I SA/Wa 1264/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie WSA Joanna Skiba (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant starszy referent Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi T. O. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta miasta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 775/15 1. wymierza Prezydentowi miasta W. grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Prezydenta miasta W. na rzecz T. O. sumę pieniężną w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych; 4. zasądza od Prezydenta miasta W. na rzecz T. O. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. T. O. pismem z 30 maja 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 775/15. Powyższym wyrokiem Sąd, w uwzględnieniu skargi wyżej wymienionej zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z 1 czerwca 2015 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], pochodzącej z dawnej nieruchomości "[...]" - w terminie dwóch miesięcy od zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem. Akta te wraz z odpisem prawomocnego wyroku doręczone zostały zaś organowi [...] maja 2016 r.. Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1594/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wobec niewykonywania wyroku z dnia 9 lutego 2016 r. , wymierzył Prezydentowi W. grzywnę w wysokości [...] złotych. W związku z dalszym niepodejmowaniem przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, T. O. pismem z 10 maja 2017 r. ponownie wezwała Prezydenta W. do wykonanie prawomocnego wyroku z 9 lutego 2016 r., a następnie wniosła opisaną na wstępie skargę, w której domagała się: wymierzenia Prezydentowi W. grzywny w wysokości 10 000 zł, przyznanie na jej rzecz od organu sumy pieniężnej w wymiarze połowy zasądzonej grzywny, o stwierdzenie, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż pismami z 16 listopada 2015 r., 18 października 2016 r. i 25 sierpnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej został poinformowany, że z uwagi na dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań nie było możliwe załatwienie sprawy w terminie wskazanym w wyroku ze skargi na bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotowa skarga wniesiona została w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1339), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." Przepis ten w § 1 stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do § 6 art. 154 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2 art. 154). Uwzględniając skargę sąd, w myśl § 7 art. 154 p.p.s.a., może ponadto przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 9 lutego 2016 r. sygn. akt I SAB/Wa 775/15 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z 1 czerwca 2015 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy [...], pochodzącej z dawnej nieruchomości [...] - w terminie dwóch miesięcy od zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem. Akta te wraz z odpisem prawomocnego wyroku doręczone zostały zaś organowi 19 maja 2016 r. i od tej daty, zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a., rozpoczął swój bieg wyznaczony wyrokiem termin w jakim sprawa, w której organ pozostawał bezczyny, winna być rozpoznana. W konsekwencji upłynął on 19 lipca 2016 r. Niekwestionowaną okolicznością jest przy tym, że do dnia podjęcia niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania do wykonania powyższego wyroku, jak też wymierzenia Prezydentowi [...] grzywny z tytułu zaistniałej zwłoki w jego wykonaniu (vide wyrok z 14 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1594/16), organ ów zawisłej przed nim sprawy administracyjnej nie rozstrzygnął. Oznacza to, że od blisko 15 miesięcy pozostaje przy wykonywaniu powyższego wyroku w stanie bezczynności, która w tych okolicznościach przybiera postać kwalifikowaną, a więc rażąco narusza prawo, w tym przede wszystkim narusza w ten sposób przepisy art. 153 p.p.s.a. i art. 286 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a. Nie sposób bowiem usprawiedliwić zwłoki w wykonaniu prawomocnego wyroku, i to mimo wymierzenia już z tego tytułu organowi grzywny, znaczną ilością analogicznych spraw rozpoznawanych równolegle przez organ, czy koniecznością zgromadzenia obszernego materiału dowodowego. Przy czym, z akt administracyjnych wynika, że Prezydent nadal nie podjął jakichkolwiek realnych czynności zmierzających do zakończenia postępowania. To z kolei czyni zasadnym żądanie wymierzenia organowi z tytułu niewykonywania prawomocnego wyroku kolejnej grzywny. Uzasadnia także nałożenie nań dodatkowej sankcji w postaci przyznania skarżącej od organu sumy pieniężnej, aczkolwiek w niższych od oczekiwanej przez nią wysokościach. Wymiar grzywny i sumy pieniężnej wskazany przez skarżącą byłby jednak w ocenie Sądu zbyt represyjny w stosunku do okresu zaistniałej zwłoki w wykonaniu wspomnianego wyroku, jak też okresu jaki upłynął od zwrotu organowi akt po prawomocnym wymierzeniu mu z tego tytułu pierwszej grzywny, a datą wniesienia obecnie rozpoznawanej skargi (niespełna 3 miesiące). Za adekwatny w takich okolicznościach faktycznych Sąd uznał natomiast wymiar grzywny w wysokości [...] złotych, zaś sumy pieniężnej w wysokości [...] złotych. Łączny wymiar obciążających Prezydenta W. sankcji jest w tej sytuacji na tyle dotkliwy, że powinien być wystarczającym dla zdyscyplinowania organu i doprowadzenia do respektowania przezeń prawomocnego orzeczenia Sądu, bez konieczności występowania przez strony ubiegające się o odszkodowania z kolejną (tym razem trzecią) przewidzianą w art. 154 p.p.s.a skargą. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i 7 w zw. z art. 154 § 6 oraz art. 154 § 2 zd. drugie p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1-3 wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego (pkt 4 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy.