IV SA/Wa 2076/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.), Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2017 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] listopada 2014 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] września 1956 r. nr [...] o przyznaniu odszkodowania za nieruchomość. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] orzeczeniem z [...] września 1956 r. nr [...] przyznało M. i A. W. odszkodowanie w kwocie 2048,00 zł za nieruchomość o pow. [...] m2, ozn. jako działka nr [...], obj. kw [...] hip. nr [...], wywłaszczoną orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] lipca 1952 r. nr [...] E. C. (następca prawny M. W.j i A. W.) pismem z 17 października 2011 r. wniósł o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] września 1956 r. nr [...] Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2012 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia z \ września 1956 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z [...] maja 2013 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] września 2012 r. oraz umorzył postępowanie przed organem wojewódzkim. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] listopada 2014 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...]września 1956 r. nr [...]. E.C. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] czerwca 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] listopada 2014 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia z [...] września 1956 r. nr [...] został złożony przez podmiot legitymowany, a orzeczenie z [...] września 1956 r. weszło do obrotu prawnego. Z akt archiwalnych wynika, że orzeczenie zostało wysłane do stron, w tym m.in. do M. i A. W. o czym świadczy pieczątka przybita na ww. orzeczeniu, potwierdzająca jego wysłanie 1 października 1953 r. Organ wskazał, że w przedmiotowym orzeczeniu z [...] września 1956 r. nie stwierdzono wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 3, 4, 5, 6 i 7 Kpa. Minister zaznaczył, że przyznania odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość dokonano na podstawie przepisów dekretu z [...] kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. Nr 4, poz. 31) – zwanego dalej "dekretem". Przedmiotowe orzeczenie z [...] września 1956 r. zostało wydane przez organ właściwy, czyli prezydium wojewódzkiej rady narodowej właściwej według położenia przedmiotu wywłaszczenia. Tym samym nie zaszła przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. W rozpatrywanej sprawie nie można stwierdzić wydania przedmiotowego orzeczenia z [...] września 1956 r. bez podstawy prawnej, albowiem istniał przedmiot kontrolowanego postępowania w postaci sprawy o przyznanie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oraz przepis prawa materialnego stanowiący podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. Podstawą prawną wydania kwestionowanego orzeczenia z [...] września 1956 r. były przepisy art. 27-36 dekretu. W niniejszej sprawie wnioskodawcą wywłaszczenia był Uniwersytet [...] w [...], który pismem z 18 marca 1952 r. [...] wystąpił o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego. Tym samym nie doszło do naruszenia art. 27 dekretu. Wniosek o przyznanie odszkodowania - w postaci nieruchomości zamiennej - złożył A. W.i na rozprawie wywłaszczeniowej przeprowadzonej 24 czerwca 1952 r., co potwierdza treść protokołu z rozprawy. Wprawdzie w orzeczeniu z [...] września 1956 r. nie odniesiono się do ww. żądania, niemniej jednak z protokołu komisyjnego opisu nieruchomości z 23 kwietnia 1952 r. wynika, iż wywłaszczona nieruchomość ozn. jako działka nr [...] stanowiła ogród na którym znajdowały się, drzewa i krzewy owocowe oraz ule, brak było natomiast zabudowań gospodarskich. W zaświadczeniu Sądu Powiatowego w [...] Wydziału Ksiąg Wieczystych z [...] lutego 1952 r. wskazano, że nieruchomość objęta KW [...] stanowiła działkę - plac. Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania, że nieruchomość ta stanowiła gospodarstwo rolne lub też gospodarstwo ogrodnicze. Działka nie była również zabudowana domem mieszkalnym ani nie stanowiła warsztatu rzemieślniczego. Również skarżący, w trakcie postępowania nadzorczego, nie przedłożył żadnego dokumentu, który potwierdzałby konieczność przyznania działki zamiennej Tym samym nie można uznać, aby doszło do naruszenia art. 30 ust. 1 dekretu. W aktach sprawy brak jest zawiadomienia o terminie rozprawy odszkodowawczej, jak również brak jest protokołu z rozprawy. Należy jednakże zwrócić uwagę, że od wydania kwestionowanego orzeczenia odszkodowawczego upłynęło ponad 60 lat. W takiej sytuacji istnieje ryzyko, że część dokumentów archiwalnych nie zachowała się. Z tego powodu rolą organów prowadzących postępowanie w trybie nadzwyczajnym jest wnikliwa analiza zachowanego materiału dowodowego. W niniejszej sprawie rozprawa wywłaszczeniowa została przeprowadzona 24 czerwca 1952 r. Choć protokół, wyraźnie wskazuje, że jest on sporządzony z rozprawy wywłaszczeniowej, tym niemniej, z jego treści wynika, że rozprawa w przeważającej części dotyczyła kwestii przyznania odszkodowania i nieruchomości zamiennych. W aktach sprawy znajduje się zestawienie odszkodowania za drzewostan, zestawienie odszkodowania za wywłaszczone grunty, rachunki rzeczoznawcy za oszacowanie 11 działek gruntu oraz krzewów i drzewostanów. Ponadto, Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...[ 16 kwietnia 1952 r. wydało, na podstawie art. 19 ust. 1 dekretu, zezwolenie na objęcie m.in. przedmiotowej nieruchomości, natomiast 23 kwietnia 1952 r. dokonano z udziałem biegłego komisyjnego opisu nieruchomości, w trakcie których szczegółowo opisano stan zagospodarowania nieruchomości i znajdujących się na niej nasadzeń. Wobec powyższego, niezwłocznie przeprowadzone oględziny, nieruchomości i rozprawa wywłaszczeniowa, mogły zapewnić dokonanie ustaleń niezbędnych dla prawidłowego wyliczenia odszkodowania, z uwagi na mogące później wystąpić zmiany w związku z objęciem nieruchomości przez wykonawcę planów gospodarczych, tj. Uniwersytet [...]. Organ wskazał, że żaden z przepisów dekretu nie wyłączał możliwości wspólnego przeprowadzenia rozprawy wywłaszczeniowej wraz z odszkodowawczą, zarówno co do przejmowanego gruntu, jak i znajdujących się na nim naniesień. Wręcz przeciwnie, art. 33 ust. 6 stanowił wyraźnie, że jeżeli wniosek o ustalenie odszkodowania zgłoszony został przed wydaniem orzeczenia o wywłaszczeniu, a orzeczenie o wywłaszczeniu miało zapaść w wyniku rozprawy, to w wyniku tej samej rozprawy mogło również zapaść orzeczenie o ustaleniu odszkodowania, w tym również za przejmowane części składowe gruntu. Zdaniem organu, zgłoszenie przez A. W., na rozprawie wywłaszczeniowej [...] czerwca 1952 r., wniosku o przyznanie działki zamiennej, stanowiło w istocie wniosek o przyznanie odszkodowania. Tym samym, przeprowadzenie rozprawy [...] czerwca 1952 r. mogło wypełniać przesłanki art. 33 ust. 6 dekretu. Dodatkowo, w orzeczeniu o odszkodowaniu z [...] września 1956 r., wskazano, iż zostało ono wydane "po przeprowadzeniu rozprawy". Zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 3 czerwca 1950 r. w sprawie ustalenia norm szacunkowych dla nieruchomości nabywanych w celu realizacji narodowych planów gospodarczych, wartość szacunkowa nieruchomości rolnej składała się z wartości poszczególnych składników nieruchomości, obliczonej zgodnie z § 4-8,oraz sumy wyrównawczej, obliczonej zgodnie z § 10. Stosownie do § 4 rozporządzenia, wartość poszczególnych składników nieruchomości rolnej, o ile rozporządzenie nie stanowiło inaczej, obliczano w sposób i według zasad ustalających cenę sprzedażną nieruchomości ziemskich i innych przynależności dla nabywców z mocy dekretu z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Dla ustalenia wysokości sumy wyrównawczej (§ 3 pkt b) należało określić zgodnie z § 4 wartość wszystkich gruntów, stanowiących gospodarstwo rolne właściciela, i zastosować do wartości nabywanego gruntu i drzew owocowych, obliczonej zgodnie z § 4, mnożnik przewidziany w tabeli dla wartości wszystkich gruntów. Tabelę mnożników zawierał załącznik Nr 2 do rozporządzenia. W odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości ww. mnożnik został ustalony na poziomie 6,00, który był przewidziany w ww. załączniku w przypadku, gdy wartość wszystkich gruntów właściciela nabywanej nieruchomości, obliczona zgodnie z § 4 rozporządzenia wynosiła do 5.000,00 zł. Skoro zaś łączną wartość gruntów M. i A. W. rzeczoznawca określił na kwotę 145,60 zł, to niewątpliwie również przyjęty przez niego mnożnik jest prawidłowy. Łączną wartość gruntu w wysokości 1019,20 zł rzeczoznawca uzyskał w "wyniku wykonania prawidłowych działań matematycznych, tj. dodania wartości gruntu (145,60 zł), ustalonej według przepisów dekretu o reformie rolnej, oraz wartości sumy wyrównawczej (6 x 145,60 zł). Natomiast w zakresie nasadzeń, rzeczoznawca wycenił ich wartość na 1029 zł, co łącznie z kwotą za grunt daje 2048,20 zł. Organ wskazał, że nie została spełniona żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, określonych w art. 156 § 1 Kpa, a zatem brak jest podstaw do wyeliminowania kwestionowanego orzeczenia z obrotu prawnego. Skargę na decyzję z [...] czerwca 2017 r. wniósł E. C. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 76 § 1 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez pominięcie dowodu z dokumentu urzędowego w postaci protokołu z rozprawy wywłaszczeniowej z [...]czerwca 1952 r. oraz zawiadomienia z [...] maja 1952 r. nr [...]z których to dokumentów wynika, iż nie została przeprowadzona rozprawa w przedmiocie ustalenia odszkodowania; 2) art. 77 Kpa poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyrażający się w szczególności w brakiem odniesienia się do dowodów z dokumentów urzędowych, tj. protokołu z rozprawy wywłaszczeniowej z [...] czerwca 1952 roku oraz zawiadomienia z [...] maja 1952 r. nr [...] wskazanych na okoliczność nieprzeprowadzenia rozprawy odszkodowawczej; 3) art. 80 Kpa poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowód polegającej na nieuprawnionym przyjęciu o odbyciu rozprawy wywłaszczeniowej jedynie w oparciu o stwierdzenie zawarte w orzeczeniu o odszkodowaniu z [...] września 1956 r. o treści "po przeprowadzeniu rozprawy", w sytuacji, gdy z innych dokumentów urzędowych, tj. protokołu rozprawy wywłaszczeniowej z [...] czerwca 1952 r. oraz zawiadomienia z 24 maja 1952 r. nr [...] wynika, iż takowa rozprawa nie odbyła się, i jednoczesnym ustaleniu, iż w aktach sprawy brak jest zawiadomienia o terminie rozprawy odszkodowawczej, jak również brak jest protokołu z tej rozprawy; 4) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez uznanie, iż nie doszło do rażącego naruszenia prawa w przedmiocie prowadzonego postępowania odszkodowawczego. W związku z powyższym E.C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] listopada 2014 r. w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Rację ma Minister Infrastruktury i Budownictwa twierdząc, że orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...]września 1956 r. nie zawiera wad nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa. Sąd zwraca uwagę, że w niniejszej sprawie podstawę prawną do kwestionowanego orzeczenia o przyznaniu M. i A. W. odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2 stanowiły przepisy dekretu. Z akt sprawy wynika, że [...] kwietnia 1952 r. został sporządzony protokół oględzin nieruchomości przeznaczonych do wywłaszczenia, w tym działki nr [...]. Opis nieruchomości był dokonywany przez trzyosobową komisję złożoną z przedstawiciela organu, przedstawiciela inwestora i biegłego inż. K. Z. Jeżeli chodzi o działkę nr [...] komisja ustaliła, że grunt o pow. [...] m2 stanowi ogród. W ogrodzie tym znajdował się drzewostan - 3 orzechy włoskie, 6 jabłoni, 3 śliwy, 3 czereśnie – wszystkie w wieku od 10 do 30 lat, 2 grusze w wieku od 10 do 20 lat, 2 śliwy dzikie ozdobne w wieku od 1 do 10 lat, 8 krzaków porzeczek, 3 krzaki agrestu, 2 krzaki jaśminu, 3 bzy szlachetne. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] pismem z [...] maja 1952 r. zawiadomiło m.in. M. i A. W. o wyznaczonej na [...] czerwca 1952 r. rozprawie w sprawie wywłaszczenia spornej nieruchomości. Zawiadomienie to było doręczone stronom poprzez obwieszczenie w trybie art. 18 ust. 2 dekretu, ponieważ wniosek o wywłaszczenie dotyczył większej liczby osób. Obwieszczenie było wywieszone na tablicy ogłoszeniowej w gmachu Prezydium MRN w [...] w okresie od [...] czerwca do [...] czerwca 1952 r., co wynika z pisma Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] z [...] czerwca 1952 r. Wspomniana rozprawa odbyła się [...] czerwca 1952 r. W rozprawie tej udział wziął m.in. A. W.. Trafnie wskazał Minister, że na rozprawie A.W i złożył wniosek o przyznanie odszkodowania w postaci przydzielenia mu działki zamiennej. Skoro jednak przedmiotowy grunt stanowił sad, a nie gospodarstwo rolne lub gospodarstwo ogrodnicze (grunt wraz z budynkami i urządzeniami stanowiącymi zorganizowaną całość gospodarczą), to nie ciążył na wywłaszczającym obowiązek zaoferowania wywłaszczanemu nieruchomości zamiennej (art. 30 ust. 1 dekretu). Poza sporem jest to, że podmiotem wnioskującym o przyznanie odszkodowania był A. W., a więc strona w rozumieniu art. 33 ust. 1 dekretu. Wobec tego, że wywłaszczanym należało się odszkodowanie w formie pieniężnej (art. 31 ust. 1 dekretu) rzeczoznawca S. R. i dokonał wyceny działki nr [...] o pow. [...] m2. Biegły przyjął do szacowania prawidłową powierzchnię gruntu. Z wykazu zawierającego szacunek wywłaszczonych nieruchomości wynika, że wartość gruntu o pow. [...] m2 wynosiła [...] zł. Za podstawę do ustalenia wartości gruntu biegły przyjął przepisy dekretu o reformie rolnej, co było zgodne z przepisem § 3 pkt 1 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 1952 r. w sprawie ustalenia norm szacunkowych dla nieruchomości nabywanych w celu realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. Nr 52, poz. 339 ze zm.). Sporny grunt miał bowiem charakter rolny, stanowił sad. Skoro wartość gruntu biegły obliczył na kwotę [...] zł, to prawidłowo ustalił tzw. mnożnik w wysokości 6,00. Takie założenie było zgodne z § 9 ust. 1 powyższego rozporządzenia i Załącznikiem Nr 3 do rozporządzenia. Sumę wyrównawczą, o której mowa w § 3 pkt 2 i § 9 ust. 1 rozporządzenia biegły ustalił poprzez przemnożenie wartości gruntu (145,60 zł) przez mnożnik (6), co dało wartość 873,60. Wartość szacunkowa gruntu wyniosła zatem [...] zł ([...] zł + [...]). Biegły obliczył też wartość zadrzewień, o których mowa w § 5 rozporządzenia. Wziął do wyceny 3 orzechy włoskie, 6 jabłoni, 3 śliwy, 3 czereśnie, 2 grusze, 2 śliwy dzikie ozdobne, 8 krzaków porzeczek, 3 krzaki agrestu, 3 bzy szlachetne. Przy obliczaniu zadrzewień wzięto pod uwagę wiek poszczególnych składników, co było zgodne z zasadami wyceny określonymi w Załączniku Nr 1 do powyższego rozporządzenia. Wartość zadrzewień biegły wyliczył na kwotę 1.029 zł. Zatem wartość szacunkowa nieruchomości, o której mowa w § 3 rozporządzenia wyniosła [...] zł. Taka kwota została ustalona w orzeczeniu Prezydium WRN w [...] z [...] września 1956 r. nr [...]. Orzeczenie to nie było kwestionowane przez M.i A. W.. A. W. domagał się jedynie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości wskazując, że Uniwersytet nie zabudował spornego gruntu, a on pragnie wraz z innymi osobami zawiązać spółdzielnię mieszkaniową i pobudować na tymże gruncie budynki mieszkalne dla 14 rodzin pracowniczych (pismo z 10 kwietnia 1957 r.). Decyzja o ustaleniu odszkodowania zawiera niezbędne elementy, o których mowa w art. 75 ust. 1 i art. 76 ust. 1 rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnem (Dz. U. Nr 36, poz. 341 ze zm.). W decyzji tej wskazano podstawę prawną (przepisy dekretu dotyczące zasad i trybu ustalania odszkodowania, rozporządzenia z dnia 28 listopada 1952 r.), datę – [...] września 1956 r., osnowę w której wskazano: uprawnionych do odszkodowania M. i A.W ., wysokość odszkodowania – 2.048,20 zł, zobowiązanego do wypłaty odszkodowania – Zarząd Inwestycji [...]. w [...], podpis pracownika wydającego decyzję organu, pouczenie o środkach odwoławczych. Sąd podziela stanowisko E. C. zaprezentowane w skardze, że w niniejszej sprawie brak dokumentu, w szczególności stosownego protokołu, z którego wynikałoby, że organ wydał orzeczenie o ustaleniu odszkodowania, po przeprowadzeniu osobnej rozprawy odszkodowawczej. Zdaniem Sądu, tego rodzaju uchybienie nie miało w realiach tej konkretnej sprawy charakteru rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Art. 33 ust. 6 dekretu nie mógł być w niniejszej sprawie rażąco naruszony. Przepis ten dotyczył przypadku, gdy strona w toku postępowania wywłaszczeniowego złożyła wniosek o odszkodowanie, ale miało to miejsce przed zawiadomieniem stron o miejscu i terminie rozprawy. W niniejszej sprawie miała miejsce inna sytuacja. A. W. złożył bowiem wniosek o odszkodowanie na rozprawie wywłaszczeniowej. Wniosek nie dotyczył zniszczonych zasiewów, upraw czy plonów, a zatem nie miał też zastosowania art. 33 ust. 3 dekretu przewidujący odrębną rozprawę. Wobec tego w niniejszej sprawie znajdował zastosowanie art. 33 ust. 2 dekretu. Z przepisu tego wynikało, że orzeczenie o ustaleniu odszkodowania zapadało po przeprowadzeniu rozprawy, a nie na podstawie wyników rozprawy. Po drugie - przepis ten stawiał wymóg poprzedzenia orzeczenia odszkodowawczego rozprawą wywłaszczeniową, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Niewątpliwie rozprawa wywłaszczeniowa odbyła się [...] czerwca 1952 r. z udziałem A. W. Przepis art. 33 ust. 2 dekretu nie przewidywał bezwzględnego wymogu poprzedzenia orzeczenia o odszkodowaniu osobną rozprawą odszkodowawczą. Poza tym Sąd zauważa, że przepis art. 33 ust. 2 dekretu miał charakter typowo proceduralny. M. i A. W. nie mieli zaś żadnych uwag odnośnie prawidłowości decyzji odszkodowawczej. Nie kwestionowali stanu nieruchomości przyjętego przez biegłego do szacowania, zasad wyliczenia odszkodowania i jego wysokości. Minister, jak i Sąd nie dopatrzyli się żadnych uchybień w zakresie zasad ustalania odszkodowania za grunt o pow. [...] m2. Skoro zatem odszkodowanie zostało ustalone z zachowaniem właściwych przepisów prawa, to sam brak rozprawy należało zakwalifikować jako uchybienie o charakterze istotnym, ale nie rażącym w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Sąd zwraca uwagę, że niniejsza sprawa toczyła się w trybie nadzwyczajnym, gdzie badaniu podlegało to, czy w kwestionowanej decyzji z [...] września 1956 r. tkwią najcięższe, kwalifikowane wady, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa. Postępowanie o stwierdzenie nieważności nie miało bowiem na celu ponownej oceny sprawy, co do jej istoty (jak w postępowaniu odwoławczym), lecz obejmowało kontrolę legalności samej decyzji odszkodowawczej załatwiającej sprawę. Powyższa decyzja tego rodzaju wad nie zawiera, a zatem nie mogła być wyeliminowana z obrotu prawnego jako nieważna. Biorąc to wszystko pod uwagę i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1969 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.