IV SA/Wa 1680/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2016 r. sprawy ze skargi P. S.A. siedzibą w W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia sprzeciwu w sprawie zmiany klasyfikacji odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącej P. S.A. siedzibą w W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2016r. znak: [...] Marszałek Województwa [...] działając na podstawie art. 8 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach /Dz.U. z 2013, poz. 21, z późn.zm./, po rozpatrzeniu zgłoszenia [...] S.A. z siedzibą w W. zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na inne niż niebezpieczne, wyraził sprzeciw wobec zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych w postaci drewnianych podkładów kolejowych o kodzie 17 02 04 * na inne niż niebezpieczne o kodzie 17 02 01. W odwołaniu Strona wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i zmianę klasyfikacji odpadów. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 8 ust. 2 i 3 ustawy o odpadach w zw. z art. 64 § 2 k.pa. w zw. z art. 6 k.p.a., poprzez zobowiązanie Spółki do określenia ilości odpadu objętego zmiana klasyfikacji, pomimo, że takiego obowiązku nie nakłada art. 8 ust. 2 i 3 w/w ustawy o odpadach, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 8 ust. 5 tej ustawy; 2) art. 8 ust. 2 pkt 3 w/w ustawy o odpadach, polegającym na niewłaściwym zastosowaniu, poprzez pominięcie, że ustawodawca dopuścił określenie, obok miejsca wytwarzania, miejsca gospodarowania odpadami przewidzianymi do zmiany klasyfikacji, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 8 ust. 5 tej ustawy, 3) art.7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w rezultacie błędne uznanie za udowodnione okoliczności, że: a) Spółka nie określiła w zgłoszeniu miejsca wytwarzania odpadów przewidzianych do zmiany klasyfikacji, co doprowadziło do naruszenia art. 8 ust. 5 w/w ustawy o odpadach, b) badania z prób dotyczących linii kolejowych nr 14, 16 oraz 25 nie zostały załączone do zgłoszenia, w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika odmienny wniosek, co doprowadziło do naruszenia art. 8 ust. 5 w/w ustawy o odpadach. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r. Nr [...] Minister Środowiska, działając na podstawie art. 8 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach /Dz.U. z 2013, poz. 21 z późn. zm./ oraz art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał m.in., że Strona dokonując zgłoszenia, o którym stanowi art. 8 ust. 2 w/w/ustawy o odpadach przedłożyła ustalenie w zakresie miejsca wytwarzania odpadów - teren województwa [...] w odniesieniu do linii kolejowych. Jako miejsca poboru prób wskazano [...], przy czym załączone raporty z badań wykonane przez Ośrodek Badań i Kontroli Środowiska w K. (laboratorium akredytowane [...]) dotyczą: Nr [...]. W ocenie organu wnioskowanie na podstawie przedłożonych przez Stronę wyników badań, które zostały sporządzone w odniesieniu do dwóch prób odpadów pobranych z w/w miejsc w stosunku do wszystkich podkładów kolejowych występujących jako elementy konstrukcyjne eksploatowanych dróg kolejowych w województwie [...] uznać należy za co najmniej nieuzasadnione. Pobranie materiału - prób, które następnie służą wykonaniu badań następuje w wyniku określonej procedury. Pobierany materiał pochodzi przede wszystkim z określonej masy zgromadzonych odpadów, a następnie poddawany jest procedurze jego uśredniania (np. metodą ćwiartowania), tak aby stanowił reprezentatywną próbkę badawczą. Odpady podkładów kolejowych, nie mają tzw. charakteru odpadów "regularnych", tj. nie stanowią odpadów pochodzących z instalacji do określonej produkcji, przy której każdorazowy wsad tożsamych substratów powoduje taki sam skład i właściwości odpadów powstających w danym cyklu - procesie produkcji. Odpady podkładów kolejowych z racji sposobu ich użytkowania jako produktu posiadają różnice w zakresie ich składu i właściwości, chociażby z powodu ich wieku, użytych impregnatów oraz używanych preparatów do ich konserwacji, w tym utrzymywania torów w należytym stanie etc. W analizowanej sprawie Marszałek Województwa [...], dążąc do pozytywnego dla Strony załatwienia sprawy, a więc dokonania zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na inne niż niebezpieczne w postaci drewnianych podkładów kolejowych o kodzie 17 02 04 * na inne niż niebezpieczne o kodzie 17 02 01, dla masy których wykonano i przedłożono wyniki badań, słusznie wezwał Stronę pismem z dnia 30 grudnia 2015r. do usunięcia braków, poprzez dokonanie uzupełnienia wniosku o informacje niezbędne do przyjęcia zgłoszenia w tym do wskazania masy odpadów, dla których wnioskowana zmiana klasyfikacji byłaby możliwa. W dniach 12 i 13 stycznia 2016r. Strona przekazała odpowiedź na powyższe wezwanie przedkładając w/w protokoły poboru prób. Wnioskodawca nie uściślił jednak miejsca wytwarzania odpadów oraz nie wskazał ilości odpadów objętych zgłoszeniem, a o takie informacje był również proszony w w/w wezwaniu. Wobec faktu braku jakichkolwiek informacji w w/w zakresie, organ I instancji zobligowany był do wydania decyzji wyrażającej sprzeciw wobec zmiany klasyfikacji odpadów. Przyjęcie stanowiska Strony za słuszne powodowałoby, że za prawidłową należałoby uznać tezę, że skoro dwie próbki pobrane do badań z określonej (a faktycznie nieznanej) masy nieregularnych odpadów - podkładów kolejowych dają wynik pozytywny tj. stanowią odpady inne niż niebezpieczne i obojętne, to wszystkie odpady wytworzone na terenie województwa [...] również stanowią odpady inne niż niebezpieczne i obojętne. Uznanie tej tezy za prawidłową prowadziłoby w konsekwencji do wnioskowania "ad absurdum", tj. stwierdzenia, że w przypadku odpadów podkładów kolejowych zbadanie nieznanej ilości wytworzonych odpadów powoduje, że wszystkie pozostałe odpady podkładów kolejowych charakteryzują się tymi samymi parametrami co badana próbka. W opinii organu odwoławczego niemożliwym z merytorycznego punktu widzenia jest zaakceptowanie takiego stanowiska. Dokonując analizy zaskarżonej decyzji w aspekcie zarzutów podnoszonych w odwołaniu organ odwoławczy pragnie przede wszystkim stwierdzić, że nie podziela stanowiska Strony. Przedstawiona przez Stronę argumentacja dotycząca naruszenia przez organ I instancji zasad określonych: w art. 7 k.p.a. (zasada prawdy obiektywnej) art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., które w opinii Strony doprowadziły do nie rozpoznania całokształtu materiału dowodowego, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z akt sprawy ponad wszelką wątpliwość wynika, że to Strona składając zgłoszenie nie przedłożyła wyników badań świadczących o fakcie, że mamy do czynienia z odpadami innymi niż niebezpieczne w odniesieniu do badanych odpadów. Dopiero na wezwanie organu Strona przedłożyła w/w wyniki badań. W opinii organu odwoławczego, Marszałek Województwa [...] w przeprowadzonym postępowaniu działał z należytą starannością, w sposób rzetelny dążąc do wyjaśnienia prawdy obiektywnej w sprawie. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka [...] S.A. z siedzibą w W., zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj.: a) art. 6 k.p.a wyrażającego zasadę praworządności poprzez wydanie decyzji na podstawie kryteriów nieznanych ustawie o odpadach i tym samym oparcie decyzji na nieistniejącej normie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło Organ do dowolnego ustalenia treści przepisu art. 8 ust. 2 ustawy o odpadach (wydania decyzji na podstawie przepisu nieistniejącego) i błędnego ustalenia treści ustawowych obowiązków Skarżącej, a w rezultacie wydania decyzji obarczonej wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a; b) art. 80 k.p.a, polegające na braku oceny całokształtu materiału dowodowego, tj. pominięcie wzajemnej relacji pomiędzy decyzją Wojewody [...] z [...] lutego 2007r., Nr [...]; a treścią raportów z badań oraz protokołów pobrania próbek i pomiarów w terenie, a w rezultacie wynikających z nich wniosków, co doprowadziło do błędnego uznania przez organ odwoławczy, wbrew zasadom logiki, za udowodnioną okoliczności, że odpady których posiadaczem jest Skarżąca, nie utraciły właściwości odpadów niebezpiecznych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a poprzez utrzymanie w mocy decyzji Marszałka Województwa [...] wydanej z rażącym naruszeniem prawa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało pozostawieniem w obrocie prawnym decyzji wydanej w sposób wadliwy; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 2 ustawy o odpadach poprzez błędne ustalenie jego treści i uznanie, że przepis ten nakłada na wnioskodawcę obowiązek określenia masy odpadów, w sytuacji gdy przepis nie zawiera ww. obowiązku. Właściwie odczytany przepis pozwala określić odpady według miejsca ich gospodarowania, co zostało przez organ niezauważone i tym samym spowodowało arbitralne ustalenie treści normy prawnej, które miało wpływ na wynik sprawy. Skarżącą wniosła o: 1) stwierdzenie nieważności, w całości, decyzji Ministra Środowiska z [...] kwietnia 2016r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U z 2012r. Nr 270 ze zm. zwanej dalej -ppsa); 2) rozważenie przez Sąd stwierdzenia nieważności, w całości, decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] lutego 2016r., na podstawie art. 135 ppsa; 3) zobowiązanie organu do wydania, w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego orzeczenia Sądu, decyzji zatwierdzającej zmianę klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne, na podstawie art. 145a § 1 PPSA; 4) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa, ewentualnie o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) ppsa; 2) rozważenie przez Sąd uchylenia w całości decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] lutego 2016r., znak [...]; na podstawie art. 135 ppsa; 3) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organ pierwszej instancji swoje stanowisko argumentował tym, że Spółka nie uzupełniła zgłoszenia w sposób kompletny - [...] S.A., zdaniem organu, nie uściśliła miejsca wytwarzania odpadów, jak również nie wskazała ilości opadu objętego zmianą klasyfikacji. Ponadto organ wskazał, że określenie wielkości odpadu i jego pochodzenie jest niezbędne, aby właściwe gospodarować odpadami. Konkludując organ stwierdził, że Spółka nie udowodniła w zgłoszeniu, że drewniane podkłady kolejowe w całym województwie [...] spełniają warunek do zmiany klasyfikacji odpadów. Z kolei Minister Środowiska w zaskarżonej decyzji stanął na stanowisku, że organ pierwszej instancji słusznie wezwał Spółkę do wskazania masy odpadów, dla których wnioskowana zmiana klasyfikacji byłaby możliwa, a wobec braku udzielenia przez Spółkę informacji na ten temat organ pierwszej instancji był zobligowany do wydania decyzji wyrażającej sprzeciw wobec zmiany klasyfikacji odpadów - por. str. 4 decyzji. Minister zatem podzielił twierdzenie Marszałka Województwa [...], że: określenie wielkości danej partii odpadu, jak również jej pochodzenia jest niezbędne dla właściwego gospodarowania wytworzonymi odpadami. Żądanie przez organ powyższych danych nie znajduje jednak w ocenie skarżącej uzasadnienia w brzmieniu art. 8 ust. 2 ustawy o odpadach, który stanowi katalog zamknięty i dotyczy obowiązków posiadacza odpadów. Nieuprawnionym jest zatem działanie organu polegające na nakładaniu na posiadacza odpadów kolejnych obowiązków, które nie wynikają z ustawy. Organ nałożył na Spółkę obowiązek w postaci wskazania masy odpadów, a także zawęził możliwość określenia miejsca tylko do miejsca wytwarzania odpadów. Nieprawidłowe ustalenie treści tejże normy ma zdaniem skarżącej doniosłe konsekwencje dla niniejszej sprawy, gdyż organ doszedł do sprzecznych z przepisami prawa wniosków. Konsekwencją takiego postępowania było utrzymanie w mocy decyzji o wyrażeniu sprzeciwu w sprawie zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne. Dodatkowo, organ pominął możliwość opisania odpadów z uwagi na miejsce ich gospodarowania, co w sposób nieuprawniony zawężało dyspozycję art. 8 ust. 2 ustawy o odpadach. Gospodarowanie odpadami, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach, polega na zbieraniu, transporcie, przetwarzaniu odpadów, łącznie z nadzorem nad tego rodzaju działaniami, jak również późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów oraz działaniu wykonywanym w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami. Zgodnie z powyższym, miejsce gospodarowania może zostać zdefiniowane jako miejsce zebrania odpadów. Organ ograniczył swoje rozważania tylko do miejsca wytwarzania odpadów. Należy zaznaczyć, że ustawodawca posłużył się w art. 8 ust. 2 pkt 3 ustawy o odpadach spójnikiem "lub", co pozwala przyjąć, że wnioskodawca może według swojego uznania podać zarówno miejsce wytwarzania i gospodarowania jednocześnie albo każde z tych miejsc osobno. W przypadku każdego z ww. wypełniona jest dyspozycja punktu art. 8 ust. 2 pkt 3 ustawy o odpadach. Jeżeli więc Spółka przedłożyła wyniki badań, które świadczą o utracie właściwości odpadów niebezpiecznych (co Organ sam potwierdził), to wydanie rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy decyzję o wyrażeniu sprzeciwu zmiany klasyfikacji odpadów z uwagi na błędnie ustalone obowiązki Skarżącej, stanowi rażące naruszenie przepisów prawa. Na wypadek gdyby Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącej co do rażącego naruszenia prawa przez Organ i przyznał ww. naruszeniu walor błędu w wykładni, [...] S.A. wskazało, że błąd ten miał istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w sytuacji prawidłowego zastosowania wskazanych przepisów organ zobowiązany był do wydania odmiennego rozstrzygnięcia. Skarżąca wskazała, że 28 lutego 2007r. Wojewoda [...] wydał decyzję nr [...], w sprawie udzielenia pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem wymagań przewidzianych dla prowadzenia działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne. Decyzja ta została doręczona m.in. Urzędowi Marszałkowskiemu w [...], a także załączona z ostrożności przez Skarżącą do odwołania od decyzji Organu pierwszej instancji. W ww. decyzji określone zostały: -ilość wytwarzanych w ciągu roku odpadów drewna, szkła i tworzyw sztucznych zawierających lub zanieczyszczonych substancjami niebezpiecznymi (podkłady kolejowe - 50,000 Mg/rok; -miejsca wytwarzania - linia kolejowa w granicach województwa [...] oraz miejsce ich magazynowania - 1) Sekcja Eksploatacji Z., Sekcja Eksploatacji L., Sekcja Eksploatacji L., Sekcja Eksploatacji K., Sekcja Eksploatacji P. Powyższe fakty, w związku z tym były znane organowi w toku postępowania i nie wymagały dowodu. Z kolei badania, które przedłożyła Skarżąca, dotyczyły dwóch miejsc magazynowania (a więc gospodarowania) - [...]. Do raportów z badań zostały załączone protokoły próbek i pomiarów, z których wprost wynika na jakich liniach kolejowych wytworzone zostały odpady zagospodarowane w ww. sekcjach eksploatacyjnych. Zadaniem skarżącej po zestawieniu ze sobą raportów i protokołów z badań oraz decyzji Wojewody [...], Minister Środowiska posiadał wiedzę, która była wystarczająca do uznania, że Spółka posiada odpady, które utraciły właściwości odpadów niebezpiecznych. Wysnucie z tak zgromadzonego materiału dowodowego wniosku, że: " Przyjęcie stanowiska Strony za słuszne powodowałoby, że za prawidłową należałoby uznać tezę, że skoro dwie próbki pobrane do badań z określonej (a faktycznie nieznanej) masy nieregularnych odpadów - podkładów kolejowych dają wynik pozytywny tj. stanowią odpady inne niż niebezpieczne i obojętne, to wszystkie odpady wytworzone na terenie województwa [...] również stanowią odpady inne niż niebezpieczne i obojętne." jest oczywiście niezgodne z treścią zgromadzonych dokumentów. Wobec powyższego w ocenie skarżącej organ dopuścił się naruszenia prawa postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przeprowadzona zgodnie z regułami logicznego wnioskowania doprowadziłaby do wniosków pozwalających wydać decyzję zatwierdzającą zmianę klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne. Jeżeli więc organ odwoławczy nie usuwa naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji to - utrzymując w mocy bez zmian naruszającą prawo decyzję tego organu - wydaje decyzję również naruszającą prawo, tym samym zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 KPA jest w pełni uzasadniony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 7 ust. 1 ustawy o odpadach zgodnie z którym posiadacz odpadów może dokonać zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne, jeżeli wykaże, że nie posiadają one właściwości odpadów niebezpiecznych określonych w załączniku nr 3 do ustawy. Stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy zgłoszenie zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne zawiera: 1) imię i nazwisko lub nazwę posiadacza odpadów oraz adres zamieszkania lub siedziby; 2) numer identyfikacji podatkowej (NIP) i numer REGON, o ile został nadany; 3) określenie miejsca wytwarzania lub gospodarowania odpadami przewidzianymi do zmiany klasyfikacji; 4) wskazanie odpadów przewidzianych do zmiany klasyfikacji oraz proponowaną klasyfikację tych odpadów; 5) opis procesu technologicznego, w którym powstają odpady przewidziane do zmiany klasyfikacji, oraz jeżeli jest to zasadne, inne okoliczności, które mogły mieć wpływ na właściwości tych odpadów. W ust. 3 wskazuje się, że do zgłoszenia zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne dołącza się wyniki badań właściwości odpadów przewidzianych do zmiany klasyfikacji, przeprowadzonych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 7 ust. 2. Stosownie zaś do ust.4 w/w przepisu badania właściwości odpadów, o których mowa w ust. 3, wykonują wyłącznie laboratoria, o których mowa w art. 147a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. W celu przeprowadzenia badania laboratoria pobierają próbki odpadów objętych zgłoszeniem. Katalog odpadów w tym odpadów niebezpiecznych zawiera rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014r. w sprawie katalogu odpadów /Dz.U. z 2014r., poz. 1923/. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącej dotyczył zmiany klasyfikacji odpadów o kodzie 17 02 04* - Odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych zawierające lub zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (np. podkłady kolejowe) sklasyfikowanych jako odpady niebezpieczne na inne niż niebezpieczne o kodzie 17 02 01- drewno. Nie ulega wątpliwości, że zmiana klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na inne niż niebezpieczne, wskazana w w/w przepisach dotyczy sytuacji, w której posiadacz odpadów podważa zasady klasyfikacji zawarte w tym rozporządzeniu. Podważenie zasady kwalifikacji odpadów (zmiany klasyfikacji odpadu niebezpiecznego na odpad inny niż niebezpieczny) może więc nastąpić jedynie, gdy wyniki badań (analiz) danego rodzaju odpadu, potwierdzą że dane odpady nie noszą cech odpadów niebezpiecznych określonych w zał. nr 3 do ustawy. W tym celu ustawodawca wprowadził obowiązek przeprowadzenia badań odpadów przez wyspecjalizowane akredytowane laboratoria. Sąd podziela przy tym stanowisko organów, że gwarancją podważenia zasady kwalifikacji musi być pewność odnosząca się do faktu braku którejkolwiek z cech i parametrów świadczących o tym, że nie mamy do czynienia z odpadem niebezpiecznym. Jakiekolwiek prawdopodobieństwo, zaistnienia przekroczenia parametrów powoduje, że odpad nie można uznać za niebezpieczny. Nie ulega zatem wątpliwości, iż rozpoznające przedmiotową sprawę organy z uwagi na skutki (np. zmiana zasad gospodarowania odpadami) jakie wynikają dla środowiska z wydania przedmiotowej decyzji, zobligowane były do dołożenia należytej staranności w zakresie zebrania i rozpoznania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, 11, 12, 64§2, 77§1 i 107§3 k.p.a w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, poprzez niekompletne wyjaśnienie wszystkich niezbędnych okoliczności. Wskazać należy, że co do zasady mają rację organy, iż odpady w postaci podkładów kolejowych, nie mają tzw. charakteru odpadów "regularnych", tj. nie stanowią odpadów pochodzących z instalacji do określonej produkcji, przy której każdorazowy wsad tożsamych substratów powoduje taki sam skład i właściwości odpadów powstających w danym cyklu - procesie produkcji. Odpady podkładów kolejowych z racji sposobu ich użytkowania jako produktu posiadają różnice w zakresie ich składu i właściwości, chociażby z powodu ich wieku, użytych impregnatów oraz używanych preparatów do ich konserwacji, w tym utrzymywania torów w należytym stanie etc. Nie oznacza to jednak, że powyższa okoliczność przesądza o braku możliwości dokonania zmiany ich klasyfikacji. Zmiana taka może być dokonana, ale wymaga wykazania przez stronę, iż wszystkie objęte wnioskiem opady niebezpieczne mogą jej podlegać. W analizowanej sprawie Marszałek Województwa [...], dążąc do pozytywnego dla Strony załatwienia sprawy, a więc dokonania zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na inne niż niebezpieczne w postaci drewnianych podkładów kolejowych o kodzie 17 02 04 * na inne niż niebezpieczne o kodzie 17 02 01, dla masy których wykonano i przedłożono wyniki badań, słusznie wezwał Stronę pismem z dnia 30 grudnia 2015r. do usunięcia braków wniosku. Ale w celu rzetelnego wyjaśnienia sprawy winien był wyjaśnić przede wszystkim skąd dane odpady pochodzą i czy można uznać, że przyjęte do badań próbki są reprezentatywne dla masy odpadów, której zmiany klasyfikacji żąda strona. Tymczasem organ zażądał wskazania miejsca wytwarzania odpadów i masy odpadów, dla których wnioskowana zmiana klasyfikacji byłaby możliwa. Strona przekazała odpowiedź na powyższe wezwanie przedkładając w/w protokoły poboru prób, ale nie uściśliła jednak miejsca wytwarzania odpadów oraz nie wskazała ilości odpadów objętych zgłoszeniem, co m.in. skutkowało zgłoszeniem sprzeciwu przez organ I instancji. Wskazać zatem należy, iż z akt sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika (pismo spółki z dnia 8 stycznia 2016r. ), że wniosek dotyczy zmiany klasyfikacji odpadów przewidzianych do wytworzenia przez [...] S.A. Zakład [...] w L. w ilości 50 Mg/na rok. Odpady te pochodzą z [...] i są wstępnie magazynowane w sekcjach eksploatacyjnych. Pobrane do badania próby znajdowały się w sekcji [...]. Z uwagi na specyfikę objętych wnioskiem odpadów (pochodzą z torów kolejowych) należy uznać, że strona określiła miejsce ich wytwarzania zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt. 3 ustawy. W ocenie Sądu organ winien był zatem zobowiązać stronę- czego nie uczynił, do wykazania, czy w/w 2 sekcjach eksploatacyjnych, z których pobrano materiał do badań znajdowały się podkłady, które można uznać za reprezentatywne dla wszystkich linii z których pochodzić mają odpady objęte wnioskiem o zmianę klasyfikacji tj. charakteryzujące się tymi samymi parametrami co pozostałe. Nie ulega bowiem wątpliwości, że żądana przez stronę zmiana klasyfikacji odpadów musi dotyczyć odpadów tożsamych pod kątem posiadanych cech. Skoro w świetle art. 7 ust. 1 ustawy inicjatywa dowodowa należy do skarżącej, to w celu właściwego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy organ winien był ją zobligować do przedłożenia kompletnego, wyczerpująco uzasadnionego wniosku w powyższym zakresie, powyższe wynika z brzmienia art. 8 ust. u pkt. 5 ustawy, który upoważnia organ do żądania wskazania przedstawienia przez stronę wszystkich informacji, które mogą mieć wpływ na właściwość odpadów. Jak wskazano bowiem na wstępie z uwagi na skutki żądanego rozstrzygnięcia przedmiotowa sprawa musi być przez organ wyjaśniona dogłębnie i rzetelnie. Pozytywne rozstrzygnięcie w sprawie jest bowiem możliwe poprzez wykazanie przez stronę, że wszystkie objęte wnioskiem odpady nie mają cech odpadów niebezpiecznych. Aby jednak strona mogła to uczynić organ winien ją wezwać do przedłożenia dokumentów potwierdzających tą okoliczność, czego jak wskazano powyżej organ zaniechał, przez co dopuścił się naruszenia art. 7, 11, 12, 64§2, 77§1 i 107§3 k.p.a w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Powyższe uchybienie w ocenie Sądu doprowadziło do wydania przez organy rozstrzygnięć, które nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonym w sprawie materialne dowodowym. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do rażacego naruszenia przepisów prawa, które skutkowałyby stwierdzeniem nieważności decyzji. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145§ 1 pkt. 1 lit c) w zw. z art. 135 P.p.s.a uchylił decyzje obu instancji. Orzeczenie o kosztach wydano w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 w/w ustawy.