II FSK 1475/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Sędzia NSA Stanisław Bogucki, po rozpoznaniu w dniu 25 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3009/15 w sprawie ze skarg P.S. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 17 września 2015 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 i 2013 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i oddala skargi, 2) zasądza od P.S. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. kwotę 220 (słownie: dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Zaskarżonym wyrokiem z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3009/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę P.S. i uchylił decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z 17 września 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 i 2013 r. Stan sprawy sąd administracyjny pierwszej instancji przedstawił następująco: Prezydent m.st. W. decyzjami z 20 maja 2015 r. Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości od udziału w wyodrębnionym lokalu niemieszkalnym (garażu) za rok 2012 na kwotę 350,00 zł oraz za rok 2013 na kwotę 437,00 zł. Wysokość podatków ustalono na podstawie informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożonej w dniu 30 grudnia 2014 r., aktu notarialnego, pisma wyjaśniającego z dnia 19 stycznia 2015 r. oraz na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków. W odwołaniach od powyższych decyzji Skarżący zarzucił ustalenie błędnej wysokości podatku od miejsc postojowych w garażu wielostanowiskowym w budynku mieszkalnym, poprzez przyjęcie do podstawy opodatkowania całej ich powierzchni, mimo, że wysokość tych miejsc w świetle była mniejsza niż 2,20 m. Skarżący zauważył, że organ nie dokonał sprawdzenia stanu faktycznego, zakładając, że skoro budynek (w tym garaż podziemny) uzyskał pozwolenie na budowę, a później pozwolenie na użytkowanie, to zgodnie z obowiązującymi przepisami ma wysokość nie mniejszą niż 2,20 m w świetle. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzjami z 17 września 2015 r. utrzymało zaskarżone decyzje w mocy. Zdaniem SKO, w sposób prawidłowy została ustalona przez organ podatkowy pierwszej instancji powierzchnia garażu. W skargach na decyzje SKO z 17 września 2015 r. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego, tj.: 1) art. 4 ust. 1 pkt. 2, art. 4 ust. 2 u.p.o.l. poprzez pominięcie tej normy prawnej w toku postępowania; 2) art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej: p.g.k.) poprzez przyjęcie, że dane zawarte w kartotece budynku są "niepodważalnym" dowodem; 3) art. 122, art. 180, art. 181, art. 187, art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 613 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa)poprzez całkowite pominięcie tych zasad postępowania w toku sprawy. W odpowiedzi na skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Uwzględniając skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), WSA w Warszawie stwierdził, że organ powinien samodzielnie ustalić powierzchnię użytkową garaży, a nie opierać się na domniemaniach, które zdaniem organu wynikają z przepisów aktów wykonawczych powołanych w zaskarżonej decyzji. Organ podatkowy drugiej instancji wydał zaskarżoną decyzję bez zweryfikowania danych istotnych z punktu widzenia przepisów u.p.o.l., dotyczących przedmiotu opodatkowania, co nie jest zgodne z zasadą prawdy obiektywnej, która wynika z treści art. 122 O.p. w związku z art. 187 § 1 O.p. SKO założyło niejako, wbrew ww. przepisowi, że skoro budynek został wybudowany, zgodnie z wymogami procedury budowlanej, to również miejsca postojowe Skarżącego (udziały w lokalu niemieszkalnym – 2 stanowiskach garażowych) muszą odpowiadać wymogom prawa budowlanego. SKO nie badało więc czy wysokość garażu, jest - jak podnosił skarżący - niższa niż 2,2 m. W rozpoznawanej sprawie dane z ewidencji nie mają rozstrzygającego znaczenia, gdyż do celów podatkowych istotne znaczenie ma nie tylko powierzchnia pomieszczeń garażowych, ale i wysokość kondygnacji, i to wysokość kondygnacji w "świetle". Powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku lub jego części w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. (art. 4 ust. 2 u.p.o.l.). Jakkolwiek dane w ewidencji lokali odwołują się do powierzchni użytkowej, tym niemniej nie można na ich podstawie przyporządkować, jak wyliczono konkretną powierzchnię dla konkretnego podatnika. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Kolegium zarzuciło na podstawie art. 174 pkt 2) P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.: - poprzez niezasadne uchylenie zaskarżonych decyzji z powodu braku przeprowadzenia oględzin przedmiotu opodatkowania (garażu) w celu ustalenia jego rzeczywistej powierzchni użytkowej i wysokości, podczas gdy przeprowadzenie dowodu z oględzin jest zbędne dla ustalenia podstawy opodatkowania garażu wielostanowiskowego podatkiem od nieruchomości, jako że podstawa taka wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów i budynków, - poprzez uznanie, że Kolegium Odwoławcze w sposób nierzetelny odniosło się do pisma zarządcy nieruchomości działającego w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej "W." z 5 czerwca 2015 r. informującego o wysokości hali garażowej nad miejscami postojowymi skarżącego, co miało prowadzić do naruszenia art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Na podstawie art. 174 pkt 1) P.p.s.a. Kolegium zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. - art. 21 ust. 1 p.g.k. w związku z § 63 ust. 1 pkt 15 lit. a) i c) oraz § 70 ust. 1 pkt 7 i 8, rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie konieczności dokonywania fizycznego obmiaru powierzchni użytkowej garażu wielostanowiskowego dla celów, podatkowych przez organ podatkowy w sytuacji, gdy dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków są wystarczające dla ustalenia powierzchni użytkowej garażu z uwzględnieniem wymogów z art. 4 ust. 2 u.p.o.l., tj. w zakresie wysokości lokalu w świetle poniżej 2,20 m. Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżący wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz od Kolegium zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, dlatego podlega uwzględnieniu. Jak stanowi art. 4 ust. 2 u.p.o.l., powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Zdaniem Skarżącego oraz sądu administracyjnego pierwszej instancji, treść powyższego przepisu obliguje organy podatkowe - przy ustalaniu podstawy opodatkowania – do każdorazowego weryfikowania danych dotyczących powierzchni użytkowej nieruchomosci ujętych w ewidencji gruntów i budynków, w sytuacji, gdy wysokość pomieszczeń (kondygnacji) jest niższa niż 2,20 m. Z kolei Kolegium argumentuje, że dane dotyczące powierzchni użytkowej nieruchomości ujęte w ewidencji uwzględniają już wysokość pomieszczeń (kondygnacji). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszym składzie, rację w tym sporze przyznać należy organowi podatkowemu. Jak trafnie wskazuje autor skargi kasacyjnej, art. 21 § 1 p.g.k. stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji – w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09). Co prawda od zasady tej istnieją wyjątki – wskazane w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13 – jednakże okoliczności takie w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Jak słusznie wskazał NSA w wyroku z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3108/12, "art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego zwrot należy interpretować w ten sposób, iż przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym, winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów". Naczelny Sąd Administracyjny podziela przy tym pogląd wyrażony w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 8.04.2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2297/14, na które to orzeczenie trafnie powołał się autor skargi kasacyjnej, że “dane dotyczące powierzchni użytkowej lokali należą do danych bezwzględnie wiążących organy podatkowe, których nie mogą one samodzielnie podważyć w ramach postępowania podatkowego [...] W rezultacie zaś tak długo, jak długo znajdujący w rejestrze lokali zapis dotyczący powierzchni użytkowej garażu nie zostanie zmieniony w trybie właściwym do zmian ewidencji gruntów i budynków, organy podatkowe nie mogą przyjmować innej powierzchni użytkowej w celu określenia podstawy opodatkowania udziału podatnika we własności tego lokalu. Innymi słowy, faktyczne obmiary dokonywane, czy to przez organy podatkowe, czy to przez podatnika same w sobie nie mogą skutecznie podważyć zapisów ewidencji gruntów i budynków". Zauważyć przy tym należy, że przy ustalaniu powierzchni użytkowej lokalu zamieszczanej w ewidencji gruntów i budynków uwzględniana jest jego wysokość, co wynika z przepisów wykonawczych normujących zasady sporządzania ewidencji. Trafnie w tym względzie Kolegium powołuje się na § 63 ust. 3 Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, który to przepis stanowi, że pole powierzchni użytkowej lokalu oraz pomieszczeń przynależnych do lokalu ustala się zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 150) i wyraża się w metrach kwadratowych z precyzją zapisu do dwóch miejsc po przecinku. Z kolei art. 2 ust. 2 powołanej powyżej ustawy stanowi, iż obmiaru powierzchni użytkowej lokalu, o której mowa w ust. 1 pkt 7, dokonuje się w świetle wyprawionych ścian. Powierzchnię pomieszczeń lub ich części o wysokości w świetle równej lub większej od 2,20 m należy zaliczać do obliczeń w 100%, o wysokości równej lub większej od 1,40 m, lecz mniejszej od 2,20 m - w 50%, o wysokości mniejszej od 1,40 m pomija się całkowicie. Pozostałe zasady obliczania powierzchni należy przyjmować zgodnie z Polską Normą odpowiednią do określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych w budownictwie. W konsekwencji, słusznie podnosi autor skargi kasacyjnej, że powierzchnia użytkowa pomieszczenia (kondygnacji) wykazywana w ewidencji gruntów i budynków obliczana jest z uwzględnieniem różnych wysokości danego lokalu, według tych samych zasad, do których odwołuje się art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie organ nie był związany danymi wynikającymi z ewidencji i miał obowiązek samodzielnie ustalić powieżchnię użytkową miejsc postojowych. W konsekwencji uznania zarzutów skargi kasacyjnej za trafne, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. - uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę. O zwrocie kosztów postępowania w sprawie orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2) tej ustawy.