II SA/Kr 1352/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi B. M. i J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zmiany stanu wody na gruncie skargę oddala. Pismem z dnia 24 marca 2017 r. A. W. zwróciła się do Burmistrza Miasta Z. o wszczęcie postępowania w sprawie zmiany stanu wody na gruncie - działki nr ewid.[...] obręb [...] ze szkodą dla sąsiedniej działki nr ewid.[...] obr. [...] w Z.. W toku prowadzonego postępowania w dniach 10 maja 2017 r. i 8 czerwca 2017 r. na przedmiotowych nieruchomościach przeprowadzono dowody z oględzin przy udziale stron postępowania. W czasie oględzin w dniu 8 czerwca 2017 r. A. W. wniosła do protokołu, że: wskutek nielegalnego wykonania nadbudowy na budynku nr [...] przy [...] w Z. może dojść do powstania szkody w wyniku zsuwającego się śniegu i spływu wody opadowej w związku z planowaną inwestycją na dz. nr ewid.[...] obr. [...] w Z.. Podczas oględzin nie stwierdzono wystąpienia realnych szkód na ww. działce. Pismem z dnia 22 czerwca 2017 r. B. M. K. i J. K. – współwłaściciele działki nr [...] obręb [...] w Z. –zwrócili się o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia toczącej się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sprawy o sygn. akt II OSK [...]. Burmistrz Miasta Z., postanowieniem z dnia 30 czerwca 2017 r. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: k.p.a.), w związku z art. 29 ust. 1 pkt. 1 i 2, ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo Wodne (t.j. Dz. U. z 2015 r. póz. 469 z późn. zm.) zawiesił postępowanie administracyjne – do czasu wyjaśnienia zagadnienia wstępnego przez właściwy organ. W ocenie organu, rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem przez właściwy organ zagadnienia wstępnego dot. kwestii podnoszonej przez A. W. tj. ustalenia zgodności wykonania ww. nadbudowy na budynku nr [...] przy [...] w Z. z wydanym pozwoleniem na budowę (rozbudowę) budynku. Zażalenie na powyższe postanowienie w ustawowym terminie złożyła A. W., reprezentowana przez pełnomocnika. W uzasadnieniu zażalenia powołując się na art. 100 § 1 k.p.a., podniosła, iż Burmistrz Miasta Z., który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4 nie wystąpił równocześnie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, nie wezwał stron do wystąpienia o to w oznaczonym terminie oraz nie ustalił czy strony zwróciły się już o to do właściwego organu lub sądu. Wskazała również na treść art. 100 § 2 k.p.a., wyjaśniając, iż jako właścicielka działki ewid. nr [...] ob. [...] w Z. bez wątpienia narażona jest na utratę życia lub zdrowia, w związku ze spadającymi z przedmiotowego dachu odłamkami lodu i śniegu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2017 r. na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art.144, a także art. 7, art. 77 § 1 i art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., dalej: k.p.a.), uchyliło zaskarżone postanowienie. Na wstępie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77, i art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W niniejszej sprawie organ I instancji uznał, iż rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem przez właściwy organ zagadnienia wstępnego dot. kwestii podnoszonej przez P. A. W.. Z powyższego wynika, iż organ wydający zaskarżone postanowienie przyjął, że w sprawie występuje zagadnienie wstępne, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego zawieszenie postępowania na tej podstawie prawnej uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: 1) postępowanie administracyjne jest w toku; 2) rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; 3) zagadnienie to nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. Z przepisu tego wynika, że obok ustalenia, że postępowanie jest w toku i że zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte, organ jest obowiązany ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. W razie, gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenia postępowania. W ocenie organu odwoławczego ww. okoliczności w niniejszej sprawie nie występują i nie zostały wykazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Burmistrz Miasta Z. w sposób bardzo ogólny i lakoniczny wyraził swoje stanowisko, nie wskazując konkretnie, o jakie zagadnienie wstępne chodzi. Zaskarżone postanowienie poza przywołaniem wyroku WSA w Krakowie, nie zawiera żadnego uzasadnienia dla wykazania, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zagadnieniem wstępnym, tj. że rozpatrzenie sprawy przez Burmistrza Miasta Z. zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ. Burmistrz Miasta Z. nie wskazał o jaki "właściwy" organ chodzi. Z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia w sytuacji, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania jest uwarunkowane uprzednim rozstrzygnięciem co do uprawnienia, obowiązku, zdarzenia prawnego lub innych okoliczności mających znaczenie prawne dla rozpatrywanej sprawy, a ich ocena, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę, że zmiana stanu wody na gruncie ze szkodą dla sąsiednich nieruchomości jest sprawą z zakresu Prawa wodnego. Zakłócenie stosunków wodnych a kontrola legalności budowli są to przedmioty dwóch różnych, niezależnych od siebie spraw, należące do kompetencji innych organów. Zdaniem organu odwoławczego wpływ istniejących budynków na stosunki wodne na terenie nieruchomości sąsiedniej ocenić powinien organ właściwy w sprawie z zakresu Prawa wodnego. Przepisy art. 29 odnoszą się bowiem do każdej zmiany stanu wody na gruncie, która powstała w wyniku działania osób trzecich, a nawet wskutek przypadku, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Do zastosowania tego przepisu nie ma znaczenia, że zmiana stanu wody na gruncie powodująca szkodę nastąpiła w wyniku prac ziemnych związanych z budową budynku czy też innej budowli. Natomiast postępowanie w sprawie np. realizacji robót budowlanych bez pozwolenia na budowę lub z istotnym odstępstwem od udzielonego pozwolenia na budowę jest sprawą z zakresu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Nadto także, gdy organ ustali, że zmiana stanu wody na gruncie jest konsekwencją wykonanych robót budowlanych, to okoliczność ta nie wyłącza właściwości organu jakim jest Burmistrz [...] do rozpoznania sprawy na podstawie przepisów Prawa wodnego. Na mocy bowiem art. 29 ust. 3 Prawa wodnego kiedy spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, to wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Oznacza to, że zmiana stanu wód na gruncie może skutkować w takim przypadku wszczęciem i przeprowadzeniem odpowiedniego postępowania przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, a nie oczywiście organu nadzoru budowlanego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu organ odwoławczy uznał, że organ wydający zaskarżone postanowienie, uznając, że w niniejszym przypadku mamy do czynienia z zagadnieniem wstępnym, nie zastosował się do obowiązku, zawartego w art. 100 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wystąpi równocześnie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwie stronę do wystąpienia o to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu. Oznacza to, że określone w art. 100 § 1 k.p.a. obowiązki są elementem koniecznym postanowienia o zawieszeniu postępowania z powodów określonych w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania, które może mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Dodatkowo organ odwoławczy odnosząc się do treści samego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wskazał, że możliwość ograniczenia się wyłącznie do wyeliminowania wadliwego postanowienia z obrotu prawnego jest konsekwencją przewidzianego w art. 144 k.p.a. wymogu odpowiedniości stosowania do zażaleń przepisów o od wołaniach. Reasumując organ stwierdził, że organ I instancji naruszył zasady procedury administracyjnej, a jedynym możliwym rozstrzygnięciem jest uchylenie wadliwego rozstrzygnięcia. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się B. M. i J. K. – dalej skarżący, którzy wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W uzasadnieniu skargi podnieśli, iż niemożliwe jest rozpatrzenie zagadnienia odprowadzenia wód opadowych oraz śniegu na działkę nr ewid.[...] obr.[...] z ich działki nr ewid.[...] obr.[...] przed rozpatrzeniem zagadnienia wstępnego, to jest przed zakończeniem postępowania administracyjnego dotyczącego ustaleń zawartych w warunkach zabudowy (pozwoleniu na dobudowę klatki schodowej znak: [...] z dnia 23.10.1990r.), które dotyczą spornego obiektu budowlanego (klatki schodowej) znajdującego się na ich działce (nr [...]), a w szczególności jego usytuowania względem granicy pomiędzy działkami nr ewid.[...] obr. [...] i nr ewid.[...] obr. [...], z tego względu nie można obecnie stwierdzić, czy odprowadzane z klatki schodowej wody opadowe (rynny spustowe i okapy) znajdują się na działce nr ewid.[...] obr.[...] tak jak wynika z planu realizacyjnego w skali 1:500 na podstawie którego została dobudowana klatka schodowa , czy na działce ewid.