VII SA/Wa 2853/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędziowie asesor WSA Karolina Kisielewicz, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2017 r. sprawy ze skargi P. L. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2016 r. znak [...] w przedmiocie uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę oddala skargę VII SA/Wa 2853/16 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2016r, znak: [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpatrzeniu zażalenia P. L. utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...].07.2016 r., sygn. [...]. W uzasadnieniu wskazał, że Starosta [...] postanowieniem z dnia [...].07.2016r odmówił uzgodnienia na podstawie art. 106 ust 5 K.p.a. projektu rozbiórki pn. " Roboty budowlane polegające na rozbiórce budynku mieszkalnego z dwoma budynkami gospodarczymi w bryle wraz z urządzeniami budowlanymi i rozbiórka budynku gospodarczego, wolnostojącego" w części dotyczącej rozbiórki budynku mieszkalnego i gospodarczego w bryle ( zgodnie z dokumentacją obiekty oznaczone nr [...] i [...]), uzgodnił pozwolenie na rozbiórkę budynku gospodarczego dobudowanego do budynku mieszkalnego (zgodnie z dokumentacją obiekt oznaczony nr [...]) oraz umorzył postępowanie w części dotyczącej rozbiórki budynku gospodarczego, wolnostojącego (zgodnie z dokumentacją obiekt oznaczony nr [...]) położnych na działce nr [...] w miejscowości [...] nr [...], gm. [...]. Starosta [...] wskazał, iż budynek gospodarczy dobudowany do budynku mieszkalnego z częścią inwentarską nie posiada wartości zabytkowych powodujących potrzebę jego ochrony stąd też jego rozbiórka jest dopuszczalna pod względem konserwatorskim. Wolnostojący budynek gospodarczy będący przedmiotem wniosku nie został ujęty w wykazie zabytków, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. ustawy o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw. W związku z powyższym, Starosta [...] umorzył postępowanie uzgodnieniowe w przedmiocie jego rozbiórki. Natomiast budynek mieszkalny z częścią inwentarską ( zgodnie z dokumentacją obiekty oznaczone nr [...] i [...]) został umieszczony indywidualnie w wykazie zabytków nieruchomych przewidzianych do ujęcia w gminnej ewidencji zabytków. Budynek ten pomimo złego stanu technicznego posiada wartości zabytkowe dlatego niedopuszczalna jest jego rozbiórka. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył inwestor P. L. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego organ drugiej instancji wyjaśnił, iż zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Stosownie do art. 8 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. ustawy o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw wynika, że do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków, decyzje o: ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, warunkach zabudowy, ustaleniu lokalizacji linii kolejowej oraz o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego, a także pozwolenia na budowę i rozbiórkę, wymagają uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków (w formie wymaganej przepisami prawa) - w odniesieniu do zabytków znajdujących się w wykazie, o którym mowa w art. 7 niniejszej ustawy. Z całokształtu akt sprawy nie wynika, by dla Gminy [...] powstała gminna ewidencja zabytków w rozumieniu aktualnego brzmienia ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. Jednocześnie, w przekazanym materiale dowodowym udokumentowano, iż w ww. wykazie zabytków został ujęty budynek mieszkalny z częścią inwentarską w [...] nr [...]. W zbiorze umieszczono cały obiekt mieszkalno-gospodarczy składający się z trzech segmentów (oznaczony nr [...], [...], [...] w dokumentacji przedłożonej do uzgodnienia) posadowiony na działce nr [...] w [...]. Na powyższej liście zabytków nie znalazł się wolnostojący obiekt gospodarczy będący przedmiotem wniosku, a zatem Starosta [...] słusznie umorzył postępowanie w sprawie uzgodnienia pozwolenia na jego rozbiórkę. Zastrzeżeń organu drugiej instancji nie budzi również pozytywna opinia organu pierwszej instancji odnośnie do prac rozbiórkowych dotyczących obiektu dobudowanego do budynku mieszkalnego z częścią inwentarską, który został oznaczony nr [...] w dokumentacji przedłożonej do uzgodnienia. Starosta [...] wskazał bowiem, iż nieruchomość ta pozbawiona jest wartości zabytkowych. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego zauważył, iż Starosta miał formalną możliwość przedstawienia merytorycznego stanowiska w przedmiocie rozbiórki ww. obiektu pomimo wydania przez organ administracji architektoniczno budowlanej decyzji z dnia [...].12.2015 r., sygn. B. [...], pozwalającej na rozbiórkę ww. budynku. Z akt sprawy nie wynika bowiem, by organ ten zakończył postępowanie wszczęte na wniosek inwestora z dnia [...].09.2015 r., którego przedmiotem jest rozbiórka zabudowy na działce nr [...] w [...], która została oznaczona nr [...],[...], [...],[...] w załączonej dokumentacji, w toku którego zwrócono się do organu konserwatorskiego o zajęcia stanowiska na podstawie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Powyższa decyzja została wydana w ramach odrębnego postępowania, zainicjowanego wnioskiem P. L. z dnia [...].11.2015 r. Ze zgromadzonego materiału nie wynika, by sprawa wszczęta w powyższy sposób była przedmiotem uzgodnienia organu ochrony zabytków. Tak więc organ pierwszej instancji nie był zobligowany uwzględnić sentencji powyższego orzeczenia w toku rozpatrywania niniejszej sprawy. W świetle regulacji art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami przyjąć należy, że wszystkie działania i rozstrzygnięcia organu konserwatorskiego winny być podejmowane dla zapewnienia odpowiednich warunków, umożliwiających zachowanie zabytków we właściwym stanie, ich odpowiedniego zagospodarowania i utrzymania, zapobiegania zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla ich wartości, udaremnienia niszczenia i właściwego korzystania z zabytków. W związku z powyższym organ ochrony zabytków rozstrzyga w omawianej sprawie, czy projektowane prace rozbiórkowe są dopuszczalne ze stanowiska konserwatorskiego, tj. czy nie naruszają wartości zabytkowych chronionego obiektu. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał na art. 80 Kpa, zgodnie z którym, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ rozpatrujący niniejszą sprawę nie jest związany wnioskami zawartymi w opiniach lub ekspertyzach znajdujących się w aktach sprawy, lecz swobodnie dokonuje oceny całego materiału dowodowego. Z całokształtu ww. materiału wynika, iż budynek mieszkalny z częścią inwentarską w [...] został wzniesiony w 1855 r., posiada istotne wartości historyczne i naukowe jako egzemplifikacja tradycyjnej zabudowy Ziemi [...]. Na podkreślenie zasługuje okoliczność, iż obiekt ten cechuje się wysokim stopniem autentyzmu. Jego pierwotna forma architektoniczna nie uległa istotnym zmianom. Współcześnie zostały jedynie powiększone niektóre otwory okienne w obrębie parteru. Wartości zabytkowe nieruchomości podnosi stosunkowo bogaty wystrój architektoniczny elewacji obiektu. Wskazał również, iż dom nr [...] w [...] został objęty indywidualną ochroną konserwatorską na mocy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niektórych miejscowości Gminy [...] – [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], przyjętego Uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...].11.2010 r. nr [...]. Stosownie do § 6 ust. 13 powyższego aktu obowiązuje m. in. nakaz zachowania bryły omawianego budynku, kształtu jego dachu oraz tradycyjnych materiałów budowlanych, detalu architektonicznego, historycznej formy otworów i stolarki zewnętrznej. W świetle powyższego zapisu, rozbiórka ww. obiektu stałaby zatem w sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie, z akt sprawy nie wynika, by budynek mieszkalny z częścią inwentarską wnioskowany do rozbiórki znajdował się w stanie katastrofy budowlanej, a także by jego remont był niemożliwy, bądź oznaczał rekonstrukcję większej części substancji budowlanej. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego przeanalizował ocenę stanu technicznego powyższej zabudowy, jaka została przedstawiona w projekcie rozbiórki wykonanym przez mgr. inż. J. K., sformułowaną na podstawie oględzin przeprowadzonych we wrześniu 2015 r. W opracowaniu tym stwierdzono, iż stan ww. obiektu jest katastrofalny, zagrażający bezpieczeństwu ludzi. Odnotowano rysy przekraczające dopuszczalne rozwarcie, nadmierne ugięcia, spękanie ścian, ubytki spoin, nieszczelność dachu, ślady występowania wilgoci. W ocenie Ministra powyższa opinia nie została poparta konkretnym materiałem badawczym. Nie zawarto w niej również analizy możliwości przeprowadzenia prac naprawczych ww. nieruchomości. W związku z powyższym, opracowanie to nie może stanowić dowodu przesądzającego o konieczności rozbiórki powyższego obiektu ze względu na stan zachowania materii historycznej zabudowy. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podkreślił, iż Starosta [...] wziął pod uwagę wysoce niezadawalający stan techniczny budynku mieszkalnego z częścią inwentarską. Niemniej jednak, organ pierwszej instancji stwierdził, iż zabytek ten zachował wartości historyczne, artystyczne i naukowe pomimo stwierdzonych zniszczeń substancji budowlanej. Organ drugiej instancji zauważył, iż w interesie społecznym leży ochrona obiektów o wartościach zabytkowych oraz niedopuszczenie do zniszczenia ich autentycznej, zabytkowej substancji. W przedmiotowej sprawie jest to sprzeczne z interesem inwestora. Starosta [...], orzekając w sprawie odmowy uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego z częścią inwentarską w [...] nr [...]słusznie przedłożył interes społeczny nad interes strony, ponieważ realizacja planowanej inwestycji doprowadziłaby do całkowitej destrukcji cennego przykładu architektury regionalnej, posiadającego również walory artystyczne reprezentowane przez wystrój elewacji obiektu. Inwestycja ta stałaby również w sprzeczności z zapisami ochrony konserwatorskiej, jakie zostały zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego niektórych miejscowości Gminy [...] – [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], przyjętego Uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...].11.2010 r. nr [...]. W tym stanie rzeczy należało utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł inwestor - P. L.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1) przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i art. 84 § 1 k.p.a. polegające na dowolnej ocenie dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym przyjęcie za udowodnione okoliczności niezgodnych ze stanem rzeczywistym, m. in. niewskazaniu przez organ jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej czas wzniesienia przedmiotowych budynków oraz jego rzekomych ponadprzeciętnych walorów, niewskazanie szczególnych kompetencji urzędnika sporządzającego oględziny pozwalających na odstąpienie od uzyskania w tym zakresie wiadomości specjalnych, jak również nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z opinii biegłego ds. oceny stanu technicznego budynku w sytuacji wskazania przez organ zastrzeżeń do sposobu sporządzenia opinii prywatnej, a zatem uznanej przez organ - co do zasady - za istotną w sprawie. 2) naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 3 pkt 1 i 2 w związku z art. 7 pkt 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w sytuacji gdy brak jest dokumentów źródłowych na podstawie których dokonano wpisu. Mając powyższe na względzie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji rozstrzygnięcia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Oceniając zaskarżone postanowienie pod względem zgodności z prawem sąd uznał, iż nie narusza ono prawa. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2016r, utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...].07.2016 r. Podstawę materialno prawną postanowienia Starosty [...] z dnia 26.07.2016 r. stanowił art. 39 ust 3 ustawy z dnia [...] lipca 1994r – Prawo budowlane w związku z art. 7 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. ustawy o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw, a także w związku z porozumieniem z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie powierzenia P.B. przez Wojewodę [...], prowadzenia niektórych spraw z zakresu administracji rządowej, należących do właściwości Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...], z póżn.żm.), po ponownym rozpatrzeniu wniosku: Wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego w [...] (pismo nr [...]); z dnia: [...]10.2015 r.; wpływ: 13.10.2015 r.; w związku z zażaleniem na postanowienie Starosty [...] z dnia [...].11.2015 r. sygn. [...]; w sprawie: uzgodnienia projektu rozbiórki pn. "Roboty budowlane polegające na rozbiórce budynku mieszkalnego z dwoma. budynkami gospodarczymi w bryle wraz z urządzeniami budowlanymi i rozbiórka budynku gospodarczego wolnostojącego". Budynki położone są na działce ewidencyjnej nr [...] ([...]) w miejscowości [...] nr [...] (gm. [...]).Postępowanie prowadzonym na wniosek: Pana P. L., [...] [...],[...] [...] - władający działką nr [...]. Starosta [...] postanowił : 1. odmówić uzgodnienia, na podstawie art. 106 ust. 5, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, projektu rozbiórki pn. "Roboty budowlane polegające na rozbiórce budynku mieszkalnego z dwoma budynkami gospodarczymi w bryle wraz z urządzeniami budowlanymi i rozbiórka budynku gospodarczego wolnostojącego", autorstwa mgr. inż. J.K., w części dotyczące] rozbiórki budynku mieszkalnego i gospodarczego w bryle (zgodnie z dokumentacją obiekty oznaczone nr [...] i [...] położonego na działce ewidencyjnej nr [...] (Obręb [...]) w miejscowości [...] nr [...] (gm. [...]), 2. uzgodnić, na podstawie art. 106 ust. 5, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, projekt rozbiórki pn. "Roboty budowlane polegające na rozbiórce budynku mieszkalnego z dwoma budynkami gospodarczymi w bryle wraz z urządzeniami budowlanymi i rozbiórka budynku gospodarczego wolnostojącego", autorstwa mgr. inż. J. K., w części dotyczącej rozbiórki budynku gospodarczego dobudowanego do budynku mieszkalnego (zgodnie z dokumentacją obiekt oznaczony nr [...]), położonego na działce ewidencyjnej nr [...] (Obręb [...]) w miejscowości [...] nr [...] (gm. [...]), 3. umorzyć postępowanie, na podstawie art. 105 ust. 1, w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, w sprawie uzgodnienia projektu rozbiórki pn. "Roboty budowlane polegające na rozbiórce budynku mieszkalnego z dwoma budynkami gospodarczymi w bryle wraz ż urządzeniami budowlanymi i rozbiórka budynku gospodarczego wolnostojącego", autorstwa mgr. inż. J. K., w pozostałym zakresie, tj. w części dotyczącej rozbiórki budynków gospodarczego wolnostojącego (zgodnie z dokumentacją obiekt oznaczony nr [...]), położonych na działce ewidencyjnej nr [...] (Obręb [...]) w miejscowości [...] nr [...] (gm. [...]). Zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Pomimo, że dla Gminy [...] nie powstała gminna ewidencja zabytków to w wykazie zabytków, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. ustawy o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw został ujęty budynek mieszkalny z częścią inwentarską przewidziany do ujęcia w gminnej ewidencji zabytków. W odniesieniu do zabytków znajdujących się w wykazie, o którym mowa w art. 7 niniejszej ustawy zastosowanie znajduje art. 8 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. ustawy o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Z przepisu tego wynika, że do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków, decyzje o pozwoleniu na budowę i rozbiórkę, wymagają uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków w odniesieniu do zabytków znajdujących się w wykazie, o którym mowa w art. 7 niniejszej ustawy. Przedmiotowy budynek mieszkalny z częścią inwentarską został także objęty indywidualną ochroną konserwatorską na mocy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niektórych miejscowości Gminy [...] – [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], przyjętego Uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...].11.2010 r. nr [...]. Stosownie do § 6 ust. 13 miejscowego planu obowiązuje m. in. nakaz zachowania bryły omawianego budynku, kształtu jego dachu oraz tradycyjnych materiałów budowlanych, detalu architektonicznego, historycznej formy otworów i stolarki zewnętrznej. Na podstawie zebranej dokumentacji organy konserwatorskie ustaliły, że budynek mieszkalny z częścią inwentarską w [...] został wzniesiony w 1855r i posiada istotne wartości historyczne oraz naukowe jako egzemplifikacja tradycyjnej zabudowy Ziemi [...]. Obiekt cechuje się wysokim stopniem autentyzmu. Jego pierwotna forma architektoniczna nie uległa istotnym zmianom. Współcześnie zostały jedynie powiększone niektóre otwory okienne w obrębie parteru. Wartości zabytkowe nieruchomości podnosi stosunkowo bogaty wystrój architektoniczny elewacji obiektu. Organy konserwatorskie uwzględniły także ocenę stanu technicznego budynku mieszkalnego z częścią inwentarską dochodząc do wniosku, że niezadawalający stan techniczny budynku nie pozbawił go wartości historycznych, artystycznych i naukowych. Odnosząc się do przedstawionej przez skarżącego w projekcie rozbiórki opinii mgr. inż. J. K. stwierdziły, iż powyższa opinia nie została poparta konkretnym materiałem badawczym i nie zawiera analizy możliwości przeprowadzenia prac naprawczych dlatego nie może stanowić dowodu przesądzającego o konieczności rozbiórki powyższego obiektu ze względu na stan zachowania. Zdaniem organów konserwatorskich w interesie społecznym leży ochrona obiektów o wartościach zabytkowych oraz niedopuszczenie do zniszczenia ich autentycznej, zabytkowej substancji. Organy w uzasadnieniach swoich postanowień wyczerpująco wyjaśniły i uzasadniły przyczyny odmowy uzgodnienia projektu rozbiórki budynku mieszkalnego z częścią inwentarską ( zgodnie z dokumentacją obiekty oznaczone nr [...] i [...]). Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego mający wiedzę specjalistyczną z zakresu ochrony zabytków zasadnie uznał, że projektowane prace rozbiórkowe budynku mieszkalnego z częścią inwentarską nie są dopuszczalne ze stanowiska konserwatorskiego ze względu na wartość historyczną, artystyczną i naukową obiektu. Rozbiórka przedmiotowego budynku naruszałaby również ustalenia zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zgodnie z którym budynek został objęty indywidualną ochroną konserwatorską. Budynek gospodarczy dobudowany do budynku mieszkalnego (zgodnie z dokumentacją obiekt oznaczony nr [...]) organy konserwatorskie oceniły jako pozbawiony wartości zabytkowych powodujących potrzebę jego ochrony. Wyjaśniły, iż budynek ten w przeciwieństwie do budynku mieszkalnego z częścią inwentarską stanowi typowy przykład zabudowy pomocniczej, prostej w formie, funkcji oraz wystroju zewnętrznym. Wobec tego nie posiada on wartości artystycznych ( np. kontynuacji elementów detalu itp. ) oraz naukowych i pozytywnie zaopiniowały projekt jego rozbiórki. W części dotyczącej uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego, wolnostojącego (zgodnie z dokumentacją obiekt oznaczony nr [...]) postępowanie zostało umorzone gdyż budynek ten nie został ujęty w wykazie, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. ustawy o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia art. przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i art. 84 § 1 k.p.a. oraz naruszenia art. 3 pkt. 1 i 2 w związku z art. 7 pkt. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie zostało wydane po zgromadzeniu i dokonaniu oceny materiału dowodowego, zaś uzasadnienie jest skonstruowane w sposób odpowiadający dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.