III SA/Po 641/17

Dnia 9 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Izabela Paluszyńska Protokolant: ref. staż. Marta Chocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie dokonania retrospektywnego zaksięgowania pozostającego do pokrycia kwoty długu celnego oddala skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej [...] decyzją z [...] czerwca 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] (dalej: "strona", "spółka") od decyzji Naczelnika Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego [...] z [...] marca 2017 r., nr [...], w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, uchylił decyzję organu I instancji w części orzekając co do istoty sprawy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Procedurą celną dopuszczenia do wolnego obrotu według zgłoszenia celnego SAD nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. zostały objęte towary określone w polu 31 SAD jako "art. wędkarskie pozostałe – proce, uchwyty, podbieraki, siatki, podpórki, stanowiska karpiowe, osęki, części do podbieraków", dla których spółka zadeklarowała kod TARIC 9507 90 00 00 oraz obliczyła kwotę długu celnego według stawki celnej 3,7%. Zgłoszenie zostało przyjęte, a towary dopuszczono do obrotu na podstawie załączonych przez importera dokumentów wymaganych do ich objęcia wnioskowaną procedurą celną. Przeprowadzona przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...], na podstawie art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, kontrola powyższego zgłoszenia doprowadziła do zakwestionowania przynależność niektórych w ujętych w nim towarów do deklarowanego kodu TARIC wskazując, że wyroby te należało zaklasyfikować w następujący sposób: - podpórki wędkarskie i stanowiska karpiowe [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] do kodu CN 7616 99 90, - podpórkę wędkarską [...] do kodu CN 7019 90 00. Klasyfikacja pozostałych towarów nie została zakwestionowana. Ustalenia kontroli zawarte zostały w protokole nr [...] z [...] czerwca 2016 r. Naczelnik Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w [...] decyzją z [...] marca 2017 r. w pkt. 1. rozstrzygnięcia określił stronie należną kwotę wynikającą z długu celnego w odniesieniu do towarów ujętych w zgłoszeniu celnym w wysokości [...] zł; w pkt. 2. powiadomił stronę o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty pozostającej do pokrycia prawnie należnej kwoty długu celnego w wysokości [...] zł; w pkt. 3. wezwał stronę do wpłaty kwoty niedoboru długu celnego w wysokości [...] zł wraz z samodzielnie obliczonymi odsetkami na konto Urzędu Skarbowego w [...] w terminie 10 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji; w pkt. 4. zmienił zapisy zawarte w polach 31, 32, 33, 42, 44, 46 oraz 47 SAD. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, spółka zarzuciła naruszenia prawa materialnego oraz prawa procesowego wskazując w szczególności na bezpodstawną odmowę zakwalifikowania przez organ I instancji spornego towaru wymienionego w decyzji do kodu TARIC 9507 90 00 00, a także na błędne zastosowanie regulacji, które utraciły moc obowiązującą. Odwołująca zaznaczyła, że o zakwalifikowaniu danego produktu do kodu TARIC 9507 90 00 00 decyduje jego funkcjonalne przeznaczenie, a katalog objętych nim produktów ma charakter otwarty. Zdaniem odwołującej towary zakwestionowane przez organ stanowią mieszczący się w tym katalogu "pozostały sprzęt wędkarski". Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] czerwca 2017 r. uchylił decyzję organu I instancji w pkt. 1. i w tym zakresie określił kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą należną wynikającą z długu celnego, a kwotą określoną w zgłoszeniu celnym w wysokości [...] zł (pkt 1. sentencji decyzji organu II instancji), a także uchylił decyzję organu I instancji w pkt. 4. i w tym zakresie umorzył postępowanie (pkt 2. sentencji decyzji). Organ odwoławczy wskazał, że przyjęcie zgłoszenia celnego, jak i w następstwie tego rejestracja kwoty wynikającej z długu celnego, nastąpiło jeszcze przed wejściem w życie przepisów Unijnego Kodeksu Celnego oraz zmian jakie spowodowała nowela Prawa celnego z 22 czerwca 2016 r. W ocenie tego organu oznacza to, że w dacie dokonania określonych czynności na podstawie przepisów prawa materialnego za podstawę prawną przyjąć należało przepisy uprzednio obowiązujące, a więc przed zmianami z 1 czerwca 2016 r. Wynika to z obowiązku stosowania przez organy administracyjne przepisów prawa materialnego z dnia zdarzenia. W dalszej kolejności organ II instancji podniósł, że w momencie składania zgłoszenia celnego SAD, a więc w roku 2014, obowiązywało w Unii Europejskiej rozporządzenie Komisji (WE) nr 1001/2013 z 4 października 2013 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Organ zwrócił jednocześnie uwagę na to, że dla każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy celnej. W celu ustalenia prawidłowego kodu należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej ujętymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1001/2013, Najważniejszą z nich jest reguła 1, która informuje, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów i dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, korzystać z następnych reguł od 2 do 6. Odnosząc się do zakwalifikowania przez odwołującą się spółkę spornego towaru do kodu TARIC 9507 90 00 00 organ II instancji, przywołując między innymi treść not wyjaśniających do pozycji 9507 i podpozycji 9507 90 00, zauważył, że nie wymieniono wśród nich podpórek do stanowisk wędkarskich oraz stanowisk wędkarskich. Nie podzielając argumentacji przedstawionej w odwołaniu organ ten zauważył, że sporny towar to w istocie aluminiowe, najczęściej teleskopowe rurki, trzonki zaopatrzone w uchwyty, regulacje, z gwintowanymi nasadkami, w których aluminium bądź włókno szklane (w przypadku podpórki wędkarskiej – próbki o symbolu [...]) stanowią przeważający materiał. Budowa oraz rodzaj towaru przesądzają o klasyfikacji tych produktów do działu 76 (aluminium i artykuły z aluminium), w pozycji HS 7616, bądź odpowiednio działu 70 (szkło i wyroby ze szkła), pozycji HS 7019. Zdaniem organu odwoławczego nazwy towarów – podpórki wędkarskie, sztyce wędkarskie, stanowiska karpiowe – nie determinują ich klasyfikacji, podobnie jak np. w przypadku krzesełek wędkarskich, czy też odzieży wędkarskiej, których z pewnością nie uznaje się za "pozostały sprzęt wędkarski" mimo, że stanowią one istotne wyposażenie każdego wędkarza. Organ nie podważa prawdziwości twierdzenia spółki, zgodnie z którym towar ten służy celom ściśle wędkarskim, uznając jednak, że nie przesądza to o słuszności stawianych przez stronę tez. Istotne znaczenie ma bowiem to, że tego typu towar nie jest zgodnie z zasadami klasyfikacji taryfowej przyporządkowany do pozycji CN 9507. Organ II instancji nie przyznał racji odwołującej jakoby pozycja CN 9507 w sposób pełniejszy uwzględniała właściwości towaru, w tym w szczególności dotyczące jego przeznaczenia, które może być zresztą zdaniem tego organu kwestionowane. Rurki, trzonki aluminiowe będące przedmiotem importu nie służą przecież same w sobie w sobie do połowu ryb, a to – jak przyznaje odwołująca – determinuje możliwość sklasyfikowania towaru do pozycji 9507. Rurki te stanowią co najwyżej elementy, na których można zainstalować wędkę. Trudno jednak uznać, w ocenie organu odwoławczego, że same w sobie mogą one stanowić sprzęt wędkarski w rozumieniu brzmienia pozycji CN 9507, a także zgodnie z notami wyjaśniającymi do niej. Przy takim bowiem założeniu gałąź urwana z drzewa, spełniająca tę samą funkcję, też mogłaby być sklasyfikowana jako "pozostały sprzęt wędkarski". Słuszna okazała się w konsekwencji klasyfikacja tego towaru według materiału, z którego został on wykonany. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił argumentu odwołującej, jakoby katalog produktów opisanych w nocie wyjaśniającej jako "pozostały sprzęt wędkarski" nie miał charakteru zamkniętego. Noty w tym przypadku precyzują, że w pozycji CN 9507 pod pojęciem "sprzętu wędkarskiego" mieszczą się oprócz wędzisk różnych rodzajów takie towary, jak: kołowrotki i oprawy kołowrotków, sztuczne przynęty, haczyki wyposażone w takie przynęty, zmontowane żyłki i mechanizmy do zarzucania, pływaki wędkarskie w tym pływaki świecące, obsady do nawijania żyłek, automatyczne mechanizmy czujnikowe, zmontowane przelotki wędkarskie, obciążniki oraz dzwonki do wędek, o ile zostały zamocowane lub przymocowane do zewnętrznych zacisków, zapięć lub innych urządzeń. Zdaniem organu II instancji sprzęt niewymieniony powyżej nie może być objęty tym terminem. Na potwierdzenie prawidłowości przyjętego w rozstrzygnięciu stanowiska organ zwrócił uwagę na wiążące informacje taryfowe (wydane przez niemiecką administrację celną: [...] z [...] czerwca 2012 r., [...] z [...] maja 2013 r., czy wydany przez Dyrektora Izby Celnej w W. WIT nr [...] z [...] listopada 2013 r.), które wprawdzie nie mają mocy wiążącej ale są istotnym źródłem informacji o sposobie stosowania wspólnotowego prawa celnego. Znaczenie w sprawie, jak podkreślił organ odwoławczy, ma także fakt, że Dyrektor Izby Celnej w [...] wydał w 2009 roku dla odwołującej się spółki m.in. następujące WIT-y nr [...] z [...] 2009 r., [...] z [...] 2009 r., [...] z [...] 2009 r., w których podobny towar, to jest podpórki wędkarskie, został sklasyfikowany do pozycji CN 7616 99, a nie 9507. Z uwagi na zmiany w nomenklaturze scalonej, pozostające bez wpływu na przedmiotową klasyfikację, WIT-y te utraciły ważność. Uzasadniając uchylenie zaskarżonej decyzji w pkt. 1 i 4 organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że przedmiotem rozstrzygnięcia było określenie kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą należną wynikającą z długu celnego, a kwotą określoną w zgłoszeniu celnym oraz powiadomienie o retrospektywnym zaksięgowaniu tej kwoty. Pozostałe kwestie, dotyczące zapisów w zgłoszeniu celnym są techniczną konsekwencją rozstrzygnięcia i jako takie powinny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. W tym zakresie organ II instancji decyzję pierwszoinstancyjną uchylił i umorzył postępowanie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – zaskarżając decyzję w części dotyczącej podpórki wędkarskiej [...], stanowiska karpiowego [...], stanowiska karpiowego [...], sztycy wędkarskiej [...], sztycy wędkarskiej [...] oraz poprzeczki do stanowisk wędkarskich [...] – skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie oraz decyzji ją poprzedzającej, zarzuciła naruszenie: 1) art. 56 ust. 2 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny w zw. z: a) pkt 1 Ogólnych reguł interpretacyjnych Nomenklatury Scalonej, wynikających z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1001/2013 z 4 października 2013 r. zmieniającego załącznik nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz b) noty wyjaśniającej do kody TARIC 9507 90 00 00, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, że katalog produktów opisanych w nocie wyjaśniającej jako "pozostały sprzęt wędkarki" ma zamknięty charakter podczas, gdy z wykładni językowej noty wyjaśniającej wynika, że ma on charakter otwarty; 2) art. 52 ust. 2 lit. a Unijnego Kodeksu Celnego w zw. z pkt 3 lit. a Ogólnych reguł interpretacyjnych Nomenklatury Scalonej, poprzez ich błędne niezastosowanie, pomimo że powinny one znaleźć zastosowanie w sprawie; 3) art. 52 ust. 2 lit. a Unijnego Kodeksu Celnego w zw. z pkt 3 lit. b Ogólnych reguł interpretacyjnych Nomenklatury Scalonej, poprzez ich błędne zastosowanie, pomimo że w sprawie brak było przesłanek do ich zastosowania; – konsekwencją powyższych naruszeń była bezpodstawna odmowa zakwalifikowania towarów do kodu TARIC 9507 90 00 00, 4) art. 20, art. 201, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1, art. 221 ust. 1, art. 222 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez ich błędne zastosowanie, pomoże że w sprawie brak było przesłanek do ich zastosowania, bowiem Wspólnotowy Kodeks Celny utracił moc obowiązującą 1 czerwca 2016 r.; 5) art. 65 ust. 5 i ust. 6 ustawy z 19 marca 2004 r. – Prawo celne (w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy – Prawo celne i niektórych innych ustaw) w zw. z art. 53 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, poprzez ich błędne zastosowanie, pomimo że w sprawie brak było przesłanek do ich zastosowania; 6) art. 65 ust. 3 ustawy – Prawo celne (w brzmieniu po nowelizacji ustawą z 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy – Prawo celne i niektórych innych ustaw) w zw. z art. 114 ust. 1 i ust. 2 Unijnego Kodeksu Celnego, poprzez ich błędne niezastosowanie, pomimo że w sprawie zachodziły przesłanki do ich zastosowania; 7) art. 67 oraz art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, poprzez ich błędne zastosowanie, pomimo że w sprawie brak było przesłanek do ich zastosowania, bowiem Wspólnotowy Kodeks Celny utracił moc obowiązującą 1 czerwca 2016 r.; 8) art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne, przez pominięcie cech konstrukcyjnych towarów wskazujących na ich ścisłe wędkarskie przeznaczenie; 9) art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne, poprzez ich błędne niezastosowanie i nieuchylenie decyzji organu I instancji oraz błędne nieumorzenie postępowania, pomimo że w sprawie zachodziły przesłanki do ich zastosowania. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z [...] czerwca 2017 r. nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Istota sporu do jakiego doszło na gruncie kontrolowanej sprawy – na obecnym etapie postępowania – sprowadza się przede wszystkim do określenia prawidłowej kwalifikacji taryfowej importowanych przez skarżącą z Chin towarów oznaczonych jako podpórka wędkarska [...], stanowisko karpiowe [...], stanowisko karpiowe [...], sztyca wędkarska [...], sztyca wędkarska [...] oraz poprzeczka do stanowisk wędkarskich [...] W ocenie skarżącej towary te – jako "pozostały sprzęt wędkarski" – powinny zostać zaklasyfikowane co kodu CN 9507 90 00 (kod TARIC 9507 90 00 00), z kolei organ celny uznał za prawidłowe zaklasyfikowanie ich do kodu CN 7616 99 90 (kod TARIC 7616 99 90 99) – jako "pozostałe wyroby z aluminium". Podkreślenia przy tym wymaga, że nie jest już aktualnie kwestionowane przez skarżącą zaliczenie do ostatnio wskazanego kodu CN 7616 99 90 towarów oznaczonych jako sztyca wędkarska [...], podpórki wędkarskie morskie [...] i [...], a także zakwalifikowanie przez organ celny do kodu CN 7019 90 00 (kod TARIC 7019 90 00 90), obejmującego "pozostałe włókna szklane i wyroby z nich", podpórki wędkarskiej stanowiącej próbkę [...] – które to towary w zgłoszeniu celnym zostały przez skarżącą spółkę także zadeklarowane do kodu CN 9507 90 00. W pierwszej kolejności, przed przystąpieniem do oceny zgodności z prawem działalności organu celnego w powyżej wyznaczonym zakresie, konieczne pozostaje wskazanie, że organ ten prawidłowo, wbrew stanowisku skarżącej, uznał potrzebę zastosowania w sferze prawa materialnego przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE Seria L z 1992 r. Nr 302, poz. 1 ze zm.), które to rozporządzenie zostało uchylone z dniem 1 maja 2016 r. przez art. 286 ust. 2 w zw. z art. 288 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE z 2013 r. Nr 269, poz. 1 ze zm.). Nie sposób bowiem uznać, aby kwestie związane z długiem celnym skarżącej, w tym zwłaszcza sam ten dług celny, mogły podlegać pod przepisy prawa materialnego – jak wynikałoby ze stanowiska skarżącej Unijnego Kodeksu Celnego – które nie obowiązywały na moment jego powstania w roku 2014. Odmienna zasada dotyczy natomiast kwestii procesowych, gdzie powinny znaleźć zastosowanie przepisy obowiązujące na moment podjęcia określonych czynności przez organ. Także w tym względzie organ celny słusznie jednak wskazał, że podjęcie czynności, o których stanowi art. 67 oraz art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego nastąpiło jeszcze w okresie, w którym regulacje te obowiązywały. W konsekwencji, za nietrafny trzeba również uznać zarzut skarżącej, w którym podniosła ona kwestię nieprawidłowego zastosowania ostatnio podanych regulacji – jako regulacji już nieobowiązujących. Stosownie do art. 20 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Taryfa Celna Wspólnot Europejskich obejmuje m.in. towarową Nomenklaturę Scaloną (art. 20 ust. 3 lit. a Wspólnotowego Kodeksu Celnego). Przechodząc zatem do zakreślonej na wstępie niniejszej części uzasadnienia istoty sporu zauważyć trzeba, że klasyfikacja taryfowa produktów importowanych przez skarżącą powinna odbyć się w oparciu o Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) w brzmieniu nadanym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1001/2013 z 4 października 2013 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE Seria L z 2013 r. Nr 290, poz. 1). Rozporządzenie to przewiduje, że klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega między innymi następującym regułom: - w myśl reguły 1. ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami: - stosownie do reguły 3. ORINS jeżeli stosując regułę 2 b) lub z innego powodu, towary na pierwszy rzut oka są klasyfikowalne do dwóch lub więcej pozycji, klasyfikacji należy dokonać w następujący sposób: a) pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny. Jednak, gdy dwie lub więcej pozycji odnosi się tylko do części materiałów lub substancji zawartych w mieszaninie lub w wyrobie złożonym lub tylko do części artykułów w zestawie pakowanym do sprzedaży detalicznej, pozycje te należy uważać za jednakowo właściwe w odniesieniu do tych towarów, nawet gdy jedna z nich daje bardziej pełne lub bardziej dokładne określenie tego towaru; b) mieszaniny, wyroby złożone składające się z różnych materiałów lub wytworzone z różnych składników oraz wyroby pakowane w zestawy do sprzedaży detalicznej, które nie mogą być klasyfikowane przez powołanie się na regułę 3 a), należy klasyfikować tak, jak gdyby składały się one z materiału lub składnika, który nadaje im ich zasadniczy charakter, o ile takie kryterium jest możliwe do zastosowania; c) jeżeli towary nie mogą być