III SA/Gd 688/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 14 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia zwolnienia towaru 1.uchyla zaskarżoną decyzję, 2.zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego A. S. kwotę 997 ( dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 14 czerwca 2017 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 3 lutego 2017 r. , którą organ zawiesił zwolnienie towaru w postaci plastikowych atrap samochodowych (w ilości 100 sztuk), które zawierają znaki towarowe graficzne zastrzeżone na rzecz firmy Audi Ag, co do którego zachodzi podejrzenie, że narusza prawa własności intelektualnej objętej decyzją nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, że na skutek rewizji celnej towaru w postaci plastikowych atrap samochodowych zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu na dokumencie [...] z dnia 27 stycznia 2017 r. stwierdzono podejrzenie naruszenia praw własności intelektualnej objętych ochroną na podstawie decyzji nr [...] z dnia 20 stycznia 2017 r., wydanej na rzecz Audi Ag. W piśmie z dnia 31 stycznia 2017 r. przesłano do właściciela znaku towarowego Audi materiał zdjęciowy dotyczący przedmiotowego towaru z prośbą o wypowiedzenie się co do ewentualnej zasadności podejrzenia naruszenia prawa własności intelektualnej. Z odpowiedzi wynikało, iż zostały naruszone prawa do znaku graficznego w postaci czterech nachodzących na siebie obręczy. W rezultacie organ I instancji zawiesił zwolnienie przedmiotowego towaru do wnioskowanej procedury na 10 dni roboczych z możliwością przedłużenia. Organ wyjaśnił, że tryb procedowania organów celnych w sytuacji zidentyfikowania towarów podejrzanych o naruszenie prawa własności intelektualnej został uregulowany w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 608/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003. Rozporządzenie to określa warunki i procedury dotyczące działań organów celnych, w przypadku gdy towary podejrzane o naruszenie prawa własności intelektualnej podlegają lub powinny podlegać dozorowi celnemu lub kontroli celnej na obszarze celnym Unii. Zatem już w sytuacji zaistnienia choćby podejrzenia naruszenia prawa własności intelektualnej organy celne zobligowane są do powiadomienia o tym fakcie właściciela decyzji ochronnej, a w przypadku otrzymania odpowiedzi twierdzącej, że naruszenie nastąpiło, zobowiązane są do zawieszenia zwolnienia towaru. Celem postępowania nie było rozstrzyganie, czy w rozpatrywanej sprawie nastąpiło naruszenie prawa własności intelektualnej, gdyż właściwy w tym zakresie jest Sąd Okręgowy w Warszawie XXII Wydział Sąd Wspólnotowych Znaków Towarowych i Wzorów Przemysłowych. Rola organu celnego sprowadzała się natomiast do poinformowania posiadacza decyzji ochronnej o ewentualności zaistnienia naruszenia praw własności intelektualnej oraz wdrożenia procedury mającej na celu zajęcie towaru do czasu zabezpieczenia towaru przez sąd, bądź zajęcia w związku z zainicjowaną procedurą karną. A. Sz. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję , wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: – art. 17 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 2 b w zw. z art. 14 ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 3 w zw. z art. 11 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 608/2013, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji zawieszającej zwolnienie towarów w związku z decyzją [...], w sytuacji, gdy polskie organy celne nie ustaliły: • jakiego prawa własności intelektualnej dotyczy decyzja [...]; • czy decyzja [...] jest skuteczna na terytorium Polski, tj. kiedy decyzja ta została przekazana polskim organom celnym i czy uprawniony (posiadacz decyzji) wywiązał się z obowiązków w odniesieniu do kosztów tłumaczenia; • na jak długo wyznaczono okres, w którym organy celne mają podejmować działania. ̶ art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 608/2013, wyrażające się w uznaniu, że importowane towary są towarami podejrzanymi o naruszenie praw własności intelektualnej przysługujących przedsiębiorstwu Audi AG, przy braku jakichkolwiek podstaw do takiej kwalifikacji w/w towarów; ̶ art. 8 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 2 lit. a oraz preambułą rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (dalej jako "UKC") wyrażające się w szczególności w: • aprobacie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 3 lutego 2017 r. zawieszającej zwolnienie towarów, pomimo że wcześniej organy celne nigdy (do 2017 roku) nie kwestionowały zgodności z prawem tych części zamiennych skarżącego, ani nie wskazywały na jakiekolwiek podejrzenie naruszenia praw własności intelektualnej przysługujących przedsiębiorstwu AUDI AG; • aprobacie dla kwalifikacji, przez Naczelnika Urzędu Celnego, składnika (elementu) atrap importowanych przez skarżącego jako "miejsca na znak towarowy Audi" a następnie jako "graficznego znaku towarowego zastrzeżonego na rzecz firmy Audi AG"; • akceptacji niedopuszczania skarżącego - przez Naczelnika Urzędu Celnego - do ponownej rewizji celnej towaru przeprowadzonej 3 lutego 2017 r.; • aprobacie zaniechania przez Naczelnika Urzędu Celnego odpowiedzi na pytania zadawane przez skarżącego i ich "przekierowywania" do pełnomocnika AUDI AG; ̶ art. 187 i art. 188 o.p., poprzez nieuwzględnienie ogólnie znanych okoliczności związanych z wyglądem atrap samochodowych; oddalenie istotnych wniosków dowodowych skarżącego oraz poprzez brak ustalenia treści decyzji [...]. W uzasadnieniu skarżący opisał przedmiotowy towar i szeroko omówił jego funkcjonalność. Podał, że od 17 lat zajmuje się sprzedażą części zamiennych do samochodów. Na atrapach chłodnic sprowadzanych przez niego nie ma umieszczonych znaków towarowych chronionych na rzecz Audi AG. Znajdują się tam jedyne mające funkcję techniczną otwory, gdzie można - za pośrednictwem adaptera – zamontować emblemat Audi. Skarżący zarzucił, że w aktach sprawy brak było jakichkolwiek danych dotyczących treści decyzji [...], która została powołana w decyzji z dnia 3 lutego 2017 r. Przepisy rozporządzenia nr 608/2013 przewidują konkretne przesłanki, które muszą zostać spełnione, aby organ celny mógł zawiesić zwolnienie towaru. Organ celny musi prawidłowo ustalić istnienie tych przesłanek, czego w niniejszej sprawie zaniechano. Z treści decyzji wynika jedynie, że organy celne arbitralnie przyjęły podejrzenie naruszenia prawa własności intelektualnej objętego decyzją nr [...]. Nie wskazały jednak w uzasadnieniu swoich decyzji (ani nie wynika to z akt postępowania): jakiego konkretnie prawa własności intelektualnej dotyczy decyzja [...] (brak wskazania przez orany celne numeru prawa ochronnego i właściwego rejestru); czy, i ewentualnie, od kiedy decyzja nr [...] jest skuteczna na terytorium Polski. Nie wskazano, kiedy decyzja została przekazana polskim organom celnym w trybie art. 14 ust. 2 rozporządzenia, ani czy uprawniony wywiązał się z obowiązków przewidzianych w art. 29 ust. 3 rozporządzenia w odniesieniu do kosztów tłumaczenia. Zdaniem skarżącego wydanie decyzji w trybie art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 608/2013 przed ustaleniem wskazanych wyżej okoliczności stanowi naruszenie w/w przepisu. Organowi celnemu nie przekazano decyzji nr [...] - rzekomo uwzględniającej wniosek unijny uprawnionego, co skutkuje brakiem skuteczności tej decyzji na terytorium Polski i powoduje niemożność procedowania w trybie art. 17 ust. 1 rozporządzenia przez polski organ celny. Skarżący odniósł się do problemu związanego z rejestracją znaku towarowego oraz naruszeniem prawa do znaku towarowego. Ponadto zarzucił organom celnym brak zebrania materiału dowodowego, który był niezbędny do wydania decyzji zawieszającej zwolnienie towaru, w tym przetłumaczonej na język polski decyzji [...], której treść stanowiła istotny element stanu faktycznego, który powinien zostać ustalony w oparciu o weryfikowalne dowody. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego, zawieszającą zwolnienie towaru. Zasady i tryb postępowania w przypadku zidentyfikowania towarów podejrzanych o naruszenie praw własności intelektualnej normuje rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 608/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 (Dz. U. UE. L. 2013.181.15), zwane dalej "rozporządzeniem ". W motywie 10 preambuły rozporządzenia wskazano, że zawiera ono jedynie przepisy proceduralne dla organów celnych, a w związku z tym niniejsze rozporządzenie nie wprowadza żadnych kryteriów służących do stwierdzenia, czy doszło do naruszenia prawa własności intelektualnej. W obowiązującym ustawodawstwie krajowym brak jest przepisu dającego organom celnym kompetencję do ustalenia, czy dany towar narusza chronioną prawem własność intelektualną (w tym własność przemysłową). Kompetencja taka w polskim systemie prawa została przyznana sądom powszechnym. Z analizy motywów zawartych w preambule rozporządzenia wynika, że egzekwowanie praw własności intelektualnej na granicach - niezależnie od tego, gdzie znajdują się lub powinny się znajdować towary - w ramach dozoru celnego lub kontroli celnej ma być skutecznym sposobem zapewnienia szybkiej i efektywnej ochrony prawnej uprawnionemu, a także użytkownikom i grupom producentów (motyw 10). Jednocześnie, zwracając uwagę na tymczasowy i zapobiegawczy charakter środków stosowanych przez organy celne na podstawie rozporządzenia oraz sprzeczne interesy stron, których te środki dotyczą, wskazuje się na konieczność poszanowania praw zainteresowanych stron (motyw 19). Zgodnie z art. 10 rozporządzenia: Decyzje w sprawie wniosków: 1. Decyzja uwzględniająca wniosek krajowy oraz każda decyzja uchylająca lub zmieniająca taką decyzję stają się skuteczne w państwie członkowskim, w którym złożono wniosek krajowy, następnego dnia po dacie przyjęcia. Decyzja o przedłużeniu okresu, w którym organy celne mają podjąć działanie, staje się skuteczna w państwie członkowskim, w którym złożono wniosek krajowy, następnego dnia po dacie upływu okresu, który ma zostać przedłużony. 2. Decyzja uwzględniająca wniosek unijny oraz każda decyzja uchylająca lub zmieniająca taką decyzję stają się skuteczne: a) w państwie członkowskim, w którym złożono wniosek - następnego dnia po dacie przyjęcia decyzji; b) we wszystkich innych państwach członkowskich, w których zwrócono się o podjęcie działania przez organy celne, następnego dnia po dacie, w której organy celne zostały powiadomione zgodnie z art. 14 ust. 2, pod warunkiem że posiadacz decyzji wywiązał się z obowiązków przewidzianych w art. 29 ust. 3 w odniesieniu do kosztów tłumaczenia. Decyzja o przedłużeniu okresu, w którym organy celne mają podjąć działanie, staje się skuteczna w państwie członkowskim, w którym złożono wniosek unijny, oraz we wszystkich innych państwach członkowskich, w których zwrócono się o podjęcie działania przez organy celne, następnego dnia po dacie upływu okresu, który ma zostać przedłużony. Z kolei w myśl art. 11 rozporządzenia: Okres, w którym organy celne mają podjąć działanie 1. Uwzględniając wniosek, właściwe służby celne określają okres, w którym organy celne mają podjąć działanie. Okres ten rozpoczyna się w dniu, w którym decyzja uwzględniająca wniosek staje się skuteczna zgodnie z art. 10, i nie przekracza jednego roku, licząc od następnego dnia po dacie przyjęcia decyzji. 2. W przypadku gdy wniosek złożony po powiadomieniu przez organy celne o zawieszeniu zwolnienia lub o zatrzymaniu towarów zgodnie z art. 18 ust. 3 nie zawiera informacji, o których mowa w art. 6 ust. 3 lit. g), h) lub i), jest on uwzględniany tylko w odniesieniu do zawieszenia zwolnienia lub zatrzymania tych towarów, chyba że informacje te zostaną dostarczone w ciągu 10 dni roboczych od powiadomienia o zawieszeniu zwolnienia lub o zatrzymaniu towarów. 3. W przypadku gdy prawo własności intelektualnej przestaje wywoływać skutki lub gdy wnioskodawca z innych przyczyn przestaje być uprawniony do złożenia wniosku, organy celne nie podejmują żadnego działania. Decyzja uwzględniająca wniosek zostaje, stosownie do przypadku, uchylona lub zmieniona przez właściwe służby celne, które ją wydały. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia w przypadku gdy organy celne zidentyfikują towary podejrzane o naruszenie prawa własności intelektualnej objętego decyzją uwzględniającą wniosek, zawieszają zwolnienie towarów lub zatrzymują je. Aby możliwe było zawieszenie zwolnienia towaru na podstawie art. 17 ust. 1 rozporządzenia , konieczne jest zaistnienie podejrzenia dotyczącego naruszenia nie jakiegokolwiek prawa własności intelektualnej , ale takiego, które objęte zostało decyzją uwzględniającą wniosek. Na użytek rozporządzenia "prawa własności intelektualnej" oznaczają bowiem znak towarowy, wzór, prawo autorskie lub jakiekolwiek prawo pokrewne zgodnie z prawem krajowym lub unijnym, oznaczenie geograficzne, patent zgodnie z prawem krajowym lub unijnym, dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych (...), dodatkowe świadectwo ochronne dla środków ochrony roślin (...), wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin (...), prawo do ochrony odmian roślin zgodnie z prawem krajowym, topografię układu scalonego zgodnie z prawem krajowym lub unijnym, wzór użytkowy w zakresie, w jakim jest chroniony prawem krajowym lub unijnym jako prawo własności intelektualnej, nazwę handlową w zakresie, w jakim jest chroniona prawem krajowym lub unijnym jako wyłączne prawo własności intelektualnej ( art. 2 pkt 1 lit. a- l rozporządzenia). W tej sytuacji dokonanie zawieszenia zwolnienia towaru wymaga ustalenia treści decyzji uwzględniającej wniosek, w celu zidentyfikowania praw własności intelektualnej chronionych tą decyzją. W niniejszej sprawie doszło do zawieszenia zwolnienia towaru ze wskazaniem, że zachodzi co do niego podejrzenie naruszenia prawa własności intelektualnej objętego decyzją nr [...]. Organ pierwszej instancji wskazał jedynie, że decyzja wydana została w dniu 20 stycznia 2017 r. na rzecz Audi Ag. Organ odwoławczy wskazał natomiast, że od przedstawiciela Audi Ag uzyskano informację, że przedmiotowy towar narusza prawo do graficznego znaku towarowego w postaci czterech nachodzących na siebie obręczy na podstawie decyzji nr [...] z dnia 20 stycznia 2017 r. Twierdzenie to nie znajduje w pełni potwierdzenia w aktach administracyjnych, bowiem w aktach tych znajduje się jedynie e-mail od A. G., w którym podano, że naruszono prawa do graficznego znaku towarowego w postaci czterech nachodzących na siebie obręczy i wskazano cztery numery rejestracji unijnych znaków towarowych. Brak w nim numeru decyzji uwzględniającej wniosek. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podał natomiast, że decyzja [...] zarejestrowana została w bazie danych w dniu 8 lipca 2015 r. , a jej ważność określono do dnia 16 grudnia 2017 r. Stwierdzenia wobec powyższego wymaga, że informacje podawane przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę, dotyczące daty decyzji uwzględniającej wniosek, są ze sobą sprzeczne. Jednak najbardziej istotne jest , że na podstawie akt administracyjnych nie sposób ustalić treści decyzji nr [...] - jakie konkretnie prawa własności intelektualnej zostały nią objęte. Nie pozwala to na weryfikację zaskarżonej decyzji przez Sąd pod kątem tego, czy zawieszenie zwolnienia towarów dotyczyło takich towarów, które mogły zostać uznane za podejrzane o naruszenie prawa własności intelektualnej, objętego decyzją uwzględniającą wniosek. Podkreślić należy, że choć dla prawodawcy znaczenie ma przede wszystkim ochrona praw własności intelektualnej, co wyraża się choćby w możliwości zawieszenia zwolnienia towaru w przypadku jedynie podejrzenia o ich naruszenie, to jednak ochrona ta ograniczona została - w przypadku wydania decyzji uwzględniającej