II SA/Ke 591/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z mocy prawa I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zwane dalej Kolegium, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...], w części dotyczącej stwierdzenia, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy z dnia [....] wygasła z mocy prawa z dniem 30 czerwca 2000r. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] Starosta [...] stwierdził, że dotychczasowe decyzje Naczelnika Miasta i Gminy w [...] nr [...]., dotyczące oddania w użytkowanie dla [...][...]) gruntów Skarbu Państwa oraz budynków i budowli znajdujących się na tych gruntach, położonych w [...], oznaczonych jako działka nr [...] wygasły z mocy prawa z dniem 30 czerwca 2000r. oraz zobowiązał [...]ę do zwrotu przedmiotowej nieruchomości nie później niż w ciągu 30 dnia od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Wnioskiem z dnia 20 października 2016r., skierowanym Kolegium [...] domagała się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. – w części dotyczącej stwierdzenia, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w [...] nr [...] wygasła z mocy prawa z dniem 30 czerwca 2000r. Decyzją z dnia [...] Kolegium, po rozpatrzeniu wniosku [...], odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia 10 marca 2014r. znak: GN-I.6844.1.9.2013.MT, w części dotyczącej stwierdzenia, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z dnia [...]. wygasła z mocy prawa z dniem 30 czerwca 2000r. Pismem z dnia 10 kwietnia 2017r. (mylnie wskazującym 2016r.) [...] wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy "w związku z wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia [...]". W decyzji z dnia [...] Kolegium zawarło następujące rozstrzygnięcie, cyt: "po rozpatrzeniu wniosku [...]o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...], w części dotyczącej stwierdzenia, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z dnia [...]. wygasła z mocy prawa z dniem 30 czerwca 2000r. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2017.1257 t.j.), - utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję własną z dnia [...]" W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że cyt: "Decyzją z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] w części dotyczącej stwierdzenia, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w [...] wygasła z mocy prawa z dniem 30 czerwca 2000r." W ocenie organu, niezasadne są twierdzenia [...], że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w [...] faktycznie nigdy nie została wydana, a tym samym nie można stwierdzić wygaśnięcia z mocy prawa nieistniejącej decyzji ustanawiającej użytkowanie. Kolegium wskazało, że w dokumentach sprawy znajduje się potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia tej decyzji oraz podpisany przez strony protokół przekazania środków trwałych na rzecz [...]. Wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających sfałszowanie decyzji, nie zakwestionował też skutecznie faktu wydania i istnienia decyzji z [...] Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Kolegium wniosła [...], zarzucając organowi naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nierzetelne wyjaśnienie i rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła organowi brak odniesienia się do wskazanego we wniosku o stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia 10 marca 2014r. faktu, że wbrew twierdzeniom Starosty [...], poświadczona rzekomo za zgodność z oryginałem decyzja [...] nie zawiera klauzuli prawomocności. Brak tej klauzuli na rzekomo poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii decyzji świadczy, zdaniem strony, o tym że rozstrzygnięcie to nie zostało nigdy doręczone [...]. Potwierdzeniem otrzymania tej decyzji powinien być znajdujący się w aktach postępowania (gdyby takowe faktycznie było prowadzone) dowód doręczenia tej decyzji skarżącej, którego brak. Mając na uwadze powyższe [...] wniosła o "uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji SKO, w całości". W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i wskazało, że przesyła "akta w związku ze skargą [...]na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję własną z dnia [...]". Na rozprawie w dniu 16 listopada 2017r. pełnomocnik skarżącej [...] poparł skargę, wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i dodał, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z 2016r., podczas gdy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczył decyzji SKO z dnia [...] 2017r. Zdaniem pełnomocnika skarżącej z uwagi na fakt, że błąd ten znajduje się w osnowie decyzji, nie podlega sprostowaniu. Ponadto, błąd ten został powielony w odpowiedzi na skargę. Pełnomocnik uczestnika Skarbu Państwa – Starosty [...] wniósł o oddalenie skargi, wskazując w zakresie podniesionych przez pełnomocnika [...] zarzutów, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że chodzi o decyzję SKO z [...] 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane wyżej kryteria, stwierdza, że Kolegium dopuściło się naruszenia przepisów postępowania – to jest art. 6 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 3 art. 107 § 1 pkt 5 i § 3 K.p.a. – które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z akt sprawy niniejszej: 1. wnioskiem z dnia 20 października 2016r. skarżąca [...] domagała się stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] – w części dotyczącej stwierdzenia, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w [...] nr 1/79 z dnia 5 lutego 1979r. wygasła z mocy prawa z dniem [...] (k. 64); 2. decyzją z dnia [...] 2017r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniosku [...], odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...], w części dotyczącej stwierdzenia, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w [...]wygasła z mocy prawa z dniem 30 czerwca 2000r. (k. 79); 3. wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2017r. (mylnie wskazującym 2016r.) [...] domagała się od Kolegium ponownego rozpatrzenia sprawy "w związku z wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia [...] 2017r. (k. 87); 4. w zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji z dnia [...] (k. 91) Kolegium zawarło następujące rozstrzygnięcie: "po rozpatrzeniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2017r. odmawiającą stwierdzenia nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...], w części dotyczącej stwierdzenia, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w [...]wygasła z mocy prawa z dniem 30 czerwca 2000r. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2017.1257 t.j.) - utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję własną z dnia [...] 2016r. znak: [...]" (k. 91). Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że zaskarżoną w sprawie niniejszej decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] 2016r., a więc inną niż ta, co do której [...] złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tym samym Kolegium nie rozpoznało wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] 2017r. znak: [...]. W konsekwencji brak rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 138 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. w odniesieniu do zakwestionowanej przez [...]ę decyzji przesądza o braku rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez Kolegium. Utrzymując w mocy decyzję własną z dnia [...] Kolegium rozstrzygnęło bowiem sprawę zakończoną decyzją, której skarżąca nie zakwestionowała wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. Takie działanie organu odwoławczego niewątpliwie stanowi naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. oraz zasady praworządności zawartej w art. 6 K.p.a., w myśl której organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Złożenie przez [...] wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy "w związku z wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z [...] 2017r.", obligowało Kolegium do wydania rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej tą decyzją. Należy podkreślić, że utrzymanie w mocy decyzji własnej z dnia [...] 2016r. narusza nie tylko wskazane wyżej przepisy K.p.a. ale również art. 107 § 1 pkt 5 oraz § 3 K.p.a. W ocenie Sądu, treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji pozostaje bowiem w oczywistej sprzeczności z jej uzasadnieniem. Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymuje w mocy decyzję własną z dnia [...], natomiast w jej uzasadnieniu czyni rozważania dotyczące sprawy zakończonej decyzją własną z dnia [...]. W tym stanie rzeczy, w związku z wykazanym naruszeniem przepisów postępowania, bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium, mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania podejmie stosowne rozstrzygnięcie – w odniesieniu do zakwestionowanej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzji własnej z dnia [...] 2017r.. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono jak w pkt II wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na ich wysokość złożył się: uiszczony przez skarżącą wpis sądowy w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika procesowego – 480 zł obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804.) oraz 17 zł opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa.