II SA/Łd 715/15

Dnia 29 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędzia NSA Anna Stępień, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 roku sprawy ze skargi J. B. i S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) – w skrócie: "K.p.a." – utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...], nr [...], znak: [...], określającej na wniosek L. M. warunki i zasady zagospodarowania terenu obejmującego działkę nr 341/2 we wsi Z., dla inwestycji obejmującej rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku gospodarczego w ramach zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że wnioskiem z dnia 28 lutego 2015r., L. M. wystąpił do Wójta Gminy G. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr 341/2 w Z. [...], dla inwestycji polegającej na nadbudowie i rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego. Decyzją z dnia [...], nr [...], organ I instancji określił warunki i zasady zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji. Decyzja została wydana na podstawie art. 4, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U z 2015r., poz. 199 ze zm.) – powoływanej także jako: "u.p.z.p." oraz art. 104 K.p.a. Następnie organ II instancji wskazał, że w odwołaniu do decyzji organu I instancji J. B. i S. B., właściciele działki nr 343, sąsiadującej z terenem inwestycji, zarzucili naruszenie art. 10 § 1 K.p.a., poprzez uniemożliwienie im czynnego udziału w postępowaniu z uwagi na brak wyznaczenia im przez organ terminu na zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się co do nich przez wydaniem decyzji oraz art. 107 § 1 K.p.a. poprzez załączenie do zaskarżonej decyzji załączników podpisanych przez Kierownika Referatu działającego z upoważnienia Wójta, bez załączenia upoważnienia do decyzji oraz niespójność pomiędzy treścią decyzji, a załącznikami do decyzji. Ponadto zarzucono naruszenie art. 60 ust. 4 u.p.z.p. poprzez brak sporządzenia projektu decyzji przez uprawnionego architekta lub urbanistę oraz bez załączenia do niego części tekstowej analizy, a także art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. poprzez brak uzgodnienia projektu decyzji z zarządcą drogi. Zarzucono także naruszenie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588) – zwanym dalej: "rozporządzeniem" – w zw. z art. 52 u.p.z.p. poprzez brak wyznaczenia całego obszaru analizowanego na jednej mapie zasadniczej, obejmującej obszar całego obszaru analizowanego oraz naruszenie § 3 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 1 - 4 ww. rozporządzenia poprzez brak przedstawienia w części graficznej analizy ustaleń wynikających z jej części tekstowej oraz nieuwzględnienie w obliczeniach zawartych w części tekstowej analizy zabudowy znajdującej się na działce nr 524/1. Odwołujący zarzucili również naruszenie § 7 ust. 1-4 oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie 6m w sytuacji, gdy przylegający do planowanej zabudowy budynek na działce 343 ma wysokość 3 m oraz naruszenie § 8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. - nie wyjaśniono określenia geometrii dachu na poziomie 45° oraz nie oznaczono minimalnego stopnia nachylenia. Zarzucono ponadto naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnikliwego i wszechstronnego postępowania dowodowego mającego na celu zbadanie rodzaju zabudowy znajdującej się na obszarze analizowanym i naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niespełnienie przesłanki dobrego sąsiedztwa. W uzasadnieniu odwołujący się dodatkowo zarzucają nie wyjaśnienie przez organ I instancji sposobu ustalenia kręgu uczestników postępowania, w szczególności pominięcia właścicieli innych działek sąsiadujących z działką inwestora. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. powołało się dalej na art. z art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1, 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1-5 i ust. 4 u.p.z.p., a także przepisy § 1, § 2 pkt 4, § 3 i § 9 rozporządzenia i podniosło, że organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Część tekstową analizy stanowi dokument pn. "Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz analiza urbanistyczna dla obszaru wokół działki nr 341/2 we wsi Z.", cześć graficzna została sporządzana na dwóch arkuszach kopii wycinka z mapy zasadniczej w skali 1:1000, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Stanowią one załączniki do decyzji organu I instancji. Stosownie do art. 60 ust. 4 u.p.z.p. projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządził uprawniony architekt, o czy świadczy stosowna adnotacja. Załącznik graficzny do decyzji oraz część graficzna Analizy zostały sporządzone na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Zdaniem organu odwoławczego odpowiadają one wymaganiom określonym w art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 9 rozporządzenia. Następnie Kolegium wskazało, że z części tekstowej analizy wynika, że w celu ustalenia wymagań dla planowanej inwestycji, wyznaczono wokół przedmiotowej działki obszar o promieniu wynoszącym 140m, przy ustaleniu, że szerokość frontu przedmiotowej działki wynosi 45m. Przyjęto zatem obszar analizowany o wielkości nieznacznie większej niż minimalna wielkość tego obszaru przewidziana w § 3 rozporządzenia. Przeprowadzając analizę ustalono, że w obszarze analizowanym działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane i niezabudowane. Zlokalizowana jest na nich zabudowa zagrodowa, składająca się z budynków mieszkalnych jednorodzinnych i gospodarczych. Ustalono, że na badanym obszarze niektóre budynki zlokalizowane są w granicy działki lub w niewielkiej od niej odległości. Granice obszaru analizowanego przedstawiono w formie graficznej na dwóch arkuszach kopii wycinka mapy zasadniczej w skali 1:1000. Zdaniem Kolegium okoliczność ta nie stanowi naruszenia jakiegokolwiek przepisu prawa, bowiem zdarza się, iż z obiektywnych względów techniczno-organizacyjnych, wypis z mapy zasadniczej w odniesieniu do pojedynczej działki możliwy jest tylko na dwóch lub większej ilości arkuszy. W ocenie Kolegium przyjęcie wskazanej wielkości obszaru analizowanego należy uzasadnić w ten sposób, iż wyznaczony obszar zawiera wszystkie charakterystyczne cechy istniejącej w tym rejonie zabudowy zagrodowej, w ramach której planowana jest przedmiotowa inwestycja, co pozwala jednoznacznie ustalić wymagania dla zamierzenia inwestycyjnego i zagospodarowania terenu. Wielkość wyznaczonego w rozpatrywanej sprawie obszaru analizowanego jest zgodna z przepisami i jest wystarczająca dla stwierdzenia, iż planowana inwestycja spełnia wymóg kontynuacji funkcji, a także dla określenia funkcji, cech i wskaźników dla przedmiotowej inwestycji. Szczegółowe ustalenia dotyczące funkcji poszczególnych budynków oraz zestawienie liczbowych danych dotyczących parametrów, cech i wskaźników zabudowy i zagospodarowania terenu występujących na działkach położonych na terenie analizowanym przedstawiono w części tekstowej analizy. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z § 4 rozporządzenia określono, iż nieprzekraczalna linia zabudowy planowanej inwestycji od strony drogi gminnej (działki nr 521/4) określona została w załączniku graficznym do decyzji, jako linia zabudowy istniejącego na przedmiotowej działce od jej frontu, budynku mieszkalnego. Fragment obszaru przedmiotowej działki, na którym będzie realizowana przedmiotowa inwestycja, nie przylega bezpośrednio do drogi publicznej, znajduje się w głębi terenu. Linia zabudowy zaś wyznaczana jest od strony drogi publicznej i oznacza ona tylko minimalną (nieprzekraczalną) odległości obiektu od tej drogi. Na sąsiednich działkach położonych na obszarze analizowanym i jednocześnie bezpośrednio przy gminnej drodze publicznej, linia zabudowy jest w miarę jednolicie ukształtowana usytuowaniem istniejących budynków mieszkalnych. Powołując się na § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Kolegium podniosło, że w decyzji organu I instancji określono, iż powierzchnia zabudowy budynku gospodarczego po projektowanej rozbudowie i nadbudowie w stosunku do powierzchni terenu inwestycji ma wynosić maksymalnie 4%. Z tekstu analizy