wniosek – do praw własności intelektualnej objętych taką decyzją. Gdy organy celne zidentyfikują towary podejrzane o naruszenie prawa własności intelektualnej, które nie są objęte decyzją uwzględniającą wniosek, mogą również zawiesić zwolnienie towarów lub zatrzymać je, ale stosując procedurę i zasady określone przepisem art. 18 rozporządzenia. Skoro więc do zawieszenia zwolnienia towaru doszło na podstawie art. 17 rozporządzenia, nie wystarczy jedynie powołanie się na numer decyzji ( przy czym w niniejszej sprawie nie można zweryfikować, czy wskazany numer dotyczy decyzji mającej znaczenie dla sprawy) ; niezbędne jest również wskazanie , jakie prawa własności intelektualnej są nią objęte. Decyzja uwzględniająca wniosek musi być również skuteczna na terytorium RP w rozumieniu art. 10 rozporządzenia. Istotny jest również okres, w którym organy mają podjąć działanie ( art. 11 rozporządzenia). Ustaleń takich w zaskarżonej decyzji zabrakło. Odnosząc się do wskazywanej w odpowiedzi na skargę ochrony danych zawartych w bazie systemu z powołaniem się na art. 32 rozporządzenia stwierdzić należy, że przepis ten dotyczy generalnie ustanowienia centralnej bazy danych, zaś art. 33 rozporządzenia dotyczy ochrony danych osobowych, do których chronione prawo własności intelektualnej nie należy. Zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, mającym odpowiednie zastosowanie w myśl art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne ( tj. Dz. U. 2016, poz.1880 ze zm. ), organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W sytuacji braku ustaleń dotyczących omawianej decyzji [...] co najmniej przedwczesne było wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej, czyli utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, wydanej na podstawie art. 17 ust. 1 rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie miały w niniejszej sprawie zastosowania, wobec czego nie mogło dojść do ich naruszenia. Stosownie bowiem do art. 73 ust. 1 Prawa celnego, do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 141-143, art. 168, art. 170 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10, 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169 § 1 i 1a, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220-223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy. Zarzuty związane z ponowną rewizją towaru jak i twierdzenia skargi dotyczące rynku części zamiennych nie mogły mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Okoliczności te nie miały żadnego znaczenia dla podjęcia decyzji w przedmiocie zawieszenia zwolnienia towaru. Nie było też podstaw do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka i strony na wnioskowane przez skarżącego okoliczności. Wbrew stanowisku skarżącego przeprowadzenie wnioskowanych dowodów związane byłoby z rozstrzyganiem przez organy celne kwestii naruszenia prawa własności intelektualnej. Tymczasem w postępowaniu opartym o art. 17 ust. 1 rozporządzenia organy celne nie rozstrzygają, czy doszło do naruszenia prawa własności intelektualnej , bowiem właściwym w tej kwestii jest XXII Wydział Sądu Okręgowego w Warszawie. W przepisie art. 17 ust. 1 rozporządzenia nie ma też mowy o uzasadnionym podejrzeniu naruszenia , jak argumentuje w skardze skarżący, a jedynie o podejrzeniu naruszenia. Przedłożone przez skarżącego postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2017 r. sygn. akt [...] nie mogło mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem inne są przesłanki i podstawy orzekania w sprawie zawieszenia zwolnienia towaru , inne zaś przy rozpoznaniu wniosku o udzielenie zabezpieczenia. Choć Sąd nie podzielił zasadności części zarzutów skargi, wskazane naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. , uchylił zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy będzie miał na uwadze powyższe stanowisko Sądu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2015 r., poz.1804 ze zm.).