I SA/Ke 512/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r. sprawy ze skargi C.o N. na informację Zarządu Województwa Ś. z [...] r. [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oddala skargę. Zarząd Województwa Ś. (Zarząd, Instytucja Zarządzająca) skierował do C.N. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Zakład Elektromechaniczny pismo nr [...] z [...] r. zawierające informację o odrzuceniu projektu pn. "Dywersyfikacja dotychczasowej działalności poprzez uruchomienie produkcji specjalistycznych i innowacyjnych tłumików hałasu szerokiego zastosowania oraz rozszerzenie zakresu świadczonych usług o innowacyjne usługi kompleksowej diagnostyki oraz serwisu silników i maszyn" (Projekt), złożonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014 – 2020, Działanie 2.5, Wsparcie inwestycyjne sektora MŚP. Wskazano, że Projekt spełnił kryteria dopuszczające (ogólne i sektorowe) i otrzymał 55 punktów co oznacza iż Projekt nie uzyskał wymaganego minimum, tj. co najmniej 60% maksymalnej możliwej liczby punktów. W związku z powyższym został odrzucony na etapie oceny merytorycznej. Wynik oceny merytorycznej powyższego Projektu wraz z uzasadnieniem przedstawiono w karcie informacyjnej będącej załącznikiem do pisma. C.N. złożył protest do Zarządu Województwa Ś., w którym nie zgodził się z wynikiem oceny merytorycznej w zakresie następujących kryteriów punktowych: nr 1 Stopień Innowacyjności projektu, nr 6 Utworzenie działu B+R w przedsiębiorstwie, nr 7 Potencjał rynkowy wdrażanych innowacji. Uzasadniając zarzut w zakresie kryterium nr 1 - Stopień Innowacyjności projektu C.N. odwołując się do Instrukcji dokonywania oceny punktowej projektu zarzucił, że Instytucja Zarządzająca nie uwzględniła treści opinii o innowacyjności sporządzonej przez G.Ś. – profesora Politechniki Ś. Podniósł, że jakkolwiek sporządzający opinię wskazał, że zostanie wprowadzona innowacja co najmniej w skali regionu (województwa), to w opinii zawarte zostało stwierdzenie, że inwestycja zakłada zastosowanie rozwiązań innowacyjnych w odniesieniu do produktu/usług/technologii stosowanych w skali województwa, w skali kraju i w skali świata. Przyjęto też, że dotychczasowe krajowe rozwiązania w zakresie objętym Projektem są nieliczne. Odwołując się do naukowej definicji innowacyjności, na którą powoływał się organ, C.N. podniósł, że w opinii o innowacyjności profesor G.Ś. jednoznacznie stwierdził, iż produkowane tłumiki hałasu obniżają poziom hałasu w stosunku do aktualnie stosowanych tłumików nawet o 30%, co świadczy, że są innowacyjne w skali światowej. Dodatkowym potwierdzeniem innowacyjności tłumika hałasu w ciągu technologicznym był wniosek o rejestrację w Europejskim Urzędzie Patentowym. Podniósł, że w Biznes Planie została ujęta informacja o współpracy z podmiotami działającymi w Polsce, które wchodzą w skład międzynarodowych koncernów przemysłowych. Zdaniem wnioskodawcy wskazywało to, że stopień innowacyjności Projektu nie ograniczał się tylko i wyłącznie do regionu (województwa). Zastosowanie tłumików w zakładach należących do międzynarodowych koncernów zlokalizowanych na terenie województwa i kraju pozwoli mu zaistnieć na rynku międzynarodowym. Podsumowując rozważania odnośnie kryterium nr 1, wnioskodawca wskazał, że Zarząd bezzasadnie przyjął najniższy (ponadloklany) zasięg oddziaływania całej inwestycji pod względem innowacyjności i przyznał 1 pkt. Jego zdaniem, w Projekcie oraz w załączonej opinii o innowacyjności znajdują się informacje uzasadniające przyznanie co najmniej 2 pkt (europejska skala innowacji). Odnosząc się do kryterium nr 6 - Utworzenie działu B+R w przedsiębiorstwie, C.N. zakwestionował ocenę organu, który nie przyznał punktu w zakresie tego kryterium. Zdaniem wnioskującego pominięcie zapisu o utworzeniu działu B+R nastąpiło w wyniku pomyłki osoby, która dokonywała poprawek podczas przepisywania Biznes Planu w związku z wezwaniem organu do przedłożenia tego dokumentu na właściwym wzorze. Odwołał się do pierwotnej wersji dokumentu, w której przewidziano utworzenie tego działu, punktu 10 sekcji 2-3 Biznes Planu w której zawarto informacje, że w firmie w ramach realizacji Projektu będą prowadzone przy udziale pracowników Politechniki Ś. prace badawczo rozwojowe mające na celu udoskonalenie opracowanego filtra hałasu oraz informacji zawartej w sekcji 4 –uwagi i komentarze Beneficjenta. Podniósł, że wprowadzenie na rynek tłumika hałasu ciągu technologicznego jest odpowiedzią na potrzeby rynku związane z podwyższaniem norm emisji hałasu. Konieczność stałej pracy nad zastosowanymi rozwiązaniami technicznym oraz dostosowywania do indywidualnych potrzeb determinuje konieczność stworzenia w firmie działu badawczo – rozwojowego. Zarzucił, że ocena organu dokonana wyłącznie na podstawie zapisu punktu 9 Biznes Planu w sekcji 2-3 może świadczyć o pobieżnym zapoznaniu się ze złożoną przez niego dokumentacją. Odnośnie kryterium nr 7 – potencjał rynkowy wdrażanych innowacji zakwestionował ocenę organu, który uznał, że nie został wykazany potencjał eksportowy. Podniósł, że wskazał na przewidywane wprowadzenie działalności eksportowej oraz planowane rozszerzenie oferty na zagranicznych odbiorców. Głównym towarem eksportowym ma być innowacyjny filtr hałasu w ciągach technologicznych. Dowodem na to, że wnioskodawca planuje eksport swoich towarów był załącznik do Biznes Planu w postaci Uproszczonego Bilansu, Rachunku Zysków i Strat dla pozostałych przedsiębiorstw, gdzie w Rachunku Zysków i Strat (dane w PLN) w punkcie Wartość sprzedanych produktów, towarów i usług (bez VAT), w tym eksport Wnioskodawca jednoznacznie podał przychody z tytułu eksportu, które wskazywały na przychody ze sprzedaży eksportowej z tendencją wzrostową, w pierwszym roku funkcjonowania zakładu - 38% całkowitych przychodów, w kolejnych latach wzrost do poziomu 45%. Nie zgodził się ze stwierdzeniem organu, że nie wykazał dla kogo przeznaczony będzie produkt oraz potencjalnych odbiorców zagranicznych. Podniósł, że w sekcji 3-2 Rynek pkt 1 Biznes Planu wskazał niektórych klientów z regionu Ś. L. C. S.A., L. K. i B. Sp. z o.o., T.S.A., D. Sp. z o.o., L. B. Sp. z o.o, będące częściami międzynarodowych koncernów. Zakłady te mimo, że są zlokalizowane na terenie województwa Ś., nie są przedsiębiorstwami samodzielnymi, a stanowią części międzynarodowych grup, w których prowadzi się politykę przepływu technologii pomiędzy oddziałami na terenie Polski, Europy i Świata. Dlatego uznanie przez Zarząd, że działalność firmy to przede wszystkim region województwa Ś. było niezgodne z prawdą. Firma już w momencie złożenia wniosku działała nie tylko na rynku świętokrzyskim, ale również śląskim, małopolskim i łódzkim. Wnioskodawca nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że nie uzasadnił on zapotrzebowania na rynku europejskim. Podkreślił, że wprowadzane na rynek tłumiki są odpowiedzią na coraz bardziej wyśrubowane normy emisji hałasu w przemyśle. Ponadto tłumiki posiadają dodatkowy potencjał dotychczas niedostępny w tego rodzaju instalacjach polegający na dodatkowej filtracji medium. Powyższe okoliczności uzasadniały przyznanie maksymalnej liczby 3 pkt, związanych z eksportem produkowanego filtra. Zarząd Województwa Ś. w rozstrzygnięciu z dnia 25 sierpnia 2017 r. nr DPR.III-433.2.5.160.2017 nie uwzględnił protestu. Podtrzymał stanowisko oceniających w zakresie przyznanej punktacji przy ocenie kryterium punktowego nr 1 – Stopień innowacyjności projektu. Podniósł, że w załączonej do dokumentacji konkursowej Opinii o innowacyjności wystawionej przez profesora Politechniki Ś. G.Ś. wskazano, że "Inwestycja zakłada zastosowanie rozwiązań innowacyjnych w odniesieniu do produktu/usług/technologii, stosowanych co najmniej w skali województwa, w skali kraju, w skali świata. Jednocześnie w dokumencie tym zwrócono uwagę na istnienie ewentualnych rozwiązań zagranicznych lub nielicznych krajowych w tym przedmiocie. W opinii nie znalazło się także potwierdzenie dla warunku stosowania wdrażanej innowacji w okresie do trzech lat w odniesieniu do rynku regionalnego/krajowego/światowego, a jedynie informacja, że w skali kraju funkcjonują rozwiązania techniczne w przedmiotowym zakresie. W tle tych zapisów tym bardziej uzasadnione byłoby przedstawienie w dokumentacji projektowej charakterystyki podmiotów/produktów konkurencji, czego nie wykazano. W części Biznes Planu dotyczącej produktów konkurencji (i konsekwentnie w opinii o innowacyjności) zawarto jedynie ogólnikowe stwierdzenia o większym poziomie redukcji hałasu (10-50% przy produktach konkurencji 5- 15%). Organ zweryfikował twierdzenie wnioskodawcy dotyczące wszczęcia procedury patentowej, powołując się na uzyskaną z Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej informację, że zgłoszenie, na które powoływał się C.N., zostało złożone do tej instytucji i dotyczy obszaru Polski, a nie Europy, jak deklarował wnioskodawca. Zdaniem organu wnioskodawca w dokumentacji projektowej nie zawarł pełnego i rzetelnego uzasadnienia dla przyjęcia poziomu innowacyjności na poziomie innym niż krajowy. Organ był związany treścią wniosku o dofinansowanie oraz załączoną do niego dokumentacją, nie był zobowiązany do dokonywania ustaleń czy też poszukiwania innych, niż wskazane przez wnioskodawcę argumentów, z punktu widzenia których projekt mógłby być oceniony jako spełniający kryteria wyboru do dofinansowania. Organ podtrzymał ocenę, że założony przez wnioskodawcę projekt nie przewidywał utworzenia działu B+R. Wskazał, że wnioskodawca w Biznes Planie – pkt 2-3.9zawarł informację: "Projekt nie przewiduje utworzenia działu B+R. Jednakże w związku z realizacją projektu została zawarta wstępna umowa o współpracy z Politechniką Ś., której celem jest prowadzenie prac zmierzających do zgłoszenia wniosku patentowego i wdrożenie patentu dot. technologii produkcji i budowy tłumików akustycznych na ciągach technologicznych". Organ przyznał, że w pierwotnej wersji Biznes Planu w sekcji 3-1.3 zapisał on: ,,W wyniku realizacji projektu przy współpracy z Politechniką Ś. w firmie zostanie utworzony dział Badań i Rozwoju" z tym, że w poprawionej wersji Biznes Planu zapis ten został zmodyfikowany: "W wyniku realizacji projektu przy współpracy Politechniką Ś. prowadzone będą badania dotyczące doskonalenia wprowadzanego na rynek tłumika". Podobna modyfikacja zapisów miała miejsce w sekcji dotyczącej wdrożenia wyników prac B+R. Pierwotny zapis (sekcja 2-3.10) "Badania będą prowadzone wspólnie w utworzonym w firmie dziale badawczo-rozwojowym oraz na Politechnice.", zastąpiono zapisem: "Badania będą prowadzone wspólnie z pracownikami naukowymi Politechniki". W opinii Zarządu, działania takie wskazywały, że deklaracja o braku tworzenia działu B+R była świadomą decyzją wnioskodawcy i nie można mówić o pomyłce przy formułowaniu zapisów w sekcji 2-3.9, przy jednoczesnej odpowiedniej modyfikacji pozostałych treści Biznes Planu. Jako pomyłkę należy potraktować pozostawienie zapisów o utworzeniu działu B+R w części 4. Uwagi i komentarze własne Beneficjenta. Organ podkreślił ponadto, że deklaracja prowadzenia badań nie jest równoznaczna ze stworzeniem działu B+R. Odnosząc się do argumentu dotyczącego zatrudnienia dwóch technologów wskazał na zapis sekcji 1-7 Biznes Planu, z którego wynika, że technolodzy zostaną zatrudnieni po realizacji projektu. Z kolei w części 2-3.7 tego dokumentu przy wyliczeniu nowo powstałych stanowisk pracy, nie wskazano stanowiska technologa. Zatrudnienie technologów nie może zatem potwierdzać utworzenia działu B+R. Odnosząc się do kryterium nr 7 - Potencjał rynkowy wdrażanych innowacji organ wskazał, że zgodnie z instrukcją dokonywania oceny punktowej w ramach niniejszego kryterium, o przyznaniu trzech punktów decyduje uznanie, że projekt charakteryzuje duży potencjał eksportowy. W dokumentacji projektowej wnioskodawca wskazał szacowane przychody z tytułu eksportu (od 2,5 min PLN w 2018 roku do 5,5 min PLN w roku 2021), brak było jednak informacji w jaki sposób wartości te zostały oszacowane. C.N. nie podał również wymaganych informacji zgodnie z instrukcją wypełniania części 3-2.4 Biznes Planu. Załączone listy intencyjne nie stanowią potwierdzenia chęci zakupu innowacyjnych tłumików hałasu, bowiem dotyczą wykonywania na rzecz poszczególnych podmiotów "diagnostyki i wyważania wałów oraz wirników, w sytuacji gdy wnioskodawca taką usługę wprowadzi". W ocenie organu wnioskodawca nie wskazał na jakiej podstawie i jakimi założeniami kierował się uznając, że na rzecz podmiotów wskazanych w części 3-2 Biznes Planu wygenerowane zostaną przychody z tytułu eksportu w wysokości zadeklarowanej w rachunku zysków i strat. Zdaniem Instytucji Zarządzającej wnioskodawca nie uzasadnił wystarczająco zapotrzebowania na produkt na rynku europejskim i nie wskazał potencjalnych odbiorców zagranicznych. Odnosząc się do zarzutu C.N., że uzasadnienie odrzucenia Projektu "we wszystkich trzech przedmiotowych kryteriach zostało zawarte w kilku lakonicznych zdaniach" wyjaśnił, iż na etapie rozpoznania protestu nie ocenia się stopnia szczegółowości argumentacji przedstawionej w karcie oceny merytorycznej. Na powyższe rozstrzygnięcie, C.N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o stwierdzenie, że ocena Projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję Zarządzającą. Zarzucił naruszenie: – art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezzasadnym uznaniu projektu skarżącego, za