I SAB/Wa 575/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak WSA Elżbieta Sobielarska WSA Anna Wesołowska(spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. B. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość [...] 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku E. B. z dnia [...] czerwca 2016 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], hip. nr [...] - w terminie czterech miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz E. B. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. E. B. pismem z [...] kwietnia 2017 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] czerwca 2016 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], hip. nr [...], wnosząc o : 1. zobowiązanie Prezydenta [...] do rozpoznania sprawy w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyjaśniła, że wnioskiem z [...] czerwca 2016 r. wystąpiła o przyznanie odszkodowania za nieruchomość. Wobec niezałatwienia sprawy, [...] sierpnia 2016 r. wniosła zażalenie do Wojewody [...], który postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył organowi pierwszej instancji termin trzech miesięcy od dnia doręczenia postanowienia na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia. Termin ten również nie został dotrzymany. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że opóźnienie w rozpoznaniu sprawy spowodowane jest bardzo dużą ilością wpływającej do Biura Spraw Dekretowych korespondencji w sprawach odszkodowawczych za nieruchomości objęte działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z par. 1a powołanego przepisu, Sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Wniosek Skarżącej z [...] czerwca 2016 r, o przyznanie odszkodowania do dnia wydania wyroku nie został rozstrzygnięty, co skutkowało koniecznością zobowiązania organu do jego rozpoznania. W ocenie sądu, uwzględniając charakter sprawy, uznać należało, że odpowiednim terminem do załatwienia sprawy będzie termin czterech miesięcy od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zakreślając powyższy termin sąd miał na względnie charakter przedmiotowej sprawy w tym konieczność przeprowadzenia czynności dowodowych takich jak np. sporządzenie operatu szacunkowego, o ile przeprowadzone przez organ postępowanie wykaże, że spełnione zostały przesłanki z art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami. Analizując kwestię, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa sąd miał na względnie okoliczność, że od daty złożenia wniosku organ nie podjął żadnych działań mających na celu ustalenie stanu faktycznego i rozpoznanie sprawy. W ocenie sądu oznacza to, że bezczynność organu miała charakter rażący. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a w związku z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania (punkt 3 sentencji wyroku) sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącej 100 złotych tytułem zwrotu uiszczonego przez nią wpisu sądowego oraz 480 złotych tytułem wynagrodzenia pełnomocnika będącego adwokatem.