II FZ 15/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 886/17 w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2017 r. o nr. [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowych postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 886/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę Z. B. (dalej: "skarżący") w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2017 r. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowych. Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem z dnia 12 czerwca 2017 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. Pismem z dnia 5 lipca 2017 r. skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 23 sierpnia 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, albowiem w zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku. Zarządzeniem z dnia 26 września 2017 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 12 czerwca 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia z pouczeniem, że nieuiszczenie wpisu w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, wezwanie to zostało doręczone na adres strony w dniu 13 października 2017 r. w trybie zastępczym. Ponieważ w zakreślonym terminie skarżący wpisu nie uiścił, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę odrzucił na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 83 § 1 p.p.s.a. Nie godząc się z powyższym postanowieniem, pismem z dnia 7 grudnia 2017 r. skarżący wniósł zażalenie. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na odrzuceniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi skarżącego na skutek niewykonania wyżej wymienionego zarządzenia z dnia 26 września 2017 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd, natomiast na podstawie art. 83 § 1 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2. Kwestia twierdzeń skarżącego odnośnie wadliwego doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu nie zasługuje na uwzględnienie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zamieszczonego w aktach wynika, że doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Wynika z niego, że wezwanie do uiszczenia wpisu zostało awizowane po raz pierwszy w dniu 29 września 2017 r. Ponowne awizowanie nastąpiło w dniu 9 października 2017 r. W związku z niepodjęciem przesyłki przez skarżącego, słusznie Sąd pierwszej instancji przyjął, że do doręczenia w trybie zastępczym doszło w dniu 13 października 2017 r., a termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął w dniu 20 października 2017 r. Zasadne było w związku z tym odrzucenie skargi przez Sąd pierwszej instancji w związku z jej nieopłaceniem. Subiektywne przeświadczenie skarżącego o wadliwości doręczenia, nie może stanowić argumentu na rzecz braku obowiązku uiszczenia wpisu. Należy bowiem podnieść, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące. W niniejszej sprawie skarżący w żaden sposób nie obalił domniemania prawdziwości zwrotnego potwierdzenia odbioru. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.