II GZ 708/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Po 305/17 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi P.Ś. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Po 305/17, odmówił skarżącej – P. Ś.przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Sąd I instancji podniósł, że przedmiotowa decyzja była dwukrotnie awizowana w dniach [...] listopada 2016 r. i [...] listopada 2016 r. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja nigdy nie została jej doręczona. Nie otrzymała także awiza, z którego miałoby wynikać, że ma do odbioru przesyłkę poleconą. Ponadto wskazała, że ma ciężką sytuację osobistą, ciężko chorą matkę, brata i duże problemy finansowe. Zdaniem Sądu I instancji, skarżąca nie podała żadnych innych okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybienie terminu, koncentrując się wyłącznie na wykazaniu braku prawidłowego doręczenia decyzji. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie: 1. art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżąca z własnej winy uchybiła terminowi do złożenia skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu. 2. naruszenie art. 87 § 2 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia podtrzymała swoją argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o którym mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a., należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności skarżący nie miał możliwości dochowania terminu. Przenosząc te rozważania na treść rozpoznawanego zażalenia, należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała obiektywnie niezależnych przyczyn, które uniemożliwiły jej wniesienie skargi z zachowaniem wyznaczonego terminu. Skarżąca, wnosząc o przywrócenie terminu, powołała się na nieprawidłowość awizowania przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Podniosła, że decyzja nigdy nie została jej doręczona i nie otrzymała informacji o awizowaniu przesyłki, a co za tym idzie nie wiedziała, że decyzja została jej przesłana przez organ. Okoliczności przedstawiane przez skarżącą nie znajdują jednak potwierdzenia w aktach rozpoznawanej sprawy. Na zwróconej do organu przesyłce wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru znajdują się adnotacje operatora pocztowego, z których wynika, że była ona awizowana dwukrotnie, tj. [...] listopada 2016 r. oraz [...] listopada 2016 r. oraz pozostawała w placówce pocztowej do dnia [...] listopada 2016 r. Wszystkie adnotacje znajdujące się na kopercie zostały opatrzone podpisem osoby doręczającej. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13, publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżącej nie udało się natomiast w żaden sposób obalić domniemania, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Należy podkreślić, że przywrócenie terminu tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, tym bardziej, że jak wynika z adnotacji znajdujących się na zwróconej do organu przesyłce była ona dwukrotnie, prawidłowo awizowana. W każdej tego rodzaju sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizowania poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej. W związku z powyższym należało uznać, że skarżąca nie wykazała, by uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu słusznie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.