II SA/Rz 1113/17

Dnia 26 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku U. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego - postanawia - przywrócić U. P. termin do wniesienia skargi. Opisaną w sentencji decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Decyzja ta została doręczona U. P. (dalej w skrócie: "skarżąca") w dniu 22 czerwca 2017 r. W dniu 11 września 2017 r. skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podała, że od kilku lat opiekuje się niepełnosprawną matką, co odbija się na jej zdrowiu. W maju br. wystąpiły u skarżącej objawy w postaci silnego zesztywniającego bólu kręgosłupa, zawrotów głowy, utraty równowagi oraz ogólnego osłabienia. Początkowo leczyła się farmakologicznie oraz w poradni laryngologicznej. W okresie od dnia 25 czerwca 2017 r. do dnia 29 czerwca 2017 r. była hospitalizowana. W trakcie badań stwierdzono u skarżącej przemijające niedokrwienie mózgu, ograniczoną ruchomość kręgosłupa, zaburzenia równowagi i niepewny chód. Po wypisaniu ze szpitala jej stan zdrowia nie ulegał zmianie, utrzymywały się zawroty głowy i osłabienie. Przyjmowanie leków wywołało u skarżącej ostre bóle brzucha, w związku z czyn przeszła kolejne badania w szpitalu. W tym czasie opiekę nad matką skarżącej sprawowali inni członkowie rodziny. Dolegliwości uniemożliwiały skarżącej dokonywanie prostych życiowych czynności. Stan ten utrzymywał się do dnia 5 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – w dalszej części: "Ppsa"), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Zgodnie z art. 86 Ppsa przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, natomiast art. 87 Ppsa stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik szczególnej staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy uwzględnieniu także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Okoliczności przemawiające za uznaniem braku winy w uchybieniu terminowi muszą mieć charakter wyjątkowy i niezależny od wnioskodawcy. Odnosząc się do wskazanych przez skarżącą okoliczności stwierdzić należy, że uprawdopodobniają one brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z przedłożonych dokumentów wynika, że przyczyną hospitalizacji skarżącej były zawroty głowy i zaburzenia równowagi podczas chodzenia. Jak wynika z zaświadczenia lekarskiego lekarza neurologa, skarżąca leczy się w poradni neurologicznej z powodu choroby przewlekłej, ponadto w okresie od 19 maja 2017 r. do 5 września 2017 r. była niezdolna do pracy. Przyjmując zobiektywizowane kryterium staranności, należy stwierdzić, że skarżąca uwiarygodniła, iż przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności w terminie była od niej niezależna. Skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia została złożona w dniu 11 września 2017 r., a więc z zachowaniem siedmiodniowego terminu od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, co jak wskazano w zaświadczeniu lekarskim miało miejsce w dniu 5 września 2017 r. Dlatego też, na podstawie art. 86 § 1 Ppsa należało orzec jak w sentencji.