IV SA/Wa 2481/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], wydanym na skutek wniosku [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla istniejącego nośnika reklamowego jednostronnego w postaci podświetlonej od wewnątrz tablicy reklamowej o wymiarach powierzchni reklamowej 2,5x3,6 m, o maksymalnej wysokości 11 m z fundamentem w postaci stopy o wymiarach 2,5x3,6 m i wysokości 0,4 m, na działce nr [...] położonej przy drodze ekspresowej [...] w [...] – organ utrzymał w mocy własne postanowienie. W skardze na powyższe orzeczenie Spółka [...], reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżyła je w całości i zarzuciła naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 7 i 77 oraz art. 104 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie niezastosowanie w zakresie zebrania materiału dowodowego i należytego uzasadnienia wydanego postanowienia; art. 42a i 43 ustawy o drogach publicznych poprzez niezastosowanie w sprawie, zastosowanie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez błędną wykładnię. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia wydanego w dniu [...] kwietnia 2017 r., wyznaczenie rozprawy celem rozpatrzenia sprawy, zasądzenie kosztów według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 20 lutego 2017 r. [...] S.A. z siedzibą w [...] wniosła do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu [...] dla [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na potrzeby legalizacji inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego jednostronnego w postaci podświetlonej od wewnątrz tablicy reklamowej o wymiarach powierzchni reklamowej 3,0x6,0 m, o maksymalnej wysokości 11 m z fundamentem w postaci stopy o wymiarach 2,5x3,6 m i wysokości 0,4 m, na części działki o numerze ewidencyjnym [...] przy [...] w [...] w granicach wyznaczonych na załączonej mapie. Pismem z dnia 23 marca 2017 r. Urząd [...] Wydział Architektury i Budownictwa dla [...] zwrócił się do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z wnioskiem Spółki [...]. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla istniejącego nośnika reklamowego jednostronnego w postaci podświetlonej od wewnątrz tablicy reklamowej o wymiarach powierzchni reklamowej 2,5x3,6 m, o maksymalnej wysokości 11 m z fundamentem w postaci stopy o wymiarach 2,5x3,6 m i wysokości 0,4 m, na działce nr ewid. [...] (obręb [...]), położonej przy drodze ekspresowej [...] ([...]) w [...]. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z definicją, reklama jest nośnikiem informacji wizualnej, która w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczona w polu widzenia użytkowników drogi, swoją treścią, kolorystyką czy oświetleniem odwraca uwagę uczestników ruchu drogowego od sytuacji na drodze. Przyjęty przez Radę Ministrów na posiedzeniu w dniu 19 kwietnia 2005 r., Krajowy Program Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005-2007-2013 GAMBIT 2005 stwierdza m.in. że obecny stan bezpieczeństwa ruchu drogowego w Polsce oraz członkostwo Polski w Unii Europejskiej wymagają potraktowania działań na rzecz poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego jako jednego z najważniejszych priorytetów polityki transportowej państwa. Wizja bezpieczeństwa ruchu drogowego to jest dążenie do całkowitego wyeliminowania ofiar śmiertelnych, oznacza to m.in., że ograniczenie liczby wypadków w transporcie oraz ich konsekwencji jest podstawowym obowiązkiem wszystkich tworzących, zarządzających i korzystających z systemu transportowego w Polsce. Przedmiotowa reklama stanowi znaczne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, poprzez koncentrowanie na sobie uwagi, a w konsekwencji odwrócenie uwagi od sytuacji panującej na drodze, gdzie uczestnik ruchu drogowego powinien zachować szczególną ostrożność. Obecnie Polska znajduje się w niechlubnej czołówce państw, w których na drogach ginie najwięcej osób. Średnio na 100 wypadków śmierć ponosi w naszym kraju aż 11 osób. Podniesiono też, że problematyka ta poruszana jest w Umowie Europejskiej o Głównych Drogach Ruchu Międzynarodowego (sporządzonej w Genewie 15 listopada 1975 r. (AGR) w brzmieniu obowiązującym od 24 czerwca 1989 r.), w której podano, że ze względu na bezpieczeństwo jak i estetykę należy unikać umieszczania reklam w pobliżu dróg o znaczeniu międzynarodowym. Obowiązkiem zarządcy drogi jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu na drodze, poprzez eliminowanie z pasa drogowego oraz jego bezpośredniego otoczenia sytuacji, które ograniczają możliwość odczytania przez uczestnika ruchu znaków drogowych, oceny stanu drogi i zachowania innych uczestników ruchu, co może stać się przyczyną groźnych w skutkach wypadków. Tak więc w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, jakim jest lokalizacja nośników reklamowych, Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] ma w tej dziedzinie