II SA/Wa 1881/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant spec. Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania emerytury specjalnej uchyla zaskarżoną decyzję Prezes Rady Ministrów decyzją z dnia [...] września 2016 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzje z dnia [...] sierpnia 2016 r. o odmowie przyznania J. B. świadczenia przewidzianego w art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 748, ze zm.). W uzasadnieniu decyzji Prezes Rady Ministrów wskazał co następuje: Z sugestią przyznania świadczenia specjalnego dla J. B. wystąpiła I. R. - Przewodnicząca NSZZ "Solidarność" [...] w S. i członek Rady Krajowej NSZZ [...] "Solidarność". W swoim wystąpieniu zestawiła sytuację H. K. z postawą pana J. B. Podniosła, że podczas stanu wojennego biuro związku w S. "porąbano toporami". Skradziono wówczas pieczątkę i listę członków oraz "resztę dokumentacji spalono a na parapecie z literek od plakatów ułożono napis: "[...]". Wówczas funkcję Przewodniczącego NSZZ [...] "Solidarność" w S. pełnił pan J. B. W ocenie Przewodniczącej NSZZ "Solidarność" [...] w S. J. B. jest działaczem realistą i tam gdzie się znajduje organizuje i tworzy "[...]". I. R. została pouczona przez organ, że formalny wniosek o świadczenie specjalne może być złożony wyłącznie we własnym imieniu. W odpowiedzi, do organu wpłynęło pismo J. B. (urodzonego w [...] roku) o przyznanie mu renty specjalnej za walkę o Niepodległy Byt Państwa Polskiego. J. B. nadesłał dwa zaświadczenia KRUS o wysokości renty rolniczej (wg. ostatniego zaświadczenia wynika, że w maju 2016 r. otrzymał 957,68 zł netto), zdjęcie domu, w którym mieszka oraz kopię wyroku Sądu Okręgowego w G., który w dniu [...] czerwca 2011 r. oddalił jego wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu doznanych represji (organ w uzasadnieniu decyzji nie podał sygnatury akt sprawy). W ocenie tego sądu, wobec wnioskodawcy nie prowadzono postępowania karnego w związku z prowadzoną przez niego działalnością, nie był on zatrzymany lub tymczasowo aresztowany, ani też nie został pozbawiony wolności, czy osadzony w Ośrodku Odosobnienia. Tym samym, pomimo podejmowania przez J. B. działań o charakterze niepodległościowym, nie należy on do kręgu osób uprawnionych do zadośćuczynienia i odszkodowania. Z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w G. wynika także, iż J. B. w latach 80-tych ubiegłego wieku prowadził gospodarstwo indywidualne w N., gmina S. Po powstaniu Solidarności został Przewodniczącym Rady Gminy NSZZ [...] w S., gdzie prowadził biuro. W czasie stanu wojennego biuro zostało zniszczone. Wnioskodawca był człowiekiem znanym w środowisku. Organizował potajemne spotkania z rolnikami, na których rozmawiano o sytuacji w kraju, rolnictwie, planach opozycji i formach oporu. Utrzymywał kontakt z władzami Krajowego Związku Rolników Indywidualnych. Jeździł do W., E. Przekazywał wówczas informacje o osobach represjonowanych. Ze spotkań tych przywoził ulotki. Za swoje działania wnioskodawca spotykał się z reakcjami władzy - był obserwowany, rozpytywany na okoliczność prowadzonych działań. Wielokrotnie był przesłuchiwany przez funkcjonariuszy milicji obywatelskiej. Zaproponowano mu wyjazd za granicę. Odmówił. Podpisał "lojalkę", której jednak w swoim odczuciu nie respektował. Został pobity po powrocie ze spotkania w E. przed swoim domem, jednak z uwagi na niewykrycie sprawców postępowanie zostało umorzone. W czasie stanu wojennego w jego gospodarstwie miały miejsce liczne kontrole. Trzykrotnie J. B., w nieustalonych datach został ukarany przez kolegium ds. wykroczeń. Pierwszy raz: w wyniku kontroli sołtysa, milicjanta, strażaka i jakiejś pani, którym naubliżał. Zdarzenie to miało miejsce prawdopodobnie w kwietniu 1982 r. Nie ustalono dokładnego opisu zarzucanego wnioskodawcy czynu, który miał polegać na znieważeniu osób, jego kwalifikacji prawnej i rozmiaru orzeczonej kary finansowej. Po raz drugi wnioskodawca został ukarany, gdy podczas kontroli zobaczono, że żarówka wisząca w stodole, nie posiada klosza. Został wówczas ukarany przez kolegium za niebezpieczeństwo spowodowania pożaru. Zdarzenie to miało miejsce w maju 1982 r. Trzeci raz wnioskodawca został ukarany przez kolegium za to, iż w rowie melioracyjnym biegnącym wzdłuż jego posesji i drogi rosły pokrzywy. W latach 80-tych J. B. nie był karany sądownie, nie był internowany. W pismach do organu J. B. wskazał na swoją działalność społeczną i związkową. Obecnie, podobnie jak I. R., jest członkiem Rady Krajowej NSZZ [...] "Solidarność". Pełni też funkcję Wiceprzewodniczącego Rady Wojewódzkiej Województwa [...] NSZZ "Solidarność" [...]. Natomiast o swojej działalności społecznej napisał, że jest ona znana na szczeblu gminy, powiatu, województwa i kraju. Wskazał na udział w Senackiej Komisji Rolnictwa. Podał również, że przyczynił się do opracowania projektu "[...]", która powstrzymała rozpaczliwe samobójstwa wśród rolników w latach 90-tych minionego wieku. Był też współtwórcą strajku "[...]" (niewątpliwie chodzi o "[...]" postawione przez rolników przed gmachem KPRM w 2015 r. - protest trwał 129 dni). Podał także, że swojej ojczyźnie oddał "41 lat pracy, poświęcenie, odwagę, obronę patriotyzmu i godności kraju i przede wszystkim zdrowie" i otrzymał Złoty Krzyż Zasługi. Zestawił swoją obecna sytuację do sytuacji P. A. – Prezydenta Miasta G. Organ z urzędu potwierdził, że w maju 2016 r. w 35. rocznicę rejestracji NSZZ [...] "Solidarność" Prezydent RP Andrzej Duda nadał ordery i odznaczenia zasłużonym działaczom Związku. Wśród odznaczonych był również J. B., który otrzymał Złoty Krzyż Zasługi. Organ z urzędu wystąpił do Instytutu Pamięci Narodowej o przeprowadzenie kwerendy w zasobie archiwalnym Instytutu i nadesłanie dokumentów dotyczących działalności J. B. W wyniku kwerendy odnaleziono jedynie akta paszportowe wnioskodawcy, z których wynika, że na początku 1987 r. przebywał w odwiedzinach u rodziny w RFN. Z informacji nadesłanych przez Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w S. wynika, że J. B. samotnie prowadzi gospodarstwo domowe. Zajmuje dom własnościowy, który wymaga remontu. Dom został przepisany na córkę – A. B. Wnioskodawca zajmuje w nim trzypokojowe mieszkanie z kuchnią i łazienką. Ma bieżącą wodę, kuchenkę na gaz butlowy i podstawowe sprzęty gospodarstwa domowego. Dom ogrzewany jest piecem. Zaineresowany podał, że w sezonie zimowym zapożycza się u znajomych, by kupić opał. Wnioskodawca jest wdowcem i ma troje dorosłych dzieci, z których syn A. B. i córka A. B. przebywają za granicą (oboje mieszkają i pracują w S.). Natomiast córka A. K. mieszka w N. obok ojca. Wnioskodawca ma bardzo doby kontakt z dziećmi. Córka A. przygotowuje ojcu posiłki, pierze ubrania, zawozi na wizyty lekarskie. Wnioskodawca oświadczył, że nie oczekuje pomocy finansowej od swoich dzieci, gdyż nie chce być dla nich ciężarem. Dochód J. B. stanowi renta rolnicza z KRUS w wysokości 957,68 zł. Większość domowego budżetu pochłaniają wydatki na lekarstwa. Wnioskodawca ponosi koszt zużycia energii elektrycznej (100 zł) oraz kupna butli gazowej (40 zł). Pozostałe opłaty związane z utrzymaniem domu (woda, podatek) ponosi córka A. K. J. B. ma problemy z sercem, zażywa leki przeciwzakrzepowe i cierpi na nadciśnienie tętnicze. Pomimo, że pracownik socjalny określił sytuację socjalno-bytową wnioskodawcy jako trudną, zainteresowany nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej. W oświadczeniu o stanie majątkowym J. B. podał, że posiada samochód [...] z 1999 r. o wartości ok. 2 tys. zł. Starania pana J. B. o emeryturę specjalną poparł pan Z. Z., emeryt mieszkający w G., który potwierdził zaangażowanie wnioskodawcy w podejmowane przez niego działania. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, polemizując z uzasadnieniem decyzji odmownej z dnia [...] sierpnia 2016 r. wskazał na "50-cio letni represyjny reżym komunistyczny" stosowany wobec jego rodziny. Dalej podał, że jest dzieckiem wojny. Wspomniał wysiedlenie całej wsi, podróż w bydlęcych wagonach, trzyletnie koczowanie w opuszczonych domach, przydział gospodarstwa w N., odmowę ojca w zakresie utworzenia w tym gospodarstwie kołchozu, pobicie ojca przez funkcjonariuszy UB, przeprowadzkę na przeciwległą wieś M. do kolejnej rudery, śmierć ojca. Podniósł, iż za zrabowany majątek nikt nie zapłacił jednej złotówki. Uzasadniając decyzje z dnia [...] września 2016 r. Prezes Rady Ministrów omówił treść art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i zasady przyznawania tego świadczenia w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt P 38/05 (123/9A/2006) oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. W ocenie organu zgromadzony w sprawie materiał nie dowodzi istnienia szczególnego przypadku dającego podstawę do przyznania wnioskowanego świadczenia. Organ nie kwestionuje prowadzonej przez J. B. działalności związkowej, jednakże samo powoływanie się na pełnienie różnych funkcji związkowych bez przedstawienia dokumentów ukazujących tę działalność nie może stanowić okoliczności uzasadniającej przyznanie świadczenia specjalnego. Jednocześnie J. B. nie udokumentował skutecznie tego, by podnoszone przez niego działania posiadały wymagany element wyjątkowości. Opisane zdarzenia z jego działalności związkowej i opozycyjnej w żaden sposób nie wyróżniają go z grona innych działaczy, którzy podobnie jak on zaangażowali się w budowę niezależnych od władz struktur związku zawodowego, zdając sobie sprawę z odpowiedzialności i konsekwencji, a następnie nieprzerwanie i bezinteresownie prowadzili aktywną walkę z komunistyczną władzą. Jednak, w odróżnieniu od wnioskodawcy, płacili potem za to internowaniem, aresztowaniami i bezwzględnymi prześladowaniami, co niejednokrotnie wpłynęło na ich całkowitą i trwałą niezdolność do pracy. Przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy nie można pomijać faktu, że transformacja systemowa w Polsce została zapoczątkowana przez miliony Polaków, wiążących się z różnymi organizacjami podziemia, opozycją demokratyczną, stających się członkami Solidarności, bądź jedynie sympatyzujących z Solidarnością. Niezaprzeczalnym jest, że był to masowy protest społeczny w obronie godności i praw pracowniczych. Dlatego ocena w tym zakresie nie mogła być przeprowadzona według kryteriów subiektywnych. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że formę uhonorowania omawianej grupy osób stanowią przyznawane im ordery i odznaczenia. Tym samym otrzymanie Złotego Krzyża Zasługi jest niewystarczające do przyznania świadczenia specjalnego. Nie deprecjonując wagi tego odznaczenia, należy mieć na uwadze, że Krzyż Zasługi jest nagrodą dla osób, które położyły zasługi dla Państwa lub obywateli spełniając czyny przekraczające zakres ich zwykłych obowiązków. Natomiast nagrodą za wybitne zasługi położone w służbie Państwu i społeczeństwu jest Order Odrodzenia Polski, którego to odznaczenia wnioskodawca nie posiada. Podnoszona przez J. B. działalność społeczna i związkowa prowadzona w ostatnich latach nie posiada, wymaganego w postępowaniach o świadczenia specjalne, elementu wyjątkowości i trudno uznać ją za wybitną. Ocena w tym zakresie nie mogła zostać oparta jedynie na subiektywnym odczuciu wnioskodawcy. Wskazane przez J. B. jego poglądy, nieprzejednana postawa, a także zaangażowanie w podejmowaną aktywność są niewystarczające do wyróżnienia go w formie świadczenia specjalnego. Drugą przesłanką mogącą mieć wpływ na przyznanie przez Prezesa Rady Ministrów świadczenia specjalnego jest wystąpienie szczególnego zdarzenia losowego, czyli takiego, które można uznać za nadzwyczajne, tzn. posiadające element wyjątkowości w skali kraju. Wnioskodawca nie udokumentował takiego zdarzenia w swoim życiu. Podnoszone przez wnioskodawcę cierpienia i represje nie mają wpływu na decyzję o przyznaniu świadczenia specjalnego. Świadczenia te nie mogą bowiem stanowić żadnego odszkodowania, rekompensaty czy też zadośćuczynienia za doznane krzywdy, cierpienia, represje, co wielokrotnie potwierdzone zostało w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych. O ich charakterze przesądza zamieszczenie regulujących je