II SA/Bk 196/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2017 r. sprawy ze skargi K. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Decyzja z dnia [...] października 2016 roku, Nr [...], wydaną przez Marszałka Województwa P. orzeczono, że świadczenia rodzinne pobrane przez Pana K. O. na syna S. za okres od dnia 1 czerwca 2009roku do dnia 31 lipca 2011 r. w łącznej kwocie 3978zł są nienależnie pobranymi świadczeniami oraz zobowiązano stronę do zwrotu tych świadczeń wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, które na dzień wydania decyzji wynosiły 2299,49 zł. Od decyzji tej, doręczonej w dniu [...] listopada 2016 roku zostało złożone odwołanie w dniu [...] grudnia 2016 roku (data stempla pocztowego). Wraz z odwołaniem złożono wniosek o przywr ocenie terminu do jego złożenia. Skarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 roku (Nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odmówiło przywrócenia terminu do złożenia odwołania. W skardze do Sądu pełnomocnik strony zarzuca Kolegium rażące naruszenie art. 58 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej "Kpa") oraz naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego postępowania. Jako okoliczność uzasadniającą uchybienie terminu do wniesienia odwołania skarżący wskazuje wprowadzenie w błąd przez pracownika organu, który poinformował stronę, że organ zażąda zwrotu pieniędzy od władz holenderskich jednocześnie odradził złożenie odwołania od decyzji. Zdaniem skarżącego obowiązkiem Kolegium, było przeprowadzenie postępowania dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia tych okoliczności. Zdaniem skarżącego spełnione zostały wszystkie, przewidziane w art. 58 Kpa, przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Ponadto, w skardze zawarte są również zarzuty dotyczące niewłaściwego prowadzenia postępowania przez Marszałka Województwa P., któremu skarżący zarzuca naruszenie art. 10 § 1 Kpa oraz brak pouczenia o przysługującym stronie prawie do skorzystania z pełnomocnika z urzędu lub pouczenia o możliwości zwrócenia się o pomoc prawną i zasięgnięcia opinii w sprawie. W skardze opisano także okoliczności dotyczące pozostawienia bez rozpatrzenia sprawy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego przez organ holenderski, co zdaniem skarżącego spowodowane zostało niedbalstwem pracownika organu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, uznając że nie zachodzą przesłanki ustawowe do przywrócenia skarżącemu terminu do złożenia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje: W myśl art. 58 Kpa – w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W sprawie niniejszej powyższe przesłanki nie zostały przez Pana K. O. spełnione – co sam skarżący przyznaje w skardze. Podnoszona przez skarżącego przeszkoda uniemożliwiająca wniesienie odwołania w postaci wprowadzenia strony w błąd przez pracownika organu – nie uzasadnia, zdaniem Sądu, przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W świetle zebranego materiału dowodowego w sprawie należy uznać, że skarżący nie uprawdopodobnił, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Pan K. O. był prawidłowo pouczony o możliwości zaskarżenia przedmiotowego postanowienia. Oprócz stwierdzenia przez Skarżącego o wprowadzeniu w błąd przez pracownika brak jest jakichkolwiek innych dowodów w tym przedmiocie (np. postępowania skargowego na działanie pracownika). Dlatego też trudno uznać, że przekroczenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy skarżącego. Należy także podkreślić, że uprawdopodobnienie braku winy nie leży po stronie organu a spoczywa na stronie skarżącej. Trzeba także zaznaczyć, że pozostałe zarzuty zawarte w skardze, dotyczące merytorycznej oceny decyzji w przedmiocie nienależnych świadczeń – nie mogą podlegać ocenie Sądu w sprawie niniejszej – a dotyczącej wyłącznie oceny postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W myśl powyższych ustaleń Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku (tj. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.).