II SA/Po 690/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia ja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2017 r., znak [...](DR), Naczelnik Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w P., na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 16 ust. 1, w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764, dalej. u.d.i.p.), w związku z art. 253 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka, Izby Gospodarczej Metali Nieżelaznych i Recyklingu, Konfederacji Lewiatan oraz A. L. z dnia 22 lutego 2017 r., uzupełnionego pismem z dnia 21 marca 2017 r., o udostępnienie informacji publicznej, w sprawie uzupełnienia informacji udzielonych wcześniej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P., odmówił udostępnienia informacji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że 24 lutego 2017 r. do Urzędu Kontroli Skarbowej w P. (dalej UKS w P.) wpłynęło pismo wymienionych podmiotów, w sprawie wyjaśnienia lub uzupełnienia informacji udzielonych wcześniej przez Dyrektora UKS w P. w odpowiedzi na wniosek z dnia 17 lutego 2016 r. Obecnie wniesiono o wyjaśnienie lub uzupełnienie kilku kwestii, związanych z udzielona odpowiedzią. Zwrócono się o udzielenie odpowiedzi według stanu na dzień udostępnienia informacji – tj. na dzień 17 lutego 2016 r., poprzez udzielenie informacji publicznej co do liczby postępowań podatkowych z udziałem Organu wszczętych w poszczególnych latach w okresie od 2008 roku do 2014 roku (pkt 1-7), podanie w ilu przypadkach, spośród wszystkich postępowań podatkowych toczących się z udziałem organu w latach 2008-2014 r., wydane decyzje są pierwszymi decyzjami wydanymi w danej sprawie w II instancji i czy są to decyzje już prawomocne (pkt 8). W zakresie wcześniej udzielonej informacji zwrócono się o wyjaśnienia co do zakładek "dane szczegółowe" (pkt 9.1 – 9.4) - o uzupełnienie brakujących informacji, uszczegóławiając pytania (pkt 10). Naczelnik Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Poznaniu wyjaśnił, że zgodnie z art. 253 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1948 ze zm.), kontynuuje wszczęte i niezakończone postępowania w sprawie dostępu do informacji publicznej, prowadzone wcześniej przez Dyrektora UKS w P.. Przytaczając przepisy u.d.i.p. organ wyjaśnił, że w odpowiedzi na pierwotny wniosek z dnia 17 listopada 2015 r., pismem z dnia 17 lutego 2016 r. udzielił Wnioskodawcom żądanej informacji publicznej. Ponadto, w związku ze złożeniem w dniu 19 października 2016 r. wniosku o doprecyzowanie udzielonej informacji publicznej, organ pismem z 20 grudnia 2016 r. przekazał informację w żądanym zakresie. Pismem z dnia 22 lutego 2017 r. Wnioskodawcy po raz kolejny zażądali od organu doprecyzowania udzielonej wcześniej informacji. W piśmie Wnioskodawcy wskazali, iż żądają "wyjaśnienia bądź uzupełnienia kilku kwestii, związanych z udzieloną odpowiedzią". Zdaniem organu pomimo użycia przez Wnioskodawców pojęć - uzupełnienie, wyjaśnienie informacji, pisemne żądanie udzielenia informacji stanowi w istocie całkowicie nowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ stwierdził, że dla udzielenia żądanej odpowiedzi, konieczne byłoby wygenerowanie całkowicie nowej informacji publicznej. Nie jest możliwe również takie przetworzenie udzielonej wcześniej informacji publicznej, aby spełniała warunki określone w późniejszym wniosku. Jedyny sposób wygenerowania żądanej informacji musiałby wiązać się z koniecznością powtórnej analizy dokumentacji postępowań karnych skarbowych za okres objęty wnioskiem. Wygenerowanie nowej odpowiedzi musiałoby się wiązać z ponownym przeanalizowaniem zgromadzonej dokumentacji, co wiązałoby się z poniesieniem znacznych nakładów osobowych i finansowych. Ponieważ pracownicy Urzędu na żądanie Wnioskodawców dokonywali już analizy akt postępowań karnych skarbowych, organ ma pełną świadomość jak złożony jest to proces i jak liczną grupę pracowników Urzędu angażuje. Przygotowanie żądanej informacji wymaga szeregu złożonych czynności i niewątpliwie nie jest tak prostym zadaniem, jak próbują to przedstawić Wnioskodawcy, w piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku. Realizacja przedmiotowego zadania niewątpliwie wpłynęłoby negatywnie na sposób realizacji innych obowiązków nałożonych na organ. Opisany proces wytworzenia żądanych danych, stanowi złożony proces wymagający intelektualnego zaangażowania wykonujących go pracowników. Mając to na uwadze organ uznał, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną, która udostępniana jest jedynie w przypadku zaistnienia szczególnego interesu publicznego. Organ odwołał się do stanowiska doktryny oraz orzecznictwa w zakresie analizy pojęcia "informacja przetworzona", które potwierdzają zasadność kwalifikacji żądanej informacji publicznej do kategorii informacji przetworzonych. Mając na uwadze okoliczności sprawy oraz poglądy wyrażane w piśmiennictwie i orzecznictwie organ stwierdził, że żądane informacje należą do katalogu informacji przetworzonych, a zatem ich przekazanie jest uzasadnione jedynie w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Szczególny interes publiczny winien być interpretowany jako ważny interes zbiorowej społeczności, gwarantujący w szczególności właściwe funkcjonowanie organów administracji publicznej. W definiowaniu pojęcia istotnego interesu publicznego pomocna jest analiza orzecznictwa sądów administracyjnych. Przy ocenie zaistnienia przesłanki szczególnego interesu publicznego powinny zostać wzięte pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy. Pismo Wnioskodawców z dnia 22 lutego 2017 r. nie wskazywało przesłanek, które miałyby uzasadniać udostępnienie informacji przetworzonej. Pismo z dnia 21 marca 2017 r., stanowiące uzupełnienie wcześniejszego wniosku, negowało przetworzony charakter żądanych informacji, zastrzegało jednocześnie, iż uzyskanie informacji w zakresie określonym we wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W uzasadnieniu pisma Wnioskodawcy wskazali, iż udostępniona informacja ma służyć do sporządzenia raportu, odnośnie praktyki stosowania art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wskazano, że pismami z dnia 17 lutego 2016 r. oraz 20 grudnia 2016 r. udzielono odpowiedzi na pierwotny wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Odnosząc się do celu, jaki ma uzasadniać wygenerowanie informacji przetworzonej, organ podkreślił, iż nie neguje celu działalności Wnioskodawców. Interes publiczny na który powołują się Wnioskodawcy został w istocie wypełniony w ramach udzielenia odpowiedzi na pierwotny wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem organu niedopuszczalne byłoby doprowadzenie do sytuacji, w której wnioskodawca mógłby wielokrotnie żądać precyzowania udzielonej informacji powołując się na ten sam zakres interesu publicznego oraz zmuszając organ do powtórnego generowania informacji. Prawo do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i uzasadnionych przypadkach winno ulegać ograniczeniom. Wykładnia przepisów, która dopuszczałaby sytuację, w której strona mogłaby żądać nieograniczonej liczby "wyjaśnień i uzupełnień", w oparciu o tożsamy interes publiczny, mogłaby prowadzić do paraliżu organów administracji. W odwołaniu od powyższej decyzji A. L. wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów u.d.i.p., w tym art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, tj. w okolicznościach faktycznych, które nie dają podstawy do wydania decyzji odmawiającej dostępu do informacji publicznej. W uzasadnieniu odwołania Skarżący wskazał, że w jego ocenie żądanie zgłoszone w piśmie z dnia 22 lutego 2017 r. nie jest nowym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, a jedynie żądaniem sprecyzowania odpowiedzi udzielonej uprzednio przez Organ. Zdaniem odwołującego pismo to w całości bezpośrednio odwołuje się do udzielonej przez Organ odpowiedzi z dnia 17 lutego 2016 r. i niemożliwym jest udzielenie odpowiedzi na pismo z dnia 22 lutego 2017 r. bez odwołania się do informacji uprzednio udostępnionej. Skarżący zarzucił ponadto błędną kwalifikację informacji publicznej jako wymagającej przetworzenia. Organ musi jedynie uzupełnić bądź wyjaśnić informację, która jest w jego posiadaniu, co nie prowadzi do wygenerowania nowej informacji przetworzonej. Ponadto organ, jeżeli jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, powinien jej udzielić w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, a udzielenie informacji niepełnej, niejasnej czy też niezgodnej z wnioskiem jest w istocie pozostawaniem w bezczynności. Zwrócenie się do organu o sprecyzowanie i uzupełnienie odpowiedzi wynika z niedopełnienia przez Organ obowiązku udzielenia jasnej i kompletnej odpowiedzi na pierwotny wniosek. Skarżący nie zgodził się również ze stwierdzeniem, że do udzielenia informacji konieczna byłaby gruntowna analiza akt postępowań karnych skarbowych prowadzonych przez organ. Skoro organ dokonał już raz takiej selekcji, nie ma konieczności powtórnego jej dokonywania i wystarczy sięgnięcie do tych akt postępowań, które zostały wyselekcjonowane uprzednio. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazano, że również proces selekcji i ponownej weryfikacji nie stanowi o przetworzeniu informacji. Skarżący wyjaśnił, że pomimo zakwestionowania kwalifikacji wnioskowanej informacji jako przetworzonej, przywołuje przesłanki jego zdaniem świadczące o istnieniu szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu żądanych informacji. Zarzucono organowi nie udowodnienie nieistnienia szczególnego interesu publicznego oraz niezrozumiałą argumentację. Skoro Wnioskodawcy posiadali szczególnie istotny interes publiczny w uzyskaniu informacji udostępnionych w dniu 17 lutego 2016 r., nie ma podstaw by twierdzić, iż nie mają go żądając w zasadzie identycznych informacji, jak te objęte wnioskiem. Skarżący wyjaśnił, że żądana informacja dotyczy wykorzystania art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w praktyce organów skarbowych, w zakresie w jakim wywołuje on skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, zatem dotyczy de facto funkcjonowania państwa oraz instytucji publicznych. Dane, których dotyczy złożony wniosek, mają posłużyć do sporządzenia raportu, który pozwoli scharakteryzować to zjawisko. Raport ten Wnioskodawcy zamierzają upublicznić, a także przekazać Rzecznikowi Praw Obywatelskich, który wystąpił z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Żądana informacja może się przyczynić do poprawy funkcjonowania państwa. Decyzją z dnia [...] 2017 r., nr UNP: 3001-17-051690, znak [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał, że odmawiając udzielenia informacji organ pierwszej instancji postąpił w sposób zgodny z przepisami prawa, bowiem informacja, o udostępnienie której wnioskowali stanowi informację przetworzoną w rozumieniu u.d.i.p., a w sprawie brak jest szczególnie istotnego interesu publicznego w jej udostępnieniu. Wskazano, że stosownie do postanowień art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Równocześnie, dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dostęp do informacji publicznej przetworzonej jest możliwy w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odwołując się do orzecznictwa wskazano, że przetworzeniem informacji jest również zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości, znajdujących się w posiadaniu podmiotu, gdy wiąże się ono z koniecznością analizy i odpowiedniego zestawienia informacji. Przetworzenie może także polegać na wydobyciu poszczególnych informacji z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Informacja w ten sposób wytworzona, mimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (wyroki NSA: z 5 marca 2015 r., I OSK 863/14, z 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1645/14). W sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności, polegających na sięgnięciu np. do dokumentacji źródłowej, wtedy wytworzenie dokumentu żądanej treści wskazywać będzie na proces jej przetworzenia. Wskazano, że organ pierwszej instancji nie dysponował na dzień złożenia wniosku gotową informacją w zakresie objętym wnioskiem. Mimo, iż Wnioskodawcy odnosili się w swoich pytaniach do danych przygotowanych uprzednio w związku z odpowiedzią udzieloną pismem z dnia 17 lutego 2016 r., charakter tych pytań wymuszał w istocie odniesienie się na nowo nie tylko do danych zawartych w odpowiedzi organu z dnia 17 lutego 2016 r., ale przede wszystkim wymagał ponownego sięgnięcia do materiałów źródłowych, które posłużyły do wygenerowania udostępnionej uprzednio informacji publicznej. Ponieważ udostępnione informacje miały charakter zbiorczych zestawień przygotowanych według określonych kryteriów, proste ich przetworzenie, tak by spełniały one warunki określone w późniejszym wniosku, nie było możliwe. Sprecyzowanie i uzupełnienie, o którym mówi Skarżący, mimo iż odnosi się do danych, które zostały już wcześniej Wnioskodawcom przekazane, tak naprawdę wymaga ponownej analizy i selekcji danych spośród dokumentacji postępowań karnych skarbowych za okres objęty wnioskiem. Ustawa o dostępie do informacji publicznej zobowiązuje organy administracji publicznej do udostępnienia informacji publicznej, a w sytuacji, kiedy informacja ta ma charakter informacji przetworzonej, uprawnia ona organ do wezwania wnioskodawcy aby wykazał w jakim zakresie udostępnienie wnioskowanych informacji będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ograniczenie to jest prawem, a nie obowiązkiem organu i to organ ostatecznie podejmuje decyzję czy mimo braku wykazania przesłanek wskazujących na istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego, udostępnić określoną informację przetworzoną. Nie oznacza to jednak, że w każdej sytuacji zobowiązany jest on do tego, by taką informację o charakterze przetworzonym udostępnić bez wykazania przez wnioskodawcę, że po jego stronie istnieją przesłanki szczególnej istotności uzyskania informacji publicznej dla interesu publicznego. Organ udostępniając informację publiczną pismem z 17 lutego 2016 r. wskazał, że dane te mają charakter informacji przetworzonej, a przygotowana informacja została wygenerowana na podstawie rejestrów i ewidencji statystycznych, a także dokumentacji postępowań prowadzonych przez organ kontroli skarbowej, co wiązało się z wygenerowaniem nowej informacji poprzez kompilację danych zawartych w różnych ewidencjach, a także ich weryfikacji zgodnie z kryteriami wskazanymi we wniosku. Przygotowanie informacji wiązało się ze znacznym nakładem pracy pracowników urzędu, przydzielonych wyłącznie do realizacji przedmiotowego wniosku. Nie można oczekiwać, że jeśli w jednej sprawie organ wykazał się dobrą wolą, to będzie postępować podobnie w przypadku kolejnych żądań przygotowania informacji przetworzonej. Udzielając odpowiedzi na pytania 1-7 przedmiotowego wniosku z 22 lutego 2017 r. organ w piśmie z 7 marca 2017 r. wskazał liczbę wszczętych postępowań podatkowych w latach 2008-2014. Ich łączna ilość to 3707. Fakt, że przedmiotem ponownej analizy musiałyby zostać poddane nie tylko akta tych postępowań, ale również postępowań karnych skarbowych, obrazuje już skalę dodatkowego znaczącego zaangażowania osobowego, jakiego wymagałoby przygotowanie odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Powyższa konieczność oraz potrzeba wykonania wyczerpujących analiz akt spraw i dokumentów przesądza, że żądane informacje publiczne stanowią informację przetworzoną. Wobec powyższego nietrafnym jest argument, iż zgłoszone żądanie ma charakter wyłącznie sprecyzowania uprzednio udzielonej informacji publicznej. Wiąże się on bowiem z koniecznością przetworzenia danych w taki sposób, by odpowiadały one nowym warunkom określonym we wniosku późniejszym, a więc de facto z wygenerowaniem nowej informacji. Organ drugiej instancji podzielił argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż nie jest zgodne z przepisami wielokrotne żądanie precyzowania udzielonej informacji, które jest w istocie zmuszaniem organu do ponownej analizy dokumentacji i generowania nowych danych. Również w orzecznictwie zauważa się, że żądanie uzupełnienia udzielonych informacji wraz z nowymi pytaniami należy traktować jako nowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej (wyrok WSA w Warszawie z 20 lutego 2014 r., II SAB/Wa 656/13). Dalej podniesiono, że Wnioskodawcy nie złożyli skargi na bezczynność w zakresie pierwotnego wniosku o dostęp do informacji publicznej z dnia 17 listopada 2015 r., zatem trudno oczekiwać, że kolejne prośby o doprecyzowanie i uzupełnienie uzyskanych informacji o dodatkowe dane będą rozpatrywane jedynie jako sprecyzowanie, a nie jako nowy wniosek. Formułując treść pierwotnego wniosku wnioskodawca winien precyzyjnie określić zakres żądanych informacji. Nie można zgodzić się na praktykę wielokrotnego żądania precyzowania uzyskanych już danych powołując się na ten sarn, pierwotny wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W analizowanej sprawie brak jest również podstaw uzasadniających przyjęcie, że udzielenie informacji przetworzonej Wnioskodawcom leży w interesie publicznym. Dane, o które zwrócono się, nie pozwolą bowiem ustalić w sposób bezsprzeczny, czy postępowania karne skarbowe są wszczynane przez organy w sposób instrumentalny, w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Informacje te nie pozwolą na ustalenie, czy zaistniały rzeczywiste przesłanki uzasadniające wszczęcie i prowadzenie tego postępowania. Zakres żądanych informacji pozostaje bez żadnego związku z ewentualną możliwością oceny legalności stosowania w praktyce przepisu art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Argument Skarżącego dotyczący możliwości udostępnienia i upublicznienia raportu stworzonego w oparciu o uzyskane dane, również nie spełnia przesłanki zaistnienia szczególnie istotnego interesu publicznego. Samo bowiem udostępnienie do wiadomości szerszemu gronu uzyskanej informacji publicznej nie przekłada się na realny wpływ na poprawę funkcjonowania organów władzy publicznej. Pogląd powyższy podziela także orzecznictwo sądowe. W wyroku z dnia 9 listopada 2011 r. (sygn. akt I OSK 1365/11) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż: "(...) wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. W doktrynie wyrażony został pogląd, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego uwzględnienie wniosku". Odnosząc się do argumentu o wykorzystaniu wyników analizy uzyskanych danych dla potrzeb Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie toczącej się przed Trybunałem Konstytucyjnym, organ zauważył, że przedmiotem postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym jest zbadanie zgodności z Konstytucją RP art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w zakresie, w jakim przewiduje, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie, a nie przeciwko osobie z art. 2 Konstytucji RP. Trybunał nie bada zatem stosowania tego przepisu przez organy skarbowe, a jedynie jego zgodność z ustawą zasadniczą. Weryfikacji stosowania przepisu art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej dokonują natomiast właściwe sądy w indywidualnych sprawach. W postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym ewentualne wnioski dowodowe mogą formułować wyłącznie uczestnicy postępowania, którym nie jest ani Skarżący ani żaden z Wnioskodawców. Ponadto Trybunał w toku prowadzonego postępowania może zażądać od organów władzy publicznej określonych informacji - o ile uzna ich uzyskanie za niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy - a organy te mają obowiązek tych informacji udzielić. A. L. wywiódł skargę na powyższą decyzję zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 107 §3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia okoliczności sprawy w sposób wyczerpujący, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że pismo z dnia 22 lutego 2017 r. stanowiło nowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej; brak wyjaśnienia okoliczności sprawy w sposób wyczerpujący, co doprowadziło do błędnego ustalenia, iż informacja publiczna, której udostępnienia żądał Skarżący stanowi informację przetworzoną; naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16, art. 2 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez ich błędne zastosowanie, tj. nieudostępnienie informacji publicznej pomimo, iż Organ był do tego zobowiązany, gdyż informacja ta nie stanowi informacji przetworzonej a ponadto jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o rozważenie uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżący powtórzył dotychczasową argumentację podnosząc, że organ błędnie ustalił, iż pismo z dnia 22 lutego 2017 r. stanowi nowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Pismo to stanowiło jedynie prośbę o doprecyzowanie, wyjaśnienie oraz uzupełnienie informacji publicznej udostępnionej przez Organ w odpowiedzi na wniosek z 17 listopada 2015 r. Jedynie pytania 1-7 pisma z dnia 22 lutego 2017 r. mogły rzeczywiście być uznane za nowe, gdyż pytań o tej treści Wnioskodawcy nie postawili na wcześniejszym etapie postępowania. Na te jednak pytania, Organ udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia 7 marca 2017 r. bez wskazywania, że stanowią one informację przetworzoną i bez wzywania Wnioskodawców do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu tej informacji. Organ nie wskazuje przy tym z jakimi przepisami niezgodne jest żądanie sprecyzowania udzielonej informacji. Postępowanie w sprawie dostępu do informacji publicznej jest postępowaniem mocno odformalizowanym, zatem możliwość wnoszenia różnych pism czy wniosków w jego toku nie musi wynikać z konkretnego przepisu prawa. Należy w tym miejscu wskazać, że zgodne z przepisami jest natomiast udzielenie kompletnej i precyzyjnej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej (art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 1 udip). Cytowany przez Organ wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 lutego 2014 r. (sygn. II SAB/Wa 656/13) również nie jest adekwatny w okolicznościach niniejszej sprawy, a cytowane zdanie jest wyrwane z kontekstu i dotyczy innego stanu faktycznego. W zasadzie niemożliwym jest udzielenie odpowiedzi na pismo Wnioskodawców z dnia 22 lutego 2017 r. bez odwołania się i bez sięgnięcia do treści Wniosku i udzielonej na Wniosek odpowiedzi. Skarżący składając pismo z dnia 22 lutego 2017 r. chciał uzyskać kompletną i jasną odpowiedź na te pytanie zawarte we wniosku z dnia 17 listopada 2015 r. które Organ pominął bądź na które odpowiedział w sposób niezrozumiały. Z tego też względu, pismo z dnia 22 lutego 2017 r. nie powinno być traktowane jako nowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a co za tym idzie dalsze kwestie, takie jak istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej, powinny być oceniane z perspektywy wniosku z 17 listopada 2015 r. W okolicznościach niniejszej sprawy, Organ nie dopełnił obowiązku udzielenia jasnej i kompletnej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, stąd też konieczność zwracania się do Organu o jej sprecyzowanie i uzupełnienie. Ponowna weryfikacja posiadanej dokumentacji przez organ nie stanowi o przetworzeniu informacji, co wielokrotnie wyrażały sądy administracyjne. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wskazano, że organ I instancji w odpowiedzi na pytania od 1-7 przedmiotowego wniosku z dnia 22 lutego 2017 r. wskazał liczbę wszczętych postępowań podatkowych za poszczególne lata w okresie od 2008-2014 r., w łącznej liczbie 3707. Fakt, że ponownej analizie musiałyby być poddane nie tylko akta tych postępowań, ale również postępowań karnych skarbowych, obrazuje już skalę dodatkowego zaangażowania, jakiego wymagałoby od organu przygotowanie odpowiedzi na pozostałe pytania zawarte we wspomnianym wniosku. Duży nakład czasu i pracy, jaki jest związany z ponowną weryfikacją dokumentów dotyczących tak szerokiego przedziału czasowego, zaburzający normalny tryb pracy podmiotu zobowiązanego i koniecznością ich analizy pod kątem kolejnych kryteriów, niewątpliwie przesądza o tym, że wnioskowana informacja jest informacją przetworzoną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje; Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2017 r., poz. 1369). Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium legalności sąd uznał skargę za niezasadną. W niniejszej sprawie skarżący wraz z Helsińską Fundacją Praw Człowieka, Izba Gospodarczą Metali Nieżelaznych i Recyclingu oraz Konfederacją Lewiatan zwrócili się w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764, dalej. u.d.i.p.), o udostępnienie informacji publicznych obejmujących dane dotyczące postępowań podatkowych, prowadzonych w latach 2008 – 2014. Zaskarżoną decyzją utrzymana została w mocy decyzja organu I instancji o odmowie udzielenia skarżącemu A. L. informacji publicznej na jego wniosek z dnia 24 lutego 2017 r., uzupełniony pismem z dnia 21 marca 2017 r. Podstawę materialnoprawną kwestionowanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., powołanym w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną (jak przyjął organ), czy też jest informacją prostą (jak uważa strona skarżąca). W razie przyjęcia, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, konieczne staje się rozstrzygnięcie drugiej kwestii, a mianowicie, czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast "informacją przetworzoną" jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja przetworzona to taka informacja, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, LEX nr 1368968). Wielokrotnie wyjaśniano w wyrokach sądów, że przetworzenie informacji to zebranie lub zsumowanie pojedynczych informacji powstałych na podstawie różnych kryteriów, które wymagają odpowiedniego zestawienia, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia stosownych czynności analitycznych, a także zgromadzenia informacji prostych poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ich ilość konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne do jego prawidłowego funkcjonowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przy tym podkreśla się, że wadliwe jest bardzo wąskie rozumienie pojęcia informacji przetworzonej wprowadzające przesłankę koniecznego wytworzenia jakościowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy (opracowaniu nawet prostego zestawienia w tym zakresie). Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść organ, czasochłonności czy liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1513/15, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2015r., I OSK 863/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11). Podkreśla się też, że jeżeli do utworzenia zbioru informacji prostych jest wymagany znaczny nakład środków i zaangażowania pracowników, a w szczególności, gdy w celu wybrania dokumentów, o które wnioskuje osoba zainteresowana, jest wymagane dokonanie analizy całego zasobu posiadanych dokumentów, to informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok WSA Krakowie z dnia 17 marca 2017 r., II SA/Kr 1612/16, CBOSA; wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. I OSK 202/12, Lex nr 1264654). W niniejszej sprawie, jak wynika z wyjaśnień organów, Naczelnik W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. nie dysponował, na dzień złożenia wniosku i nie dysponuje nadal gotowymi informacjami, o które wnosi skarżący. Z tych przyczyn realizacja wniosku skarżącego wymaga sięgnięcia do akt spraw karnych skarbowych za lata 2008-2014 w powiązaniu z aktami postępowań kontrolnych prowadzonych w tym okresie, a następnie konieczna analiza tych spraw ze względu na związek pomiędzy prowadzonymi postępowaniami przygotowawczymi w danym okresie z konkretnym postępowaniem kontrolnym. Oznacza to, że udostępnienie wnioskowanej informacji wymagałoby wyselekcjonowania i zestawienia znacznej ilości danych z dokumentów wskazanych akt poszczególnych spraw, w tym częściowo już zarchiwizowanych, co z kolei będzie się wiązało z działaniami ponadstandardowymi, wymagającymi znacznego zaangażowania pracowników, wykraczającego poza bieżącą realizację zwykłych zadań urzędu. Nie ulega wątpliwości Sądu, że sięgnięcie do materiałów źródłowych, jakimi są akta spraw organów skarbowych z okresu kilku lat, dokonanie ich analizy i selekcji pod kątem wskazanych przez skarżącego kryteriów, ewentualne usunięcie informacji podlegających ochronie, a następnie odpowiednie zredagowanie odpowiedzi, stanowi ciąg działań o charakterze zarówno