II OZ 863/18

Dnia 11 września 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 11 września 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. T.-S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 980/17 o odrzuceniu skargi Z. T.-S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 980/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Lublinie odrzucił skargę Z. T.-S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO lub Kolegium) w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że SKO w [...] ww. decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., po rozpatrzeniu odwołań złożonych przez: C. G., [...] w [...] oraz [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta N. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obwodnicy miasta [...] w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...][...], jako połączenie dróg wojewódzkich nr [...] i [...] w wariancie I (preferowanym przez inwestora – Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...]). Powyższa decyzja została doręczona odwołującym oraz inwestorowi za pośrednictwem Poczty Polskiej. Jednocześnie organ odwoławczy podał do wiadomości informację o wydaniu przedmiotowej decyzji w drodze obwieszczenia zamieszczonego na tablicy ogłoszeń w siedzibie Kolegium w dniach od 31 stycznia 2017 r. do 14 lutego 2017 r. oraz na stronie internetowej Kolegium ([...]). W dniu 15 września 2017 r. (data nadania – k. 4 akt sądowych) Z. T.-S. – reprezentowana przez r. pr. B. T. – wniosła za pośrednictwem SKO w [...] skargę do WSA w Lublinie na ww. decyzję ostateczną. W skardze tej skarżąca zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, kwestionując, jakoby zaskarżona decyzja została kiedykolwiek obwieszczona. Tytułem wpisu sądowego od powyższej skargi skarżąca wpłaciła na rachunek sądu wojewódzkiego kwotę 200 zł (potwierdzenie wpłaty – k. 20 i 34 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 980/17 WSA w Lublinie odmówił przywrócenia Z. T.-S. terminu do wniesienia skargi. Skarżąca w ustawowym terminie wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia 7 marca 2018 r. sygn. akt II OZ 198/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej. Wobec wskazanych okoliczności sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro obwieszczenia zaskarżonej decyzji dokonano w dniach od 31 stycznia 2017 r. do 14 lutego 2017 r., to zgodnie z art. 49 K.p.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) skutek doręczenia tej decyzji stronom postępowania (poza stronami, którym decyzję tę doręczono za pośrednictwem Poczty Polskiej, do których nie należy skarżąca) nastąpił właśnie w dniu 14 lutego 2017 r. W związku z powyższym trzydziestodniowy termin do złożenia skargi na to rozstrzygnięcie przez Z. T.-S. upływał w dniu 16 marca 2017 r. Sąd pierwszej instancji uznał zatem, że skarżąca uchybiła temu terminowi, składając skargę dopiero w dniu 15 września 2017 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Z. T.-S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wznosząc o jego uchylenie w całości oraz wpadkowo zaskarża i wnosi o zmianę postanowienia o odmowie przywrócenia terminu na przywracające termin. Zdaniem strony skarżącej zaskarżoną decyzję należało po pierwszej obwieścić, czego brak, a z ostrożności procesowej po drugie należało obwieścić nie byle jak, tylko właściwie, stosownie, należycie, godnie, w sposób przystosowany - choćby na wiejskiej tablicy ogłoszeń. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, Ppsa), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 49 K.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Tego rodzaju przepisem szczególnym jest art. 74 ust. 3 pkt 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm., Uioś), zgodnie z którym jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 K.p.a. W tej sprawie liczba stron postępowania przekraczała 20, dlatego też organ odwoławczy podał do wiadomości informację o wydaniu przedmiotowej decyzji w drodze obwieszczenia zamieszczonego na tablicy ogłoszeń w siedzibie Kolegium w dniach od 31 stycznia 2017 r. do 14 lutego 2017 r. oraz na stronie internetowej Kolegium. W jego treści wskazano gdzie i kiedy można zapoznać się z treścią decyzji. Jak już wyżej wskazano, w takim przypadku zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia (art. 49 K.p.a.). Oznacza to, że w tej sprawie doręczenie decyzji nastąpiło 14 lutego 2017 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem 16 marca 2017 r. Skarżąca wniosła skargę dopiero w dniu 15 września 2017 r., a więc z uchybieniem terminu, co uzasadniało jej odrzucenie przez sąd pierwszej instancji. W niniejszej sprawie skarżąca w istocie nie kwestionuje, że skargę wniosła z uchybieniem terminu. Wskazuje natomiast, że z winy organu nie została prawidłowo zawiadomiona o wydaniu decyzji. Wbrew jednak twierdzeniom skarżącej, zawiadomienie w trybie art. 49 K.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 pkt 1 Uioś było prawidłowe, co już wyjaśniał w prawomocnym postanowieniu z dnia 7 marca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny, w którym oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie WSA w Lublinie z dnia 6 grudnia 2017 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wskazać również należy, że NSA rozpatrując zażalenie na postanowienie z dnia 28 marca 2018 r. o odrzuceniu skargi nie ocenia kolejny raz kwestii przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Skoro bowiem odmowa przywrócenia terminu została prawomocnie przesądzona ww. postanowieniem NSA z dnia 7 marca 2018 r., to wywołuje ona skutki prawne tego rodzaju, że skargę wniesioną w dniu 15 września 2017 r. uważa się za wniesioną po terminie. Prawomocnie stwierdzono, że termin do wniesienia skargi nie zostanie przywrócony a zatem skarga wniesiona po terminie zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa powinna zostać odrzucona. Wobec powyższego NSA stwierdza, że słusznie uczynił sąd pierwszej instancji wydając postanowienie z dnia 28 marca 2018 r. odrzucające skargę. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.