r., znak: [...], zawieszające postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. W. pozwolenia na budowę budynku usługowo - mieszkalnego z instalacjami wewnętrznymi: wod. - kan., c.w., grzewczo - chłodniczą, technologii kotłowni, gazową, wentylacji, elektryczną i teletechniczną na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] z nadwieszeniem części kondygnacji nadziemnych w pasie drogowym ul. [...] - działka nr [...] i ul. [...] - działka nr [...] w L., do czasu ustalenia następców prawnych po zmarłym S. N. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Ustalając stan faktyczny sprawy, GINB wyjaśnił, że zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Wojewoda [...] odmówił wznowienia na wniosek B. B. postępowania zakończonego postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. GINB, ponownie rozpoznając sprawę, związany jest prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2016r., sygn. akt VII SA/Wa 2146/16, w którym Sąd wskazał, że pismo strony postępowania administracyjnego, w którym wnosi o wznowienie postępowania z urzędu, stanowi w istocie o woli skarżącej zainicjowania wznowienia postępowania. Zatem organ I instancji, w przypadku braku podstaw do wznowienia postępowania z urzędu, prawidłowo potraktował pismo skarżącej jako wniosek strony o wznowienie postępowania. Jak wynika z uzasadnienia ww. wyroku uznać należy, że wniosek o wznowienie postępowania dotyczył postępowania, w którym wydane zostało postanowienie o zawieszeniu postępowania. Tym niemniej, postępowanie to zostało już podjęte postanowieniem Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2015 r. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organ I instancji odmawiając wznowienia postępowania prawidłowo wskazał na brak przedmiotu postępowania. Brak jest bowiem możliwości wznowienia postępowania w przedmiocie zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy postępowanie to zostało już podjęte. Z tego względu postanowienie Wojewody [...] odmawiające wznowienia postępowania uznać należało za prawidłowej. GINB wyjaśnił też, że B. B. podaniem z dnia 30 marca 2015 r. wniosła o wznowienie z urzędu postępowania zakończonego postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., utrzymującym w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2013 r. zawieszające postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. W. pozwolenia na budowę budynku usługowo - mieszkalnego. To podanie, zgodnie z wytycznymi WSA w Warszawie, należy traktować, jak wniosek o wznowienie postępowania. Tym niemniej, jak wyjaśnił organ, postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. Prezydent Miasta [...] podjął ww. postępowanie. W przypadku podjęcia postępowania brak jest więc możliwości wznowienia postępowania w przedmiocie zawieszenia postępowania. GINB powołał się na ocenę WSA w Warszawie z ww. wyroku, że podjęcie zawieszonego postępowania oznacza utratę bytu prawnego postanowienia o zawieszeniu postępowania. Dlatego też, pomimo wniosku skarżącej, postępowanie zakończone ww. postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nie może być wznowione z uwagi na brak przedmiotu postępowania, a zatem należało utrzymać w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015r. Z tym postanowieniem GINB nie zgodziła się B. B., zaskarżając je skargą datowaną na 24 stycznia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości. Postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 6, art. 1, art. 8, art. 10 k.p.a. i wniosła o jego uchylenie. Jak wynika z uzasadnienia skargi, w ocenie skarżącej organ odwoławczy nie uwzględnił oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartego w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt VIISA/Wa2146/16, zgodnie z którymi zobowiązany był podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zgodnie z zasadami legalizmu i praworządności przewidzianymi przepisami art. 6 i 7 k.p.a. Organ zobowiązany był prawidłowo ustalić aktualny krąg stron postępowania, którym należy zapewnić udział w postępowaniu i do których należy kierować podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Po prawidłowym ustaleniu obecnego kręgu stron postępowania, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa, GINB powinien ponownie dokonać kwalifikacji pisma strony przyjęty uprzednio, jako wniosek o wznowienie postępowania z urzędu. Jak wskazała skarżąca, "Nie jest bowiem kwestią w sprawie niniejszej fakt podjęcia postępowania, a kwestią jest czy ustąpiły przesłanki zawieszonego postępowania. W niniejszym zaś przypadku także ewentualnie z urzędu - zaistniały podstawy do zawieszenia z mocy art. 97 ust. 1 pkt. 4 k.p.a. Organ utrzymał postanowienie Wojewody [...] od którego zależna była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...]". Ponadto, skarżąca wyjaśniła, że "organy obu instancji doprowadziły do chaosu prawnego, próbując chronić nieuzasadniony interes inwestora. Pragnę również wskazać, że z elektronicznej księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości wynika, że jako statio fisci SP wskazano między innymi Prezydenta Miasta [...], co budzić winno co najmniej niepokój w zakresie prawidłowości podjętych w tym kierunku urzędowych działań Wojewody [...]". W odpowiedzi na skargę, GINB podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie, jak również postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa materialnego, ani procesowego, wobec czego nie wystąpiły przesłanki do jego (ich) uchylenia. Skarga nie była zasadna. Przede