intelektualnym, jak i technicznym, wymagający czasu i zaangażowania zasobów ludzkich i technicznych, w większym zakresie. Nie ma racji skarżący, że udostępnienie wnioskowanej informacji sprowadza się wyłącznie do sprawdzenia poszczególnych informacji prostych zawartych w aktach i następnie wprost jej udzielenie. Nie sposób zgodzić się z tezą strony, że zestawienie wiadomości z akt kilku tysięcy spraw i ich merytoryczna weryfikacja według szczególnych kryteriów, stanowi nieskomplikowaną czynność czysto techniczną, nie wymaga zaangażowania intelektualnego pracowników organu i jest tożsame z prostym zabiegiem odczytania danych z akt. Należy odróżnić proces odczytu danych z rejestru, czy akt spraw wprost dostępnych, od czynności analizy akt konkretnych spraw pod kątem wiadomości szczególnych celem ich wyodrębnienia z całości materiału i porównania z innymi danymi z dokumentów akt, będących w posiadaniu organu (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w nieprawomocnym jeszcze wyroku z dnia 21 września 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 794/17, wydanym z wniosku tych samych wnioskodawców w podobnej sprawie – wyrok dostępny na stronach internetowych NSA w CBOSA). W świetle powyższego, za prawidłowe należało uznać stanowisko organów obu instancji, że w analizowanym przypadku informacja objęta wnioskiem nie istnieje w postaci odpowiadającej żądaniu strony, a jej udzielenie musiałoby być poprzedzone dokonaniem jej opracowania (wytworzeniem), tak aby informacja mogła przyjąć treść i formę oczekiwaną przez wnioskodawcę i z tego względu wnioskowana informacja wyczerpuje definicję informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W tej sytuacji organ I instancji był nie tylko uprawniony, lecz i zobowiązany do wezwania skarżącego do wykazania, że jego żądanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Należy wyjaśnić, że pojęcie "szczególnie istotnego interesu publicznego" jest pojęciem niedookreślonym i niezdefiniowanym na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych instytucji publicznych jako prawnej całości. Co do zasady ujawnienie każdej informacji o działaniach podejmowanych przez władzę publiczną leży w kręgu zainteresowania obywatela, czy też szeroko rozumianej opinii publicznej. Jednakże ustawodawca uzależnił udzielenie informacji publicznej przetworzonej od wykazania po stronie żądającego, że uzyskanie przedmiotowej informacji będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawodawca kładzie tu szczególny nacisk na kwalifikowaną formą interesu publicznego poprzez sformułowanie "szczególnie istotne". Szczególny interes publiczny powinien być rozumiany w ten sposób, że żądana informacja jest bardzo istotna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, a jej uzyskanie powinno przyczynić się do bardzo ważnych dla Państwa, instytucji publicznych, czy społeczeństwa działań w szczególności, w zakresie poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10). W świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przyjmuje się, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. W orzecznictwie podkreśla się, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego uwzględnienie wniosku. Zdaniem Sądu, organy obu instancji zasadnie uznały, że skarżący nie wykazał, że otrzymanie przez niego informacji publicznej przetworzonej, o której mowa we wniosku z dnia 14 lutego 2017 r., jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przede wszystkim, w opinii Sądu, indywidualne przekonanie wnioskodawcy, że przepis art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa jest powszechnie nadużywany w postępowaniach podatkowych, nie może zostać uznane za potwierdzenie faktu instrumentalnego i nieuprawnionego wykorzystywania tej regulacji przez organy skarbowe, a tym samym nie może być potwierdzeniem dla wystąpienia, po stronie wnioskodawcy, przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. Nie jest również wystarczającym argumentem dla wykazania "szczególnej istotności" interesu publicznego w tej sprawie powołanie się skarżącego na zamiar sporządzenia raportu (w oparciu o żądane informacje) i upublicznienia go w celu ujawnienia rzeczywistego sposobu stosowania ww. przepisu prawa przez organy skarbowe. Przekonanie skarżącego, że informacje z raportu, przedłożone Trybunałowi Konstytucyjnemu za pośrednictwem Rzecznika Praw Obywatelski, będą miały wpływ na rozstrzygnięcie o zgodności spornego przepisu z Konstytucją także pozostaje w sferze odczuć subiektywnych i nie może przesądzić o uznaniu, że informacje te są szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżący w istocie powołuje się na niekwestionowany w sprawie interes publiczny uzasadniający co do zasady udostępnianie informacji publicznej, a nie na szczególną istotność tego interesu, jak tego wymaga art. 3 ust. 1 u.d.i.p. Strona skarżąca zmierza do ujawnienia rzeczywistego sposobu stosowania przepisu prawa o istotnym znaczeniu z punktu widzenia podatników, z uwagi na przypuszczenie, że może dochodzić do wykorzystania przepisu niekoniecznie zgodnie z celem, jaki przyświecał ustawodawcy przy jego ustanawianiu. W opinii Sądu należy podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 15 maja 2015 r. (w sprawie o sygn. akt I OSK 1056/14), zgodnie z którym "zamiar publikowania informacji o działalności organu administracji publicznej szerszemu gronu obywateli nie może uzasadniać żądania wytworzenia nowej jakościowo informacji w stosunku do już istniejącej" (podobnie wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., I OSK 2721/13). Podnoszone przez skarżącego okoliczności nie przemawiają za uznaniem, że uzyskanie przez niego przedmiotowych informacji przetworzonych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, skoro nie ma on obiektywnych możliwości spowodowania zmian w sferze stosowania przez organy skarbowe instytucji zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Podkreślić należy, że prawo dostępu do informacji publicznej przetworzonej nie może być rozumiane jako nieograniczony instrument do pozyskiwania informacji o funkcjonowaniu organów administracji publicznej po to, aby na ich podstawie każda zainteresowana osoba mogła przygotować dokumentację przeznaczoną do wykorzystania przez organy nadzoru i kontroli przestrzegania prawa, np. Rzecznika Praw Obywatelskich, Prokuraturę, które w ramach posiadanych kompetencji mają odrębną możliwość uzyskania dostępu do tego rodzaju informacji. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że organ administracji skarbowej dopuścił się w tej sprawie naruszenia powołanych w skardze przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca spełnia wymogi określone w art. 17 w zw. z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., ponieważ wszystkie okoliczności sprawy zostały należycie wyjaśnione, a argumentacja organów jest pełna, logiczna i uzasadnia wyczerpująco powody odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej, o charakterze przetworzonym. Nie sposób też zgodzić się ze skarżącym, że wniosek z dnia 24 lutego 2017 r. wraz z jego uzupełnieniem z dnia 21 marca 2017 r. organ winien potraktować jako prośbę o doprecyzowanie, wyjaśnienie oraz uzupełnienie informacji publicznej udostępnionej przez organ w odpowiedzi na wniosek z 17 listopada 2015 r. z uwagi na fakt, że organ odpowiedział jedynie na część pytań z poprzedniego wniosku, nie wydając jednocześnie w pozostałym zakresie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej bądź decyzji umarzającej postępowanie. W ocenie Sądu, Naczelnik Wielkopolskiego Urzędu Celno–Skarbowego w Poznaniu prawidłowo zakwalifikował pismo stron z 2017 r. jako nowy wniosek, albowiem postępowanie z wniosku z 2015 roku zostało zakończone odpowiedzią udzieloną skarżącemu w żądanej formie, której skarżący nie kwestionował poprzez zarzut bezczynności organu w zakresie wniosku z 2015 r. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że nawet ewentualne potraktowanie pisma skarżącego jako wniosku o uzupełnienie informacji, nie uniemożliwia organowi uznania, że wnioskowana informacja (doprecyzowana tym wnioskiem) stanowi informację przetworzoną. Z tego względu także i w tym przypadku organ miałby możliwość domagania się od strony wykazania, że udzielenie żądanych informacji jest szczególnie istotne z punktu widzenia interesu publicznego. Należy podzielić stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż na podstawie udostępnienia informacji publicznej pismem z 17 lutego 2016 r. nie można oczekiwać, że organ podobnie będzie postępował w przypadku kolejnych żądań przygotowania informacji przetworzonej. W wymienionym piśmie z 17 lutego 2016 r. organ I instancji wskazał, że dane te mają charakter informacji przetworzonej, jak również jakie działania musiał podjąć, aby udzielić informacji. Analizując treść kolejnych pism skarżącego nie sposób nie podzielić stanowska organu o charakterze żądanych informacji. Przygotowanie informacji musiało wiązać się ze znacznym nakładem pracy pracowników urzędu, na co organy obu instancji wskazywały w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji, a Sąd nie widzi podstaw, aby argumentacji tej nie przyjąć. W tym kontekście należy wskazać, że od skarżącego, który zawodowo zajmuje się problematyką stosowania prawa finansowego, należałoby oczekiwać należytej staranności w formułowaniu wniosku, którego treść wskazuje na konieczność przeanalizowania obszernej dokumentacji z okresu kilku lat. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.