wynika, że powierzchnia terenu inwestycji wynosi 2.934 m2, łączna powierzchnia dotychczasowej zabudowy wynosi ok. 190 m2 (budynek mieszkalny ok. 160 m2, gospodarczy ok. 30 m2), co stanowi obecnie wskaźnik zabudowy wynoszący ok. 6,5 %. Na analizowanych działkach sąsiednich średni wskaźnik zabudowy wynosi 20,9 %, przy czym w analizie wskazano jednostkowe wskaźniki zabudowy dla wszystkich analizowanych działek. Odwołując się do treści § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia organ II instancji wskazał, że w decyzji organu I instancji określono, że szerokość elewacji budynku znajdującej się od strony frontu działki (od strony drogi gminnej - działki nr 521/14) ma wynosić maksymalnie 6,5m. Jak ustalono w analizie budynki (łącznie mieszkalne i gospodarcze) w obszarze analizowanym posiadają szerokość elewacji frontowej w przedziale od ok. 3,0 do 18,0 m. Następnie Kolegium wyjaśniło, że w zaskarżonej decyzji określono wskazaną wysokość na maksymalnie 6,5m. W analizie ustalono, że istniejący budynek gospodarczy planowany do rozbudowy i nadbudowy przylega ścianą do ściany budynku gospodarczego istniejącego na działce nr 343, którego wysokość wynosi około 3m-8m. Ponadto z Analizy wynika, że omawiany parametr w budynkach istniejących na obszarze analizowany wynosi od 3m do 8 m dla budynków gospodarczych, a dla budynków mieszkalnych od 6 m do 10 m. Określenie wymienionego parametru na wskazanym powyżej poziomie jest zdaniem organu II instancji zgodne z § 7 ust. 3 rozporządzenia. Dalej Kolegium przytoczyło treść § 8 rozporządzenia i stwierdziło, że w analizowanym obszarze dachy budynków są zróżnicowane: jednospadowe, dwuspadowe, wielospadowe, główne kalenice lub górne krawędzie dachu prostopadłe do dłuższych boków działek lub do frontu działki ; kąt nachylenia połaci istniejących budynków na terenie analizowanym do 45°. Określenie w decyzji organu I instancji dla przedmiotowej inwestycji dachu jednospadowego, o kierunku górnej krawędzi dachu równoległym do granicy działki nr 341/2 i działki 343, wysokości górnej krawędzi dachu maksymalnie do 6 m i o kącie nachylenia połaci dachowych do 45 °, odpowiada zdaniem organu odwoławczego wnioskom analizy i sytuacji na gruncie oraz jest zgodne z § 8 rozporządzenia, który nie nakazuje określania minimalnej wartości tego parametru. W związku z tym Kolegium uznało, planowana inwestycja spełnia wymogi kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z przepisami rozporządzenia. Spełnione zostały również pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 w u.p.z.p., tj.: teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, drogi gminnej (działka nr 521/4) poprzez istniejący zjazd; istniejące lub projektowanego uzbrojenia terenu dla zamierzenia budowlanego jest wystarczające; teren planowanej inwestycji stanowi grunty rolne klasy R-V i w związku z tym nie wymaga uzyskania wymienionej zgody (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.); decyzja uzyskała uzgodnienie z organem właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 i ust. 5 u.p.z.p. (postanowienie Starosty [...] z dnia [...] znak: [...]), z kolei uzgodnienie z organem właściwym w sprawie melioracji wodnych nastąpiło na zasadzie tzw. "milczącej zgody" stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 5; decyzja nie wymaga odrębnej zgody zarządcy drogi gminnej, którym jest ten sam organ, który wydał zaskarżoną decyzję o warunkach zabudowy. Kolegium też wskazało, że stosownie do art. 54 pkt 2 lit. d) w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy winna określać wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W pkt 5 warunków określonych w decyzji organu I instancji określono wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich poprzez zapewnienie dostępu do drogi publicznej oraz w zakresie dotyczącym ochrony przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, pozbawieniem dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie. W ocenie organu odwoławczego sposób określenia wskazanych warunków w zaskarżonej decyzji spełnia wymagania ustawowe i na tym etapie nie mogą być one bardziej szczegółowe. Zawarte w zaskarżonej decyzji warunki dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich winny zostać uwzględnione i uszczegółowione w dokumentacji sporządzanej dla celów uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ II instancji podkreślił także, że treść wniesionego odwołania wskazuje, że odwołujący zapoznali się szczegółowo z całym materiałem dowodowym zebranym przez organ I instancji, a zarzucając niewyznaczenia im terminu na wypowiedzenie co do niego nie wskazują, jaki mogłoby mieć to wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Przepis art. 107 § 1 K.p.a. nie wymaga załączania do decyzji upoważnień organu do wydania w jego imieniu decyzji przez pracownika, natomiast fakt sporządzenia projektu decyzji przez uprawnionego urbanistę wynika z adnotacji umieszczonej na tym projekcie. Jeżeli chodzi natomiast o niespójności pomiędzy treścią decyzji, a ilością załączników, bowiem decyzja nie wskazuje, że mają to być dwa załączniki w formie dwóch dokumentów czy kart, Kolegium wyjaśniło, że w mniejszej sprawie analiza została sporządzona w formie kilku dokumentów i kart, i ze względu na zachowanie przejrzystości redakcyjnej każdy z nich otrzymał odrębny numer jako załącznik. Ponadto z załączonej mapy wynika, że działka nr 524/1 nie jest zabudowana i stanowi wąski pas gruntu wydzielony prawdopodobnie na poszerzenie drogi powiatowej, jest zatem nieprzydatna dla analizy. Z przedłożonych akt wynika, że planowana inwestycja nie ma wpływu na zabudowę innych sąsiednich działek. Nadto należy wskazać, że w postępowaniu i w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rozstrzyga się kwestii uregulowanych w przytoczonym w odwołaniu rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, które należą do odrębnego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Przytoczone zarzuty odwołania Kolegium uznało za nieuzasadnione. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do sądu administracyjnego złożyli J. B. i S. B., zarzucając zaskarżonej decyzji po pierwsze naruszenie przepisów procedury administracyjnej: 1. naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącym czynnego udziału w postępowaniu z uwagi na brak wyznaczenia skarżącym terminu na zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, jak również poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji dotkniętej tożsamym naruszeniem; 2. naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnienia w jaki sposób organ ustalił krąg uczestników postępowania, tj. z jakich przyczyn za strony postępowania uznał jedynie J. B. oraz S. B. - właścicieli działki nr 343, z pominięciem właścicieli innych działek sąsiadujących z działką inwestora, jak również poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji dotkniętej tożsamym naruszeniem; 3. naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w odniesieniu do której organ I instancji dopuścił się niespójności pomiędzy treścią decyzji a załączników do niej polegającej na wskazaniu w treści decyzji, iż do decyzji załączone zostały 2 załączniki (1. Część graficzna decyzji 2. Wyniki analizy) i załączenie do niej w rzeczywistości 5 załączników (1., 2., 3. i 4. - Wycinki z mapy zasadniczej; 5. Wyniki analizy); 4. naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez lakoniczne i wybiórcze odniesienie się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniu z dnia 18 maja 2015r.; 5. naruszenie art. 7 i 77 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnikliwego i wszechstronnego postępowania dowodowego mającego na celu zbadanie rodzaju zabudowy znajdującej się na obszarze analizowanym. Po drugie zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. naruszenie art. 60 ust. 4 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji dopuszczenia się przez organ I instancji następujących naruszeń: a) brak sporządzenia projektu zaskarżonej decyzji przez uprawnionego architekta lub urbanistę (na doręczonym Skarżącym projekcie decyzji organu I instancji oraz jej załącznikach znajdują się podpisy Wójta Gminy G. oraz