II SA/Rz 946/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi RS o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 czerwca 2017 r. II SA/Rz 562/17 - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę o wznowienie postępowania Zarządzeniem z dnia 5 października 2017 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania poprzez oznaczenie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie, wykazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz zawarcie żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Wezwanie zawierało pouczenie, że czynności powyższej należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie procesowym z dnia 24 października 2017 r. skarżący podniósł, że "nie miał informacji o umocowaniu prawnym składu Sądu, który odrzucił skargę". Skarżący wskazał, że o dochowaniu terminu do wniesienia skargi świadczy stanowisko skarżonego organu, który w odpowiedzi na skargę zaznaczył, że skarga została wniesiona w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", skarga o wznowienie postępowania (poza wymaganiami pisma procesowego) powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Są to obligatoryjne elementy skargi o wznowienie postępowania. Brak któregokolwiek z wyżej wskazanych elementów skargi powoduje, że skarga ta nie może być rozpoznana merytorycznie przez sąd, a zatem podlega odrzuceniu. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, czym uniemożliwił nadanie sprawie dalszego biegu. Nie wskazał bowiem przesłanki wznowienia oraz jej nie uzasadnił. Trudno za wypełnienie nałożonego na niego w tym zakresie obowiązku uznać lakoniczne wskazanie, że podstawą wznowienia jest "art. 271" Ppsa, a w konsekwencji – cokolwiek by to miało znaczyć – "brak informacji o umocowaniu prawnym składu Sądu, który odrzucił skargę". Skarżący nie podjął chociażby próby wykazania i uzasadnienia, że w jego ocenie w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo w sprawie zainicjowanej jego skargą orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy (art. 271 § 1 Ppsa). Co nie mniej istotne, abstrahując od wskazanego przez skarżącego art. 271 Ppsa, którejkolwiek z ustawowo określonych podstaw wznowienia postępowania Sąd nie jest w stanie również wywieść z treści skargi o wznowienie postępowania oraz pisma procesowego stanowiącego uzupełnienie skargi. W szczególności za podstawę wznowienia nie mogło zostać uznane wyrażone w skardze subiektywne przekonanie o możliwości uzyskania kwestionowanego orzeczenia Sądu za pomocą przestępstwa, o czym świadczyć ma nierozpoznanie sprawy na rozprawie. Argumentacja ta jest o tyle niezrozumiała, że jak wynika z akt sprawy II SA/Rz 562/17, skarżący po otrzymaniu postanowienia o odrzuceniu jego skargi jako wniesionej z uchybieniem terminu, w piśmie z dnia 27 czerwca 2017 r. zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi przyznając, że uchybienie terminu nastąpiło, niemniej bez jego winy. Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że skarżący nie uzupełnił wniesionej skargi o wznowienie postępowania również o żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Wskazane wyżej okoliczności uniemożliwiają nadanie sprawie prawidłowego biegu i obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 279 Ppsa.