przepisów w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, co jednoznacznie wskazuje, że nie mają one charakteru roszczeniowego. W odniesieniu do obecnej sytuacji wnioskodawcy - tak zdrowotnej, jak socjalno-bytowej - należy podkreślić, że świadczenia przyznawane przez Prezesa Rady Ministrów na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie są świadczeniami socjalnymi i nie zależą wyłącznie od potrzeb osób wnoszących o nie, nawet gdy są one w pełni uzasadnione. W tym zakresie wnioskodawca ma możliwość ubiegania się o środki z pomocy społecznej. Natomiast działacze opozycji antykomunistycznej oraz osoby represjonowane z powodów politycznych, znajdujący się w trudnej sytuacji socjalno-bytowej mają możliwość ubiegania się o świadczenia ze środków budżetowych będących w dyspozycji Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. poz. 693 z późn.zm.). J. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zakwestionował zasadność odmówienia mu świadczenia. W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przyznanie świadczenia na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 748 ze zm.) jest możliwe w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Przepis ten nie precyzuje warunków, jakie powinny być spełnione, aby renta lub emerytura mogła być przyznana w trybie tego przepisu. Przy rozpatrywaniu wniosków o przyznanie świadczeń specjalnych sytuacja bytowa wnioskodawcy brana jest pod uwagę, jednak nie stanowi jedynego kryterium przyznawania tych świadczeń. Świadczenie specjalne może być przyznane osobie znajdującej się w trudnej sytuacji bytowej, o ile w sprawie występują też inne okoliczności, wskazujące na jej szczególny charakter. Mogą to być wybitne zasługi wnioskodawcy, które muszą być obiektywne oraz szczególne, a więc jednostkowe, wyjątkowe, mające znaczenie dla całej Polski, a nie tylko dla małej lokalnej społeczności, jak również mogą to być szczególne zdarzenia losowe, które również muszą być wyjątkowe. Zasada przyznawanie świadczenia specjalnego z uwagi na kryterium wybitnych zasług została potwierdzona przez wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 października 2006 r. Sygn. akt P 38/05 (123/9A/2006) oraz liczne orzecznictwo sądów administracyjnych. Mimo, iż podejmowane przez Prezesa Rady Ministrów decyzje w tych sprawach mają charakter uznaniowy, to jednak uznanie to nie ma w pełni charakteru dowolnego, ale jest ograniczone wypracowanymi w praktyce orzeczniczej jasno określonymi kryteriami oraz zasadami Kodeksu postepowania administracyjnego. Zatem decyzje takie wymagają prawidłowego i wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego oraz dogłębnej i opartej na zgromadzonym materiale dowodowym argumentacji. Przy czym inicjatywa dowodowa spoczywa zarówno na organie jak i na wnioskodawcy. W szczególności organ ma obowiązek dokładnego zbadania wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, o których powziął informację podczas rozpatrywania sprawy. Podejmując decyzje administracyjne w przedmiocie świadczenia specjalnego Prezes Rady Ministrów, ma obowiązek przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej – art. 7 Kpa – poprzez podejmowanie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Spoczywa na mim także obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego – art. 77 § 1 i art. 80 Kpa – oraz obowiązek uzasadnienia rozstrzygnięcia według wymagań określonych w art. 107 par. 3 Kpa. W niniejszej sprawie zasad powyższych organ nie dochował. W postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. ujawniono okoliczność, iż w maju 2016 r. w 35. rocznicę rejestracji NSZZ [...] Prezydent RP Andrzej Duda nadał J. B. Złoty Krzyż Zasługi. Jak wynika z treści art. 16 ustawy z dnia 16 października 1992 r. o orderach i odznaczeniach (Dz. U. z 2015 r. poz.475 ze zm.) - ustanowiony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ustawą z dnia 23 czerwca 1923 r. Krzyż Zasługi jest nagrodą dla osób, które położyły zasługi dla Państwa lub obywateli spełniając czyny przekraczające zakres ich zwykłych obowiązków, a przynoszące znaczną korzyść Państwu lub obywatelom. Złoty Krzyż Zasługi jest najwyższym stopniem tego odznaczenia. Tryb nadawania orderów i odznaczeń określa rozdział 5 ustawy o orderach i odznaczeniach. Organ posiadając informację o nadaniu skarżącemu Złotego Krzyża Zasługi powinien zażądać z Kancelarii Prezydent RP dokumentów związanych z procedurą nadania J. B. tego odznaczenia, w szczególności uzasadnienia wniosku i następnie dokonać oceny tych dokumentów pod kątem zasad przyznawania renty specjalnej. Dokumenty te mogą stać się istotne w ocenie szczególnie uzasadnionego przypadku, do którego odwołuje się art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Nadto, zważywszy na wskazany w ustawie o orderach i odznaczeniach zakres dokonań osoby nagrodzonej Złotym Krzyżem Zasługi oraz brak analizowania przez organ dokumentów uzasadniających przyznanie J. B. tego odznaczenia, nieuprawnionym jest twierdzenie organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż nagrodą za wybitne zasługi położone w służbie Państwu i społeczeństwu jest Order Odrodzenia Polski i brak takiego odznaczenia u skarżącego uzasadnia brak uznania jego przypadku za szczególnie uzasadniony, w rozumieniu art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Ponadto organ abstrahuje od wieku skarżącego (urodził się on w [...] r.) i pewnej nieporadności w obronie własnych interesów. Okoliczność ta powinna skutkować wykazaniem się przez organ większą inicjatywą dowodową w gromadzeniu materiału niezbędnego do wyjaśnienia sprawy. W niniejszej sprawie inicjatywa dowodowa organu ograniczyła się jedynie do streszczenia uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz zażądania informacji o skarżącym z Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. i z Instytutu Pamięci Narodowej. Organ abstrahuje od okoliczności, iż losy działaczy NSZZ [...] "Solidarność" nie zostały tak dogłębnie zbadane jak losy działaczy NSZZ "Solidarność". Organ abstrahuje również od faktu, iż badania naukowe historyków, obalają powszechnie dotąd w opinii publicznej mity o niektórych z tych działaczy, uznawanych za wybitnych. Dlatego niezbędne dla właściwego rozpatrzenia sprawy było dokładne wypytanie przez organ J. B. na temat jego działalności w czasach PRL-u oraz obecnych. Zwrócenie się w tej materii o informacje do I. R. – Przewodniczącej NSZZ [...] "Solidarność" w S., do Rady Krajowej tego Związku, wyjaśnienie kim jest Z. Z. i jakie dokładnie informacje na temat zasług skarżącego może potwierdzić, skoro popiera jego starania o rentę specjalną. Organ w ogóle nie zbadał także pod kątem art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych zasług skarżącego w okresie po obaleniu PRL-u. Nie wyjaśniono jaki był udział skarżącego w pracach Senackiej Komisji Rolnictwa w zakresie projektu uchwały o oddłużeniu rolników (choć informacje o pracach w tej Komisji podał sam skarżący). Nie wyjaśniono jaki był jego udział w protestach rolniczych przez gmachem KPRM z 2015 r. W niniejszej sprawie, poprzez brak wskazanych wyżej działań, organ naruszył zasady wymienione w treści art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 Kpa, co miało istotne znaczenie dla wyniku sprawy. W rezultacie uchybienia te doprowadziły do nieprawidłowości w uzasadnieniu decyzji odnośnie oceny zgromadzonego materiału dowodowego (art. 107 § 3 Kpa) i wydania decyzji odmownej bez rzetelnego zgromadzenia i oceny zebranego materiału dowodowego. Dlatego, uznać należy, że organ administracji nie rozważył całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, pominął szereg zagadnień istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym miejscu podkreślić także należy, iż sam skarżący powinien także w szerszy sposób korzystając z przysługującej mu inicjatywy dowodowej. Prezes Rady Ministrów ponownie badając niniejsza sprawę powinien odnieść się do wytycznych wskazanych w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 132 i art. 145 § 1 pkt 1 c) przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.