II FZ 264/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf–Kalamala, po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. G. i R. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 19 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 793/17 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. G. i R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 13 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 19 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (sygn. akt I SA/Ol 793/17) odrzucił skargę M. G. i R. G. – nazywanym dalej "Skarżącymi", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 13 września 2017 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania podatkowego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zarządzeniem z 27 października 2017 r. Skarżący zostali wezwani do uzupełniania braków formalnych skargi pod rygorem jej odrzucenia. W piśmie z 5 listopada 2017 r. Skarżący wnieśli o odstąpienie od konieczności uzupełnienia braków formalnych skargi. Następnie postanowieniem z 6 grudnia 2017 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącym prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Pismem z 4 stycznia 2018 r. pełnomocnik Skarżących został wezwany do zajęcia stanowiska co do wniosków Skarżących w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało odebrane przez pełnomocnika 19 stycznia 2018 r. W odpowiedzi z 24 stycznia 2018 r. pełnomocnik cofnął wspomniane wnioski. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), odrzucił skargę. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżących wniósł o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a. do pism składanych przez strony należy dołączyć ich odpisy oraz odpisy załączników, tak aby pozostałe strony postępowania mogły się z nimi zapoznać. Jest to również jeden z wymogów formalnych stawianych skargom kierowanym do sądów administracyjnych, co wynika z art. 57 § 1 P.p.s.a. W przypadku, gdy strona braku tego – pomimo wezwania do uzupełniania pisma – nie usunie, wówczas sąd odrzuca skargę, tak jak przewiduje art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Skarżący nie złożyli wystarczającej liczby opisów skargi oraz załączonych do niej pism, dlatego Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zarządzeniem z 27 października 2017 r. wezwał ich do uzupełnia braku formalnych skargi w terminie 7 dni od daty jego otrzymania pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący odebrali powyższe zarządzenie 2 listopada 2017 r. (k. 12 i 13 akt sprawy). Z akt sprawy wynika, że w piśmie z 5 listopada 2017 r. Skarżący zwrócili się do Sądu o odstąpienie od tego wymogu. Po tym jak stronie zostało przyznane prawa pomocy, pismem z 4 stycznia 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wezwał pełnomocnika Skarżących do zajęcia stanowiska co do wniosków strony w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z 24 stycznia 2018 r. pełnomocnik strony nie zakwestionował zarządzenia z 27 października 2017 r., a jedynie cofnął wnioski Skarżących. Odpowiedz pełnomocnika Skarżących oznacza zatem, że strona nie wniosła zażalenia na zarządzenie przewodniczącego (art. 227 § 1 P.p.s.a.) w siedmiodniowym terminie liczonym od daty jego otrzymania (art. 194 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 198 tej ustawy), który w sprawie upłynął 10 listopada 2017 r. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje odstąpienia od obowiązku składania odpisów pism procesowych – tak jak tego domagali się Skarżący w piśmie z 5 listopada 2017 r. – stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, mając wątpliwości co do charakteru prawnego wniosku strony, zwrócił się do pełnomocnika Skarżących, który jako radca prawny powinien dysponować odpowiednią wiedzą prawniczą, o zajęcie stanowiska i wskazanie jego podstawy prawnej. Skoro zarządzenie stało się prawomocne 10 listopada 2017 r. i tego samego dnia upłynął wyznaczony w nim termin do uzupełnienia braków formalnych skargi, ponowne wzywanie strony – a tym bardziej jej pełnomocnika będącego profesjonalnym prawnikiem – o jego wykonanie było bezzasadne. Równocześnie pełnomocnik Skarżących nie złożył w terminie przewidzianym w art. 87 § 1 P.p.s.a. wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Stąd też należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę kierując się art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że "Skarżący przyjął, iż skoro w wezwaniu sądu z 18.01.2018 r. jedynie sąd zwraca się jak w piśmie pomijając kwestię dodatkowych egzemplarzy, to prośba o odstąpienie żądania przedłożenia odpisów skarg została uwzględniona i sąd ich już nie żąda skoro skarżący na wstępie swojego pisma z 05.11.2017 r. prosi sąd o skserowanie w 6 egzemplarzach przez sekretariat sądu." W tym miejscu należy podkreślić, że zażalenie to zostało przygotowane przez radcę prawnego, pełnomocnika wyznaczonego w ramach prawa pomocy przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w Olsztynie do działania w imieniu strony. Radca prawny, którego zadaniem w postępowaniu sądowym jest należyte reprezentowane interesów strony, nie powinien kierować się tylko wyobrażeniem strony o swojej sytuacji procesowej, ale po zapoznaniu się z aktami udzielić jej profesjonalnych wyjaśnień, zamiast zasłaniać się podeszłym wiekiem i złym stanem zdrowia Skarżących. Powinien zatem dostrzec, że zarządzenie z 27 października 2017 r. stało się prawomocne 10 listopada 2017 r., w konsekwencji czego strona uchybiła terminowi do uzupełnienia braków pisma. W odniesieniu do wniosku pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne, należy stwierdzić, że w niniejszym postępowaniu nie zawarto rozstrzygnięcia dotyczącego tej kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu zażaleniowym, gdyż orzeka o tym w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 P.p.s.a). Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.