VII SA/Wa 1363/17

Dnia 8 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr: [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nakazu wykonania zabezpieczeń oraz przedłożenia dokumentów postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji Skarżąca Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych przy budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] a dachu budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w [...]. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że jego wykonanie przed rozpoznaniem skargi może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i niemożliwe do odwrócenia skutki polegające na poniesieniu przez skarżącą znacznych nakładów finansowych mających na celu sprostanie oczekiwaniom organów, a w sytuacji uchylenia zaskarżonych postanowień środki wydane zostaną bezpodstawnie bez możliwości ich rekompensaty. Koszt wykonania projektów i uzyskania oczekiwanych decyzji jest znaczny, zaś w ocenie spółki brak jest podstaw do nałożenia na spółkę tego obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; publ: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powołanego przepisu prawa oraz argumentacji zwartej we wniosku, Sąd uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Nie wystarczy bowiem samo powołanie się na przesłanki wskazane w przepisie ani wskazanie, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia spowoduje poniesienie przez skarżącą znacznych nakładów finansowych. Należy podkreślić, że strona skarżąca nie wykazała w przekonujący sposób, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki lub narazi ją na wyrządzenie znacznej szkody. Przede wszystkim nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Poza wskazaniem, iż wykonanie decyzji może spowodować prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków, nie skonkretyzowano w żaden sposób wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek formalny winien natomiast zawierać przekonywujące uzasadnienie i argumentację odnoszącą się do samego obowiązku nałożonego zaskarżonym postanowieniem w świetle przesłanek z powołanego przepisu. A zatem należałoby przedstawić sytuację finansową Spółki w zestawieniu z ewentualnymi kosztami, jakie Spółka poniesie w związku z koniecznością wykonania obowiązków sporządzenia i dostarczenia dokumentacji wskazanej w zaskarżonym postanowieniu. Należy podkreślić, że koszty wykonania postanowienia nie przesądzają automatycznie o znacznej szkodzie lub trudnych do odwrócenia skutkach, a argument taki musi być rozpatrywany przez pryzmat podmiotu, na który obowiązek został nałożony i jego możliwości płatniczych a także w świetle okoliczności sprawy. Wobec tego, że strona skarżąca nie podała nawet w przybliżeniu danych w tym względzie nie mogły być one rozważane. Nadmienić jednocześnie należy, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania Sąd nie bada skargi, jej zasadności ani legalności samego postanowienia. Sąd na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania bada wyłącznie zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 590/12, LEX nr 1248471). Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.