I SA/Wa 921/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Emilia Lewandowska WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2015 r. sprawy ze skargi X w K. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na nieodpłatne przekazanie nieruchomości oddala skargę. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia X w K. od postanowienia Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na nieodpłatne przekazanie nieruchomości wchodzących w skład zasobu własności rolnej Skarbu Państwa na rzecz skarżącej utrzymał powyższe postanowienia w mocy. W uzasadnieniu organ przedstawił następująco stan sprawy: Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r., [...] Urząd Wojewódzki w K. zwrócił się do Oddziału Terenowego Agencji Nieruchomości Rolnych w O. o wyrażenie zgody na przekazanie na rzecz X w K. nieruchomości rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa położonej w R., oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha, powołując się na art. 70a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. nr 29, poz. 154 z późn. zm.). Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Prezes Agencji Nieruchomości Rolnych, odmówił wyrażenia zgody na nieodpłatne przekazanie ww. nieruchomości zasobu na rzecz X w K. Pismem z dnia 2 marca 2015 r. X w K. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Rozpoznając zażalenie organ powołał się na przepis art. 70a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej stanowiący, iż osobom prawnym Kościoła Katolickiego, które po dniu 8 maja 1945 r. podjęły działalność na ziemiach Zachodnich i Północnych, mogą być, na ich wniosek, przekazane nieodpłatnie na własność grunty znajdujące się w zasobach Państwowego Funduszu Ziemi, albo w Zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa. Jeżeli grunty te znajdują się w zarządzie lub użytkowaniu osób prawnych, przekazanie na własność może nastąpić wyłącznie za zgodą tych osób. Przekazanie na własność nieruchomości następuje w drodze decyzji wojewody właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości, wydanej za zgodą Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych. Organ podkreślił, iż zgodnie z powyższym przepisem wyrażenie przez Prezesa ANR zgody na przekazanie nieruchomości nie jest obligatoryjne. Organ podniósł, iż nieruchomość Zasobu położona w R., oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, o przekazanie której zwrócił się [...] Urząd Wojewódzki w K., obecnie jest dzierżawiona przez spółkę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R. Z uwagi na powyższe Oddział Terenowy Agencji Nieruchomości Rolnych w O. pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. wystąpił do ww. spółki w sprawie możliwości wyłączenia z przedmiotu dzierżawy m.in. ww. działki. W odpowiedzi ww. spółka pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. poinformowała, że nie wyraża zgody na wyłączenie z dzierżawy tej nieruchomości. Mając powyższe na uwadze, Prezes Agencji Nieruchomości Rolnych nie wyraził zgody na nieodpłatne przekazanie przedmiotowej nieruchomości na rzecz X w K. Działka nr [...] położona w R., stanowi część przedmiotu umowy dzierżawy zawartej ze spółką [...]Sp. z o.o. z siedzibą w R., a przekazanie na rzecz X tej działki skutkowałoby koniecznością zmiany umowy dzierżawy w części dotyczącej ww. działki, co wobec braku zgody spółki jest niemożliwe bez niekorzystnych konsekwencji dla Agencji. Agencja Nieruchomości Rolnych stwierdziła, że może przekazać na rzecz X w K. inne nieruchomości z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, o ile nie są one zagospodarowane, oraz nie zachodzą inne przesłanki uniemożliwiające dokonanie takiej czynności. Ponieważ zdaniem organu zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, organ nie znalazł podstaw do jego uchylenia. Na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła X w K. zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 KPA, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, tj. naruszenie art. 8 i 124 § 1 i 2 KPA przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego postanowienia, oraz naruszenie art. 124 § 1 i 2 KPA w zw. z art. 8 KPA poprzez dowolność w wydaniu postanowienia przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie postanowienia oraz brak wskazania podstawy prawnej wydanego postanowienia, co spowodowało brak realizacji zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało zdaniem skarżącej wpływ na wynik sprawy - art. 70a § 3 Ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.2013.1169 j.t. z późn.zm.) w związku z art. 106 § 1 KPA, poprzez błędne przyjęcie, że w ramach wskazanego w tym przepisie współdziałania organów właściwych udział może brać osoba trzecia, którą w niniejszej sprawie miałaby być [...] sp. z o.o., a także uwzględnienie stanowiska w/w spółki przy wydaniu postanowienia. Błędną wykładnię art. 70a § 1 i 3 powyżej ustawy polegającą na przyjęciu, że przekazanie na własność gruntów znajdujących się w Zasobie wymaga zgody osoby, która nieruchomość tę dzierżawi, podczas gdy zdaniem skarżącej zgoda dzierżawcy nie ma znaczenia w tym postępowaniu, a także przyjęcie, że znajdujące się w tym przepisie pojęcie "pozostawania gruntów w zarządzie lub użytkowaniu osób prawnych" obejmuje swym zakresem również dzierżawę, podczas, gdy instytucja ta ma odmienną naturę prawną. Błędne przyjęcie, iż przesłanki przekazania nieodpłatnie na własność nieruchomości w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione, z uwagi na to, że dzierżawca przedmiotowych nieruchomości nie wyraził zgody na wyłączenie z dzierżawy tej nieruchomości, pomimo, iż brak jest takiego warunku w w/w przepisie. Naruszenie art. 678 KC w zw. z art. 694 KC poprzez uznanie, iż nieodpłatne zbycie przedmiotu dzierżawy skutkowałoby koniecznością wyłączenia przedmiotowej działki z przedmiotu umowy dzierżawy i skutkowałoby koniecznością zmiany tej umowy wnosząc o jego uchylenie w całości, oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. W obszernym uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, że: bezsporne jest w sprawie, iż warunki, niezbędne do nieodpłatnego przekazania na własność gruntów skarżącej, jakimi zgodnie z dyspozycją art. 70a Ustawy są posiadanie przez stronę statusu osoby prawnej Kościoła Katolickiego, podjęcia przez nią po dniu [...] maja 1945 r. działalności na ziemiach Zachodnich, złożenie przez uprawnionego wniosku, pozostawanie wnioskowanego gruntu w Zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz wielkość wnioskowanej do przekazania nieruchomości zostały w niniejszej sprawie spełnione, a istota niniejszej sprawy sprowadza się do kwestii wyrażenia zgody na nieodpłatne przekazanie nieruchomości na własność. Skarżąca podnosi, iż ani organ I instancji, ani organ II instancji nie wskazał podstawy prawnej wydanego przez siebie Postanowienia, tym samym naruszając 124 § 1 i 2 KPA w związku z art. 8 KPA. Zdaniem skarżącej nie wiadomo zatem, czy organ ten oparł swoje postanowienie na przepisie art. 70 a § 1 bądź też § 3 Ustawy. Treść powołanych przepisów nie może wskazywać, iż wyrażenie przez Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych zgody należy do kategorii uznania administracyjnego. Nie świadczy to jednak zdaniem skarżącej o swobodzie czy wręcz dowolności działania organu. Zdaniem skarżącej swobodne uznanie przysługuje administracji tylko wtedy, jeśli zostało to wyraźnie wskazane w przepisie ustawy. Po drugie, zakres uznania jest ograniczony przepisami obowiązującego prawa oraz ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, w szczególności tymi określonymi w art. 7 k.p.a, czyli zasadami uwzględniania interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli. Decyzja o charakterze uznaniowym musi więc znajdować swoje odzwierciedlenie w przepisach obowiązującego prawa oraz odpowiednio wyważyć interesy przeciwstawnych stron – interesu obywatela z interesami publicznymi, kierując się przy tym proporcjonalnością uwzględnienia obu rodzajów interesów. Organ administracyjny jest zobowiązany zatem do wyjaśnienia, czym kierował się podejmując określone rozstrzygnięcie, jakie okoliczności skłoniły go do wydania takiej, a nie innej decyzji. Tego zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie organ II instancji nie uczynił. Podejmując decyzje o sposobie zagospodarowania danej nieruchomości, agencja zobowiązana jest kierować się dbałością zarówno o interes Skarbu Państwa, jak i o realizację zadań wynikających z polityki Państwa. Nie można zatem stracić z oczu celu przepisu 70a Ustawy, jakim jest realizacja ustawowego prawa osób prawnych Kościoła Katolickiego, które po dniu 8 maja 1945 r. podjęły działalność na Ziemiach Zachodnich i Północnych do uzyskania działki tytułem rekompensaty. Z treści postanowienia wynika, iż wyłącznym powodem braku wyrażenia zgody ANR na przekazanie ziemi Skarżącej było niewyrażenie zgody przez dzierżawcę tychże gruntów na wyłączenie jej z umowy dzierżawy. Mając powyższe na uwadze skarżąca podnosi, że wyrażenie bądź nie przez [...] sp. z o.o. zgody na nieodpłatne przekazanie gruntów nie może wyłącznie mieć wpływu na wyrażenie zgody przez organ uprawniony do jej wyrażenia zgodnie z przepisami ustawy. Prezes ANR nie może bowiem w wydaniu zgody kierować się stanowiskiem osoby trzeciej, która kieruje się tylko własnym interesem, lecz sam na podstawie wszystkich okoliczności w sprawie powinien podjąć decyzje. Zdaniem skarżącego z treści postanowienia wynika, iż organ podjął decyzję wyłącznie w oparciu o stanowisko dzierżawcy. Nawet gdyby uznać, iż zgoda dzierżawcy przedmiotowych gruntów ma istotne znaczenie w sprawie to wskazać należy, iż niezrozumiałym jest dlaczego ANR zwrócił się do spółki z prośbą o podanie informacji, czy ta wyraża zgodę na wyłączenie z przedmiotu dzierżawy m.in. działki o nr [...], oraz dlaczego organ II instancji w uzasadnieniu swojego Postanowienia wskazał, iż cyt. "przekazanie na rzecz X działki skutkowałoby koniecznością zmiany tej umowy dzierżawy części dotyczącej ww. działki, co wobec braku zgody spółki byłoby niemożliwe". Natomiast do dzierżawy, zgodnie z art. 694 Kodeksu Cywilnego, stosuje się odpowiednio przepisy o najmie z zachowaniem przepisów następnych KO. Zgodnie z kolei z art. 678 § 1 KC w razie zbycia rzeczy najętej w czasie trwania najmu nabywca wstępuje w stosunek najmu na miejsce zbywcy; może jednak wypowiedzieć najem z zachowaniem ustawowych terminów wypowiedzenia. Zbycie rzeczy najętej (a więc dzierżawionej) w znaczeniu przyjętym w art. 678 § 1 k.c. obejmuje m.in. przeniesienie własności rzeczy dzierżawionej, zarówno odpłatne, jak i nieodpłatne. Z regulacji art. 678 § 1 k.c. wynika ochrona dzierżawcy w zakresie uprawnień dotyczących korzystania z rzeczy, które w związku ze zbyciem rzeczy dzierżawionej mogą być realizowane w stosunku do nabywcy. Z tej perspektywy przepis art. 678 § 1 k.c. jest wyrazem rozszerzonej skuteczności praw względnych najemcy, a poprzez art. 694 KC również dzierżawcy, przez upodobnienie ich do praw rzeczowych w konsekwencji przyznania im skuteczności wobec każdoczesnego właściciela rzeczy najętej/dzierżawionej. Wstąpienie przez nabywcę gruntu dzierżawionego w stosunek prawny dzierżawy i stanie się podmiotem praw i obowiązków przysługujących ANR oznacza przekształcenie podmiotowe stosunku dzierżawy po stronie wydzierżawiającego przy zachowaniu tożsamości treści i przedmiotu tego stosunku (wyrok SN z dnia 29 października 2010 r., I CSK 625/09 - odnośnie najmu i analogicznie - dzierżawy). Ponadto zdaniem skarżącej w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie są również zagrożone prawa podmiotowe [...] sp. z o.o. pod kątem ewentualnego uprawnienia do pierwokupu (bądź odkupu) przedmiotowego gruntu. W niniejszej sprawie mamy bowiem do czynienia z bezpłatnym przekazaniem gruntu, a z umową sprzedaży, z którą może wiązać się ewentualne prawo pierwokupu (bądź odkupu). Zgodnie bowiem z art. 29 