IV SA/Wa 1881/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi B.S. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją nr [...] z [...].05.2017 r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U z 2016r. poz. 23 - ze zm, dalej kpa) w związku z art. 123 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469 ze zm) po rozpatrzeniu odwołania P. S. od decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na likwidację szeregu urządzeń wodnych oraz na wykonanie nowych urządzeń w związku z rozbudową drogi krajowej nr [...] na odcinku od węzła w [...] do węzła [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2016r. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W wyniku rozpatrzenia wniosku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Marszałek Województwa [...] udzielił pozwolenia wodnoprawnego na likwidację rowów melioracyjnych, rurociągów drenarskich, wylotów, przepustów, zbiorników, a także na wykonanie nowych odcinków rowów, przepustów, rurociągów drenarskich oraz wylotów na zbieraczach i rurociągach w związku z rozbudową drogi krajowej nr [...] na odcinku od węzła w [...] do węzła [...]. W toku prowadzonego postępowania B. S. ([...] Sp. z o.o.) wniósł o przesunięcie urządzeń melioracyjnych poza jego teren, ewentualnie o wykonanie rowu zamkniętego, który by nie ograniczał możliwości korzystania z działki. Zgłosił ponadto uwagi dotyczące kolizji projektowanych urządzeń z infrastrukturą istniejącą na działce, która będzie musiała ulec przebudowie. Propozycje powyższe nie uzyskały akceptacji inwestora, zdaniem którego rów otwarty odwadnia tereny przyległe oraz działkę zainteresowanego, i brak jest uzasadnienia do ponoszenia dodatkowych kosztów na wykonanie rurociągu. Uwagi zgłosiła również U. K. odnosząc się do rowu przechodzącego na ukos przez jej działkę, co będzie powodować problemy komunikacyjne na działce. Natomiast K. i S. K. wnieśli o pozostawienie w obecnym stanie ogrodzenia i kostki na ich posesji. Gminna Spółka Wodna w [...] zgłosiła uwagi w kwestii możliwości zaburzenia funkcjonowania istniejących urządzeń wodnych po ich przebudowie. Organ I instancji udzielając pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzeń wodnych, powołał się na wyjaśnienia składane przez projektanta inwestycji wskazując, że planowany rów na działce należącej do B. S. zaprojektowany został jako obiekt otwarty i został on dopasowany do faktycznego zagospodarowania działki, a zaproponowane rozwiązania techniczne umożliwią dalsze funkcjonowanie zakładu prowadzonego na nieruchomości w/wym. Dodatkowo poinformował, że realizacja rowu w postaci rurociągu generowałaby dodatkowe koszty. Inwestor wskazał również, że informacje dotyczące planowanych rozwiązań projektowych były przekazywane B.S. już w 2014 r. Wskazano, że rurociąg wykonany zostanie jedynie na odcinku niezbędnym do dalszego funkcjonowania firmy [...] Sp. z o.o., planowane rozwiązania techniczne nie będą kolidowały z istniejącymi zabudowaniami, a przebudowywany rów służy również do odwodnienia działek strony postępowania. Wskazano, że zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych zalicza się m.in. rowy, natomiast w myśl art. 77 ust. 1 ww. ustawy utrzymywanie tych urządzeń należy do zainteresowanych właścicieli gruntów. Powołano również informacje podane przez Inwestora, że wariant z całkowitym przykryciem rowu został wykonany celem sprawdzenia możliwości technicznych realizacji tego projektu w przypadku gdyby strona postępowania chciała partycypować w kosztach ulepszenia urządzenia. Wariant ten nie był jednak przesyłany stronie postępowania do uzgodnienia. Inwestor wskazał, że przyjęty przez Wnioskodawcę projekt melioracji dostosowano do konieczności przebudowy pozostałej infrastruktury wodno-kanalizacyjnej. Organ powołał, że zgodnie z art. 123 ust 2 Prawa wodnego pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Wskazano, że przedmiotowe przedsięwzięcie realizowane jest zgodnie z ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz 2031. z póżn. zm.), natomiast w myśl art. 11 i ust. 2 ww. ustawy w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz U z 2016 r. poz. 778. z póżn zm). Organ uznał, że przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art 126 ustawy Prawo wodne, w związku z czym organ nie ma podstaw prawnych, żeby odmówić wydania przedmiotowego pozwolenia. Wskazano, że dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku: od węzła z drogą wojewódzką nr [...] w [...] do węzła z drogą wojewódzką nr [...] w [...] według wariantu 1A po KOPI. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r.. znak [...], o środowiskowych uwarunkowaniach, która zmieniona została decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...]. Powyższa decyzja zmieniająca decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, po rozpatrzeniu odwołań stron postępowania, została zmieniona decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożył B. S.. W odwołaniu wskazał, że wykonywanie prac na podstawie niniejszej decyzji będzie uciążliwe i wywoła skutki, których usunięcie będzie niemożliwe lub znacznie utrudnione. Zarzucił wydanej decyzji naruszenie przepisu art. 125 pkt 2, w związku z art. 126 pkt 1 Prawa wodnego, z uwagi na niezbadanie, czy projektowane rozwiązania nie prowadzą do nadmiernej ingerencji w uprawnienia właścicielskie właściciela nieruchomości. Wskazano, że Skarżący jest właścicielem działek nr [...],[...],[...] oraz [...] w miejscowości [...], na których przewidziano wykonanie nowych rowów, w miejsce rowów likwidowanych, położonych wzdłuż nieruchomości, a ponadto na wykonanie drenażu, którego wcześniej nie było na nieruchomości. Zdaniem skarżącego w toku prowadzonego postępowania nie były mu udostępnione pełne akta sprawy, w związku z czym nie miał możliwości poznania wszystkich odpowiedzi wnioskodawcy na uwagi zgłaszane w czasie prowadzonego postępowania. Nie wyjaśniono również, czy oszczędność płynąca z rezygnacji z budowy rurociągu (drenażu) w miejsce rowu otwartego będzie większa niż koszt odszkodowania koniecznego do zapłacenia skarżącemu, w związku z utratą właściwości ekonomiczno-użytkowych nieruchomości. Wskazano na kwestę zgodności pozwolenia wodnoprawnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w aspekcie art. 125 ust. 2 Prawa wodnego. Podano, że błędnie wnioskodawca zakwalifikował nieruchomość skarżącego jako Ps podczas, gdy w planie zagospodarowania przestrzennego teren ten jest przeznaczony pod zabudowę przemysłową. Nieprawdziwa jest również informacja, że na działce [...] znajduje się rów otwarty, podczas gdy w rzeczywistości jest to rurociąg. Dodatkowo podniesiono, że decyzja nie uwzględnia, że planowana melioracja ma przebiegać po terenie zabudowanym (betonowy plan manewrowy i silosy), podczas gdy możliwe jest alternatywne rozwiązanie przebiegu melioracji. Wskazano również, że likwidowane urządzenia melioracji wodnych znajdowały się na gruncie Skarbu Państwa i brak jest podstaw aby ten stan zmienić i obecnie lokalizować je na gruncie skarżącego. Po rozpoznaniu odwołania Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wydał zaskarżoną w sprawie decyzję. Organ wskazał, że kwestie lokalizacji rowu otwartego nie mają wpływu na prawidłowość działania urządzeń wodnych (odprowadzania wód) zatem nie mogły mieć wpływu na możliwość udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Wskazano, że można podzielić stanowisko skarżącego, że organ I instancji nie zbadał argumentów zawartych w korespondencji składanej w toku prowadzonego postępowania, i w uzasadnieniu wydanej decyzji ograniczył się do przytoczenia stanowiska wnioskodawcy, ale jednocześnie organ podał, że stosownie do przepisu art. 123 ust. 2 Prawa wodnego, pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji. Wydając pozwolenie wodnoprawne zadaniem organu gospodarki wodnej jest sprawdzenie czy wykonanie urządzeń wodnych nie spowoduje pogorszenia warunków kształtujących zasoby wodne oraz umożliwiających korzystanie z tych zasobów. W przypadku pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzeń melioracji wodnych szczegółowych oraz innych urządzeń wodnych organ miał obowiązek sprawdzić, czy wykonana przebudowa nie pogorszy warunków wilgotnościowych gruntów oraz zapewni ciągłość odpływu wód z tych urządzeń. Wskazano, że udzielone pozwolenie wodnoprawne nie narusza uprawnień właścicielskich strony, bowiem w postępowaniu wodnoprawnym inwestor nie musi dysponować prawem do gruntu. Żądanie skarżącego aby przekładany rów nadal przebiegał po terenie inwestora, lub był wykonany w formie zabudowanej (rurociągu) nie może podważać zasadności udzielenia pozwolenia wodnoprawnego i stanowić podstawy do jego uchylenia. Pozwolenie wodnoprawne nie upoważnia inwestora do wejścia w teren w celu wykonywania urządzeń, bowiem na to wymagana jest jeszcze decyzja o realizacji inwestycji. Organ podał, że powodem do uchylenia decyzji nie może być również zarzut skarżącego o braku możliwości zapoznania się z dokumentami sprawy, bowiem z akt sprawy wynika, że o prowadzonych czynnościach strony były informowane w drodze obwieszczeń, stosownie do przepisu art. 127 ust. 7a Prawa wodnego. W konkluzji organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł B. G. S. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. i 77 §1 k.p.a. poprzez niezbadanie i pominięcie przez organ istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności, tj. czy projektowane rozwiązania, których dotyczy pozwolenie wodnoprawne prowadzą do nadmiernej ingerencji w uprawnienia właścicielskie skarżącego, a także czy ograniczenia te są niezbędne i konieczne dla osiągnięcia celu planowanej inwestycji, co w efekcie doprowadziło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, w zw. z art. 20 Konstytucji, art. 21 ust. 1 Konstytucji i art. 31 ust. 3 Konstytucji i art. 8 Konstytucji, a także art. 1 ust. 3 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne w zw. z art. 125 pkt 2 Ustawy oraz art. 126 pkt 1 Ustawy, poprzez ich niezastosowanie, a przez to nieodmówienie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w sytuacji, gdy udzielenie pozwolenia w zawnioskowanej formie nadmiernie ingeruje w konstytucyjne prawo własności skarżącego, a taka nadmierna ingerencja nie jest uzasadniona ze względu na interes społeczny. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja udzielająca pozwolenia wodnoprawnego na likwidację szeregu urządzeń wodnych oraz na wykonanie nowych urządzeń w związku z rozbudową drogi krajowej nr [...] na odcinku od węzła w [...] do węzła [...]. Zdaniem Sądu, organy administracji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy ustawy z 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. nr 23 ze zm.). Skarżący kwestionował zasadność wydania pozwolenia wodnoprawnego wskazując zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i skardze, że spowoduje ono nadmierną ingerencję w konstytucyjne prawo własności Skarżącego, a taka ingerencja nie jest uzasadniona ze względu na interes społeczny. Należy wskazać, że zgodnie z art. 125 ustawy z 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, z wyjątkiem okoliczności, o których mowa w art. 38j, lub ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni, ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym, ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy, ustaleń krajowego programu ochrony wód morskich, ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych (pkt 1 i 1a-1d), ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (pkt 2) oraz wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów (pkt 3). Natomiast w myśl art. 126 prawa wodnego, wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa wart. 125 pkt 1 i 2, lub nie spełnia wymagań, o których mowa wart. 125 pkt 3 (pkt 1), bądź projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony (pkt 2). Organy wydając pozwolenie wodnoprawne wskazały, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 125 i 126, precyzujące w jakich przypadkach organ odmawia wydania pozwolenia. W ocenie Sądu organy dokonały właściwych ustaleń stanu faktycznego w sprawie i oceny możliwości wydania decyzji pozytywnej. Zasadnie organy powołały się również na art. 11i ust. 2 ustawy z dnia 10.04.2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. 2015.poz.2031 ze zm.), wskazując, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie budzi wątpliwości, że przepis art. 11i w/wym. ustawy jest przepisem szczególnym, mającym zastosowanie do realizacji inwestycji drogowych. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja właśnie ma miejsce. Inwestor -Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego wobec konieczności likwidacji szeregu urządzeń wodnych oraz budowy nowych, w związku z realizacją inwestycji tj. rozbudową drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku węzła [...] – węzeł [...]. Przedmiotowa decyzja w zakresie pozwolenia wodnoprawnego jest decyzją wstępną, wymaganą do złożenia właściwego wniosku w zakresie otrzymania decyzji na realizację samej inwestycji – art. 11d pkt. 9 w/wy. ustawy. Dopiero decyzja wydana w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji przesądza, czy inwestycja może być realizowana w określonej lokalizacji, a tym samym, czy będą realizowane urządzenia wodne określone w decyzji. Tym samym niezasadny jest w ocenie Sądu zarzut skargi, wskazujący na naruszenie art. 125 pkt. 2 i art. 126 pkt. 1 ustawy Prawo wodne. W ocenie Sądu organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, podjęły wszelkie czynności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie gromadzenia materiału dowodowego oraz dokonały wnikliwej oceny w zakresie niezbędnym dla rozpoznania istoty sprawy. Nie doszło do naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi organ I instancji prowadząc postępowanie wyjaśniał wątpliwości zgłaszane przez Skarżącego. W tym celu kierował zapytania do inwestora celem wyjaśnienia spornych kwestii. Wskazać jednak należy, że zastrzeżenia Skarżącego nie dotyczyły kwestii funkcjonowania urządzeń wodnych. Zasadnie organ wskazał, że obowiązkiem organu wydającego pozwolenie wodnoprawne jest sprawdzenie czy wykonanie urządzeń wodnych nie spowoduje pogorszenia warunków kształtujących zasoby wodne oraz umożliwiających korzystanie z tych zasobów. Organ, w przypadku wydawania pozwolenia, jest zobowiązany sprawdzić, czy wykonana przebudowa nie pogorszy warunków wilgotnościowych gruntów oraz zapewni ciągłość odpływu wód z tych urządzeń. Zarzuty Skarżącego dotyczyły bowiem kwestii umiejscowienia rowu oraz zasadności istnienia rowu otwartego zamiast zamkniętego, ale tylko w kontekście nadmiernej ingerencji w prawo własności Skarżącego oraz braku uzasadnienia społecznego dla takowej ingerencji. Organy zasadnie powołały się na art. 123 ust. 2 Prawa wodnego. W myśl tego art. pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Powyższe oznacza, że udzielone pozwolenie wodnoprawne nie narusza uprawnień właścicielskich strony, inwestor nie musi dysponować prawem do gruntu, pozwolenie nie upoważnia inwestora do wejścia w teren celem wykonywania urządzeń albowiem to następuje dopiero na skutek wydania decyzji o realizacji inwestycji. Wskazać należy również, w odniesieniu do rowu otwartego, że z pism inwestora wynika jednoznacznie, że przedmiotowy rów ma być usytuowany na gruncie Skarżącego albowiem odwadnia on właśnie działki należące do Skarżącego, i nie ma podstaw aby był ulokowany w pasie drogowym realizowanej inwestycji, na nieruchomości należącej do Skarbu Państwa, skoro nie będzie on odwadniał terenów realizowanej inwestycji. Ponadto inwestor przygotowywał w związku z zastrzeżeniami wniesionymi przez Skarżącego, dokumentację odnośnie możliwości wybudowania zamiast rowu otwartego rowu zamkniętego. Skarżący nie wyraził jednak chęci partycypowania w kosztach takiego urządzenia wodnego, inwestor uznał więc, że nie ma podstaw aby miał ponosić dodatkowe koszty budowy droższego urządzenia. Oczywiście z perspektywy Skarżącego takie rozwiązanie nie jest dla niego korzystne w tym sensie, że do tej pory rów był usytuowany na gruncie należącym do innego podmiotu, a teraz będzie na jego nieruchomości i będzie musiał ponosić koszty związane z jego utrzymaniem, usytuowanie rowu również ograniczy możliwości zagospodarowania nieruchomości. Natomiast nie ma uzasadnienia, ani prawnego ani ekonomicznego, do lokalizowania rowu odprowadzającego wody z nieruchomości należącej do Skarżącego na gruntach innych podmiotów. Zauważyć należy również, że jeżeli Skarżący będzie chciał w przyszłości ponieść koszty budowy rowu zamkniętego zamiast otwartego na swojej nieruchomości, to nie ma przeszkód, aby podjął działania umożliwiające dokonanie modernizacji tego rowu. Wskazać również należy, że inwestor zaplanował na nieruchomości Skarżącego również budowę rurociągu zamkniętego, ale tylko na odcinku niezbędnym dla dalszego funkcjonowania formy [...] Sp. z o.o., i nie będzie to kolidowało z istniejącymi zabudowaniami jak ustalił organ. Zwrócić również należy uwagę, że przedmiotem postepowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego nie są kwestie wywłaszczenia, odszkodowania, czy też ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości. Z uwagi na powyższe niezasadne są zarzuty w zakresie naruszenia art. 64 ust. 1 i 3, art. 20, art. 21 ust. 3, art. 31 i 8 Konstytucji, jak również art. 1 ust. 3 Prawa wodnego. Podkreślić należy, że wniosek o udzielenie pozwolenia złożył inwestor zamierzający realizować przedsięwzięcie polegające na rozbudowy drogi krajowej na 8 do parametrów drogi ekspresowej. Uzyskanie decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym jest niezbędne do wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o realizacji inwestycji drogowej, a rozbudowa drogi wymaga likwidacji części starych urządzeń wodnych i budowy nowych. W tej sytuacji trudno uznać zasadność zarzutów skargi w kontekście nadmiernej ingerencji w prawo własności Skarżącego i braku jakiegokolwiek słusznego interesu społecznego. W odniesieniu do naruszenia przepisów Konstytucji wskazać należy, że instytucje takie jak wywłaszczenie czy ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości, stanowią instrumenty umożliwiający podmiotom publicznym ingerencję w sferę cudzej własności przez jej pozbawienie albo ograniczenie, z tym że ich dopuszczalność określona jest celami publicznymi oraz dokonywana jest za słusznym odszkodowaniem. Kwestie powyższe nie stanowią przedmiotu sprawy o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, a wbrew zarzutom skargi, organ I instancji wyjaśniał z inwestorem kwestię możliwości innej lokalizacji rowu, czy też budowy rurociągu, a Inwestor wskazał uzasadnienie dla przedstawionej w operacie wodnym koncepcji. Kwestie dotyczące zahamowania rozwoju przedsiębiorstwa oraz planowanej rozbudowy zakładu nie mają również znaczenia dla istoty sprawy w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Powołać się należy w tym miejscu na pisma inwestora z [...] i [...] września 2016r., który wskazał, że już w 2014r. były Skarżącemu przekazywane informacje dotyczące planowanych rozwiązań projektowych. Ponadto do realizacji przedsięwzięcia dojdzie dopiero na podstawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Mając na uwadze całokształt faktycznych okoliczności sprawy, jak również treść art. 123 ust. 2 Prawa wodnego, nie można uznać, że wydana decyzja nadmiernie ingeruje w prawo własności Skarżącego. Decyzja udzielająca pozwolenia wodnoprawnego zawiera wszystkie niezbędne wymagania zgodnie z dyspozycją art. 128, 127 ustawy, a wydana została zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt. 2, art. 122 i 140 ust. 2 pkt. 1 ustawy Prawo wodne. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł też w zaskarżonej decyzji, ani w decyzji organu I instancji, uchybień uzasadniających stwierdzenie nieważności bądź ich uchylenia. Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.