działającego z jego upoważnienia Kierownika Referatu - brak jest podpisów uprawnionego architekta oraz urbanisty); b) sporządzenie projektu zaskarżonej decyzji bez załącznika w postaci części tekstowej analizy urbanistycznej; 2. naruszenie § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 52 ustawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji braku wyznaczenia całego obszaru analizowanego na jednej mapie zasadniczej, obejmującej obszar całego obszaru analizowanego; 3. naruszenie § 3 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 1-4 rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji dopuszczenia się przez organ I instancji następujących naruszeń: a) brak przedstawienia w części graficznej analizy urbanistycznej ustaleń wynikających z części tekstowej analizy urbanistycznej; b) nieuwzględnienie w obliczeniach zawartych w części tekstowej analizy urbanistycznej zabudowy znajdującej się na działce nr 524/1; 4. naruszenie § 7 ust. 1-4 rozporządzenia oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji ustalenia przez ten organ wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie 6 m, w sytuacji gdy przylegający do planowanej zabudowy budynek na działce 343 ma wysokość ok. 3 m; 5. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka dobrego sąsiedztwa. Na tej podstawie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontroli sądu poddane zostało postępowanie zakończone decyzją Wójta Gminy G., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowi przepis art. 61 u.p.z.p., który stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Z § 1 rozporządzenia wynika, że określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, analiza urbanistyczna spełnia powyższe wymagania. Skarga nie jest zasadna, choć należy przyznać skarżącym, że postępowanie dotknięte jest błędami. Nie miały one jednak wpływu na wynik postępowania, nie powodują konieczności wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. I tak nie może odnieść skutku zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. obligujący organ do zapewnienia uczestnikom czynnego udziału w każdym etapie postępowania. Skarżący bowiem nie wykazali, aby to niewątpliwe uchybienie miało wpływ na możliwość dokonania przez nich konkretnych czynności procesowych. Zgodnie z utrwalonym poglądem, wyrażanym wielokrotnie w orzeczeniach sądów administracyjnych jest to warunek zasadności powyższego zarzutu. Nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia dyspozycji art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sposobu ustalenia kręgu stron. Taki zarzut może podnieść osoba, która w postępowaniu zostanie pominięta. Skoro skarżący brali udział w postępowaniu, doręczono im odpis postanowienia incydentalnego, otrzymali decyzję, skutecznie złożyli odwołanie i skargę do sadu, to ewentualne wadliwe ustalenie kręgu stron również nie ma wpływu na ich uprawnienia w tym postępowaniu.. Nieporozumieniem jest wywiedzenie naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 1 k.p.a. z utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Podstawą utrzymania w mocy decyzji Wójta Gminy G. przez SKO stanowi przepis art. 138 § 1 k.p.a. Natomiast powołany przez skarżących art. 107 § 1 k.p.a. reguluje kwestię zawartości decyzji. Zarzuty dotyczące braku spójności między decyzją a załącznikami w istocie dotyczy pozornej rozbieżności wynikającej z faktu, ze w części pisemnej wpisano "załącznik – część graficzna decyzji" i nie podano, ze załączono kilka arkuszy mapy. Każdy z arkuszy został jednak oznaczony jako załącznik graficzny, nie ma zatem wątpliwości, że wszystkie te arkusze przyporządkować można do pojęcia "załącznik graficzny", użytego w części opisowej. Jest to może oznaczenie nieco nieprecyzyjne, ale nie wprowadza w błąd co do zawartości decyzji. Nie ma znaczenia dla oceny zasadności decyzji sporządzenie załącznika graficznego decyzji na kilku arkuszach mapy zasadniczej. Mozę ono wprawdzie nieco utrudniać weryfikację dokonanych ustaleń, ale nie czyni jej niemożliwą, czy nieczytelną. Wbrew zarzutom skargi, nie stanowi to o naruszenia § 3 ust.1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy ani art. 52 u.p.z.p. Również zarzut braku ustaleń co do zabudowy na nieruchomościach sąsiednich z nieruchomością objętą wnioskiem jest bezpodstawny, opis rodzaju zabudowy na poszczególnych nieruchomościach znajduje się bowiem w wynikach analizy urbanistycznej, będącej załącznikiem do decyzji organu I instancji. Nie może odnieść skutku zarzut lakonicznego odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów zawartych w odwołaniu. Stanowisko Kolegium co do zarzutów zostało przedstawione w sposób umożliwiający jego kontrolę. Ponadto pamiętać należy, że organ II instancji w postępowaniu administracyjnym przejmuje sprawę do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia. Zgodnie z tą zasadą SKO nie tylko zweryfikowało trafność decyzji Wójta Gminy G., ale ponownie dokonało ustaleń, przytoczyło i zanalizowało podstawę prawną poszczególnych rozstrzygnięć, w szczególności tych zakwestionowanych przez odwołujących się. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji i nie narusza przesłanki dobrego sąsiedztwa przyjmuje za własne ustalenia w tym zakresie. Nie ma podstaw, aby przyjąć, że planowana rozbudowa budynku gospodarczego na potrzeby rozwoju gospodarstwa rolnego na terenie zabudowy zagrodowej, nieodbiegająca planowanymi parametrami od istniejących budynków jest sprzeczna z zastanym sposobem zagospodarowania. Jak wynika z analizy urbanistycznej, budynki na działkach sąsiednich posadowione są niejednokrotnie w granicy bądź w zbliżeniu do niej. W tym kontekście zarzut naruszenia art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. jets pozbawiony podstaw. Jak wynika z części testowej analizy, uwzględniona została zabudowa na działce nr 524/2. Skarżący zarzucają pominięcie zabudowy na działce nr 524/1, tymczasem z załączonej mapy wynika, że rację ma organ twierdząc, ze jest to wąski pas gruntu niezabudowany, co słusznie zauważa Kolegium w uzasadnieniu swej decyzji. Nie sposób zarzucić organom wadliwości w ustaleniu dopuszczalnej wysokości nadbudowanego i rozbudowywanego budynku do 6 metrów, skoro analiza wskazuje na rozpiętość tego wskaźnika w badanym terenie od 3 do 10 metrów, zaś zabudowa na działce skarżących również taką wysokość (6 m) osiąga. Analiza wprawdzie nie podaje średniej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, zsumowanie danych z poszczególnych nieruchomości wymienionych w analizie dowodzi, że średnia ta wynosi 5,76 m. Określenie maksymalnej wysokości wnioskowanej inwestycji na 6 metrów jest zgodne z dyspozycją § 7 us.2 rozporządzenia, stanowi przy tym nieznaczne odstępstwo od średniego wskaźnika w terenie zbudowanym i w pełni harmonizuje z wysokością zabudowy na działce skarżących. Zgodzić się przyjdzie z organem II instancji, że nie stanowi istotnego, znaczącego dla bytu decyzji uchybienie dotyczące braku podpisu osoby uprawnionej (uprawnionego urbanisty bądź architekta) w sytuacji, gdy wskazano na projekcie dane tej osoby. Projekt podpisał Wójt Gminy G., co należy traktować jako potwierdzenie, że dokument ten sporządziła wskazana na nim osoba. Reasumując, w ocenie sądu ani decyzja zaskarżona, ani poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, czy też prowadzone przez organy postępowanie nie są dotknięte takimi uchybieniami proceduralnymi, które są mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania. Trzeba zaś zaznaczyć, że uchybienia procesowe tylko wówczas skutkują uchyleniem zaskarżonych decyzji, gdy mogły one mieć istotny wpływ na wynik postępowania, co wprost wynika z dyspozycji art. 145 §1 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Decyzje nie naruszają też przepisów prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik postępowania i treść decyzji, a jedynie takie naruszenie prawa materialnego mogłoby skutkować koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" p.p.s.a. Wobec braku uzasadnionych postaw do wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego sąd oddalił skargę stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a. Lp/