[...] obr. [...], tak jak twierdzi A. W.. Skarżący nadmienili, iż Burmistrz Miasta Z. nie wystąpił do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, gdyż w tej sprawie toczy się postępowanie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w Warszawie o czym A. W. i jej pełnomocnik zostali poinformowani. Nadto skarżący wskazali, że o powyższym postępowaniu poinformowali Burmistrza Miasta Z. i w związku z powyższym wydał na tej podstawie postanowienie o zawieszeniu postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 z późn.zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przeprowadzona przez Sąd, według powyższych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżone postanowienie – wbrew zarzutom skargi - nie narusza przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące i przyjmuje za własne. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 sierpnia 2017 r., którym organ uchylił w całości postanowienie Burmistrza Miasta Z. z dnia 30 czerwca 2017 r. zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie zmiany stanu wody na gruncie – działki nr ewid.[...] obręb [...] ze szkodą dla sąsiedniej działki nr ewid.[...] obr. [...] w Z. - do czasu wyjaśnienia zagadnienia wstępnego przez właściwy organ. Rozpoznając niniejszą sprawę, w pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie administracyjne zawiesza się, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji (postanowienia) zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wskazany przepis określa podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania, co oznacza, iż w razie wystąpienia tej przesłanki organ zobowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie, a także kontrolować czy w toku postępowania nie zaistniała taka podstawa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 maja 1998r., sygn. akt I SA [...], LEX nr 45706, zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, a zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. Organ musi zatem ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej, przy czym zależność ta musi być bezpośrednia (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt II OSK [...], CBOSA). Należy w tym miejscu wyjaśnić, iż pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji (W. Dawidowicz, Zarys procesu administracyjnego, W. 1989r., s. 127-128). O istnieniu kwestii prejudycjalnej decyduje jej związek z aktualnie rozpatrywaną sprawą administracyjną i charakter stosowanych w niej norm prawa materialnego (wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 stycznia 2009r., sygn. akt III SA/Lu [...], CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że "organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego" (wyrok NSA z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt II OSK [...], publ. w Internecie, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: [...] – dalej: "CBOSA"). Zatem, organ administracji publicznej przed zawieszeniem postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, obowiązany jest ustalić, czy występuje opisany wyżej związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a stwierdzonym zagadnieniem. W razie gdy związek ten nie występuje, obowiązany jest przyjąć, iż nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Podkreślić przy tym trzeba, iż zawieszając postępowanie na podstawie ww. przepisu organ nie może kierować się przewidywaniami co do wyniku postępowania, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK [...], "Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy rozpoznawanej sprawy, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania". Jak wynika z akt sprawy, ww. postępowanie administracyjne zostało przez organ I instancji wszczęte na wniosek A. W., zaś zawieszone na skutek wniosku skarżących w związku z toczącą się w NSA sprawą o sygn. II OSK [...]. Burmistrz Miasta Z. wydając zaskarżone postanowienie w żaden sposób nie uzasadnił i nie wykazał aby istniał bezpośredni związek przyczynowy między rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej dotyczącej zmiany stanu wody na gruncie – działki nr ewid.[...] obręb [...] ze szkodą dla sąsiedniej działki nr ewid.[...] obr. [...] w Z., a ww. sprawą toczącą się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym o sygn. akt II OSK [...]. Słusznie więc wskazał organ odwoławczy, że Burmistrz Miasta Z. w ogóle nie wyjaśnił czego dotyczy sprawa, która stała się podstawą zawieszenia postępowania. Zaskarżone postanowienie poza przywołaniem wyroku WSA w Krakowie o sygn. akt II SA/Kr [...], nie zawiera żadnego uzasadnienia dla wykazania, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zagadnieniem wstępnym tj., że rozpatrzenie sprawy przez Burmistrza Miasta Z. należy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ. Organ I instancji ograniczył się do opisania zaistniałego w sprawie stanu faktycznego i przebiegu postępowania. Tym samym w ocenie Sądu brak było podstaw do uznania przez organ I instancji, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zagadnieniem wstępnym. Sąd w pełni podziela stanowisko organu II instancji, że zmiana stanu wody na gruncie ze szkodą dla sąsiednich nieruchomości jest sprawą z zakresu Prawa wodnego. Wyjaśnić bowiem należy, że z brzmienia art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa wodnego wynika zakres prowadzonego postępowania w sprawie zmiany stanu wody na gruncie. Zgodnie z dyspozycją wskazanego wyżej przepisu właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich, a jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Powyższy przepis stanowi podstawę prawną wydania decyzji w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych. Z jego brzmienia wynika, że legalność robót budowlanych, które wpłynęły na zmianę stanu wody na gruncie nie wpływa na ocenę czy doszło naruszenia stosunków wodnych w rozumieniu tego przepisu. Oznacza to, że zmiana stanu wód na gruncie może skutkować w takim przypadku wszczęciem i przeprowadzeniem odpowiedniego postępowania przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, a nie organu nadzoru budowlanego. W związku z powyższym, organ odwoławczy prawidłowo uchylił wadliwe postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania administracyjnego. Burmistrz Miasta Z. wydając swoje rozstrzygnięcie naruszył art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym samym zarzuty skargi i stanowisko prezentowane w uzasadnieniu nie mogły wpłynąć na sądową ocenę zaskarżonego postanowienia. Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a przytoczona przez organ II instancji argumentacja zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności zaistniałe w sprawie, jak też prawidłowość ich oceny przez organ odwoławczy nie budzą wątpliwości. W takiej zaś sytuacji, organ odwoławczy winien na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. jedynie uchylić postanowienie organu I instancji. Zgodnie z tymi przepisem, organ odwoławczy wydaje postanowienie, w którym uchyla zaskarżone postanowienie w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając to postanowienie - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Niemniej jednak w sytuacji, gdy po rozpoznaniu kwestii będącej przedmiotem zaskarżonego postanowienia organ II instancji ustali, że nie było podstaw prawnych lub faktycznych do wydania w danej kwestii postanowienia, prawidłowo uchylił zaskarżone postanowienie. Zróżnicowanie kwestii procesowych regulowanych w formie postanowienia powoduje, że ostatni człon przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowiący: "umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części", musi być stosowany z zachowaniem odpowiedniości. Oznacza to, że w niektórych sprawach nie będzie można go stosować np. w razie braku podstaw prawnych do zawieszenia postępowania (jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie), wystarczające będzie wyłącznie wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. "Organ drugiej instancji uznając, że brak jest podstaw prawnych do zawieszenia postępowania administracyjnego i wydania przez ten organ postanowienia, poprzestaje wyłącznie na uchyleniu wydanego w sprawie postanowienia organu I instancji" (tak wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 listopada 2012 r. II SA/Kr [...], LEX nr 1240990, por. też wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 czerwca 2013 r. II SA/Po [...], LEX nr 1340428 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 czerwca 2015 r. II SA/Kr [...], LEX nr 1748463). Wymaga w tym miejscu zauważenia, że organ odwoławczy wydał swoje rozstrzygnięcie, powołując art. 138 § 2 k.p.a. Niemniej jednak, w ocenie Sądu powyższe uchybienie organu odwoławczego polegające na przywołaniu błędnej podstawy formalnej jego rozstrzygnięcia nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tym samym nie powoduje konieczności uchylenia zaskarżonego postanowienia. W wyniku zaś wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia prawidłowo zostało wyeliminowane niewątpliwie wadliwe postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.