zapobiegać wypadkom, a więc działać w znacznej mierze prewencyjnie, nie zaś biernie oczekiwać na ich wystąpienie. Nie jest to subiektywna ocena organu, a przede wszystkim dbałość o bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego, które dla Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad jest sprawą najważniejszą. W dniu 4 maja 2017 r. Spółka [...] wniosła do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., zarzucając mu naruszenie: 1) art. 7 i 77 oraz art. 104 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie niezastosowanie w zakresie zebrania materiału dowodowego i należytego uzasadnienia wydanego postanowienia; 2) art. 42a i 43 ustawy o drogach publicznych poprzez niezastosowanie w sprawie, 3) art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Wskazując na powyższe Spółka wniosła o uchylenie postanowienia i o wydanie postanowienia o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy dla nośnika reklamowego. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla istniejącego nośnika reklamowego jednostronnego w postaci podświetlonej od wewnątrz tablicy reklamowej o wymiarach powierzchni reklamowej 2,5x3,6 m, o maksymalnej wysokości 11 m z fundamentem w postaci stopy o wymiarach 2,5x3,6 m i wysokości 0,4 m, na działce nr [...] położonej przy drodze ekspresowej [...] w [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że po przeprowadzeniu ponownego postępowania w tej sprawie i rozpoznaniu ww. wniosku Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ustalił i uznał, iż organ upoważniony do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dokonuje analizy zapisów projektu tej decyzji w granicach swojej właściwości rzeczowej i miejscowej oraz oceny ich zgodności z przepisami stanowiącymi podstawę działania tego organu, w przypadku zarządcy drogi - z przepisami ustawy o drogach publicznych i rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124). Podstawą prawną uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, dokonywanego przez właściwego zarządcę drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, jest przepis art. 35 ust. 3 cytowanej ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z jego treścią, zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Przedmiotem zainteresowania zarządcy drogi krajowej podczas uzgadniania przedkładanych mu projektów decyzji o warunkach zabudowy są kwestie zachowania warunków bezpieczeństwa ruchu. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazano, że art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie wymienia kryteriów rozstrzygania w przedmiocie uzgodnienia, stąd przyjmuje się, iż wywodzić je należy z przepisów prawa materialnego, w tym regulacji określającej właściwość organu. Stąd poza kwestiami skomunikowania działki (w myśl art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych) istotne znaczenie ma wykonywanie przez zarządcę zadań m.in. w zakresie ochrony drogi, w czym mieści się m.in. niedopuszczenie do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu (art. 19 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 21 wskazanej ustawy. Przyjęty przez Radę Ministrów na posiedzeniu w dniu 19 kwietnia 2005 r., Krajowy Program Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego GAMBIT 2005 stwierdza m.in., że obecny stan bezpieczeństwa ruchu drogowego w Polsce oraz członkostwo Polski w Unii Europejskiej wymagają potraktowania działań na rzecz poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego jako jednego z najważniejszych priorytetów polityki transportowej państwa. Wizja bezpieczeństwa ruchu drogowego, tj. dążenie do całkowitego wyeliminowania ofiar śmiertelnych, oznacza m.in., że ograniczenie liczby wypadków w transporcie oraz ich konsekwencji jest podstawowym obowiązkiem wszystkich tworzących, zarządzających i korzystających z systemu transportowego w Polsce. Definicję reklamy dla potrzeb m.in. postępowania z art. 35 ww. ustawy o drogach publicznych zawiera art. 4 ust. 23 tego aktu stanowiący, iż reklamą jest umieszczona w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach prawo o ruchu drogowym, ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody. W związku z powyższym przedmiotowe urządzenie stanowi reklamę w rozumieniu art. 4 ust. 23 ustawy o drogach publicznych, gdyż nie jest ani znakiem drogowym, ani ustawionym przez gminę znakiem informującymi o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującymi o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody. Wolnostojący nośnik o wymiarach powierzchni reklamowej 2,5x3,6 m, o maksymalnej wysokości 11 m z fundamentem w postaci stopy o wymiarach 2,5x3,6 m i wysokości 0,4 m jest także obiektem budowlanym (budowlą) w rozumieniu art. 3 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.). Dodatkowo, do reklam ma zastosowanie art. 43 ustawy o drogach publicznych, co prawda ich umieszczenie na działce nr [...] w odległości co najmniej 40 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi ekspresowej [...] nie naruszałoby niewątpliwie wymagań określonych w art. 43 ust. 1 Ip. 2 kolumna 3 tabeli ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Aczkolwiek powyższy nośnik reklamowy nie narusza cyt. przepisu ustawy o drogach publicznych, to jednak stanowi znaczne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez koncentrowanie na sobie uwagi, a w konsekwencji odwrócenie jej od sytuacji panującej na drodze, gdzie uczestnik ruchu drogowego powinien zachować szczególną ostrożność. Reklama powoduje bowiem dekoncentrację kierowców, co jest szczególnie niebezpieczne w przypadku dróg o dużym natężeniu ruchu. Bezsprzecznym jest, że w czasie pobierania przez kierowcę informacji z różnych elementów otoczenia (np. reklam), nie ma on możliwości skupienia całej swojej uwagi na drodze przed poruszającym się pojazdem. Taki stan chwilowego zatrzymania wzroku w jednym punkcie nazywany jest fiksacją, której czas jest różny, ale typowo mieści się w granicach 0,2-1,5 sekundy. Chwilowe odwrócenie uwagi kierowcy wpływa na bezpieczeństwo wszystkich uczestników ruchu drogowego, zwłaszcza na drodze ekspresowej, gdzie dopuszczalna prędkość wynosi 120 km/h. Takie chwilowe rozproszenie uwagi kierowcy przez nośniki reklamowe, może być jednym z wielu powodów zaistnienia wypadku drogowego. W istocie reklama, niosąca podaną w atrakcyjnej formie informację będzie przyciągała uwagę kierowców, a przez to może powodować spowalnianie ich reakcji w warunkach rosnącego natężenia ruchu drogowego. Ponadto zgodnie z pkt VII.4 załącznika II do umowy europejskiej (AGR) o głównych drogach ruchu międzynarodowego sporządzonej w Genewie dnia 15 listopada 1975 r., ratyfikowanej przez Polskę 14 września 1984 r. (Dz. U. z 1985 r. Nr 10, poz. 35 ze zm.), na których odbywa się duży ruch międzynarodowy, ze względu na bezpieczeństwo i estetykę ustawianie tablic reklamowych jest zakazane. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż na mocy ww. umowy została ustalona sieć dróg międzynarodowych, której celem jest umocnienie i rozwój stosunków między krajami europejskimi poprzez realizację planu budowy i rozbudowy dróg przystosowanych do wymagań przyszłego ruchu międzynarodowego. Przedmiotem postanowień tej umowy, zgodnie z uwagami ogólnymi zawartymi w punkcie I, są podstawowe ustalenia przy budowie, modernizacji, wyposażaniu i utrzymywaniu głównych dróg ruchu międzynarodowego. Jedną z takich dróg jest droga ekspresowa [...]. Bezsprzecznym jest zatem, że w analizowanym przypadku przedmiotowa reklama, choć zlokalizowane w odległości dopuszczalnej od zewnętrznej krawędzi ww. drogi ekspresowej i bezpośrednio nie skierowana do użytkowników drogi ekspresowej [...], to pośrednio skupia uwagę kierowców, powodując częstokroć sytuacje szczególnie niebezpieczne na tej drodze. Z tego względu zarządca drogi, który jednocześnie pełni funkcję organu zarządzającego ruchem, nie może udzielić zgody na działania zagrażające bezpieczeństwu ruchu. W tym miejscu należy zauważyć, iż dołączone do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wydruki ze strony internetowej https://www.google.pl/maps/ obrazują sytuację z wiaduktu [...], który stanowi część węzła typu "caro" krzyżującego się z [...] także na jednym poziomie, z którego nie sposób nie zauważyć przedmiotowej reklamy o wysokości aż 11 m. Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wyjaśnił, że w celu poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego został stworzony program "Drogi zaufania". Jest to pierwszy kompleksowy program poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego w Polsce. Obecnie Polska znajduje się w niechlubnej czołówce państw, w których na drogach ginie najwięcej osób. Tak więc, w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, jakim jest lokalizacja nośników reklamowych, Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad ma w tej dziedzinie zapobiegać wypadkom, a więc działać w znacznej mierze prewencyjnie, nie zaś biernie oczekiwać na ich wystąpienie. Jak już wskazywano w treści postanowienia, bardzo istotne znaczenie ma wykonywanie przez zarządcę drogi zadań m.in. w zakresie ochrony drogi, w czym mieści się m.in. niedopuszczenie do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Stąd też w treści postanowienia będącego wynikiem wniesienia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ tak dużo miejsca poświęcił kwestii bezpieczeństwa ruchu. Podkreślono, iż to Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo na drogach, a zatem posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji związanych z lokalizacją reklam w rejonie drogi ekspresowej. Wyjaśniono też, iż organ działający w ramach luzu decyzyjnego (decyzja uznaniowa) uwzględnia zawsze słuszny interes strony, gdy nie jest on sprzeczny z interesem publicznym. W sytuacji natomiast, gdy interes strony i interes publiczny nie są tożsame, przepis art. 7 kpa nakłada na organ obowiązek dokonania wyważenia ww. interesów, jednakże nie ustala ich hierarchii, ani zasad rozstrzygania konfliktów między nimi, pozostawiając ocenę konkretnego przypadku organowi administracji. Ze sprzecznością interesów mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Stosownie zatem do powołanego wyżej artykułu 7 kpa, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dokonał wnikliwej i wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego i ostatecznie dał prymat interesowi społecznemu, rozumianemu tutaj jako bezpieczeństwo ruchu drogowego, przed którym interes strony winien ustąpić. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz.1990 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "ppsa"), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 ppsa, rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 119 pkt 3 ppsa, sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Na wstępie dalszych rozważań zauważyć należy, że w obu postanowieniach Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, organ ten orzekał w przedmiocie tablicy reklamowej o wymiarach powierzchni reklamowej 2,5x3,6 m, podczas gdy jak wynika z wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, załączonych do niego dokumentów i projektu decyzji w tym względzie - powierzchnia taka odnosi się do fundamentu w postaci stopy, zaś sama projektowana powierzchnia reklamowa to 18 m2 (3,0x6,0 m). Być może w tej kwestii organ popełnił omyłkę, jednak nie została ona dotychczas sprostowana. Okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na zasadę wnioskowania a minori ad maius, tj. z mniejszego na większe, czyli komu nie wolno mniej, temu tym bardziej nie wolno więcej. Skoro bowiem organ uznał, że nie można uzgodnić warunków zabudowy dla tablicy o mniejszych wymiarach powierzchni reklamowej (2,5x3,6 m), to tym bardziej nie można tego uczynić dla tablicy o większych wymiarach powierzchni reklamowej (3,0x6,0 m), która w jeszcze większym stopniu koncentruje na sobie uwagę. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania uznać je należy co do zasady za chybione, a w zakresie art. 104 kpa (regulującego formę załatwienia sprawy) – za niezrozumiały, zwłaszcza że skarżąca (mimo że reprezentowana przez radcę prawnego) w żaden sposób zarzutów tych nie uzasadniła. W sprawie zebrany został materiał dowodowy w stopniu wystarczającym dla ustalenia prawdy obiektywnej i wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, co pozwoliło także organowi na utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia z dnia [...] kwietnia 2017 r.. Co do zarzutów naruszenia prawa materialnego, Sąd w całości podziela ustalenia organu poczynione w obu decyzjach, z których wynika, że projektowany nośnik reklamy stanowi znaczne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez koncentrowanie na sobie uwagi, a w konsekwencji odwrócenie jej od sytuacji panującej na drodze, gdzie uczestnik ruchu drogowego powinien zachować szczególną ostrożność. Reklama powoduje bowiem dekoncentrację kierowców, co jest szczególnie niebezpieczne w przypadku dróg o dużym natężeniu ruchu. Bezsprzecznym jest, że w czasie pobierania przez kierowcę informacji z różnych elementów otoczenia (np. reklam), nie ma on możliwości skupienia całej swojej uwagi na drodze przed poruszającym się pojazdem. Chwilowe odwrócenie uwagi kierowcy wpływa na bezpieczeństwo wszystkich uczestników ruchu drogowego, zwłaszcza na drodze ekspresowej, gdzie dopuszczalna prędkość wynosi 120 km/h. Takie chwilowe rozproszenie uwagi kierowcy przez nośniki reklamowe, może być jednym z wielu powodów zaistnienia wypadku drogowego. W istocie reklama, niosąca podaną w atrakcyjnej formie informację będzie przyciągała uwagę kierowców, a przez to może powodować spowalnianie ich reakcji w warunkach rosnącego natężenia ruchu drogowego. Nie sposób bowiem pominąć okoliczności, że mimo usytuowania tego nośnika na nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], wykorzystywanej jako parking, to z uwagi na swoje znaczne wymiary (powierzchnia reklamowa wynosząca 18 m2 przy maksymalnej wysokości 11 m), emitowane reklamy - wbrew twierdzeniom skarżącej - z natury rzeczy nie byłyby skierowane do korzystających z tego parkingu, lecz przede wszystkim do użytkowników drogi ekspresowej [...], która przebiega w niewielkiej odległości od działki nr [...]. Ponadto, jak wynika z dokumentacji fotograficznej załączonej do akt administracyjnych (k. 21), ekrany akustyczne ustawione wzdłuż drogi [...] są przezroczyste, więc nie zasłaniają widoku. Poza tym inne jest przeznaczenie tych ekranów, tj. ochrona przed hałasem, a nie przed widokiem lub światłem. Z uwagi powyższe, na podstawie art. 151 ppsa, Sąd oddalił skargę, o czym orzekł w sentencji.