wszystkim wskazać należy, że GINB miał obowiązek przyjąć ocenę prawną, zawartą w wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2146/15, jak również zastosować się do zawartych w tym wyroku wskazań, co do dalszego sposobu postępowania (art. 153 p.p.s.a.). Co więcej, również tut. Sąd, orzekając w sprawie jest taką oceną prawną i wskazaniami związany, gdyż nie nastąpiła zmiana prawa. Dlatego też, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, prawidłowo orzekł organ II instancji, utrzymując w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], odmawiające wznowienia na wniosek skarżącej postępowania zakończonego postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Postanowienie GINB wydane zostało zgodnie z dyspozycją art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. i przepisy te nie zostały przez organ II instancji naruszone. GINB przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, prawidłowo bowiem potraktował pismo skarżącej, jako wniosek strony o wznowienie postępowania. Dokonał oceny formalnej wniosku o wznowienie postępowania i po dokonaniu oceny uznał za prawidłowe postanowienie organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania z uwagi na brak przesłanki przedmiotowej. Swoje stanowisko w sprawie organ II instancji uzasadnił poprawnie; prawidłowo wskazał na brak przedmiotu postępowania i wyjaśnił, dlaczego tak uznał. Wiążąco dla tego organu bowiem stwierdził WSA w Warszawie w ww. wyroku, że "brak jest bowiem możliwości wznowienia postępowania w przedmiocie zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy postępowanie to zostało już podjęte. Wskazać należy, że w sferze skutków prawnych, podjęcie zawieszonego postępowania oznacza uchylenie następstw zawieszenia postępowania". GINB, powołując się na niekwestionowany w sprawie fakt, że postępowanie, zawieszone postanowieniem Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2013 r. zostało już podjęte postanowieniem tegoż organu z dnia 23 marca 2015 r., słusznie uznał więc, że taka sytuacja prawna powoduje brak przedmiotu postępowania, o wznowienie którego wnosiła skarżąca. Jak słusznie wyjaśnił WSA w Warszawie w wyroku z dnia 6 lipca 2016 r., podjęcie zawieszonego postępowania oznacza jednocześnie utratę bytu prawnego postanowienia o zawieszeniu postępowania. Uwzględniając ww. stanowisko Sądu, GINB wyjaśnił sprawę zgodnie z art. 6 i 7 k.p.a., normującymi zasady legalizmu oraz praworządności oraz wydał prawidłowe postanowienie. Brak bowiem przedmiotu sprawy jest zawsze przesłanką odmowy wszczęcia jakiegokolwiek postępowania; nie wyłączając postępowania wznowieniowego. Skoro zaś Prezydent Miasta [...] podjął zawieszone postępowanie, to byt prawny postępowania o wznowienie zawieszonego postępowania ustał i trafne stało się ustalenie organu I instancji, a także zaakceptowanie tego poglądu przez GINB, o braku przedmiotu takiego postępowania. Dlatego też zarzuty skargi uznać należy za nieuzasadnione; w szczególności w zakresie rzekomego naruszenia przez GINB art. 153 p.p.s.a., gdyż – jak wywiedziono powyżej – organ ten w pełni zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2146/15. Dlatego też niezasadne były zarzuty naruszenia art. 6 i 7 k.p.a., gdyż GINB działał na podstawie wiążącej go oceny prawnej, dokonanej przez Sąd, a także na podstawie prawidłowo przez ten organ przywołanych przepisów prawa. Ponadto, w żaden sposób organ nie naruszył zasady praworządności, jak również podjął te czynności, które były niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy ujętej we wniosku skarżącej o wznowienie zawieszonego postępowania - z uwzględnieniem faktu uprzedniego podjęcia przez właściwy organ zawieszonego postępowania. Analiza sprawy nie pozwala ponadto tut. Sądowi na uznanie zasadności stawianego przez skarżącą zarzutu naruszenia art. 8 i 10 k.p.a. Pogłębianie zaufania obywatela do władzy publicznej nie polega bowiem na tym, aby wydawać orzeczenia wyłącznie zgodne z oczekiwaniem strony, ale takie, które są zgodne z prawem powszechnie obowiązującym. I takie jest właśnie postanowienie GINB. Skarżąca nie wykazała ani tego, że organ nie zapewnił stronom czynnego udziału w postępowaniu (tym bardziej, że takowe się nie toczyło; organ I instancji bowiem odmówił jego wszczęcia, zaś organ II instancji postanowienie to utrzymał w mocy), zaś w postępowaniu wywołanym zażaleniem i następnie skargą do tut. Sądu skarżąca brała czynny udział, o czym świadczy zażalenie i sama skarga. Ponadto, co wielokrotnie jest stwierdzane w orzecznictwie sadowo administracyjnym, obowiązkiem skarżącej było wykazanie, jaki wpływ na rozstrzygnięcie miało to rzekome naruszenie art. 10 k.p.a. przez organ; skarżąca zaś tego nie uczyniła. Nie ma w tym kontekście znaczenia zarzut skarżącej, jakoby GINB nieprawidłowo ustalił krąg stron postępowania; wskazać bowiem należy, że organ ten takiego kręgu nie ustalał – uczynił to organ I instancji. Jeżeli jednak w postępowaniu rzeczywiście nie brała udziału osoba, która miała interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy, to fakt taki nie jest przesłanką do uchylenia zaskarżonego postanowienia; może być natomiast dla osoby nie biorącej udziału (ale nie dla skarżącej) podstawą do wystąpienia ze stosownym, przewidzianym w przepisach k.p.a., żądaniem. Żądanie to podlegałoby jednak takiej samej ocenie organu w zakresie przesłanki przedmiotowej, jak żądanie skarżącej. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt. 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym, orzekł, jak w sentencji.