III SA/Wa 810/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 31 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji T. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwana "Skarżącą"), złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca wskazała na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji przy uwzględnieniu zaległości w podatku VAT. Zaznaczyła przy tym, że obecnie nie posiada majątku i środków finansowych pozwalających na prowadzenie dalszej działalności co zostało spowodowane zakwestionowaniem przez organ kontroli rozliczeń podatkowych za okres od stycznia do lipca 2011 r. Obecnie organy rozpoczęły już czynności egzekucyjne wobec spornego podatku VAT co może w rezultacie skutkować postawieniem jej w stan upadłości. Skarżąca zwróciła uwagę, że załączona do wniosku historia rachunku bankowego potwierdza, iż za sierpień 2016 r. stan środków na nim wynosi (-) 169,23 zł. Natomiast z zeznania CIT-8 za 2015 r. wynikało, że Spółka odnotowała przychody w wysokości 880,35 zł i łączną stratę w wysokości (-) 11.938,28 zł. Mając na uwadze bilans sporządzony na dzień 31 grudnia 2015 r., który po stronie aktywów i pasywów wykazuje sumę 4.218.401,21 zł stwierdziła, że na aktywa w zdecydowanej większości składają się środki z przysługującego jej za okres 2011 r. zwrotu VAT. Zdaniem Skarżącej wykonanie na obecnym etapie decyzji ostatecznej będzie oznaczało pozbawienie jej prawa do poddania tej decyzji kontroli sądowo-administracyjnej. W sytuacji bowiem, gdy organy podatkowe kierują już do majątku Spółki egzekucję, istnieje duże prawdopodobieństwo konieczności zakończenia jej działalności. Do wniosku Skarżąca załączyła, wyciąg z rachunku bankowego, zeznania CIT-8 za 2015 r., sprawozdanie finansowe za 2015 r. i sprawozdanie zarządu z działalności Spółki, bilans wraz z obrotami kont aktywnych. Nadesłała także kserokopię postanowienia Sądu (sygn. III SA/Wa 27 grudnia 2017r.) o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, Skarżąca istnienia tych przesłanek nie wykazała. Bez wątpienia kwota ustalonych decyzją organu pierwszej instancji zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. jest znaczna, a zatem wykonanie tejże decyzji mogłoby mieć wpływ na kondycję finansową Skarżącej. Jednakże, jak wynika z pism Skarżącej złożonych w związku z wnioskiem o prawo pomocy, sytuacja ta już jest zła. W piśmie z 31 marca 2017 r. Skarżąca wyjaśniła, że nie prowadzi działalności gospodarczej. Z przedstawionego zeznania podatkowego CIT-8 za 2016r. wynika, ze w 2016r. Skarżąca uzyskała przychód w kwocie 49,55 zł. Ponadto Skarżąca jak twierdzi nie posiada majątku. W świetle tych dokumentów oraz wyjaśnień Skarżącej trudno uznać, że zagrożenie egzekucją uzasadnia wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżąca nie prowadzi działalności, a zatem de facto już nie funkcjonuje na rynku. Referendarz sądowy natomiast zwolnił Skarżącą z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04, definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, stwierdził, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Tego zaś Skarżąca nie wykazała. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o uwzględnieniu skargi. Słuszność przekonania Skarżącej o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, zostanie przez Sąd zweryfikowana na etapie rozpatrzenia skargi, kiedy to Sąd zbada zasadność zarzutów w niej zawartych i oceni, czy przy wydaniu decyzji rzeczywiście doszło do naruszenia prawa. W ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.