IV SA/Wa 1481/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant referent Joanna Kicińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. F. Sp. k. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ, organ odwoławczy, organ II instancji) z [...] marca 2017 r., znak [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016r., poz. 23, ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołań Stowarzyszenia [...] w K., R. K., A. G., W. R. oraz I. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] w K. Sp. k. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ w [...], organ I instancji) z [...] czerwca 2016 r., znak [...]. W decyzji z [...] marca 2017 r. GDOŚ uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i orzekł o odmowie zgody na realizację przedsięwzięcia. Stan sprawy przestawiał się następująco: W decyzji z [...] czerwca 2016 r. RDOŚ w O. określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie i eksploatacji Farmy [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą w gminie R., w województwie [...]. Od powyższej decyzji w ustawowym terminie odwołanie wnieśli: - Stowarzyszenie [...] w K. w piśmie z 5 lipca 2016 r.; - R. k., A. G. i W. R. w piśmie z 9 lipca 2016 r.; - I. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] w K. Sp. k. w piśmie z 16 sierpnia 2016 r. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu ww. odwołań w uzasadnieniu decyzji z [...] marca 2017 r. wskazał, że z dniem 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961, dalej: u.i.e.w.), określająca m. in. odległości, w której mogą być realizowane elektrownie wiatrowe od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład którego wchodzi funkcja mieszkaniowa. GDOŚ powołał się na treść art. art. 4 ust. 1 u.i.e.w. wskazując, że odległość ta winna być "równa lub większa dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej)". Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że treść cytowanego wyżej przepisu wiąże organy ochrony środowiska wydające decyzje środowiskowe (art. 6 ust. 7 u.i.e.w.) nawet w sytuacji, gdy w obowiązującym planie miejscowym przewidziano lokalizację elektrowni wiatrowej. Brak spełnienia przesłanki dotyczącej odległości, zgodnie z art. 15 ust. 3 u.i.e.w. skutkuje odmową zgody na realizację przedsięwzięcia. GDOŚ mając na uwadze, że w obecnym stanie prawnym ustalenie odległości planowanych turbin wiatrowych od wskazanych w u.i.e.w. elementów zagospodarowania terenu może mieć zasadnicze znaczenie dla wyniku postępowania odwoławczego, w piśmie z 3 stycznia 2017 r., znak [...], wezwał pełnomocnika inwestora do przedstawienia wyjaśnień (w tym w formie graficznej) w zakresie spełnienia ww. wymagań. W odpowiedzi na powyższe w piśmie z 20 stycznia 2017 r., znak [...], pełnomocnik inwestora poinformował, że "w pobliżu lokalizacji planowanej inwestycji nie znajdują się żadne budynki mieszkalne lub budynki o funkcji mieszkalnej, w stosunku do których istniałaby konieczność zachowania przewidzianych przepisami prawa odległości" jednakże nie przedłożył żadnych dowodów (w tym wskazanych w wezwaniu załączników graficznych) popierających przedstawioną tezę. W opinii organu odwoławczego, złożone wyjaśnienia nie wypełniły wymagań określonych w wezwaniu GDOŚ z 3 stycznia 2017 r. Zgodnie z zawartym w nim pouczeniem nieusunięcie wskazanych braków skutkuje rozstrzygnięciem sprawy w oparciu o dotychczas przedłożone informacje. GDOŚ stwierdził, że w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest załącznika, na podstawie którego możliwe byłoby precyzyjne ustalenie odległości planowanych turbin wiatrowych od budynków mieszkalnych. Organ II instancji dokonując oceny spełnienia przez przedmiotowe przedsięwzięcie wymagań określonych w ustawie o elektrowniach wiatrowych, oparł się na danych dotyczących usytuowania przedsięwzięcia względem terenów zabudowanych podlegających ochronie akustycznej, tj. wskazanych w Załączniku 5 "[...]" Aneksu I do raportu o oddziaływaniu na środowisko, z sierpnia 2015 r., (dalej: Aneks I). Ponadto GDOŚ przeprowadził analizę ortofotomap przedstawiających zagospodarowanie przedmiotowego terenu (dostępnych na stronie geoportal.gov.pl) oraz uwzględnił ogólne informacje dotyczące lokalizacji zabudowy przedstawione w raporcie o oddziaływaniu na środowisko z kwietnia 2015 r. GDOŚ wskazał, że mając na uwadze, że zamierzeniem inwestora jest wybudowanie 11 turbin wiatrowych o całkowitej wysokości w stanie wzniesionego śmigła równej od 176 m do 183 m ponad poziom terenu, potwierdzenie występowania budynków mieszkalnych w odległości 1760 m (dziesięciokrotność wysokości minimalnej) od planowanych turbin obliguje GDOŚ, zgodnie z przepisami u.i.e.w., do odmowy określenia uwarunkowań środowiskowych. Zdaniem organu II instancji, z informacji zawartych w raporcie wynika, że "W przypadku omawianej farmy wiatrowej planowana odległość masztu turbiny wiatrowej od najbliższego budynku mieszkalnego wynosi około 500 m (s. 106), a zatem jest ona ponad 3-krotnie mniejsza od dopuszczalnej wartości minimalnej wynikającej z aktualnie obowiązujących przepisów prawa. Według GDOŚ, o niezachowaniu wymaganej prawem odległości świadczą również dane dotyczące dystansu, jaki dzieli tereny podlegające ochronie akustycznej od poszczególnych turbin wprowadzone do obliczeń rozprzestrzeniania się hałasu. Zdaniem organu II instancji, analiza zestawienia określającego odległości turbin wiatrowych od miejsc imisji dźwięku (oznaczonych symbolami od A do DO), znajdującego się w Załączniku nr 5 "[...]" Aneksu I, wskazuje, że w stosunku do każdej z planowanych turbin można zidentyfikować obszary zabudowy mieszkaniowej, znajdujące się w odległości mniejszej niż 1760 m. W ocenie GDOŚ, również analiza ortofotomap przedmiotowego obszaru potwierdza, że w buforze 1760 m od planowanych turbin położone są m. in. miejscowości S., P., K. i K.. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy przejściowe u.i.e.w. względem spraw wszczętych i niezakończonych, dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, odnoszą się jedynie do właściwości organów (art. 16 ust. 2 u.i.e.w.). W konsekwencji GDOŚ stwierdził, że pozostałe regulacje stosuje się bezpośrednio w toczących się postępowaniach. Zdaniem organu II instancji, w przedmiotowej sprawie nie został spełniony warunek wymaganej odległości planowanych elektrowni wiatrowych względem budynków mieszkalnych, co spowodowało odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. GDOŚ uznał, że w związku z zaistniałym stanem faktycznym i prawnym, dla przedmiotowej inwestycji nie jest możliwe określenie środowiskowych uwarunkowań zgodnie z wnioskiem I. Sp. z o.o. [...] w K. Sp. k. W skardze I. Sp. z o.o. [...] w K. Sp. k. (dalej: skarżąca) reprezentowana przez r. pr. N. P. zaskarżyła w całości decyzję GDOŚ z [...] marca 2017 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowanie, w stopniu mającym wpływ na treść decyzji, a mianowicie: a) art. 6 pkt 7 u.i.e.w. w zakresie elektrowni wiatrowych w zw. z art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez nieustalenia, a oparcie się wyłącznie na domysłach, czy rzeczywiście projektowane elektrownie spełniają wymagania odległości o jakich mowa w art. 4 ustawy; b) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia z którego nie wynika w jakich odległościach znajdują się poszczególne elektrownie wiatrowe od zabudowań, przez co polemika z rozstrzygnięciem organu odwoławczego wydaje się znacznie utrudniona, czy wręcz niemożliwa; c) art. 16 ust. 2 u.i.e.w. w zw. z art. 2 Konstytucji poprzez wskazanie, że do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejście w życie ustawy stosuje się wprost nowe przepisy, kiedy to w takim wypadku wobec znacznego zaostrzenia zasad wydawania zgody na realizację przedsięwzięcia ustawodawca winien przewidzieć, że do spraw niezakończonych do daty wejście w życie u.i.e.w. stosuję się przepisy dotychczasowe jeżeli nie we wszystkich sprawach to przynajmniej tych, gdzie postępowanie toczy się nadmiernie długo, co miało miejsce i w tym przypadku. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa r. pr. W uzasadnieniu skargi wskazano, że stosowanie nowej regulacji do spraw już prowadzonych, powoduje w rzeczywistości to, że poprzednie warunki uzyskania zgody na możliwość sytuowania elektrowni wiatrowych uległy w toku postępowania diametralnemu zaostrzeniu, co nie powinno mieć miejsca w demokratycznym państwie prawa i tym samym w ocenie skarżącej, uchwalona ustawa przynajmniej w zakresie w jakim nie przewiduje możliwości dokończenia postępowania na względniejszych, obowiązujących w dacie składania podania zasadach narusza ustawę zasadniczą i tym samym nie wiąże Sądu. Skarżąca podniosła również, że stosownie do art. 6 pkt 7 ustawy to organy właściwe mają obowiązek ustalenia zachowania odległości o jakich mowa w art. 4 i obowiązku tego nie można przerzucać na stronę postępowania. W niniejszej sprawie organ w zasadzie wyłącznie domyśla się tego, że elektrownie zostały usytuowane w mniejszej niż wymagana odległości, co dodatkowo przesądza o naruszeniu art. 7, 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji czego również i art. 107 § 3 k.p.a. wobec tego, że uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie. W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi w tej sprawie skarżąca uczyniła decyzję GDOŚ z [...] marca 2017 r., w której uchylono zaskarżoną decyzję w całości i orzeczono o odmowie zgody na realizację przedsięwzięcia. Przechodząc do zagadnień o charakterze merytorycznym na początku dalszych rozważań wskazać należy, że podstawę wydania ww. decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, że nastąpiła zmiana stanu prawnego obligowało w niniejszej sprawie organ do wydania w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. orzeczenia reformatoryjnego, a więc decyzji o uchyleniu rozstrzygnięcia RDOŚ w [...] w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy. Realizując zasadę dwuinstancyjności przewidzianą w art. 15 k.p.a. organ odwoławczy bowiem na nowo rozpatruje sprawę administracyjną w całokształcie. Spór w niniejszej sprawie koncentruje się wokół konsekwencji prawnych zmiany stanu prawnego, jaka nastąpiła na skutek wejścia w życie z dniem 16 lipca 2016 r. ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961, dalej: u.i.e.w.). Podstawowy problem sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy GDOŚ rozstrzygając kwestię dotyczącą odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie i eksploatacji Farmy [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą w gminie R., w województwie [...], w wariancie polegającym na budowie 11 turbin, tj. turbiny: T1, T2, T3, T4, T5, T6, T7 ,T8, T9, T10 i T11 powinien uwzględnić również treść u.i.e.w. Zmiana stanu prawnego, dokonana ustawą z 20 maja 2016 r. (u.i.e.w.) dotyczy między innymi ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm., dalej: u.u.i.