niespełniający minimalnego progu 60% zaliczenia oceny merytorycznej - punktowej, co w konsekwencji skutkowała brakiem otrzymania wsparcia finansowego w ramach konkursu zamkniętego nr RPSW.02.05.00-IZ.00- 26-071/16, co było wynikiem niewłaściwej wykładni kryteriów wyboru projektów i stanowiło naruszenie nakazu przeprowadzania procesu wyboru projektów kwalifikujących się do wsparcia finansowego w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny; – art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w związku z § 6 część IlI. Ocena merytoryczna Regulaminu naboru w związku z kryteriami punktowymi: Stopień innowacyjności projektu, Utworzenie działu B+R w przedsiębiorstwie, Potencjał rynkowy wdrażanych innowacji, zawartymi w załączniku nr 1 do Uchwały nr 71/2016 komitetu Monitorującego RPOWŚ 2014- 2020 dnia 24 października 2016 roku, poprzez nieuzasadnione i nieznajdujące podstawy prawnej uznanie, że projekt skarżącego nie: prowadzi do wdrożenia innowacji stosowanej w skali ponad krajowej w okresie do trzech lat, przyczyni się do utworzenia nowego lub rozwinięcia istniejącego działu (zaplecza) badawczo-rozwojowego w przedsiębiorstwie, nie jest projektem o wysokim potencjale opłacalności projektu wprowadzającym na rynek produkt o dużym potencjale eksportowym; – art. 8 k.p.a. w zw. § 6 część III. Ocena merytoryczna Regulaminu naboru, poprzez nieuprawnione i zupełnie dowolne przeprowadzenie oceny merytorycznej - punktowej z pominięciem kluczowych dla jej wyników informacji przedstawionych przez skarżącego we wniosku oraz w załącznikach; – art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w niniejszej sprawie, a tym samym niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, a co za tym idzie bezpodstawne zaniżenie oceny punktowej projektu skarżącego, skutkującego odmową przyznania dofinansowania; – art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej w związku z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z § 12 część III Ocena merytoryczna poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu, zrozumienie tych motywów, a w szczególności ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób; – art. 58 ust. 4 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez podtrzymanie decyzji o negatywnym wyniku przeprowadzonej oceny merytorycznej projektu, podczas gdy istniały podstawy do zmiany podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadniając stanowisko odnośnie kryterium nr 1 – Stopień innowacyjności projektu odwołał się do przyjętej przez organ definicji innowacyjności. Podniósł, że rozpoznając wniosek organ nie powołał się na jakiekolwiek dokumenty, publikacje określające poziom innowacyjności projektu inaczej niż wskazano w opinii o innowacyjności sporządzonej przez G.Ś. – profesora Politechniki Ś. Organ uznał ponadto za zasadne przedstawienie w dokumentacji projektowej charakterystyki podmiotów/produktów konkurencji. Zdaniem skarżącego z załączonej do wniosku opinii o innowacyjności wynika, że przedmiotem projektu jest produkt przeznaczony dla przemysłu. W opinii wymieniono istniejące na rynku rozwiązania techniczne, które zostały objęte wnioskami patentowymi. Rozwiązania te zostały następnie szczegółowo opisane we wniosku o rejestrację patentu. Jednocześnie skarżący zwrócił uwagę, że autor opinii wyraźnie wskazał, iż dostępne na rynku rozwiązania technologiczne są stosowane w instalacjach wentylacji i klimatyzacji, a rozwiązań tych nie można przenieść bezpośrednio na instalację ciągów technologicznych ze względu na gabaryty takich tłumików. Zarówno w opinii o innowacyjności, jak i załączonym wniosku patentowym zostały zaprezentowane i szczegółowo opisane przyjęte rozwiązania techniczne, ze szczególnym uwzględnieniem wykazania różnic od dostępnych na rynku produktów. W opinii o innowacyjności znalazł się zapis o tym, że inwestycja zakłada wdrożenie rozwiązań innowacyjnych w odniesieniu do produktu, stosowanych co najmniej w skali regionu, kraju i świata. Odnosząc się do zarzutu przedłożenia wraz z wnioskiem dokumentów potwierdzających rejestrację w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej, skarżący podniósł, że przedstawiona dokumentacja jest rzetelna, a procedura rejestracji jest w toku. Zgłaszanie wynalazku najpierw do Urzędu Patentowego RP, a później do innych krajów jest uznaną praktyką wśród przedsiębiorców, wynikającą z przepisów Prawo o własności przemysłowej, ma także uzasadnienie finansowe. Uzyskanie raportu o stanie techniki pozwala na zorientowanie się co do szans na uzyskania ochrony. Załączony raport o stanie techniki zawiera dokumenty, które zdaniem Urzędu nie podważają zdolności patentowej przedmiotowego zgłoszenia. Skarżący twierdził, że aktualnie stosowane rozwiązania przy eliminacji hałasu w przemyśle są niedostateczne i nie nadążają za coraz bardziej wyśrubowanymi normami emisji hałasu. Dodatkowym atutem projektowanego tłumika hałasu będzie możliwość oczyszczania przepływającego przez niego medium. Zastosowanie projektowanego tłumika pozwoli na radykalne (od 10 do 50%) ograniczenie hałasu w stosowanych w przemyśle ciągach technologicznych, przy równoczesnym obniżeniu kosztów związanych z eliminacją hałasu. Możliwości oraz cechy projektowanego tłumika uzasadniały określenie światowego poziomu innowacyjności projektu. Skarżący twierdził, że rozpatrując aspekt geograficzny oddziaływania projektu pod kątem innowacji należało mieć na uwadze, że na rynku światowym nie jest dostępny tłumik hałasu ciągu technologicznego o takich cechach i rozwiązaniach technicznych jak tłumik objęty wnioskiem. Odnosząc się do kryterium merytorycznego nr 2 skarżący podtrzymał twierdzenie o omyłkowym zapisie w punkcie 2-3.9 podczas przepisywania pierwotnej wersji Biznes Planu, która była złożona na nieprawidłowym wzorze. Na potwierdzenie odwołał się do zapisów sekcji 1-7 w zakresie zatrudnienia dwóch technologów, treści zawartej w pkt 10 oraz sekcji 4. Zdaniem skarżącego wprowadzone zostały wyłącznie zmiany redakcyjne, nie wskazujące bezpośrednio na rezygnację z utworzenia działu badawczo-rozwojowego. Bezpodstawnie też przyjęto, że zatrudnienie dwóch technologów nastąpi po zakończeniu realizacji projektu. Podniósł, że w części 2-3.7 Biznes Planu zostały wykazane wyłącznie stawiska związane z procesem produkcji, jest to zatrudnienie minimalne, niezbędne do utrzymania wszystkich procesów produkcyjnych, a stanowiska te stanowią podstawę do ustalenia wskaźnika wzrostu zatrudnienia. Przyjęte we wniosku zatrudnienie, nie wyklucza zatrudnienia innych pracowników. Specyfika produkcji tłumików wymaga zatrudnienia technologów i utworzenia działu badawczo-rozwojowego, który będzie odpowiadał za dostosowywanie tłumików do indywidualnych potrzeb klienta, zarówno w przypadku produkcji seryjnej jak i indywidualnej. Zdaniem skarżącego dokonanie oceny kryterium utworzenia działu B+R w przedsiębiorstwie wyłącznie na podstawie zapisu punktu 9 w Sekcji 2-3 Biznes Planu było niezgodne z pozostałymi zapisami zawartymi w Biznes Planie. Skarżący zarzucił niespójność pomiędzy formularzem Biznes Planu, kartą oceny wniosku o dofinansowanie (kryteria punktowe), a kryteriami oceny i instrukcją dokonywania oceny punktowej projektu. Wskazał, że w punkcie 2-3.9 Biznes Planu oraz instrukcji oceny punktowej odniesiono się wyłącznie do utworzenia działu badawczo – rozwojowego w przedsiębiorstwie, którego działalność będzie raportowana do GUS, zaś przy określeniu wymogów koniecznych dla uzyskania punktu wskazano utworzenie nowego lub rozwinięcie istniejącego działu (zaplecza). W tym kontekście brzmienie pytania w pkt 2-3.9 Biznes Planu nie jest precyzyjnym narzędziem do weryfikacji spełnienia kryterium nr 6 i nie może stanowić jedynego źródła oceny w tym zakresie. Pomimo to w uzasadnieniu do oceny Zarząd powołał się właśnie tylko na ten punkt Biznes Planu. Brzmienie tego punktu (2-3.9) w pewien sposób uprzywilejowuje projekty tworzące nowe działy względem projektów przewidujących rozwiniecie istniejących działów lub zaplecza. Uprzywilejowanie takie jest jednak nieuprawnione w kontekście brzmienia instrukcji dokonywania oceny kryterium nr 6. W ocenie skarżącego, w dokumentacji konkursowej nie zdefiniowano, co należy rozumieć przez dział (zaplecze) badawczo-rozwojowy (np. w zakresie min. liczby osób zatrudnionych w takim dziale, sposobu wyodrębnienia w strukturze organizacyjnej lub zdefiniowanych celach). Brak precyzji w określeniu wymagań co do brzmienia deklaracji powoduje, że dokumentacja w tym zakresie jest nieprzejrzysta i może być powodem stronniczej, pobieżnej oceny. W świetle powyższego należy również przyjąć, że jednoznaczna ocena faktycznej woli wyrażonej w jakiejkolwiek deklaracji jest możliwa jedynie w sytuacji, gdy zostanie określony wzór takiej deklaracji, której podpisanie jest równoznaczne ze złożeniem oświadczenia woli co do spełniania określonego warunku. Podniósł, że ewentualne wątpliwości dotyczące deklaracji wyrażonej w pkt 2-3.9 Biznes Planu, jak i w innych częściach powinny być rozpatrywane w kontekście całego projektu, ewentualnie zostać wyjaśnione poprzez zwrócenie się do wnioskodawcy z prośbą o ich wyjaśnienie, bo taki tryb przewiduje regulamin konkursu. Nie skorzystanie przez Zarząd z takiej możliwości stanowi naruszenie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, poprzez sformułowanie dowolnej oceny Projektu. W uzasadnieniu tego kryterium nie odniesiono się w ogóle do kwestii zaplecza, o którym jest mowa w instrukcji oceny kryterium. Zdaniem skarżącego przesądzało to o nietrafności uzasadnienia i powodowało naruszenie art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej. Odnośnie oceny kryterium potencjału rynkowego wdrażanych innowacji C.N. podniósł, że biorąc pod uwagę cechy zaprojektowanego przez niego tłumika, będzie on odpowiadał na zapotrzebowanie rynku krajowego i zagranicznego. Popytowi na tego rodzaju rozwiązania ma sprzyjać także wprowadzanie coraz bardziej restrykcyjnych norm w zakresie emisji hałasu. Zdaniem skarżącego dowodem jego działalności eksportowej jest załącznik do Biznes Planu w postaci Uproszczonego Bilansu, Rachunku Zysków i Strat. W rachunku zysków i strat, w punkcie Wartość sprzedanych produktów, towarów i usług (bez VAT) w tym eksport, wskazano przychody, które w pierwszym roku działalności (2018) mają wynieść 38% całkowitych przychodów ze sprzedaży. W kolejnych latach przychody te mają tendencję wzrostową, by w roku 2021 osiągnąć wysokość 5.505.838zł, tj. 45,41% całkowitych przychodów ze sprzedaży. Skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko, że aktualnie współpracuje z podmiotami działającymi w Polsce, które wchodzą w skład międzynarodowych koncernów przemysłowych. Zastosowanie tłumików w zakładach należących do międzynarodowych koncernów zlokalizowanych na terenie województwa i kraju pozwoli mu zaistnieć na rynku międzynarodowym. Nie zgodził się z Instytucją Zarządzającą, która przyjęła, że nie uzasadnił on wystarczająco zapotrzebowania na produkt na rynku europejskim i nie wskazał potencjalnych odbiorców zagranicznych. Podniósł, że stwierdzenie "nie uzasadniono wystarczająco" jest oceną wysoce uznaniową i jako takie powinno być właśnie szczegółowo uzasadnione przez organ, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Na potwierdzenie stanowiska odwołał się do interpretacji art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, zawartej w wyroku WSA w Kielcach z 13 października 2016 roku, sygn. akt I SA/Ke 486/16 i wskazał, że Instytucja Zarządzająca posłużyła się daleko idącą dowolnością w interpretacji przedstawionych we wniosku informacji, błędnie dokonując ich oceny w kontekście sposobów jej przeprowadzenia, określonych w karcie oceny merytorycznej. W odpowiedzi na skargę Zarząd podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym rozstrzygnięciu i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie skarżący oświadczył, że z Urzędu Patentowego otrzymał informację, iż jego zgłoszenie objęte przedmiotowym Projektem posiada zdolność patentową. Złożył wydruk treści wiadomości otrzymanej od wymienionej wyżej instytucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem. Na podstawie art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. 2016.718 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są m.in. przepisy ustawy wdrożeniowej, które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy p.p.s.a., z wyłączeniami, o których mowa w art. 64 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z art. 61 ust.1 ustawy wdrożeniowej, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1 b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3). Stosownie do art. 9 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, Instytucja Zarządzająca, którą w przypadku regionalnego programu operacyjnego jest zarząd województwa, została zobowiązana do przygotowania propozycji kryteriów wyboru projektów i wyboru projektów do dofinansowania. Zgodnie z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej wybór projektów do dofinansowania jest przeprowadzany przez właściwą instytucję w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art.125 ust.3 lit.a rozporządzenia ogólnego. Wybór projektów w trybie konkursowym następuje na podstawie regulaminu określonego przez właściwą instytucję. Regulamin określa zasady przeprowadzenia konkursu, zawierając w swej treści pozycje wymienione szczegółowo w art. 41 ust. 2 pkt 1-12 ustawy wdrożeniowej w