II OSK 313/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki (spr.) del. WSA Beata Ziomek Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1151/15 w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej sportowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od D. D. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1151/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi D. D. uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej sportowej. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z 20 lutego 2014 r. D. D. zwrócił się do Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji o wydanie mu pozwolenia na 5 egzemplarzy broni palnej do celów sportowych. Decyzją z [...] maja 2014 r. nr [...] Śląski Komendant Wojewódzki Policji uwzględnił żądanie wnioskodawcy co do trzech egzemplarzy broni. Od decyzji tej D. D. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który uznając argumentację za zasadną, decyzją z dnia[...] sierpnia 2014 r. nr [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji w części dotyczącej odmowy wydania pozwolenia na dwa egzemplarze wnioskowanej przez niego broni i przyznał mu prawo do jej posiadania orzekając, iż łącznie pozwolenie na broń do celów sportowych obejmuje 5 jednostek broni, tj. dwa egzemplarze broni palnej centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kal. do 12 mm, dwa egzemplarze broni palnej bocznego zapłonu o kal. do 6 mm oraz jedną strzelbę gładkolufową. Wnioskiem z 22 stycznia 2015 r. D. D. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji o rozszerzenie pozwolenia o kolejne trzy jednostki broni, tj. pistolet i karabin sportowy bocznego zapłonu o kal. do 6 mm oraz o pistolet centralnego zapłonu o kal. do 12 mm. Wniosek swój uzasadnił przynależnością do Miejskiego [...] w R. oraz czynnym udziałem w klubowych zawodach strzeleckich. Podniósł, iż wskazane przez niego rodzaje broni są mu niezbędne do doskonalenia umiejętności strzeleckich, a posiadana przez niego obecnie broń nie nadaje się do efektywnego wykorzystywania w niektórych konkurencjach strzeleckich. Wymienił przy tym rodzaje konkurencji, do których zamierza wykorzystywać broń, o którą się aktualnie ubiega. Do wniosku dołączył m.in. zaświadczenie o członkostwie w [...] w R., patent strzelecki z 4 lipca 2013 r., licencję strzelecką, ważną na 2014 r. i na 2015 r. a także komunikaty z zawodów strzeleckich odbytych w latach 2013-2015, licencję PZSS uprawniającą do uprawnienia sportu strzeleckiego w dyscyplinach pistolet, karabin i strzelba gładkolufowa. Komendant Główny Policji decyzją z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] na podstawie art. 155 k.p.a. odmówił zmiany własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej sportowej do celów sportowych. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł D. D. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Komendant Główny Policji decyzją z [...] czerwca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z [...] kwietnia 2015 r. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że strona została wyposażona w adekwatną ilość broni do brania udziału w zawodach. Organ wskazał, że w okresie od 25 sierpnia 2014 r. D. D. uczestniczył łącznie w 9 zawodach strzeleckich, w których strzelał 7 razy z pistoletu sportowego, 6 razy z karabinu sportowego, 1 raz z pistoletu centralnego zapłonu, 2 razy z karabinu centralnego zapłonu oraz 6 razy ze strzelby gładkolufowej. W konkluzji organ stwierdził, że interes strony w uzyskaniu dodatkowych trzech egzemplarzy broni do celów sportowych musi ustąpić na rzecz interesu społecznego, dla którego – zważywszy na reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji – jest istotne, aby rozszerzenie posiadanego przez stronę pozwolenia o kolejne jednostki broni było uzasadnione obiektywnymi okolicznościami, wskazującymi na konieczność przyznania prawa do większej niż dotychczas liczby egzemplarzy broni. Racje interesu społecznego przejawiają się bowiem w tym, aby w rękach osób fizycznych nie znajdowało się broni więcej, niż wynika to z rzeczywistej potrzeby realizacji celu dla którego pozwolenie przyznano. W konkluzji organ stwierdził, iż zmiana dotychczasowej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. w zakresie liczby jednostek broni nie byłaby zasadna. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. wniósł D. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1151/15 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że organ nie rozważył przesłanek wynikających z art. 155 k.p.a. A mianowicie nie przeprowadził postępowania ani pod kątem czy za zmianą decyzji przemawia interes społeczny, a przede wszystkim nie ocenił czy przemawia za tym interes strony. Brak jest wszechstronnej i wnikliwej oceny organu, czy dotychczas przyznane skarżącemu egzemplarze broni (5 sztuk) zaspokajają jego potrzeby choćby w sposób minimalny by mógł startować w zawodach, uczestniczyć w treningach. Nadto uzasadnienie decyzji nie odnosi się do potrzeb strony i jej interesu, koncentrując się na tym, że to do organów Policji należy władztwo w tym zakresie. Swoboda decyzyjna (luz) w zakresie określenia liczby egzemplarzy nie może stanowić podstawy do wydania decyzji negatywnej. W odniesieniu do określenia liczby egzemplarzy broni konkretnego rodzaju, należy zastosować wykładnię celowościową przepisów ustawy o broni amunicji, w oparciu o stan faktyczny ustalony na podstawie materiału dowodowego, zebranego stosownie do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Pomiędzy formą uprawiania sportu strzeleckiego, a liczbą i rodzajem broni objętej wnioskiem powinna istnieć współzależność, a każdy przypadek powinien być oceniany przez organ indywidualnie w tym znaczeniu, że należy określić adekwatną liczbę egzemplarzy do deklarowanego celu. Wprawdzie organ nie jest związany żądaniem wnioskodawcy, albowiem może w oparciu o obiektywne i subiektywne kryteria, określić odpowiednią liczbę egzemplarzy broni, lecz swoje stanowisko powinien gruntownie uzasadnić, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 października 2015 r. wniósł Komendant Główny Policji zaskarżając wyrok w całości i zarzucają mu naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 155 k.p.a. oraz w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ nie rozważył przesłanek wynikających z art. 155 k.p.a. oraz nie przeprowadził wszechstronnej i wnikliwej oceny czy dotychczas przyznane skarżącemu egzemplarze broni zaspokajają jego potrzeby w sytuacji, gdy organ dokonał pełnej i wyczerpującej oceny w tym zakresie, a motywy rozstrzygnięcia organu zostały wskazane w uzasadnieniu decyzji; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 155 k.p.a. poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku ograniczające się w istocie do stwierdzenia, że organ nie rozważył przesłanek wynikających z art. 155 k.p.a. oraz nie przeprowadził wszechstronnej i wnikliwej oceny, czy dotychczas przyznane skarżącemu egzemplarze broni zaspokajają jego potrzeby oraz niezamieszczenie w uzasadnieniu konkretnych wskazań co do dalszego postępowania, przez co organ pozbawiony został istotnych informacji o motywach rozstrzygnięcia Sądu i niezbędnych wskazówek co do dalszego procedowania; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez wskazanie w uzasadnieniu wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. jako jednej z podstaw rozstrzygnięcia bez wskazania naruszonych przez organ przepisów prawa materialnego, przez co organ pozbawiony został istotnych informacji o motywach rozstrzygnięcia Sądu i niezbędnych wskazówek co do dalszego procedowania. Skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, wskazując na naruszenie zaskarżanym wyrokiem szeregu przepisów postępowania. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżanego wyroku, Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że organ nie rozważył przesłanek wynikających z art. 155 k.p.a. oraz że uzasadnienie decyzji nie odpowiada wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a. Z taką oceną nie można się zgodzić, gdyż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ rozważył czy za zmianą decyzji w trybie art. 155 k.p.a. przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, dochodząc do przekonania, że w tym przypadku interes strony powinien ustąpić na rzecz interesu społecznego (s. 2). Można się z tym stanowiskiem nie zgodzić, ale nie można pisać, że organ nie rozważył przesłanek wynikających z art. 155 k.p.a. W ocenie Sądu kasacyjnego również nieuzasadniona jest ocena Sądu pierwszej instancji, co do uzasadnienia zaskarżonej decyzji, gdyż uzasadnienie to spełnia wymagania wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Jest obszerniejsze niż uzasadnienie zaskarżanego wyroku, odnosi się też do zarzutów skargi. Tymczasem Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku w ogóle nie odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze, czym naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., jak trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej. Poza tym należy również zgodzić się z poglądem wyrażonym w skardze kasacyjnej, że uzasadnienie wyroku jest bardzo lakoniczne i ogólnikowe, nie zawiera też konkretnych wskazań co do dalszego postępowania. Nie wiadomo też dlaczego Sąd w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku pisze w dwóch miejscach (s. 4 i 5), że zaskarżana decyzja została wydana na podstawie "art. 154 i art. 155 k.p.a." skoro są to przepisy, których nie można stosować zamiennie i w tej sprawie miał zastosowanie art. 155 k.p.a., co wynika z decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. i z decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. W tekście krótkiego uzasadnienia wyroku, liczącego zaledwie dwie strony (4-6), na stronie piątej cytuje się także cały przepis art. 154 k.p.a., nie wiadomo więc jak to rozumieć, czyżby Sąd uważał, że powinie mieć w tej sprawie zastosowanie art. 154 k.p.a., a nie art. 155 k.p.a.? Trudno to wyjaśnić, jak i to, że w zaskarżanym wyroku jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podaje się "art. 145 pkt 1 lit. a i c" p.p.s.a. (poprawnie powinno chyba być art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c), chociaż nie wskazuje się w całym uzasadnieniu wyroku jakie to przepisy prawa materialnego zaskarżoną decyzją zostały naruszone, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), co trafnie podnosi się w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej! Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd pierwszej instancji powinien tez rozważyć, czy w takiej sprawie jak ta, kiedy chodzi o wydanie pozwolenia na posiadanie kolejnych, innych niż dotychczas egzemplarzy broni, powinno to się odbywać w oparciu o przepisy art. 155 k.p.a., a nie w postępowaniu zwyczajnym, kiedy to wnioskodawca otrzymał pierwsze pozwolenie na posiadanie broni. Ponieważ wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się uzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.