ś.). Ustawa zmieniająca (u.i.e.w.) nie zawiera normy intertemporalnej, która w sposób ogólny regulowałaby skutki jej wejścia w życie. Zawiera natomiast szereg norm-reguł intertemporalnych o charakterze szczegółowym, które odnoszą się do konkretnych postępowań i konkretnego rodzaju spraw. Chodzi tu o treść art. 16 ust. 1-2 u.i.e.w., który przewiduje, że w ściśle określonych przypadkach stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis art. 16 ust. 2 u.i.e.w. stanowi, że sprawy wszczęte i niezakończone, dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach elektrowni wiatrowych są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich prowadzenia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Zatem przepis ten dotyczy środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, z którym mamy do czynienia na gruncie przedmiotowej sprawy. U.i.e.w. nie zawiera przepisów przejściowych, które pozwalałyby na dokończenie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie przepisów dotychczasowych (sprzed wejścia w życie u.i.e.w.), wskazuje jedynie na ciągłość prowadzenia postępowania przez dany organ (art. 16 ust. 2 u.i.e.w.). Zdaniem Sądu, wejście w życie u.i.e.w. ma wpływ na już toczące się postępowanie w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań. W tej sprawie istotne jest to, że GDOŚ wydając swoją decyzję w dniu [...] marca 2017 r., zgodnie z zasadą aktualności, związany był przepisami u.i.e.w., całkowicie zmieniającej dotychczasowe zasady usytuowania farm wiatrowych. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 16 ust. 2 u.i.e.w. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez wskazanie, że do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy stosuje się wprost nowe przepisy, kiedy to w takim przypadku wobec znacznego zaostrzenia zasad wydawania zgody na realizację przedsięwzięcia ustawodawca winien przewidzieć, że do spraw niezakończonych do daty wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe jeżeli nie we wszystkich sprawach to przynajmniej tych, gdzie postępowanie toczy się nadmiernie długo, co miało w ocenie skarżącej, miejsce w niniejszej sprawie, wskazać należy, że kwestie badania zgodności aktów prawnych z Konstytucją pozostają poza zakresem kompetencji organów administracji. Unormowania przewidziane w u.i.e.w. zgodnie z intencją ustawodawcy (przedstawioną w uzasadnieniu projektu do ww. ustawy) mają zabezpieczyć zdrowie i życie ludzi oraz ochronę środowiska, ale także interesy przedsiębiorców, kwestionujących wcześniejszą uznaniowość organów, określając dopuszczalną minimalną odległość lokalizacji farm wiatrowych od siedlisk i zabudowań ludzkich w przepisach rangi ustawowej. Zastosowany w sprawie art. 16 ust. 2 u.i.e.w. nie został pozbawiony domniemania konstytucyjności. Domniemania tego nie obalił Trybunał Konstytucyjny (dalej: TK), a więc organ powołany do dokonywania abstrakcyjnej kontroli zgodności aktu prawnego z Konstytucją. Pomimo możliwych czterech ujęć pojęcia "domniemanie konstytucyjności", a mianowicie formalnego (procesowego, proceduralnego) ujęcia domniemania konstytucyjności, interpretacyjnego ujęcia domniemania konstytucyjności, kompetencyjno-materialnego ujęcia domniemania konstytucyjności i systemowego ujęcia domniemania konstytucyjności, niewątpliwym ich wspólnym elementem jest konieczność traktowania ustawy jako zgodnej z Konstytucją nawet jeśli w świetle doktryny i orzecznictwa budzi ona uzasadnione zastrzeżenia, zaś różnice między tymi ujęciami tkwią w odmiennie pojmowanym trybie, warunkach i kompetencji do wzruszenia tego domniemania. Zauważyć jednakże trzeba, jak słusznie podnosi doktryna w odniesieniu do tego ostatniego ujęcia domniemania konstytucyjności, że domniemanie to jest złożoną instytucją prawną, zawierającą w sobie elementy charakterystyczne dla domniemania interpretacyjnego, rozkładu ciężaru argumentacji, a także stanowiącej podstawę do rekonstrukcji szczegółowych dyrektyw interpretacyjnych oraz reguł rozstrzygania nieusuwalnych wątpliwości na rzecz zgodności z Konstytucją, wreszcie służącą do charakterystyki modeli kontroli konstytucyjności prawa oraz określenia zakresu kompetencji TK, oraz w pewnym sensie modyfikujące zakres stosowania w procesie kontroli konstytucyjnej