tym; "kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia" (pkt 7). Konkurs w rozpoznawanej sprawie został przeprowadzony na podstawie regulaminu określonego przez Zarząd Województwa Ś., który wyznaczał ramy prawne postępowania konkursowego i do którego reguł podmioty uczestniczące miały obowiązek zastosowania się. Zgodnie z zasadami projekt poddawany jest ocenie formalnej określonej w § 12 pkt II regulaminu oraz dwuetapowej ocenie merytorycznej opisanej w § 12 pkt III regulaminu. Stosownie do § 12 III pkt 3 ocena przeprowadzana jest w oparciu o kryteria dopuszczające ogólne i sektorowe, oraz punktowe natomiast na drugim etapie konkursu ocena dokonywana jest w oparciu o kryteria dopuszczające ogólne i sektorowe. Zasady punktacji merytorycznej Instytucja Zarządzająca określiła w załącznikach do regulaminu (wzór karty oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie w ramach RPOWŚ wraz z instrukcją dokonywania oceny punktowej), w którym wskazano kryteria i sposób oceny projektu. W przypadku stwierdzenia, że w wyniku oceny merytorycznej projekt nie spełnia któregokolwiek z kryteriów dopuszczających lub nie uzyskał wymaganej minimalnej liczby punktów, wniosek zostaje odrzucony a Zespól oceniający wyczerpująco uzasadnia podjętą decyzję (12 pkt 15 ). Spór między stronami dotyczy przeprowadzonej przez Zarząd Województwa oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie Projektu w oparciu o kryteria punktowe w zakresie kryterium nr 1, nr 6 i nr 7, a w konsekwencji zasadności odrzucenia Projektu na etapie oceny merytorycznej, z uwagi na nieuzyskanie przez Projekt wymaganego minimum tj. 60% maksymalnej możliwej liczby punktów. Projekt uzyskał 55 punktów. W art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zawarto zasady ogólne dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania. Wymieniona tam zasada przejrzystości, rzetelności, bezstronności wyboru projektów oraz równości wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu - począwszy do momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów, pozostając w ścisłej korelacji z zasadą rzetelności, która związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru, co odnosi się również do należytego umotywowania dokonanej oceny projektu, przyznanej mu liczby punktów. Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów. Równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy, nakłada na właściwą instytucję obowiązek publikowania informacji niezbędnych do realizacji równego dostępu do pomocy w zakresie ubiegania się o dofinansowanie projektów. Warunkiem koniecznym dla przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania zgodnie z regułami określonymi w art. 37 ust.1 i 2 ustawy wdrożeniowej jest określenie reguł wyboru w sposób jasny i precyzyjny, jednoznacznie określający konsekwencje prawne określonego działania lub zaniechania uczestników konkursu. Standardom takim nie odpowiadają systemy stwarzające zbyt szerokie pole do interpretacji dla podmiotów czy organów je stosujących, pozwalające na dowolność ocen lub na tyle nieostre, że ich stosowanie narusza zasady równości, przejrzystości, rzetelności lub bezstronności. Wadliwość prawna lub faktyczna przyjętych reguł wyboru, która pozwala na dowolność i nieweryfikowalność oceny projektów, może być – zdaniem Sądu - utożsamiana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 61 ust. 8 pkt 1 a ustawy wdrożeniowej. Każdorazowo jednak należy tę kwestie rozpatrywać indywidualnie, badając nie tylko sam fakt wystąpienia uchybień w szeroko rozumianej procedurze konkursowej, ale także potencjalny wpływ ich wystąpienia na ocenę projektu składanego przez wnioskodawcę. Sąd podziela ocenę organu w zakresie zaskarżonych kryteriów. Według Instrukcji dokonywania oceny punktowej Projektu przy badaniu kryterium nr 1 - stopień innowacyjności projektu, przedmiotem oceny jest ustalenie czy projekt prowadzi do wdrożenia innowacji stosowanej w skali kraju, w okresie do trzech lat – 1 punkt, stosowanej w skali ponad krajowej w okresie do trzech lat – 2 punkty, nieznanej i niestosowanej dotychczas – 3 punkty. W ramach działania 2.5 innowacja ma miejsce, gdy nowy lub znacząco ulepszony produkt zostaje wprowadzony na rynek albo nowy lub znacząco ulepszony proces zostaje zastosowany w produkcji, przy czym ów produkt lub proces są innowacyjne przynajmniej w skali kraju tj. stosowane na terenie Polski nie dłużej niż trzy lata poprzedzające dzień ogłoszenia naboru. Weryfikacja nastąpi w oparciu o zapisy wniosku o dofinansowanie, opinię o innowacyjności oraz dodatkowe dokumenty i dane potwierdzające innowacyjność projektu (np. dokumenty patentowe, publikacje naukowe, dostępne badania, wynik przeszukiwania baz danych, literatura fachowa). W zakresie tego kryterium projekt otrzymał 1 punkt o wadze 7. Dokonując oceny tego kryterium oraz rozstrzygając protest Zarząd stwierdził, że przedstawiona opinia o innowacyjności sporządzona przez G.Ś. profesora Politechnika Ś. potwierdza innowacyjność w skali regionu, wskazuje na istnienie ewentualnych rozwiązań zagranicznych lub nielicznych krajowych, nie potwierdza, by projekt prowadził do wdrożenia technologii nieznanej i niestosowanej dotychczas. W ocenie skarżącego przedstawiona opinia o innowacyjności sporządzona przez profesora G.Ś. potwierdza zastosowanie rozwiązań innowacyjnych w skali co najmniej europejskiej, co oznacza, że projekt winien otrzymać przynajmniej 2 punkty o wadze po 7. Zdaniem Sądu ocena kryterium dokonana została przez Zarząd w sposób prawidłowy, nie naruszający zasad określonych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Organ odwołując się do zapisów opinii zasadnie podniósł, że nie zawiera ona jednoznacznej oceny pozwalającej na przyjęcie tezy, że wdrożenie projektu będzie innowacją w skali ponad krajowej. Nie można wyprowadzać, jak czyni to skarżący, tezy o innowacyjności uzasadniającej przyznanie dwóch punktów z treści opinii w sytuacji, gdy sporządzający opinię jednoznacznie stwierdza (str. 2 opinii), że wdrożenie projektu stanowi innowacyjność w skali regionu, a następnie, że inwestycja zakłada innowacyjność w skali województwa, kraju, świata (str. 4). Zauważyć należy, że opinia nie zawiera istotnego wymogu określonego w instrukcji oceny dla tego kryterium - odniesienia się do warunku stosowania innowacji w okresie do trzech lat. Ma to szczególne znaczenie wobec powołania się w opinii na istnienie "ewentualnych rozwiązań zagranicznych i nielicznych krajowych", opublikowanych w literaturze, wskazania ich opatentowania. Stanowiska skarżącego o innowacyjności tłumika w skali ponad krajowej nie potwierdza zawarte w proteście twierdzenie o złożonym wniosku o rejestrację w Europejskim Urzędzie Patentowym. Organ rozpatrując protest zweryfikował i rozważył dokument załączony do wniosku o udzielenie patentu. Ustalił, że zgłoszenie, które według skarżącego miało być złożone do Europejskiego Urzędu Patentowego, zostało złożone do Urzędu Patentowego RP i dotyczy obszaru Polski. Nie kwestionując zastosowanej przez skarżącego procedury w zakresie zgłoszenia tłumika do opatentowania należy zgodzić się z organem, że dokument ten, z uwagi na zakres wnioskowanej ochrony, nie może potwierdzać ponad krajowej innowacyjności tłumika. Stanowiska tego nie może podważyć przedstawiona na rozprawie wstępna ocena posiadania przez tłumik zdolności patentowej Organ nie kwestionuje danych zawartych w opinii jak i kompetencji sporządzającego przedłożoną opinię, ale w sposób uprawniony dokonuje oceny, czy potwierdza ona i w jakim zakresie spełnienie przez projekt kryterium nr 1, wskazując konkretne zastrzeżenia. Sam fakt, że przedmiotowa opinia została podpisana przez osoby zajmujące się działalnością naukową w ramach uczelni wyższej, posiadające stopnie naukowe nie nadaje jej znamion dokumentu, który nie może być poddany ocenie. Podobnie organ nie zarzuca braku rzetelności załączonej do wniosku dokumentacji, ale weryfikuje twierdzenie wnioskodawcy o miejscu złożenia wniosku o rejestrację patentu, wykazując, czemu skarżący nie zaprzecza, że wniosek został złożony w Urzędzie Patentowym RP. Ocenę o innowacyjności na terenie kraju potwierdzają zapisy Biznes Planu, w którym w pkt, 2-3.1 wnioskujący zawarł informację, że inwestycja pozwoli na osiągnięcie pozycji lidera na poziomie kraju w zakresie tłumików hałasu oraz lidera na poziomie regionalnym w zakresie diagnostyki i serwisu. Podkreślić należy, że weryfikacja spełnienia kryteriów przeprowadzona jest przez organ w oparciu o dane i informacje przedstawione przez wnioskodawcę we wniosku i załącznikach. Podawane we wniosku oraz załączonej dokumentacji dane tworzą zbiór informacji podlegających ocenie według przyjętych w konkursie kryteriów. To na wnioskodawcy zgłaszającym do konkursu własny projekt o dofinansowanie ciąży obowiązek uważnego zapoznania się z priorytetami konkretnego programu operacyjnego, z przyjętym przez instytucję zarządzającą systemem realizacji strategii rozwoju oraz dokumentacją konkursową i na nim spoczywa obowiązek starannego i odpowiadającego założeniom danego programu operacyjnego przygotowania dokumentacji konkursowej potwierdzającej wniosek. Merytoryczna weryfikacja projektu według kryteriów wartościujących opiera się na swobodnej ocenie, a podstawą kwestionowania dokonanej oceny nie może być odmienna interpretacja skarżącego. Skoro warunkiem dla uzyskania dwóch punktów przy kryterium nr 1 było wykazanie, że projekt prowadzi do wdrożenia innowacji w skali ponad krajowej w okresie do trzech lat wnioskujący winien wykazać spełnienie warunków w takim zakresie. Ma to szczególne znaczenie wobec powoływania się w opinii o innowacyjności na istnienie przynajmniej kilkunastu rozwiązań technicznych tłumików hałasu, które zostały opublikowane w literaturze poświęconej rozwiązaniom technicznym, które zostały opatentowane na świecie i w Polsce. Podsumowując, stanowisko organu, że o ile informacje zawarte we wniosku, w Biznes Planie oraz opinii o innowacji mogą uzasadniać spełnienie przez Projekt wymogu wdrożenie innowacji w okresie do trzech lat w skali kraju, to brak jest uzasadnienia dla stanowiska, że projekt prowadzi do wdrożenia innowacji w skali ponad krajowej, nie narusza zasad określonych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej Sąd podziela też argumentację organu w zakresie oceny kryterium 6 –utworzenie działu B+R przedsiębiorstwie. Z opisu kryterium wynika, że punkt przyznawany będzie na podstawie deklaracji utworzenia nowego działu (zaplecza) badawczo rozwojowego w przedsiębiorstwie, którego działalność będzie raportowana do GUS, przy czym w przypadku gdy projekt przewiduje utworzenia nowego lub rozwinięcia istniejącego działu (zaplecza) badawczo rozwojowego w przedsiębiorstwie otrzymuje 1 punkt o wadze 5, zaś w przypadku, gdy projekt nie przewiduje utworzenia nowego lub rozwinięcia istniejącego działu (zaplecza) badawczo rozwojowego - otrzymuje 0 punktów. W zakresie tego kryterium projekt otrzymał 0 punktów. Dokonując oceny tego kryterium oraz rozstrzygając protest Zarząd stwierdził, że wnioskodawca w Biznes Planie pkt 2-3.9 wprost wskazał, że projekt nie przewiduje utworzenia działu badawczo rozwojowego w przedsiębiorstwie. Skarżący kwestionując ocenę odwołuje się do poprzedniej wersji Biznes Planu podnosząc, że informacja jest wynikiem omyłki przy dokonywaniu poprawek, o czym świadczą pozostałe zapisy dokumentacji projektowej, eksponując projektowaną realizację projektu przy udziale pracowników Politechniki Ś., planowane zatrudnienie dwóch technologów. Sąd podziela ocenę i przedstawioną przez Instytucję Zarządzającą argumentację, że projekt nie spełnia warunku przewidzianego dla otrzymania punktu w ramach kryterium nr 6. Organ dokonując oceny w sposób uprawniony opierał się na poprawionej wersji Biznes Planu, w której skarżący zawarł jednoznaczną informację, że projekt nie przewiduje utworzenia działu B+R. Modyfikacja w stosunku do pierwotnej wersji zapisu w sekcji 2-3.10 przez deklaracje, że badania będą prowadzone wspólnie z pracownikami naukowymi Politechniki w miejsce zapisu pierwotnego, że badania będą prowadzone wspólnie w utworzonym w firmie działem badawczo-rozwojowym oraz na Politechnice świadczą nie o pomyłce przy dokonywaniu poprawek, ale wskazuje na świadomą, przemyślaną zmianę zapisów w stosunku do pierwotnej wersji Biznes Planu. Zasadny jest wniosek organu, że przedstawiony w części 4 – Uwagi i komentarze własne Beneficjenta zapis o utworzeniu działu badawczo rozwojowego przemawia za omyłkowym pozostawieniem pierwotnego zapisu, który nie koresponduje ze zmodyfikowanymi zapisami odnośnie utworzenia działu B+R. Nie można wywodzić, jak chce skarżący, tezy o utworzeniu jednostki badawczo rozwojowej z planowanego zatrudnienia dwóch technologów jak również z eksponowanego zamiaru współpracy z pracownikami naukowymi politechniki. Organ odniósł się rozpatrując protest do zarzutów skarżącego w tym zakresie powołując się na zapisy Biznes planu (sekcja 1-7), że technolodzy zostaną zatrudnieni po realizacji projektu, z którymi koresponduje zapis w części 2-3.7 Biznes Planu w którym, wśród wymienionych nowo powstałych stanowisk, nie wymieniono technologów. Nie można utożsamiać deklaracji utworzenia jednostki badawczo-rozwojowej z deklaracją prowadzenia badań wspólnie z pracownikami Politechniki. Wskazać należy, że koniecznym wymogiem dla otrzymania punktu jest utworzenie działu badawczo rozwojowego, którego działalność jest raportowana do GUS. Nawiązanie i kontynuowanie współpracy z pracownikami Politechniki, jak zasadnie podnosi organ, kryterium tego nie spełnia. Skarżący zarzuca niespójność zapisu punktu 2-3.9 formularza Biznes Planu, z kartą oceny oraz opisem kryterium nr 6 w zestawieniu z instrukcją oceny punktowej. Wskazuje, że w punkcie 2-3.9 formularza Biznes Planu oraz instrukcji dokonywania oceny punktowej odniesiono się wyłącznie do utworzenia działu badawczo rozwojowego w przedsiębiorstwie, którego działalność będzie raportowana do GUS, z tym, że wskazany zapis tylko częściowo odpowiada wymogom koniecznym dla osiągnięcia jednego punktu przy kryterium 6 - utworzenie nowego lub rozwinięcia istniejącego działu (zaplecza) badawczo rozwojowego w przedsiębiorstwie. W ocenie Sądu zarzut nie jest uzasadniony. Z instrukcji dokonywania oceny punktowej projektu odnośnie kryterium 6 wskazano jako zasadę punktacji utworzenie działu badawczo rozwojowego w przedsiębiorstwie, którego działalność będzie raportowana do GUS, precyzując, że spełnieniem tego kryterium będzie nie tylko utworzenie ale także rozwinięcie istniejącego działu badawczo rozwojowego w przedsiębiorstwie. Zestawienie tych zapisów z zapisami formularza Biznes Planu (punkt 2-3.9) jednoznacznie wskazuje, że obowiązkiem ubiegającego się o dofinansowanie dla otrzymania punktu było podanie informacji dotyczących utworzenia ewentualnie rozwinięcia istniejącego działu B+R w przedsiębiorstwie. Bezspornym jest, że skarżący podał jednoznaczną informację, że projekt nie przewiduje utworzenia działu B+R. Skarżący nie twierdzi, ż posiada taki dział, że jest on raportowany GUS, w skardze stawia tylko hipotezy dotyczące ewentualnego ustosunkowania się przez organ do takiej informacji. Podnoszona kwestia mogłaby mieć istotne znaczenie w sytuacji zakwestionowania przez organ, jako nie spełniającego wskazanego w punktacji wymogu zadeklarowania przez skarżącego rozwinięcia posiadanego już działu B+R. Z tych samych względów nie może być uznany za uzasadniony zarzut braku definicji pojęcia "dział badawczo rozwojowy" w zakresie liczby osób zatrudnionych, sposobu wyodrębnienia w strukturze, zdefiniowanych celów. Skarżący podnosi, że podczas oceny projektu organ winien zwrócić się do wnioskodawcy o wyjaśnienie wątpliwości co do zapisów w pkt 2-3.9 Biznes Planu w kontekście całego Projektu. Odpowiadając na te zarzuty trzeba podkreślić, że zarówno ustawa wdrożeniowa jak i § 12 III.13 Regulaminu przewidują możliwość wezwania wnioskodawcy do poprawienia oczywistych omyłek, dokonania wyjaśnień, uzupełnień z zastrzeżeniem, że złożone uzupełnienia nie mogą prowadzić do istotnej modyfikacji projektu. Przez "istotną modyfikację wniosku" należy rozumieć przede wszystkim taką modyfikację, której skutkiem jest zmiana mająca wpływ na ocenę kryteriów merytorycznych wyboru projektów. Wobec jednoznacznego stwierdzenia przez wnioskodawcę w Biznes Planie pkt 2-3.9, że projekt nie przewiduje utworzenia działu badawczo rozwojowego w przedsiębiorstwie, zapisu pkt 2-3.10 korespondującego z tą deklaracją, nie można skutecznie zarzucać Instytucji Zarządzającej, iż nie uruchomiła wskazanej procedury wyjaśniania wątpliwości. Skarżący zarzucając organowi naruszenie wskazanych zasad zmierza w istocie do modyfikacji wniosku prowadzącego do naruszenia zapisu art. 43 ustawy wdrożeniowej i § 12 III.13 Regulaminu. Podkreślić należy, że na wnioskodawcy ciąży obowiązek sporządzenia wniosku o dofinansowanie w sposób staranny, kompletny, odpowiadający założeniom danego programu operacyjnego i uwzględniający kryteria oceny. Wszelkie błędy i wady dokumentacji obciążają wnioskodawcę. Nie ma podstaw prawnych do żądania od instytucji zarządzających, aby interpretowały wątpliwości na korzyść wnioskodawcy. To wnioskodawca musi zadbać o to, aby przekonać instytucję rozdysponowującą pomoc, że jego projekt gwarantuje realizację celów danego działania. Organ związany jest treścią ostatecznego wniosku o dofinansowanie oraz załączoną do niego dokumentacją, nie może opierać swojej oceny na zapisach dwóch wersji Biznes Planu. Nie jest zobowiązany do dokonywania ustaleń, poszukiwania innych, niż wskazane przez wnioskodawcę argumentów, czy też danych z punktu widzenia których projekt mógłby być oceniony jako spełniający określone kryteria wyboru do dofinansowania. Byłoby to nie do pogodzenia z istotą oraz logiką postępowania, które jest postępowaniem konkursowym. Analiza dokumentacji aplikacyjnej odnośnie kryterium 7 potencjał rynkowy wdrażanej innowacji potwierdza zasadność stanowiska organu. Zgodnie z Instrukcją dokonywania oceny punktowej Projektu przy badaniu tego kryterium jest brane pod uwagę - czy produkt powstały w wyniku projektu będzie konkurencyjny w stosunku do istniejących na rynku (między innymi pod względem ceny, użyteczności, design), a w przypadku produktów niemających odpowiednika na rynku planowane cechy i funkcjonalność produktu wskazują na możliwość uplasowania produktu na rynku; - produkt stanowi odpowiedź na zidentyfikowane potrzeby, wymagania i preferencje odbiorców, a w przypadku produktów nie mających odpowiednika na rynku wnioskodawca uwiarygodnił zapotrzebowanie na produkt; - rynek docelowy został przez wnioskodawcę prawidłowo zdefiniowany w zakresie jego wielkości, tendencji rozwojowych i ostatecznego odbiorcy oraz przewidywana wielkość rynku dla danego produktu wskazuje na potencjalny sukces ekonomiczny projektu; - strategia wprowadzenia produktu na rynek jest efektywna i realna; prognoza finansowa przychodów i kosztów związanych z wdrożeniem projektu wskazuje na opłacalność projektu; - założenia i dane przyjęte przez wnioskodawcę przy określaniu potencjału rynkowego produktu są realne. W oparciu o analizę wskazanych założeń i danych przedstawionych przez wnioskodawcę Projektowi możliwe jest przyznanie 0 punktów, 1 punkt - dane rzetelnie przedstawione, projekt wykazuje opłacalność na poziomie przeciętnym, 2 punkty - dane rzetelnie przedstawione, wysoka opłacalność projektu, oraz 3 punkty - dane rzetelnie przedstawione, wysoka opłacalność projektu, produkt o dużym potencjale eksportowym. W zakresie tego kryterium projekt otrzymał dwa punkty o wadze 5 każdy. Analiza punktacji wskazuje, że decydujące znaczenie dla przyznania maksymalnej ilości punktów jest wykazanie, że Projekt ma duży potencjał eksportowy. W ocenie organu, jakkolwiek w dokumentacji wnioskodawca odniósł się do potencjału eksportowego, wskazując w rachunku zysków i strat szacowane przychody z eksportu, to brak jest informacji, co do sposobu oszacowania tych wartości, uzasadnienia zapotrzebowania na produkt na rynku europejskim, wskazania potencjalnych odbiorców zagranicznych. Skarżący zarzuca, że wskazane w rachunku zysków i strat szacowane przychody z eksportu potwierdzają spełnienie kryterium dotyczącego potencjału eksportowego, zwłaszcza w zestawieniu z informacją dotyczącą jego współpracy z koncernami międzynarodowymi zlokalizowanymi na terenie województwa i kraju. Kryterium nr 7 dotyczy potencjału rynkowego wdrażanych innowacji. Dokonując analizy instrukcji oceny punktowej w ramach kryterium 7 należy zauważyć, że ocena winna być dokonywana w oparciu o informacje dotyczące konkurencyjności produktu, realności założeń i danych przyjętych przez wnioskodawcę przy określeniu potencjału rynkowego produktu, prawidłowego zdefiniowania rynku docelowego i ostatecznych odbiorców, określenia potrzeb, wymagań i preferencji odbiorców. Ocena czy produkt ma duży potencjał eksportowy, tj. czy dzięki swoim walorom jakościowym, technicznym może być przedmiotem eksportu winna być dokonywana na podstawie tych samych informacji. Nie wystarczy zatem wskazanie szacowanej wartości eksportu, ale jak zasadnie podnosi organ istotnym jest wykazanie założeń jakimi skarżący się kierował przyjmując szacowane przychody z eksportu. W Biznes Planie w punkcie 3-2.4 sformułowano wymóg - proszę podać obszar geograficzny działalności rynek krajowy/zagraniczny. W przypadku działalności eksportowej proszę podać aktualną i przewidywalną wartość sprzedaży zagranicznej. Skarżący określił obszar działalności Polska, jako główny rynek wskazując województwo świętokrzyskie, oraz województwa ościenne tj. małopolskie, łódzkie, zadeklarował jedynie, że w zakresie tłumika pragnie wejść na rynek europejski a nawet światowy. Zapis ten koresponduje z zapisem punktu 3-2.1 Biznes Planu, w którym jako nabywców produktu skarżący wskazuje region województwa Ś. - firmy tzw. "Białego Zagłębia", określając jako rynek docelowy wprowadzanych produktów w pierwszej fazie rynek krajowy wskazując jedynie na możliwość wejścia na rynek europejski a następnie światowy. Jakkolwiek skarżący odwołuje się do współpracy z firmami będącymi częściami międzynarodowych koncernów to nie wykazał, co zasadnie podnosi organ, że te firmy są zainteresowane zakupem innowacyjnego tłumika. Podpisane listy intencyjne dotyczą diagnostyki i wyważania wałów. Przedmiotem oceny jest wniosek oraz dokumentacja aplikacyjna. Skoro skarżący sam określa Polskę jako zasadniczy, przewidywany obszar docelowy, sygnalizując jedynie zamiar wejścia na rynek europejski, organ oceniając potencjał eksportowy wdrażanych innowacji miał prawo uwzględnić składaną deklarację. Sąd orzekający w sprawie podziela dotychczasową linię orzeczniczą wskazującą, że merytoryczna weryfikacja projektu według kryteriów wartościujących opiera się na swobodnej ocenie, a podstawą kwestionowania dokonanej oceny nie może być odmienna interpretacja skarżącego. Wskazać też należy, że to skarżący jest zobowiązany uzasadnić sposób spełnienia danego kryterium. Istotą postępowania konkursowego jest wykazanie w składanej dokumentacji aplikacyjnej wszystkich wymaganych elementów w sposób jednoznaczny, czytelny, spełniający wszystkie wskazane zakresy. Jeżeli określony wniosek tych treści nie zawiera bądź czyni to w sposób niejednoznaczny, to zawsze będzie to wpływało na wynik oceny projektu. Na wnioskodawcy, jak wskazano wyżej spoczywa obowiązek starannego i odpowiadającego założeniom danego programu operacyjnego przygotowania dokumentacji konkursowej. Szczególne znaczenie ma przygotowanie wniosku z uwzględnieniem znanych wnioskodawcy kryteriów oceny. To wnioskodawca musi zadbać, by przekonać instytucję rozdysponowującą pomoc, że jego projekt gwarantuje realizację celów danego działania oraz wykazać na podstawie jakich danych wywodzi. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 8 K.p.a w zw. z § 6 części III Regulaminu poprzez dowolne przeprowadzenie oceny merytorycznej oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego skutkujące zaniżeniem oceny punktowej. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 50 ustawy wdrożeniowej, do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielanie dofinansowania na podstawie ustawy, nie stosuje się przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Nie jest także w ocenie sądu zasadny zarzut naruszenia art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej w związku z art. 107 § 3 K.p.a., § 12 część III regulaminu, przez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji co uniemożliwia zapoznanie się z motywami działania organu, zrozumienie tych motywów i ustosunkowanie się do nich w sposób rzeczowy i wyczerpujący. Wyłączenie, co do zasady w postępowaniu przepisów K.p.a., oznacza, że uzasadnienie negatywnej oceny projektu nie musi spełniać wymogów uzasadnienia, szczegółowo określonych art. 107 § 3 K.p.a. Nie ulega wątpliwości, że ocena projektu musi być uzasadniona w sposób pozwalający na zapoznanie się z motywami jakimi kierował się organ dokonujący oceny, umożliwiający wdanie się w spór oraz przeprowadzenie kontroli oceny. Informując wnioskodawcę pismem z 17 lipca 2017 r. o odrzuceniu projektu na etapie oceny merytorycznej organ odesłał do uzasadnienia zawartego w karcie informacyjnej. W ocenie Sądu sam fakt, odesłania do kart ocen - co do zasady - nie daje podstaw do stwierdzenia przeprowadzenia oceny z naruszeniem prawa, w szczególności z naruszeniem zasad określonych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Warunkiem jest, by w karcie oceny wystarczająco jasno został wyjaśniony powód negatywnej oceny projektu. Zdaniem Sądu uzasadnienie zawarte w karcie oceny odnośnie zakwestionowanych kryteriów jakkolwiek lakoniczne oddaje istotę oceny wskazuje na te elementy rozpoznawanego kryterium, które miały decydujący wpływ na wynik i wyjaśnia w sposób dostateczny czym się kierował organ przyznając wskazaną ilość punktów. Podkreślić należy, że uzasadnienie w istocie spełniło swoje zadanie i pozwoliło na sformułowanie zarzutów do oceny zarówno w formie protestu jak i skargi do sądu. W świetle przeprowadzonych rozważań, nie jest zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 37 ust 1 i 2 oraz 58 ust. 4 pkt 1 ustawy wdrożeniowej poprzez niewłaściwą wykładnię kryteriów wyboru projektów, nieuzasadnioną ocenę projektu, podtrzymanie decyzji o negatywnej ocenie, podczas gdy istniały podstawy do zmiany. Skarżący nie wskazuje w jakim zakresie organ niewłaściwie wyłożył znaczenie zakwestionowanych kryteriów, zaś argumenty przedstawione przez stronę skarżącą w złożonym proteście oraz skardze sprowadzają się de facto do polemiki z dokonaną oceną. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się naruszenia procedury i zasad wskazanych w Regulaminie konkursu, w związku z czym skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej.