II SA/Ol 705/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki obiektu oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 29 maja 2014 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynęło doniesienie w sprawie samowolnej budowy budynku gospodarczego na działce nr "[...]" w A. PINB działając w oparciu o art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 49 ust. 3 ustawy Prawo budowlane po przeprowadzeniu postępowania w sprawie decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" nakazał M. S. rozbiórkę wybudowanego bez pozwolenia na budowę obiektu garażowo-gospodarczego o pow. 50 m2, z lokalizacją na działce nr "[...]", obręb, nr "[...]", gmina A. Organ nadzoru analizując zebrany materiał uznał, że zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. wykonane roboty można zakwalifikować jako budowę obiektu budowlanego. Na podstawie art. 28 i 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane na wykonanie budowy obiektu garażowo-gospodarczego o pow. ok. 50 m2 wymagana jest decyzja o pozwoleniu na budowę. Wykonywanie budowy obiektu bez uzyskania takiej decyzji jest samowolą budowlaną i wymaga zastosowania przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia "[...]" nakazał właścicielce obiektu wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych przy jego budowie oraz nałożył obowiązek przedstawienia do dnia 28 lutego 2015 r. zaświadczenia burmistrza miasta i gminy o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wypadku jego braku, dokumentów o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt. 1 i 2 Pb. Przedłożony w dniu 19 czerwca 2015 r. projekt i dokumenty zawierały szereg nieprawidłowości i braków. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 8 lipca 2015 r. został nałożony na inwestora obowiązek usunięcia wyszczególnionych w pkt. 1-3 nieprawidłowości i braków. Wyznaczono termin usunięcia braków do dnia 31 sierpnia 2015 r. W ocenie organu analiza przedłożonych przez inwestora dokumentów w dniu 14 sierpnia 2015 r. potwierdza, że wykazane w postanowieniu braki i nieprawidłowości nie zostały usunięte. Od powyższego rozstrzygnięcia w ustawowym terminie odwołała się M. S.. Zdaniem strony organ nie wyjaśnił jakie nieprawidłowości w dokumentacji wynikające z postanowienia, nie zostały usunięte. W jej ocenie przedłożono pozytywną opinię Burmistrza A oraz Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]" uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł co do istoty sprawy, nakazując inwestorowi M. S. rozbiórkę budynku garażowo-gospodarczego o wymiarach 12,98m x 6,78 m, usytuowanego na działce nr "[...]", obręb A, gmina A. Organ odwoławczy wskazał, że inwestor postanowieniem z dnia 8 lipca 2015 r., została zobowiązana m.in. do przedłożenia zaświadczenia Burmistrza o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie wywiązała się ona jednak z nałożonego na nią obowiązku. Co więcej, właściwy do oceny inwestycji pod względem przepisów o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym organ, tj. Burmistrz A, postanowieniem z dnia "[...]" odmówił wydania zaświadczenia o zgodności przedmiotowej budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowość postanowienia zbadało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a legalność obydwu postanowień skontrolował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 3 listopada 2016r., II SA/Ol 1122/16 oddalił skargę na postanowienie Kolegium. W ocenie organu odwoławczego budowa budynku garażowo-gospodarczego zlokalizowanego na działce nr "[...]", obręb nr "[...]", gmina A, nie jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mimo wszystko jako prawidłowe uznać należy działanie organu I instancji polegające na nałożeniu na stronę obowiązku przedłożenia dokumentów, o których mowa art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Organ I instancji nie przesądził o zgodności budowy z planem, umożliwiając inwestorowi uzyskanie stanowiska właściwego organu, tj. Burmistrza A. Strona nie przedłożyła jednak dokumentów wymaganych prawem, co więcej, jak wynika z treści wyroku WSA w Olsztynie z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Ol 1122/16 nie ma prawnych możliwości aby strona uzyskała zaświadczenie o którym mowa 48 ust. 3 pkt 1ustawy Prawo budowlane. Skoro strona nie spełniła i nie jest w stanie spełnić obowiązków, o których mowa w ust. 3, zastosowanie może znaleźć wyłącznie rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, tj. rozbiórka wybudowanego budynku. Skargę na ww. decyzję wywiodła M. S. w zakresie pkt 2, nakazującego rozbiórkę budynku garażowo-gospodarczego o wymiarach 12,98m x 6,78 m usytuowanego na działce nr "[...]". Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1/ art. 77 kpa w zw. z art 7 kpa poprzez błąd w ustaleniach faktycznych wynikający z wadliwego, a bezzasadnego przyjęcia przez organy obu instancji, że strona w latach 2013-2014 wybudowała obiekt budowlany - budynek garażowo- gospodarczy, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że strona w tym okresie rozbudowała istniejący już legalnie obiekt budowlany; 2/ art. 8 § 1 kpa w zw. z art. 11 kpa, art. 9 kpa poprzez błędne określenie, zarówno przez organ I instancji jak i organ odwoławczy przedmiotu zaświadczenia Burmistrza Tolkmicka o zgodności rozbudowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 3/ art. 107 § 3 kpa poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 4/ art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane poprzez nakazanie przez organ odwoławczy rozbiórki całego obiektu budowlanego, podczas gdy w przedmiotowej sprawie organ I instancji prowadził postępowanie w zakresie czy rozbudowa (część obiektu budowlanego) jest tzw. samowolą budowlaną. W konsekwencji prawidłowych ustaleń powinien ewentualnie orzec rozbiórkę części (konkretnej) a nie całości budynku. O ile takie wyodrębnienie byłoby możliwe ze względów bezpieczeństwa. Przedmiotem postępowania nie była natomiast kwestia badania legalności robót polegających na wybudowaniu całego obiektu budowlanego. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że do wadliwych ustaleń nie doszłoby, gdyby urząd prowadzący postępowanie legalizacyjne wezwał M. S. do przedstawienia zaświadczenia Burmistrza A o zgodności rozbudowy budynku garażowo-gospodarczego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie o zgodności budowy. Do takiego sformułowania obowiązku nakładanego na inwestora, organ zobowiązany był przy uwzględnieniu postanowień art. 48 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane. Skarżąca podkreśliła również, że obiekt budowlany na działce nr "[...]" istniał już w momencie nabycia tej działki przez skarżącą, także przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie rzeczy błędne i nieuzasadnione z ustalonym stanem faktycznym są stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że budynek został wybudowany w latach 2013-2014 oraz, że niemożliwe byłoby uzyskanie pozwolenia na budowę ze względu na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Konsekwencją wynikającą z tych zarzutów dotyczących działania organów obu instancji jest to, że nie przeanalizowały one, ani nie wyjaśniły, czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której skarżąca w ramach potencjalnej samowoli budowlanej zrealizowała samodzielny (dający się wyodrębnić) fragment budynku, a ewentualna jego rozbiórka będzie możliwa bez istotnej ingerencji w tą pozostałą, legalnie istniejącą część obiektu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ppsa (Dz. U. z 2017r. poz. 1369, z późn. zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Na gruncie niniejszej sprawy organ I instancji w dniu 24 czerwca 2014 r. przeprowadził kontrolę (protokół z czynności kontrolnych, akta adm., k. – 5), w trakcie, której ustalono, że na działce nr "[...]" w m. A stanowiącej własność M. S., został wybudowany obiekt garażowo-gospodarczy o wymiarach 10m x 5. Jest to obiekt parterowy z dachem dwuspadowym drewnianym, kryty blacho-dachówką, posiada wydzielone dwa boksy garażowe na samochody osobowe i pomieszczenie gospodarcze. Posiada on instalację elektryczną oraz wodną na zewnątrz budynku. Według oświadczenia M. S. przeznaczony miał być na garaż i pomieszczenia gospodarcze. Strona oświadczyła, że został wybudowany w latach 2013-2014 oraz, że nie posiada dokumentów wymaganych ustawą Prawo budowlane. Ze wskazanego protokołu czynności kontrolnych zawierającego oświadczenie skarżącej oraz fotografii wynika, że sporny obiekt stanowi samodzielną budowę, a nie rozbudowę dotychczas istniejącego budynku. Ponadto w ramach postępowania przed organem II instancji przeprowadzono w dniu 29 maja 2017r. kolejne czynności w sprawie. Mianowicie uzupełniono postępowanie dowodowe w sprawie zweryfikowania wymiarów samowolnie wybudowanego budynku garażowo-gospodarczego zlokalizowanego na działce nr "[...]" w A (protokół z czynności kontrolnych, akta adm., teczka nr 3, k. – 18). Przeprowadzone pomiary wykazały, że wymiary spornego budynku są praktycznie zbieżne z wymiarami wskazanymi w opisie technicznym projektu budowlanego budynku garażowo-gospodarczego, A, dz. Nr "[...]" w A. Do protokołu załączono zdjęcia, z których wynika, że sporna inwestycja jest samodzielną budową. Należy również dostrzec, że na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 9 listopada 2017r. (protokół rozprawy, akta sądowe, k. – 37) pełnomocnik skarżącej – po okazaniu zdjęć z k. 34 i teczki nr III akt administracyjnych sprawy, oświadczył, że nie jest w stanie wskazać do jakiego obiektu budynek garażowo-gospodarczy został dobudowany. Natomiast pełnomocnik organu na tej samej rozprawie podniósł, że budynek garażowo-gospodarczy nie jest połączony z innym budynkiem. Budynki te są oddzielone od siebie murkiem o wysokości 84 centymetrów, a murek ten nie jest objęty nakazem rozbiórki. Połączenie tych dwóch budynków stanowiłoby nową inwestycję. Ponadto zarówno budowa jak i nadbudowa wymagają pozwolenia na budowę, a w tej sprawie inwestor decyzji takiej nie posiadał. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie, zarówno strona jak i organy, stosowały różną terminologię co do spornego budynku. Niekiedy posługiwano się terminem dobudowy czy też rozbudowy. Nie mniej jednak z przedstawionych wyżej okoliczności wynika jednoznacznie, że przedmiotowy budynek garażowo-gospodarczy faktycznie stanowi samodzielną całość. Niezasadny jest zatem zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 77 kpa w zw. z art 7 kpa poprzez bezzasadne przyjęcie przez organy obu instancji, że strona w latach 2013-2014 wybudowała obiekt budowlany - budynek garażowo- gospodarczy, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że strona w tym okresie rozbudowała istniejący już legalnie obiekt budowlany. Analogicznie pozbawiony podstaw jest również zarzut strony dotyczący naruszenia art. 8 § 1 kpa w zw. z art. 11 kpa, art. 9 kpa poprzez błędne określenie, zarówno przez organ I instancji jak i organ odwoławczy, przedmiotu zaświadczenia Burmistrza A. W tej sprawie organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że zastosowanie winny mieć przepisy art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r., poz. 290 ze zm.). W myśl bowiem art. 48 ust. 1 właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (ust. 2). Zgodnie zaś z ust. 3 art. 48 w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (ust. 4). Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (ust. 5). Wspomniany przepis może znaleźć zastosowanie zarówno do sytuacji, w której obiekt budowlany został już wybudowany, jak i do sytuacji, w której obiekt budowlany jest jeszcze w trakcie takiej budowy. Przesłanką wszczęcia postępowania z art. 48 ustawy Prawo budowlane jest w każdym przypadku brak ważnego i wymaganego prawem - w momencie trwania budowy - pozwolenia. W niniejszej sprawie skarżąca nie uzyskała wymaganego prawem pozwolenia na budowę budynku garażowo-gospodarczego. W orzecznictwie sądowym wyraźnie dominuje pogląd, że wprawdzie wydanie nakazu rozbiórki winno być poprzedzone postępowaniem legalizacyjnym, ale w przypadku, gdy to postępowanie nie może doprowadzić do zalegalizowania danego obiektu (np. jako niezgodnego z planem miejscowym albo niezgodnego z warunkami technicznymi), albo też sam inwestor nie podejmuje czynności prowadzących do legalizacji (np. nie przedkłada organowi żadnych dokumentów), to wówczas nie ma innej możliwości, jak bezwzględnie orzec o nakazie rozbiórki. Tym samym legalizacja samowoli budowlanej stanowi nie tyle obowiązek inwestora, ile jego uprawnienie. Jednakże należy pamiętać, że nakaz rozbiórki, o jakim mowa w art. 48 ust. 1 p.b., nie ma charakteru bezwzględnego. W postępowaniu odwoławczym organ wzywał stronę do przedłożenia zaświadczenia o zgodności budowy budynku garażowo-gospodarczego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor nie przedłożył wymaganych dokumentów. Ostatecznie Burmistrz postanowieniem z dnia "[...]" (akta adm. teczka Nr III, k. -100) odmówił bowiem wydania zaświadczenia o zgodności przedmiotowej budowy z planem miejscowym. W postanowieniu tym wskazano, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego jednostkę osadniczą A, zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w Tolkmicku Nr XLIX/321/10 z dnia 27 sierpnia 2010r. (Dz. Urz. Województwa Warmińsko-Mazurskiego Nr 159, poz. 2041, opubl. w dniu 12 października 2010r.), działka nr "[...]" w A położona jest na obszarze o symbolu "26ZD" z przeznaczeniem na "tereny rekreacji indywidualnej bez prawa zabudowy". Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego . Rozstrzygnięcie Kolegium zaskarżono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Ol 1122/16 skargę oddalił wskazując, iż obowiązujące prawo miejscowe zabrania prowadzenia zabudowy na terenie, na którym znajduje się działka skarżącej, co czyniło wydanie zaświadczenia o żądanej treści niedopuszczalnym. Odmawiając wydania stosownego zaświadczenia właściwe organy przesądziły, że budowa przedmiotowego budynku naruszała przepisy ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Na terenie objętym sporną inwestycją obowiązują (zarówno w dacie posadowienia inwestycji jak i obecnie) zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które nie dopuszczają jakiejkolwiek zabudowy. Plan nie ustanawia również żadnych wyjątków co do możliwości legalizacji samowoli powstałych po jego uchwaleniu. Prawidłowo zatem organ odwoławczy uznał, że budowa budynku garażowo-gospodarczego zlokalizowanego na działce nr "[...]", obręb nr "[...]", gmina A, nie jest zgodna z przepisami obowiązującego na terenie spornej inwestycji planu miejscowego. Organ odwoławczy, działając w trybie legalizacyjnym związany był postanowieniami planu miejscowego i nie miał innej możliwości niż wydanie decyzji o nakazie rozbiórki, o której mowa w art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, skoro sporna inwestycja okazała się być sprzeczna z tym planem. Jedynie bowiem rozbiórka przedmiotowego budynku w całości skutecznie doprowadzi wykonane przez skarżącą roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem. Brzmienie art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane jest jednoznaczne i nie może budzić żadnych wątpliwości. Skoro zaś inwestor nie był w stanie przedłożyć zaświadczenia o zgodności przedmiotowej inwestycji z planem miejscowym to należało wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1 ustawy. Żaden przepis Prawa budowlanego nie przewiduje w takiej sytuacji możliwości odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki. Dostrzec trzeba, co zresztą podkreślił pełnomocnik organu na rozprawie przed Sądem, że organ nadzoru budowlanego dążył do zalegalizowania przedmiotowego budynku. Świadczy o tym długi okres prowadzonego postepowania legalizacyjnego (2 lata). Niewątpliwie zauważyć należy walory estetyczne i techniczne wybudowanego obiektu, jednakże postępowanie dotyczące samowoli budowlanej ma charakter obiektywny, a to oznacza, że dla jego prowadzenia nieistotne są inne okoliczności niż fakt istnienia samowoli. Organ nie miał zatem podstaw do zalegalizowania przedmiotowego budynku w oparciu o inne dokumenty niż wymienione w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. W tym kontekście nie jest zatem zasadny zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia art. 48 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy prawidłowo zastosował ten przepis ustawy Prawo budowlane w niniejszej sprawie. Słusznie również dostrzegł organ II instancji, że decyzja organu I instancji zawierała błędy w zakresie określenia przedmiotu objętego decyzją rozbiórki. Rozstrzygnięcie rozbiórki musi zawierać precyzyjne określenie przedmiotu objętego rozbiórką, tak aby przy ewentualnej egzekucji obowiązku nie było żadnych wątpliwości co do tego, co dokładnie ma zostać rozebrane. Zapis, że przedmiotowy budynek ma ok. 50 m2 jest niezgodny ze stanem faktycznym. Z uzupełnionego bowiem materiału dowodowego wynika, że budynek objęty nakazem rozbiórki ma wymiary 12,98 m x 6,78m, i powierzchnia zabudowy wynosi 88 m2. W tej sytuacji żaden zarzut skargi nie mógł być uznany za słuszny, najistotniejszą rzeczą jest natomiast to, że budynek garażowo – gospodarczy jest odrębnym budynkiem. O słuszności powyższego stwierdzenia przekonuje nie tylko dokumentacja fotograficzna i twierdzenia pełnomocnika organu wypowiedziane na rozprawie, ale przede wszystkim to, że wymiary budynku jaki ma być rozebrany są praktycznie identyczne z wymiarami budynku określonego w projekcie budowlanym określającym budowę jako dobudowę. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające jej uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W zaskarżonej decyzji wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. Nie może być zatem mowy o naruszeniu wskazywanego przez stronę przepisu art. 107 § 3 kpa. W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.