II SA/Kr 1023/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. W. i P. S. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 31 maja 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat G. decyzją nr [...] z dnia 22 marca 2017r. znak: [...] [...], na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm. , dalej jako: ustawa Prawo budowlane nakazał [...] P. S., M. W., rozbiórkę budynku magazynowego o konstrukcji stalowej skręcanej ze ścianami obłożonymi blachą falistą trapezową nitowaną do konstrukcji, z bramą garażową zamontowaną w ścianie frontowej, posadowionego na wylewce betonowej, o powierzchni zabudowy 73,8m2, zlokalizowanego na dz. nr [...], [...] obr.[...] przy ul. [...] w K., wybudowanego bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno — budowlanej wobec braku wypełnienia w całości treści postanowienia nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. z dnia 23.09.2016r. znak: [...] Odwołanie od decyzji złożyli P. S. i M. W., zarzucając naruszenie: - art. 6 oraz art. 104 § 1 kpa w zw. z 33, 331 § 1, 860 § 1 kc poprzez nałożenie obowiązku dokonania rozbiórki na spółkę cywilną, która nie jest ani osobą prawną ani jednostką organizacyjną niemającą osobowości prawnej, ale wyposażoną w zdolność prawną, a więc nie może być adresatem obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej organu nadzoru budowlanego; - art. 10 § 1 w zw. z art. 40 § 1 kpa poprzez pomijanie w toku całego postępowania administracyjnego jego stron - M. W. oraz P. S., którym jako osobom fizycznym powinny być doręczane wszelkie akty administracyjne na adres zameldowania, a nie adres prowadzenia działalności gospodarczej; - art. 7 oraz 77 § 1 kpa przez brak ustalenia w sposób zgodny z rzeczywistością pełnego stanu faktycznego sprawy; - art. 107 § 3 kpa poprzez zbyt skrótowe i ogólnikowe uzasadnienie decyzji administracyjnej, - art. 48 ust. 2 w zw. z art. 52 Prawa budowlanego poprzez nałożenie obowiązku dokonania rozbiórki obiektu budowlanego nie na właściciela obiektu, którego dotyczy nakaz rozbiórki. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia 31.05.2017 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 kpa oraz art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r., poz. 290 tekst jednolity z późn. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż mimo prawidłowego trybu postępowania organ I instancji, błędnie ustalił krąg stron prowadzonego postępowania, a także adresata rozstrzygnięcia. Spółka cywilna nie ma zdolności prawnej, co oznacza, że nie może być podmiotem praw i obowiązków w postępowaniu administracyjnym. Podmiotami praw i obowiązków w sferze stosunków zewnętrznych są wszyscy wspólnicy takiej spółki. Oni też mają prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki i jej reprezentowania na zewnątrz (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2006r. sygn. akt I OSK 106/06). Zatem to na wspólnikach spółki, a nie na spółce spoczywają prawa i obowiązki, o których rozstrzyga się w postępowaniu administracyjnym, im też należy doręczać jako osobom fizycznym (prowadzącym indywidualną działalność gospodarczą) wszelką korespondencję w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy organ I instancji błędnie przyznał status strony wszczętego i prowadzonego przez siebie postępowania Firmie [...] Spółka Cywilna P. S., M. W., kierując do niej wszystkie wydawane przez siebie w trakcie prowadzonej sprawy akty (zawiadomienie z dnia 14 lipca 2016r. o oględzinach k.5 akt PINB, zawiadomienie z dnia 23 września 2016r. o wszczęciu postępowania administracyjnego k.13 akt PINB, postanowienie nr [...] z dnia 23 września 2016r. k.14 akt PINB oraz skarżoną decyzję nr [...] z dnia 22 marca 2017r. k.24 akt PINB). Podmiot jako spółka cywilna nie posiada osobowości prawnej, a tym samym nie mógł zostać stroną niniejszego postępowania, a także adresatem wydawanych przez PINB w jego takcie rozstrzygnięć. Stronami tego postępowania winni natomiast zostać reprezentujący w/w spółkę cywilną wspólnicy, a więc P. S. i M. W.. Powyższe oznacza zatem, iż w niniejszym przypadku w/w osoby jako strony postępowania winny mieć zagwarantowane prawo do udziału zarówno w czynnościach postępowania wyjaśniającego, jak i w czynnościach decydujących w niniejszej sprawie. Prawu strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym towarzyszy obowiązek organu prowadzącego do zawiadomienia strony o wszczęciu bądź prowadzeniu postępowania, o prawie strony dostępu w tym czasie do akt sprawy, o prawie do zgłaszania dowodów, o terminie i miejscu przeprowadzania dowodów, o prawie strony do wypowiadania się przed wydaniem decyzji. W niniejszym przypadku PINB w K. Powiat G. pozbawił P. S. i M. W. wszystkich w/w praw, przyznając nieprawidłowo status strony prowadzonego przez siebie postępowania Firmie [...] Spółka Cywilna P. S., M. W. i wysyłając wydawane przez siebie w sprawie akty na adres siedziby spółki zamiast na adres zamieszkania jej wspólników. Nieprawidłowe działanie PINB poskutkowało także błędnie wskazanym adresatem, najpierw wydanego w dniu 23 września 2016r. postanowienia organu I instancji nr [...] znak[...] [...] (mającego na celu umożliwienie inwestorowi legalizacji popełnionej samowoli), a następnie wydanej w dniu 22 marca 2017r. skarżonej decyzji nr [...] znak j.w. W obu w/w przypadkach z przyczyn wskazanych powyżej adresatem przedmiotowych rozstrzygnięć nie mogła być w/w spółka cywilna. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyli P. S. i M. W. zarzucając naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez zbyt skrótowe i ogólnikowe uzasadnienie decyzji administracyjnej z uwagi na niepowołanie przepisów które zostały naruszone i których naruszenie spowodowało uchylenie decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 "a" i "c" p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O ile zgodzić się należy ze skarżącymi, że w kontrolowanym postępowaniu organu II instancji doszło do naruszenia przepisu postępowania tj. art. 107 § 3 k.p.a., to jednak naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Organ II instancji obszernie (str. 4-5 decyzji) uzasadnił swoje stanowisko - zbieżne zresztą ze stanowiskiem zaprezentowanym w odwołaniu - dlaczego stroną w niniejszym postępowaniu administracyjnym winni być wspólnicy spółki cywilnej, a nie spółka cywilna, w stosunku do której postępowanie przeprowadził organ I instancji. Powołał się przy tym na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, a przedstawiony pogląd należy uznać za prawidłowy i ugruntowany w orzecznictwie. Uzasadniając swoje poglądy w tym zakresie, organ rzeczywiście nie przytoczył przepisów, na których się oparł. Zaznaczyć jednak należy, że w końcowej części decyzji (str. 5 – przedostatnie zdanie uzasadnienia) organ stwierdził, że "Odnosząc się do zarzutów Skarżących zawartych w odwołaniu i dotyczących w całości błędnie określonego przez PINB kręgu stron w niniejszej sprawie, a także adresata zaskarżonej decyzji, MWINB w K. wskazuje iż uznaje przedmiotowe zarzuty za zasadne czego wyrazem jest uzasadnienie niniejszego rozstrzygnięcia organu odwoławczego". Odwołanie zostało natomiast sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika i w części gdzie wyartykułowano zarzuty, wprost wskazywało przepisy, z których wynika, że stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego powinni być wspólnicy spółki cywilnej, a nie sama spółka. Tym samym, odwołanie się organu II instancji do zarzutów odwołania, daje podstawę do wyrażenia poglądu, że swoje rozważania, których wyrażenie doprowadziło do uchylenia decyzji organu I instancji, organ II instancji wywiódł z wykładni wskazanych w odwołaniu przepisów tj. art. 6 oraz art. 104 § 1 kpa w zw. z 33, 331 § 1, 860 § 1 kc; art. 10 § 1 w zw. z art. 40 § 1 kpa; art. 107 § 3 kpa i art. 48 ust. 2 w zw. z art. 52 Prawa budowlanego. Kończąc należy wskazać, że zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dotyczy wad uzasadnienia decyzji. Sporządzenie uzasadnienia decyzji ma natomiast charakter następczy w stosunku do samego podjęcia decyzji w sprawie. Dlatego uwzględnienie skargi opartej o samoistne naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. może mieć miejsce w sytuacji, kiedy na podstawie uzasadnienia decyzji nie da się ustalić motywów organu, które doprowadziły do określonego rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie z uzasadnienia decyzji organu II instancji zarówno jednoznacznie wynika, jakie były jego motywy i poglądy, w wyniku których uchylił decyzję organu I instancji, a także wykładnia jakich przepisów (do których organ odwołał się pośrednio) doprowadziła do takiego rozstrzygnięcia. Dlatego o ile organ dopuścił się naruszenia przepisu postępowania, to jednak naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.