ogólnej reguły kolizyjnej lex superior derogat legi inferiori (tak M. Gutowski, P. Kardas, Domniemanie konstytucyjności a kompetencje sądów, Palestra, s. 58, palestra.pl/upload/14/63/48/1463484288_pdf). Domniemanie konstytucyjności podlega wzruszeniu, a wzruszenie tego domniemania zasadniczo następuje przez derogację normy orzeczeniem TK, lecz nie wyłącznie, przełamanie domniemania konstytucyjności jest istotne dla sądów, które z mocy art. 8 Konstytucji są obowiązane do bezpośredniego stosowania Konstytucji (tak M. Gutowski, P. Kardas, Domniemanie konstytucyjności..., s. 58). Umieszczając domniemanie konstytucyjności w modelu rozproszonej kontroli konstytucyjności wskazać należy, że domniemanie to określa warunki dopuszczalności odmowy zastosowania przez sąd aktu prawnego sprzecznego z Konstytucją, w odniesieniu do którego istnieją wątpliwości. Charakteryzując te warunki podnieść trzeba, że jednolicie w orzecznictwie TK przyjmuje się, że z chwilą publicznego ogłoszenia wyroku TK następuje uchylenie domniemania konstytucyjności przepisu, co powoduje, że organy stosujące przepisy uznane za niekonstytucyjne powinny uwzględnić fakt, że chodzi o przepisy pozbawione domniemania konstytucyjności. Zdaniem Sądu, GDOŚ w niniejszej sprawie miał obowiązek stosować art. 16 ust. 2 u.i.e.w. do chwili jego derogacji, przy uwzględnieniu konkretnego stanu faktycznego. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 16 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji. Wyjaśnić należy, że ocena konstytucyjności niektórych przepisów u.i.e.w., dokonana zostanie przez TK w sprawie o sygn. akt K 51/14. Ewentualne zakwestionowanie przez TK konstytucyjności wskazanych przez wnioskodawców przepisów (w tym art. 4 ust. 1 u.i.e.w.), otworzy skarżącej drogę do wznowienia postępowania. W wyniku przedłożenia w niniejszej sprawie raportu napisanego przez B. Sp. z o.o., określającego oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko w wariancie zaproponowanym do realizacji, GDOŚ jako organ II instancji dokonał prawidłowej oceny zgodności realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia z przepisami prawa, znajdującymi zastosowanie w tej sprawie. GDOŚ jako specjalistyczny organ administracji musi działać na podstawie i w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązującego, zgodnie z art. 6 i 7 k.p.a. GDOŚ, dokonując oceny planowanego przedsięwzięcia pod kątem wymogów ochrony środowiska był zatem uprawniony do analizy zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji z uwzględnieniem minimalnej odległości ustawowej od zabudowy mieszkaniowej. Tylko wówczas jest możliwe ustalenie zgodnie z prawem warunków realizacji przedsięwzięcia. Dokonując analizy przedłożonego raportu GDOŚ stwierdził, że ze względu na brak w materiale dowodowym załącznika, w oparciu o który możliwe byłoby precyzyjne określenie odległości turbin wiatrowych w stosunku do budynków mieszkalnych, budynków o funkcji mieszanej (w tym funkcji mieszkaniowej) oraz leśnych kompleksów promocyjnych, wezwał skarżącą do przedłożenia wyjaśnień w tym zakresie (w tym w formie graficznej). Wobec faktu, że skarżąca nie zadośćuczyniła przedmiotowi wezwania, organ II instancji przeprowadził ocenę spełnienia powyższych wymagań na podstawie danych dotyczących usytuowania przedsięwzięcia przedstawionych w raporcie oraz jego uzupełnieniu, dodatkowo potwierdzając prawidłowość dokonanych ustaleń na podstawie informacji zawartych w serwisie mapowym geoportal.gov.pl. W ocenie Sądu, przyjęte przez GDOŚ parametry, jak również przeprowadzony tok rozumowania, prowadzący do wydania decyzji z [...] marca 2017 r. zostały szczegółowo opisane w jej uzasadnieniu. Ustalenia dokonane przez GDOŚ, pozwalają bowiem jednoznacznie stwierdzić, że nie zostanie dochowana minimalna odległość, wymagana przepisami u.i.e.w. Na podstawie wskazanych w uzasadnieniu decyzji z [...] marca 2017 r. materiałów GDOŚ ustalił, że w buforze równym dziesięciokrotności minimalnej wysokości planowanych turbin wiatrowych, tj. 1760 m, znajduje się zabudowa mieszkaniowa, co sposób oczywisty narusza wymóg określony art. 4 u.i.e.w. Jako niezgodne ze stanem faktycznym należy uznać twierdzenie skarżącej, że przeprowadzone ustalenia zostały oparte na domysłach. Tym samym nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 6 pkt 7 u.i.e.w. oraz art. 7 i 77 k.p.a. Według Sądu, GDOŚ w uzasadnieniu decyzji z [...] marca 2017 r. dokonał niewadliwej analizy zebranego materiału dowodowego, a wnioski jakie zostały z niej wysnute są logicznie uzasadnione i nie noszą cech dowolności. Materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ odwoławczy są zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 k.p.a. Organ podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. W niniejszej sprawie stosownie do regulacji art. 11 k.p.a. GDOŚ wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu niniejszej sprawy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia zasady wynikającej z art. 11 k.p.a. Według Sądu, uzasadnienie decyzji GDOŚ z [...] marca 2017 r. jest skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.), a także objaśnia tok myślenia prowadzący do zastosowania powołanych w ww. decyzji przepisów. Zdaniem Sądu, przedstawione w uzasadnieniu decyzji z [...] marca 2017 r. informacje spełniają wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Nie można podzielić zarzutu skarżącej, że niezbędnym w tym było określenie w uzasadnieniu skarżonej decyzji odległości zabudowań od każdej z turbin. Odnosząc się do podniesionego przez skarżącą zarzutu należy wyjaśnić, że brak szczegółowych informacji o odległościach od zabudowy mieszkaniowej wynika z nieprzedstawienia przez skarżącą (dysponującą jako inwestor danymi dotyczącymi parametrów i lokalizacji przedsięwzięcia) wyjaśnień w odpowiedzi na wezwanie GDOŚ z 3 stycznia 2017. W takich okolicznościach nie można bowiem czynić zarzutu organowi odwoławczemu, że nie przedstawił szczegółowych informacji o odległościach od zabudowy mieszkaniowej, które dane były w posiadaniu inwestora, i których nie przekazał organowi pomimo wezwania go w tej sprawie. Skarżąca nie skorzystała z możliwości aktywnego uczestniczenia w postępowaniu. W świetle wskazanych w decyzji GDOŚ przepisów u.i.e.w. nie można bowiem ustalić warunków środowiskowych dla farm wiatrowych, jeżeli nie są spełnione ustawowe kryteria minimalnej odległości od zabudowy mieszkaniowej lub też terenów chronionych. Z brzmienia art. 6 pkt 7 w zw. z art. 4 u.i.e.w., wynika, że organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach ma uwzględnić określoną odległość planowanej inwestycji od budynków mieszkalnych. A zatem w przedmiotowej sprawie ustawowym obowiązkiem GDOŚ było zbadanie czy została zachowana minimalna odległości elektrowni wiatrowych od zabudowy mieszkaniowej, która wynosi dziesięciokrotność całkowitej wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami. W niniejszej sprawie GDOŚ zbadał przedmiotową kwestię prawidłowo. Niezastosowanie przez GDOŚ przepisów u.i.e.w., doprowadziłoby do całkowicie błędnego rozstrzygnięcia contra legem. Mając na względzie obowiązujące przepisy dotyczące elektrowni wiatrowych, GDOŚ w pierwszej kolejności prawidłowo ustalił czy planowane przedsięwzięcie spełnia wymóg minimalnej odległości wskazany w art. 4 ust. 1 u.i.e.w. Nie doszło zatem do naruszenia wskazanych w skardze przepisów, ani też innych przepisów, w tym wyżej powołanych, uzasadniających uwzględnienie skargi. Z powyższych względów skarga skarżącej nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.