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.U.2012.1187 j.t.) pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości Zasobu po cenie ustalonej zgodnie z tą ustawą przysługuje m.in. dzierżawcy zbywanej (chodzi tu o czynność odpłatną, jaką jest sprzedaż, nie od nieodpłatne przekazanie) nieruchomości, jeżeli dzierżawa trwała faktycznie przez okres co najmniej trzech lat. Niewątpliwie art. 70a ust. 1 i 3 Ustawy zawierają pewne ograniczenia co do przekazania gruntów z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa w trybie cyt. ustawy pozostających w zarządzie lub użytkowaniu osób prawnych, uzależniając przekazanie od zgody tychże. Nie ma w tym przepisie jednak mowy o stosunku obligacyjnym, jakim jest dzierżawa. Użytkowanie w swojej treści jest w zasadzie identyczne z instytucją dzierżawy, jednakże ma zupełnie odmienną naturę prawną - o ile dzierżawa to stosunek czysto obligacyjny, wiążący tylko strony umowy, o tyle użytkowanie, jako prawo rzeczowe, jest skuteczne wobec osób trzecich (erga omnes). Ponadto rozkład uprawnień i obowiązków stron stosunku użytkowania jest sztywny, natomiast dzierżawa dopuszcza dowolne kształtowanie uprawnień i obowiązków stron. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną. Norma prawa materialnego, która znalazła zastosowanie w niniejszej sprawie i którą przywołały oba organy (wbrew stanowisku skarżącej) to przepis art. 70a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29 poz. 154 ze zm.). W myśl tego przepisu osobom prawnym Kościoła Katolickiego, które po dniu 8 maja 1945 r. podjęły działalność na Ziemiach Zachodnich i Północnych, mogą być, na ich wniosek, przekazane nieodpłatnie na własność grunty znajdujące się w zasobach Państwowego Funduszu Ziemi albo w Zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa. Jeżeli grunty te znajdują się w zarządzie lub użytkowaniu osób prawnych, przekazanie na własność może nastąpić wyłącznie za zgodą tych osób. (ust.l). Wielkość przekazanej nieruchomości rolnej, wraz z gruntami rolnymi będącymi już własnością wnioskodawcy, nie może przekraczać w odniesieniu do: 1) gospodarstw rolnych parafii - 15 ha, 2) gospodarstw rolnych diecezji - 50 ha, 3) gospodarstw rolnych seminariów duchownych, diecezjalnych i zakonnych - 50 ha, 4) gospodarstw rolnych domów zgromadzeń zakonnych - 5 ha, chyba że domy te prowadzą działalność, o której mowa w art. 20 i 39; w tych przypadkach mogą być przekazane nieruchomości rolne o powierzchni do 50 ha. Przekazanie na własność nieruchomości, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje w drodze decyzji wojewody właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości, wydanej za zgodą Prezesa Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Decyzja ta stanowi podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych (ust.3). Z brzmienia cytowanego przepisu wynika, że decyzja w przedmiocie przekazania nieodpłatnie na własność nieruchomości jak i zgoda Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych - jak trafnie wywiodły organy - wydawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. Wskazuje na to użycie w jego redakcji zwrotu "mogą być, na ich wniosek, przekazane nieodpłatnie na własność". Uznanie administracyjne cechuje się z kolei między innymi tym, że organ nie jest związany ścisłymi kryteriami prawnymi, lecz ma pewną swobodę w ocenie zasadności zgłoszonych żądań, a tym samym decydowaniu o ich uwzględnieniu, bądź odmowie uwzględnienia. Oczywiście rozstrzyganie sprawy podejmowane w granicach uznania administracyjnego nie oznacza jego dowolności. Organ musi więc wskazać w sposób przekonujący kryteria, którymi kierował się korzystając ze swego prawa do uznania, przekonujące co do trafności zajętego stanowiska. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie granic tych nie przekroczyły i ustaliły relację normy zawartej w art. 70 a ww ustawy do przepisów ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomości rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 2012 r. poz. 1187 ze zm.) i sposobów gospodarowania mieniem, jakie przewiduje ta ustawa. Jak zasadnie stwierdził Minister w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyrażenie zgody przez Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych na przekazanie nieruchomości nie jest obligatoryjne, a zgodnie z art. 5 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa Agencja Nieruchomości Rolnych wykonuje prawo własności i inne prawa rzeczowe w stosunku do mienia rolnego Skarbu Państwa. Jak słusznie zauważył organ II instancji w związku z powyższym o sposobie zagospodarowania nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu decyduje samodzielnie Agencja, a podejmując decyzję o sposobie zagospodarowania danej nieruchomości, Agencja zobowiązana jest kierować się dbałością zarówno o interes Skarbu Państwa, jaki o realizację zadań wynikających z polityki państwa. Z materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy wynika, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, o przekazanie której na rzecz X w K. zwrócił się [...] Urząd Wojewódzki w K., obecnie jest dzierżawiona (do 2023 r.) przez spółkę [...] sp. z o.o. z siedziba w R. Wyrażenie zgody przez ANR na przekazanie powyższej nieruchomości parafii skutkowałoby koniecznością zmiany umowy dzierżawy w powyżej kwestii, co spowodowałoby znaczne zmniejszenie czynszu dzierżawczego, który stanowi dochód Agencji Nieruchomości Rolnej. Prezes Agencji Nieruchomości Rolnych musi przede wszystkim ustalić, czy z punktu widzenia zadań realizowanych przez podległą Prezesowi Agencję (art. 6 ugnrsp) i zasad gospodarowania nieruchomościami rolnymi, które musi uwzględniać Agencja (art. 24 ugncsp) nie ma przeszkód do wyzbycia się nieruchomości rolnej z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa na rzecz kościelnej osoby prawnej. Powyższe, zdaniem Sądu Prezes Agencji ustalił i stwierdził, że brak jest możliwości i podstaw do wyrażenia zgody na nieodpłatne przekazanie przedmiotowej nieruchomości na własność X w K. zważywszy na zaistniałe okoliczności (znajduje się ta nieruchomość w długoletniej dzierżawie i przynosi dochód). Prezes Agencji podejmując rozstrzygnięcie w sprawie kierować się musi przede wszystkim koniecznością realizacji zadań, dla których Agencja ta została powołana. Sąd zwraca uwagę, że w obu postanowieniach organy w żadnym miejscu nie powołują się na to, że brak zgody dzierżawcy na zmianę umowy dzierżawy, przesądził o braku zgody na jej przekazanie, lecz że dzierżawiona nieruchomość nie może być wykorzystywana na "utworzenie lub powiększenie" gospodarstwa rolnego parafii. Podkreślenia wymaga, że przepisy ustawy z 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP, nie zawierają przesłanek jakie musiałyby spełnić Prezes ANR wyrażając lub nie zgodę na przekazanie nieruchomości wchodzącej w skład zasobu Agencji, Prezes ANR może to uczynić (wyrazić stosowną zgodę), jeśli uzna, że nie narusza to interesów Agencji, co niestety w przedmiotowej sprawie miało miejsce. Stanowisko swoje organ I instancji uzasadnił w podjętym rozstrzygnięciu, zdaniem Sądu, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a., a organ II instancji przyjął je za własne. Za niezasadne uznał Sąd zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 124 § 1 i § 2 KPA uznając, że organ właściwie zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz wbrew twierdzeniu skarżącej wskazał podstawę prawną wydanego postanowienia, co wynika wprost z treści postanowienia Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych, jak i utrzymującego je w mocy postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Ponadto odmawiając zgody na przekazanie tej konkretnej nieruchomości, Prezes ANR stwierdził, że nie widzi przeszkód, aby przekazać na rzecz skarżącej X w K. inną nieruchomość (nie obciążoną) z zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa w przyszłości. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.