II SA/Ol 739/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Maciej Lipiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie warunków pełnienie służby 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 2/ zasądza od Dyrektora na rzecz strony skarżącej kwotę 497 zł (czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 18 maja 2017r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, zgodnie z art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 z późn. zm.; dalej: P.w.u.KAS) złożył funkcjonariuszowi J. W. pisemną propozycję określającą nowe warunki pełnienia służby. Funkcjonariusz potwierdził odbiór propozycji w dniu 24 maja 2017 r. Oświadczenie o przyjęciu propozycji służby w Izbie Administracji Skarbowej strona złożyła w dniu 6 czerwca 2017r. Natomiast pismem z dnia 19 czerwca 2017r. J. W. zwróciła się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie jej sprawy. Wniosła o uchylenie przedstawionej jej propozycji w części dotyczącej stanowiska służbowego i uposażenia zasadniczego oraz o ponowne określenie stanowiska służbowego i uposażenia zasadniczego z uwzględnieniem posiadanych przez nią kwalifikacji oraz przebiegu dotychczasowej służby, tj. stanowiska starszego eksperta Służby Celno-Skarbowej z uposażeniem zasadniczym określonym co najmniej mnożnikiem 2,614 kwoty bazowej lub uchylenie zaskarżonej propozycji w części dotyczącej uposażenia zasadniczego oraz ponowne określenie uposażenia zasadniczego z uwzględnieniem posiadanych przez stronę kwalifikacji oraz przebiegu dotychczasowej służby z mnożnikiem nie mniejszym niż 2,614. W uzasadnieniu swojego wniosku strona wskazała na to, że systematycznie poszerza swoje wykształcenie w zakresie potrzebnych kompetencji do wykonywania służby na jej stanowisku. W tym celu ukończyła studia podyplomowe na Uniwersytecie Wrocławskim w zakresie kryminalistyczno-prawnym oraz studia podyplomowe na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie w zakresie kontroli i audytu wewnętrznego. Ponadto zaliczyła z wynikiem pozytywnym egzamin przeprowadzony przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego z zakresu bezpieczeństwa systemów i sieci teleinformatycznych i dodatkowo posiada poświadczenie bezpieczeństwa upoważniające do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "ściśle tajne". Dodatkowo strona wskazała, że ukończyła liczne specjalistyczne szkolenia z zakresu wiedzy merytorycznej, niezbędnej na zajmowanych stanowiskach. Wskazała również, że brała udział w wielu nowatorskich zadaniach, zarówno na poziomie regionalnym, jak i centralnym w ramach prac w Ministerstwie Finansów, np. była zaangażowana we wdrożenie Systemu INTRASAT w Izbie Celnej, czy też pełniła funkcję koordynatora wspomagającego działanie Grupy Zadaniowej ds. Wyrobów Alkoholowych i Tytoniowych. Strona wymieniła wiele innych projektów i wskazała aktywności jakie podejmowała w ramach pełnienia swojej służby. Strona stwierdziła, że biorąc pod uwagę posiadane przez nią kwalifikacje oraz przebieg dotychczasowej służby, uważa, iż w przedstawionej jej propozycji wyznaczono jej stanowisko służbowe znacznie poniżej posiadanych kwalifikacji i doświadczenia zawodowego. Tymczasem przedkładane propozycje powinny być adekwatne do kwalifikacji, doświadczenia i przebiegu służby, co nie zostało zastosowane w jej sprawie. Strona wskazała przy tym, że w 2013r. została awansowana na stanowisko służbowe audytora wewnętrznego, które jest równorzędne ze stanowiskiem starszego eksperta. Ostatnio zaś zajmowane przez stronę stanowisko służbowe nie należało do grupy stanowisk kierowniczych. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy złożoną stronie propozycję określającą nowe warunki pełnienia służby. Odnosząc się do wniosku strony w zakresie niewłaściwego ustalenia stanowiska służbowego i wysokości uposażenia zasadniczego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że określając w propozycji stanowisko służbowe eksperta Służby Celno-Skarbowej i wysokość uposażenia zasadniczego wg. mnożnika kwoty bazowej na poziomie 2,321 w nowo tworzonej komórce organizacyjnej jaką jest Dział Graniczny w Izbie Administracji Skarbowej, wziął pod uwagę posiadane przez funkcjonariusza kwalifikacje, doświadczenie zawodowe oraz przebieg dotychczasowej służby, w tym doświadczenie zawodowe na stanowisku audytora wewnętrznego. Odnosząc się do podniesionego przez funkcjonariusza argumentu mającego stanowić uzasadnienie do przyznania wyższego stanowiska służbowego starszego eksperta Służby Celno-Skarbowej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że stosunek służbowy funkcjonariusza ma charakter stosunku administracyjno-prawnego cechującego się służbowym podporządkowaniem i niezbędną w służbie dyspozycyjnością funkcjonariusza. Osoba pełniąca służbę w Służbie Celno-Skarbowej musi liczyć się z tym, że jej zadania mogą ulegać zmianie w zależności od potrzeb służby. Istotą stosunku służbowego w Służbie Celno-Skarbowej jest wspomniana szczególna dyspozycyjność i podporządkowanie, a zatem funkcjonariusz powinien wykonywać takie zadania, jakie wynikają z potrzeby służby. Żądanie strony, co do ustalenia wysokości uposażenia na poziomie mnożnika 2,614 w ocenie organu nie byłoby adekwatne do wykonywanego zakresu obowiązków, stałoby w sprzeczności z przesłankami wynikającymi z art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, którymi należało się kierować ustalając warunki służby i znacząco odbiegałoby od wysokości uposażeń funkcjonariuszy pełniących służbę na takich samych stanowiskach służbowych w Dziale Granicznym oraz kształtowałoby się powyżej wysokości uposażeń i wynagrodzeń większości kadry kierowniczej w Izbie Administracji Skarbowej, gdzie zakres zadań i odpowiedzialności jest niewspółmiernie wyższy. Mnożnik uposażenia zasadniczego funkcjonariuszowi J. W. został ustalony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz.U. z 2017r., poz. 446), które dla stanowiska eksperta Służby Celno-Skarbowej, zaliczanego do kategorii eksperckich stanowisk służbowych funkcjonariuszy w Izbach Administracji Skarbowej, Urzędach Skarbowych oraz Urzędach Celno-Skarbowych, przewiduje rozpiętość 2,321 - 2,721. Organ stwierdził, że przedkładając stronie propozycję pełnienia służby wziął pod uwagę zadania ustawowe, jakie zostały nałożone na jednostkę, przy jednoczesnym zachowaniu limitów etatów funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej i środków przeznaczonych na ich uposażenia. Skargę na ww. decyzję wywiodła J. W., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w I instancji. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść sekowanej decyzji, a mianowicie art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 8 kpa w zw. z art. 11 kpa i w zw. z art. 80 kpa, polegające na nie zawarciu w pisemnych jej motywach wymaganych prawem elementów, a zatem na braku uzasadnienia faktycznego ze względu na niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, jak również przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz mocy dowodowej, co w konsekwencji stanowi obrazę zasady wyrażonej w art. 8 kpa, a zatem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa czy też zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 kpa, a nadto na nie odniesieniu się do zarzutów podnoszonych przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podnoszonych w nim twierdzeń, a mających istotne znaczenie dla sposobu załatwienia sprawy, co w konsekwencji uniemożliwia przeprowadzenie skutecznej kontroli sądowej zakwestionowanej decyzji i stanowi obrażę prawa do sądu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść sekowanej decyzji, a mianowicie art. 77 kpa poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego pomimo wskazywania we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy istotnych okoliczności, które winny być przez organ wyjaśnione, jak również wniosków dowodowych, w tym akt osobowych wykazu szkoleń w systemie Hermes 2, co stanowi obrazę zasady wyrażonej w art. 7- praworządności - czyli dyrektywy podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny, słuszny interes obywatela jak również zasady stypizowanej w art. 8 kpa, bowiem organ administracji publicznej nie prowadził postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej ze względu na niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści, o czym stanowi art. 7 kpa traktujący o zasadzie prawdy obiektywnej, co w ostateczności doprowadziło do dowolnego ustalenia, że nie zachodzą okoliczności do uwzględnienia żądania, - naruszenie przepisów postepowania, które miało istotny wpływ na treść kwestionowanej decyzji, a mianowicie art. 10 kpa w zw. z art. 81 kpa poprzez pozbawienie prawa do czynnego udziału w postępowaniu, w tym poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione pomimo braku możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnym braku okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji z podniesionymi powyżej naruszeniami przepisów postępowania mającymi wpływ na jej treść. W związku z powyższym skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: akt osobowych znajdujących się w Izbie Administracji Skarbowej ; wykazu ukończonych przez skarżącą szkoleń w systemie Hermes2; zakresu obowiązków skarżącej; dwóch załączonych decyzji. - na okoliczności zasadności podniesionych zarzutów odwoławczych, a zatem między innymi wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, o których mowa w art. 7 kpa, art. 77 kpa i art. 107 § 3 kpa, jak również z obrazą zasady czynnego udziału w postępowaniu wyrażonej w art. 10 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie. Organ nie zgodził się z zarzutami skarżącej, stwierdzając, że przedstawione stronie stanowisko eksperta Służby Celno-Skarbowej jest zgodne z rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przechodząc do rozpatrzenia zasadności skargi wniesionej w niniejszej sprawie należy przede wszystkim wyjaśnić, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Naruszenia prawa, stanowiące podstawę do uwzględnienia skargi na decyzję administracyjną, zostały zaś wymienione w art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle tego przepisu, sąd uchyla zaskarżoną decyzję w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w sprawie zakończonej zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją organu z dnia 19 lipca 2017 r. w przedmiocie ustalenia warunków pełnienia służby celnej. Podstawę materialnoprawną wydania tej decyzji stanowił art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS, w świetle którego, "dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania". Nie może przy tym budzić wątpliwości, że wymienione w tym przepisie kryteria – takie jak: posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania - odnoszą się nie tylko do etapu wyboru osób, którym organ przedstawia propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, ale także do etapu ustalenia nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby. W niniejszej sprawie, elementami nierozerwalnie związanymi z przebiegiem dotychczasowej służby funkcjonariusza celnego są zaś warunki, na jakich dany funkcjonariusz pełnił dotychczas służbę. Na warunki te składają się nie tylko posiadany przez funkcjonariusza stopień służbowy i zajmowane przez niego stanowisko służbowe, ale także uposażenie zasadnicze i dodatki do tego uposażenia. Te elementy winny być więc także wzięte pod uwagę przez organ przy składaniu funkcjonariuszowi propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby. Wymaga bowiem podkreślenia, że stosunek służbowy funkcjonariuszy jest objęty dalej idącymi gwarancjami trwałości niż klasyczne reguły stabilizacji stosunku pracy. Zgodnie bowiem z art. 60 Konstytucji RP "obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach". W orzecznictwie TK przyjmuje się, że przepis ten obejmuje nie tylko etap naboru do służby publicznej, lecz również – co ważne w niniejszej sprawie - zasady wykonywania tej służby, a także zasady zwalniania ze służby publicznej (zob. np. wyrok TK z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt K 51/12, OTK 2014, nr 1, poz. 4). Należy także podkreślić, że do państwa jako pracodawcy zastosowanie znajdują odmienne standardy konstytucyjne niż w odniesieniu do pracodawców prywatnych. W tych relacjach konieczne jest bowiem respektowanie zasady zaufania osób pełniących służbę do państwa jako pracodawcy (art. 2 Konstytucji RP), jak też zasady działania organów państwa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, a więc z wyłączeniem arbitralności (art. 7 Konstytucji RP). Swoboda państwa w odniesieniu do "swoich" pracowników (funkcjonariuszy) jest zatem znacznie węższa, a tym samym ochrona stabilności stosunku służbowego osób pełniących służbę publiczną jest silniejsza, niż ma to miejsce w przypadku pracowników zatrudnionych u prywatnych pracodawców. Każda zatem zmiana warunków pełnienia służby, aby była dopuszczalna, musi być podyktowana obiektywnymi przyczynami. W przypadku zaś reorganizacji i zmiany warunków pełnienia służby na niekorzyść funkcjonariusza, z czym mamy do czynienia także w niniejszej sprawie w związku m.in. z obniżeniem skarżącej stanowiska służbowego i obniżeniem wysokości uposażenia zasadniczego (jak wskazuje skarżąca poniżej jej kwalifikacji zawodowych), konieczne jest także wykazanie, że istnienie tych konkretnych przyczyn tworzy w danej sprawie interes społeczny, któremu należy przyznać pierwszeństwo przed słusznym interesem funkcjonariusza. Taki obowiązek organu wynika bowiem z art. 7 in fine k.p.a., w świetle którego, "w toku postępowania organy administracji publicznej (...) podejmują wszelkie czynności niezbędne (...) do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Wymaga przy tym podkreślenia, że z mocy art. 169 ust. 4 i 7 P.w.u.KAS, propozycja pełnienia służby stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby, która podlega kontroli sądu administracyjnego. Przeprowadzona zaś przez ten sąd kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta wydana została z naruszeniem przez organ przepisów prawa. Należy przede wszystkim zauważyć, że organ w ogóle nie podał w decyzji i nie uzasadnił stosownie do art. 107 § 3 kpa obiektywnych przyczyn, z powodu których obniżył skarżącej stanowisko pracy i uposażenie zasadnicze. Za taką przyczynę nie może być bowiem uznane ogólnikowe stwierdzenie organu, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że określając w propozycji stanowisko służbowe eksperta Służby Celno-Skarbowej i wysokość uposażenia zasadniczego wg. mnożnika kwoty bazowej na poziomie 2,321 w nowo tworzonej komórce organizacyjnej jaką jest Dział Graniczny w Izbie Administracji Skarbowej, organ wziął pod uwagę posiadane przez funkcjonariusza kwalifikacje, doświadczenie zawodowe oraz przebieg dotychczasowej służby, w tym doświadczenie zawodowe na stanowisku audytora wewnętrznego. Wskazać przy tym należy, że decyzja organu w przedmiotowej sprawie ma charakter uznaniowy, a co za tym idzie powinna być ona szczególnie precyzyjnie uzasadniona, tak żeby nie można jej było zarzucić arbitralności. W demokratycznym państwie prawnym decyzje uznaniowe o charakterze negatywnym, czyli te które zabierają podmiotowi pewne uprawnienia, muszą być uzasadnione w sposób szczególny. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej decyzji ma charakter ogólnikowy i abstrakcyjny. Organ nie odniósł się do podnoszonych przez stronę kwestii, takich jak to, że ukończyła ona liczne specjalistyczne szkolenia z zakresu wiedzy merytorycznej niezbędnej na zajmowanych stanowiskach. Wskazała ona również, że brała udział w wielu nowatorskich zadaniach, zarówno na poziomie regionalnym, jak i centralnym w ramach prac w Ministerstwie Finansów, np. była zaangażowana we wdrożenie Systemu INTRASAT w Izbie Celnej, czy też pełniła funkcję koordynatora wspomagającego działanie Grupy Zadaniowej ds. Wyrobów Alkoholowych i Tytoniowych. Strona wymieniła wiele innych projektów i wskazała aktywności jakie podejmowała w ramach pełnienia swojej służby. Z akt sprawy wynika, że skarżąca jest funkcjonariuszem, który dba o rozwój swoich kompetencji, wiedzy i umiejętności o czym świadczy jej duża aktywność w zakresie doszkalania, podejmowanych kursów oraz uczestniczenia w różnych projektach. Organ zupełnie nie odniósł się do tych kwestii, a zostały one podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wynikają wprost z akt personalnych skarżącej. Podane okoliczności wskazują w niniejszej sprawie na słuszny interes skarżącej, będącej funkcjonariuszem publicznym, który przemawia za istnieniem domniemania prawnego, wyprowadzonego z art. 2, art. 7 i art. 60 Konstytucji RP, art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS, a także z art. 7 in fine k.p.a., że przedstawione temu funkcjonariuszowi nowe warunki pełnienia służby co do zasady nie powinny być gorsze niż te, na jakich pełnił służbę dotychczas, chyba, że zaistniały okoliczności na które organ nie wskazał w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Obalenie tego domniemania, o czym już wspomniano, jest możliwe tylko w sytuacji wykazania, że konkretne okoliczności, tworzące w danej sprawie interes społeczny, przemawiają za zmianą (pogorszeniem) sytuacji prawnej funkcjonariusza. Skoro w kontrolowanej sprawie organ nie wykazał istnienia takich okoliczności, a mimo to w zaskarżonej decyzji faktycznie pogorszył jej warunki pełnienia służby i obniżył wysokość uposażenia zasadniczego, to można by uznać, że wydając tą decyzję dopuścił się naruszenia art. 2, art. 7 i art. 60 Konstytucji RP, art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS, a także z art. 7 in fine k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wykazane powyżej uchybienia w działaniu organu wypełniają także znamiona naruszenia wymienionych w skardze przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 8, art. 11 i w zw. z art. 80 k.p.a., a ponadto art. 77 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego wpływu nie można jednak przypisać naruszeniu przez organ art. 10 w zw. z art. 81 k.p.a., gdyż pomimo zaniechania realizacji przez organ obowiązku umożliwienia skarżącej wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału przed wydaniem decyzji, organ ten nie pozbawił skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, czego wyrazem jest chociażby skuteczne wniesienie przez nią środków zaskarżenia w niniejszej sprawie. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku. Przed wydaniem decyzji należy umożliwić skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji należy zaś podać, jakie konkretnie przyczyny przemawiają za przedstawieniem wobec skarżącej mniej korzystnych niż dotychczas warunków pracy wraz z ustaleniem wysokości poszczególnych składników uposażenia skarżącej. Konieczne jest także odniesienie się przez organ do twierdzeń skarżącej zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i tych, które ewentualnie zostaną zgłoszone w toku postępowania odwoławczego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, będącego adwokatem oraz wysokość opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. Należy jednak wyjaśnić, że w niniejszej sprawie, przy ustalaniu wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego, Sąd za konieczne uznał skorzystanie z art. 206 p.p.s.a. W świetle tego przepisu, "sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu". Wprawdzie w sprawach ze stosunku służbowego wpis nie jest pobierany, ale oceniając nakład pracy pełnomocnika skarżącego Sąd wziął pod uwagę, że aktywność adwokata sprowadzała się w istocie do napisania skargi i popierania jej przed sądem. Ponadto skarga ta, choć wyjątkowo obszerna, zmierzała jedynie do wykazania, że organ, wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, to jest: art. 107 § 3 w zw. z art. 8, art. 11 i w zw. z art. 80 k.p.a., a ponadto art. 77 k.p.a., art. 10 w zw. z art. 81 k.p.a. Należy zauważyć, że skarga została uwzględniona również na skutek stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, to jest: art. 2, art. 7 i art. 60 Konstytucji RP, art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS, a na naruszenie tych przepisów nie wskazywano w skardze. W tych okolicznościach stwierdzić należy, że uwzględnienie skargi wniesionej w niniejszej sprawie nastąpiło także na skutek dostrzeżenia przez Sąd z urzędu naruszeń prawa.