klasyfikowane przez powołanie się na regułę 3 a) lub b), należy klasyfikować do pozycji, pojawiającej się w kolejności numerycznej jako ostatnia z tych, które jednakowo zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem pozycji CN 9507, na którą powołuje się skarżąca, obejmuje ona wędziska, haczyki na ryby i pozostałe artykuły wędkarskie; podbieraki, podrywki, siatki na motyle i podobne sieci; ptaki wabiki (inne niż te objęte pozycją CN 9208 lub 9705) oraz podobne przybory łowieckie lub strzeleckie. Ponadto, w ramach tej pozycji wyodrębniono następujące podpozycje: CN 9507 10 00 - Wędziska; 9507 20 - Haczyki na ryby, nawet z przyponem: 9507 20 10 - - Haczyki bez przyponu, 9507 20 90 - - Pozostałe; 9507 30 00 - Kołowrotki wędkarskie; 9507 90 00 - Pozostałe. Pozycja ta, poza wyodrębnieniem wędzisk oraz haczyków na ryby, w zakresie będącym przedmiotem zainteresowania w kontrolowanej sprawie, wskazuje zatem na konieczność klasyfikacji do niej "pozostałych artykułów wędkarskich", które przyporządkować trzeba do podpozycji CN 9507 90 00, oznaczonej jako "pozostałe". Jako że bez wątpliwości towary skarżącej nie stanowią ani wędziska, ani haczyków na ryby, pozostaje potrzeba odpowiedzi na pytanie, czy można je przyporządkować do "pozostałych artykułów wędkarskich". W tym względzie pomocne są wyjaśnienia do Taryfy celnej – Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, stanowiące załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. z 2006 r. Nr 86, poz. 880). Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów wprawdzie nie są prawnie wiążące, jednak w znaczący sposób przyczyniają się do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji Taryfy celnej i jednolitego jej stosowania (zob. wyrok ETS z 11 stycznia 2007 r., sygn. C-400/05). Według ostatnio wspomnianych wyjaśnień pozycja CN 9507 obejmuje: (1) Haczyki na ryby wszelkich rodzajów (np. z pojedynczymi lub wieloma wąsami) i rozmiaru. Są one zwykle wykonane ze stali, ale mogą być pokrywane brązem, cynowane, posrebrzane lub pozłacane. (2) Podbieraki, podrywki, siatki na motyle i inne tego typu sieci, które składają się zwykle z siatki w kształcie worka, wykonanej z przędzy włókienniczej lub sznurka, zamocowanej na drucianym stelażu i przymocowanej do rękojeści. (3) Artykuły wędkarskie. Wędziska mogą być różnych rozmiarów i mogą być wykonane z różnych materiałów (bambus, drewno, metal, włókno szklane, tworzywa sztuczne itp.); mogą być zbudowane z jednego elementu lub być łączone. Przybory wędkarskie obejmują takie pozycje jak kołowrotki i oprawy kołowrotków; sztuczne przynęty (np. imitacje ryb, much, owadów lub robaków) i haczyki wyposażone w takie przynęty; przynęty do spiningów; zmontowane żyłki i mechanizmy do zarzucania; pływaki wędkarskie (korkowe, szklane, z piór itp.), w tym pływaki świecące; obsady do nawijania żyłek; automatyczne mechanizmy czujnikowe; zmontowane przelotki wędkarskie (inne niż przelotki zmontowane wykonane ze szlachetnych lub półszlachetnych kamieni); obciążniki oraz dzwonki do wędek, o ile zostały zamocowane lub przymocowane do zewnętrznych zacisków, zapięć lub innych urządzeń. (4) Niektóre przybory łowieckie, takie jak ptaki-wabiki (ale bez wabików wydających dźwięk wszelkich rodzajów (pozycja 9208) lub ptaków wypchanych objętych pozycją 9705) i lustra do polowania na skowronki. Jak łatwo zauważyć ani z brzmienia pozycji CN 9507, ani z przywołanych powyżej wyjaśnień do niej, nie wynika, aby w pozycji tej mieściły się produkty importowane przez skarżącą, to jest podpórka wędkarska, stanowisko karpiowe, sztyca wędkarska bądź poprzeczka do stanowisk wędkarskich, które – jak podał organ celny – stanowią w istocie aluminiowe najczęściej teleskopowe rurki, trzonki zaopatrzone w uchwyty, regulacje, z gwintowanymi nasadkami. Zgodzić należy się z organem celnym, że pozycja CN 9507 nie ma charakteru otwartego, a w zakresie będącym przedmiotem niniejszych rozważań, ogranicza się ona do produktów stanowiących "artykuły wędkarskie". Nie jest przy tym trafna argumentacja skarżącej, w której powołuje ona się na noty wyjaśniające do CN 9507. Te ostatnie precyzują bowiem pojęcie "artykułów wędkarskich" i w żadnej mierze nie pozwalają uznać w tym względzie otwartego charakteru omawianej pozycji. Nie budzi natomiast wątpliwości, że towarów importowanych przez skarżącą nie sposób zaliczyć do tak rozumianych "artykułów wędkarskich". Biorąc nawet pod uwagę ich przeznaczenie, jak słusznie wskazał organ celny, nie służą one same w sobie do połowu ryb, w tym sensie, że nie jest tak, aby niezależnie od okoliczności można było przyjąć ich bezpośrednie zastosowanie do tego właśnie celu. Poglądu tego nie może zmienić argumentacja skarżącej, rozwinięta na etapie postępowania przed tut. Sądem o dodatkowy materiał zdjęciowy i opis, stanowiący jej zdaniem o "elementach konstrukcyjnych" analizowanego towaru. Dość stwierdzić, że skarżąca spółka dla potrzeb rzeczonego opisu doposażyła ów towar w odpowiednio wyprofilowane nasadki lub elektroniczne sygnalizatory brań, aby przedstawić pożądany sposób ich wykorzystania. Tymczasem, jak słusznie już zauważył organ celny, dla potrzeb klasyfikacji taryfowej nie można uznać za przesądzający ani sposób używania towaru przez stronę skarżącą, który nie jest zresztą kwestionowany, ani też jego oznaczenia (nazwy). Jako że towary skarżącej nie mogą być zaklasyfikowane do kodu CN 9507, bezpodstawne jest powoływanie się przez skarżącą na regułę 3 a) ORINS. Zważywszy z kolei na to, że zasadniczy charakter tym towarom nadaje aluminium, stanowiące ich przeważający materiał, organ celny dokonał – stosownie do reguły 3 b) ORINS – prawidłowej ich klasyfikacji do kodu CN 7616 99 90, jako pozostałych wyrobów z aluminium. Organ celny dokonując ustaleń będących podstawą rozstrzygnięcia uwzględnił przy tym całokształt okoliczności sprawy, wyprowadzając jednak z nich wnioski odmienne aniżeli domagała się tego skarżąca, co przy prawidłowości tychże wniosków, nie świadczy o pominięciu czy bezzasadnym nieuwzględnieniu dowodów w sprawie i wybiórczej ich ocenie, a tym samym nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej czy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej). W konsekwencji, prawidłowo organ celny ustalił i uznał, że przedmiotowe towary – oznaczone jako podpórka wędkarska [...], stanowisko karpiowe [...], stanowisko karpiowe [...], sztyca wędkarska [...], sztyca wędkarska [...] oraz poprzeczka do stanowisk wędkarskich [...] – podlegają klasyfikacji do kodu CN 7616 99 90, a nie jak przyjęto w zgłoszeniu celnym CN 9507 90 00, co spowodowało konieczność retrospektywnego zaksięgowania długu celnego po stronie skarżącej spółki. Odnosząc się na koniec do przedstawionej przez skarżącą kwestii odsetek wskazać należy, że organ celny prawidłowo powołał się w tym względzie na obowiązujące w dacie powstania długu celnego art. 65 ust. 5 i ust. 6 ustawy z 19 marca 2004 r. – Prawo celne (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.) w zw. z art. 53 § 3 Ordynacji podatkowej. Nie było natomiast rolą tego organu, ani nie może być przedmiotem oceny ze strony tut. Sądu, wyliczenie tychże odsetek, skoro to na skarżącej ciąży obowiązek odpowiedniego ich naliczenia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalono.